wersja elektroniczna (pdf) - Homo communicativus - Uniwersytet im ...
wersja elektroniczna (pdf) - Homo communicativus - Uniwersytet im ...
wersja elektroniczna (pdf) - Homo communicativus - Uniwersytet im ...
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Nie ma mowy. Ma się gest. Teatr jako przestrzeń szansy na komunikację...<br />
145<br />
ne opisy akcji w formie zdań lub obrazów mult<strong>im</strong>edialnych, wkomponowane<br />
w spektakl. W ten sposób Graeae udaje się wystawiać wielosensoryczne przedstawienia,<br />
tworząc tym samym nową jakość w teatrze. W inscenizacji Blasted<br />
(<br />
Zbombardowani ) 13, autorstwa Sarah Kane, obraz trójki tłumaczy języka migowego<br />
[Sign Language Interpreters – w skrócie SLI] został „rzucony” na ekran<br />
mult<strong>im</strong>edialny, ustawiony za główną sceną. Dodatkowo aktorzy głośno opisywali<br />
swoje czynności, posługując się notatkami Kane ze scenariusza.<br />
Jednym z ważniejszych projektów edukacyjnych Graeae był interaktywny performance<br />
Just Me, Bell (Po prostu ja, Bell) z 2009 r. Jego treść stanowi historia<br />
14-letniej Bell poruszającej się na wózku, znudzonej swo<strong>im</strong> ojcem i przygotowującej<br />
się do konkursu muzycznego14. Just Me, Bell adresowany zwłaszcza do ludzi<br />
młodych, porusza problem uprzedzeń wobec osób nie w pełni sprawnych. Jego<br />
teatralnemu przedstawieniu towarzyszyła debata pomiędzy aktorami a widzami.<br />
Interaktywne widowisko pozwoliło młodzieży na sprawdzenie ich własnych<br />
postaw wobec ludzi o odmiennej kondycji fizycznej i dodatkowo postawiło <strong>im</strong><br />
pytania o to, co definiuje ich, jako nastolatków. Publiczność miała możliwość<br />
zmieniania biegu wydarzeń w końcowych momentach przedstawienia, w których<br />
proszona była o pomoc w rozwiązaniu problemów głównych bohaterów.<br />
Równie istotnym przedsięwzięciem brytyjskiej grupy teatralnej jest propagowanie<br />
tzw. nowych scenariuszy [new writing] 15 , czyli tekstów przeznaczonych do<br />
gry scenicznej, a napisanych przez i dla osób niepełnosprawnych, poruszających<br />
w sposób nowatorski dylematy tychże. Nie brakuje w nich autoironii, bezpośredniości,<br />
często ocierają się również o bluźnierstwo, zrywając z podziałem na<br />
sacrum i profanum. Do „nowych scenariuszy” zalicza się The Last Freak Show,<br />
którego fragment cytowałam na początku. Zaowocował on przedstawieniem,<br />
z którym Graeae objechało prawie całą Anglię16. Utrzymany w kl<strong>im</strong>acie dawnych<br />
atrakcji jarmarcznych, a zarazem pełen autoironii spektakl stał się wspaniałą okazją<br />
do „oswojenia” publiczności z wyglądem i problemami osób niepełnosprawnych,<br />
uznawanych niejednokrotnie za „dziwaków” właśnie. The Last Freak Show<br />
(z udziałem tłumaczy języka migowego) stał się metaforą współczesnego świata,<br />
znudzonego „zwykłymi” opowieściami o życiu ludzi niepełnosprawnych, gotowego<br />
pomóc tylko tym, którzy efektownie odgrywają role ofiary lub błazna.<br />
***<br />
Dziennikarz Roman Stachyra powiedział kiedyś: W zdarzeniach, które inspirujemy,<br />
wskazanie innej struktury dla ludzkiej aktywności daje też możliwość innego<br />
13 Fragmenty spektaklu w wykonaniu Graeae znaleźć można na stronie: http://www.graeae.org/<br />
production/blasted/video [dostęp: 10.11.2010].<br />
14 http://www.graeae.org/production/justmebell/info [dostęp: 10.11.2010].<br />
15 Graeae Plays 1. New plays redefining disability, pod red. J. Sealey, Aurora Metro, Londyn 2002.<br />
16 M. Kenny, Fittings: The Last Freak Show [w:] J. Sealey, Graeae Plays 1. New plays redefining disability,<br />
Aurora Metro, Londyn 2002, s. 223-258.