You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
„Pochylając się z miłością nad cierpiącymi, uczcie się poznawać głęboką<br />
rzeczywistość tajemnicy cierpienia. Cierpienie, jakiego jesteście świadkami,<br />
niech będzie dla was miarą poświęcenia, jakiego się od was oczekuje”.<br />
(bł. Jan Paweł II, orędzie na VII Światowy Dzień Chorych)<br />
Hospicjum –<br />
obecność do końca<br />
Opiekujemy się chorymi terminalnie w ich domach. Niesiemy pomoc przy pielęgnacji, wspieramy duchowo<br />
chorych i ich rodziny. Co kwartał spotykamy się z rodzinami osieroconymi i ich przyjaciółmi.<br />
Jako Zespół Domowej Opieki<br />
Hospicyjnej istniejemy od 1991<br />
roku, od 1993 w strukturach <strong>Caritas</strong><br />
<strong>Diecezji</strong> <strong>Radomskiej</strong>.<br />
Często spotykamy się z pytaniem:<br />
„Dlaczego należy być,<br />
trwać przy człowieku, który odchodzi<br />
Dlaczego towarzyszenie<br />
mu w ostatnich dniach, godzinach,<br />
chwilach życia jest takie<br />
ważne”<br />
Czuwanie na modlitwie<br />
Czym uzasadniamy tę konieczność<br />
obecności<br />
Odpowiadamy wtedy prosto,<br />
ale chyba najbardziej przekonywająco:<br />
„Pan Jezus w ostatnich<br />
chwilach przed męką też prosił<br />
uczniów o obecność, o czuwanie<br />
na modlitwie (Mt 26, 38,<br />
Mk 14, 40)”.<br />
Jeśli więc On, Bóg-Człowiek,<br />
odczuwał potrzebę obecności braci,<br />
prosił o czuwanie, o modlitwę,<br />
lękał się osamotnienia, to o ileż<br />
bardziej potrzebna jest obecność<br />
nam, słabym i grzesznym Prośba<br />
Pana Jezusa ma jeszcze drugą<br />
część: „...abyście nie ulegli pokusie...”<br />
(Mt 26, 41, Mk 14, 40).<br />
Myśleliśmy nad tym: „Jakiej pokusie<br />
może ulegać człowiek u<br />
schyłku życia”<br />
Zwykle myślimy o pokusach<br />
materialnych, zmysłowych, ale<br />
są o wiele groźniejsze pokusy<br />
tej „ostatniej godziny”. Może to<br />
być pokusa beznadziei, zwątpienia,<br />
rozpaczy, opuszczenia i wyparcia<br />
się. W takich momentach<br />
idziemy do chorych i nigdy nie<br />
wiemy, ile nasze towarzyszenie<br />
będzie trwało, czy będą to miesiące,<br />
tygodnie, godziny...<br />
Co kwartał przedstawiciele<br />
Zespołu Domowej Opieki Hospicyjnej<br />
im. św. Józefa przy <strong>Caritas</strong><br />
<strong>Diecezji</strong> <strong>Radomskiej</strong> spotykają<br />
się z rodzinami osieroconymi<br />
i ich przyjaciółmi na Mszy św. za<br />
Panią Eugenię odwiedzaliśmy<br />
jeszcze w czasie pobytu<br />
w szpitalu, by się z nami<br />
„oswoiła”. Gdy wróciła do<br />
domu, na pierwszym dyżurze<br />
stwierdziliśmy, że są to jej<br />
ostatnie chwile. Kapłan miał<br />
przyjechać później, ale poradziliśmy,<br />
by pojechać po<br />
niego natychmiast. Mimo<br />
to zdążył tylko nałożyć oleje<br />
i pomodlić się. Pani Eugenia<br />
nie mogła już przyjąć Pana<br />
Jezusa. Po kilkunastu minutach<br />
zmarła. Pomogliśmy<br />
w toalecie i ubieraniu<br />
zmarłej. Z rodziną jesteśmy<br />
w kontakcie do dziś.<br />
zmarłych w kościele p.w. Chrystusa<br />
Króla w Radomiu (Gołębiów<br />
I).<br />
Pani Janina była naszą pierwszą<br />
pacjentką. Lekarz, który<br />
nas wprowadzał, powiedział,<br />
że zostało jej dwa tygodnie<br />
życia. Pod naszą opieką<br />
żyła jeszcze rok bez dwóch<br />
tygodni. Ze szkieleciku, obciągniętego<br />
żółtą skórą, stała<br />
się osobą, która zgłaszała<br />
wymagania, cieszyła się naszą<br />
obecnością, świętowała<br />
80 rocznicę urodzin.<br />
20 20 LAT CARITAS DIECEZJI RADOMSKIEJ