Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
“Əmir müəllimi Laçının girəcəyində yaralayıblar. İsgəndər əmidən xəbər yoxdu.<br />
Bir də eşitdiyimə görə, şair Möhübbətgilin köçü mühasirəyə düşüb.”<br />
“Qardaş hey!”<br />
Qollarını tutmuşdular generalın, başına çırpa bilmirdi daha.<br />
Oğlanları sakit-səssiz dayanıb, general atalarının yesir gününə tamaşa edirdilər.<br />
Əslində, bu mənzərənin özü İsgəndərin əsir düşməsindən heç də az təsirli deyildi. Mən<br />
hələ anlamırdım bunu. Üç il sonra biləcəkdim ki, atanın acizlikdən ağlamasını seyr<br />
eləmək övlad üçün nə deməkdir. Üç il sonra qoca nənəmin meyitini yumağa su<br />
tapılmayacaqdı. Bir qızın minnətinə düzələn traktor daş yola çıxar-çıxmaz «xoddan»<br />
düşəndə, dədəm heç yana əl çatmayan, ün yetməyən bu sonsuz, palçıqlı düzəngahın<br />
ortasında oturub hönkür-hönkür ağlayacaqdı. Mən də dədəmin palçıqlı əllərinin<br />
arxasıyla işığı sozalan gözlərini necə quruladığına baxa-baxa güvəndiyim dağların qar<br />
altında qaldığını bütün ağırlığı ilə anlayacaqdım və könlümü qara bir bədbinlik<br />
çulğayacaqdı.<br />
İsgəndərin körpə uşaqları səs-səsə verib ağlaşırdılar. Yenicə ayaq tutub yeriyən yaş<br />
yarımlıq qızı da ağlayırdı. Təbii, o, nə baş verdiyini anlamırdı, ancaq «əmi»nin<br />
dəliliyindən hiss edirdi ki, nə isə «yaxşı iş» olmayıb.<br />
“Qardaş heyyy...”<br />
General zabitəli səslə bağırdı. Amma həm istinin bürküsü, həm də dərdin ağırlığı<br />
əldən salmışdı kişini. Yatağın ortasında stul qoyub əyləşdirdilər. General artıq səyyar<br />
haray-həşirdən oturaq ağıya keçmişdi. Yana-yana ağlayırdı. Ona verilən təsəllilər boş<br />
və mənasız idi. Dədəm də dinmirdi.<br />
Növbəti köç maşını yatağa daxil oldu:<br />
“İsgəndər əmidən xəbər yoxdu. Kənddən çıxan axırıncı dəstə Kosalar yaxınlığında<br />
mühasirəyə düşüb, İmranla Nabatı əsir götürüblər, uşaqları burda yataqdadı. Qara<br />
müəllimi yolun ortasındaca güllələyiblər. Zəriş xala maşından düşəndə yıxılıb, ayağını<br />
sındırıb. Ona görə, qoyub qaçmağa məcbur olublar. Gülgəz arvadı gecə çınqılın<br />
ətəyində itiriblər. Şair Möhübbətgili də tutublar. Qardaşını da, qardaşı oğlunu da əsir<br />
aparıblar.”<br />
“Bəs Möhübbət?” – Əlimərdan soruşdu.<br />
“...”<br />
“A bala, Möhübbətə nə gəlib?”<br />
”...Başını kəsiblər ...Yolun qırağındakı tut ağacının altında.”<br />
“Vay-vay-vay! Ay Allah, nədi günahımız? Kərəm elə, İlahi!<br />
General azca fikrə getdi, bir azdan yorğun səsi yenidən eşidilməyə başladı:<br />
“Qardaş heeyyyy...”<br />
Kimsə dözmədi artıq, qranat kimi partlayıb daxaldan çölə sıçradı:<br />
“A qeyrətsiz, camaatın ölüsü ölü döyül?!”<br />
O idi... İnarənin bacısı...<br />
“Özünü qoymusan həyasızlığa. Bilirsən bala itirmək nədi? Gecə... Qaranlıq meşə...<br />
Ər şəhid... Üç yaşlı körpə itkin... Bir yandan da tanklar, avtomatlar... Həəə, a<br />
qeyrətsiz?!<br />
“Ay ləçər! Ay ləçər!”- daha heç nə demədi Əlimərdan.<br />
58