Profesor często towarzyszył swoim uczniom również po ukończeniu studiów. Można to zauważyć w tekstach, w których ciepło wspominają Jego osobę. Często bywał na naszych wernisażach, miał czas na rozmowę, dawał swoje „dobre rady”. Jak rzadko kto, zasłużył na pozycję Mistrza, niepodważalnego autorytetu. Z takim przeświadczeniem stworzyłem w 2002 roku projekt nagrody im. Kazimierza Ostrowskiego. Ówczesny Zarząd ZPAP w <strong>Gdańsku</strong> podjął tę inicjatywę i utworzył nagrodę, która wpisała się w kalendarz ważnych wydarzeń artystycznych w Polsce. Chciałbym aby tak jak za życia Profesora, kiedy towarzyszył wielu młodym, niepokornym artystom, dalej patronował takim wartościom w sztuce, z którymi się identyfikował i był im wierny. Każda uczelnia żywi się własnymi legendami. Uzmysławia to nam, że artysta jest bytem indywidualnym, który potrafi kształtować swoja własną przestrzeń tak, że z czasem staje się ona przestrzenią wspólnych doznań. Uczniowie, przyjaciele, tworzą pewną umowną platformę porozumienia, mimo naturalnych, dzielących ich różnic. Każdy z nas na w inny sposób zapamiętał Profesora. Zapewne inaczej odbierali go ci, z którymi żył na co dzień, a jeszcze inaczej studenci, bywalcy wernisaży, bankietów, czy też znanych miejsc: słynnego „biura” w Gedanii, GTPS-u, baru Istra, gdyńskiej Cyganerii, Domu Studenta na Chlebnickiej oraz wielu innych. Każdy, kto poznał Profesora, pamięta Go z innych okresów Jego życia. Wszyscy, którzy postanowili podzielić się swoimi refleksjami, opowieściami o Profesorze Ostrowskim, w odmienny sposób przybliżyli nam Jego osobę. To przecież fragmenty budują całość, z pojedynczych słów, gestów, zarysu kontekstu. Przyjaciołom Kazimierza Kacha Ostrowskiego, którzy przyczynili się do tego, że powstała ta publikacja, serdecznie dziękuję. ad. II st. Krzysztof Gliszczyński Dziekan Wydziału Malarstwa Gdańsk, 2010 r. 4
List do Dominiki Krechowicz i Krzysztofa Gliszczyńskiego przebywających w Worpswede, 1992 r. Podczas pobytu w Klocu