Tortilla ziemniaczana - Puls UM
Tortilla ziemniaczana - Puls UM
Tortilla ziemniaczana - Puls UM
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
cover
cover
WSTĘPNIAK<br />
Drodzy Czytelnicy!<br />
Czy wiecie, jaka temperatura<br />
spowoduje zniszczenie<br />
komórek nowotworowych?<br />
Ile nanocząsteczek zmieści<br />
się na przekroju włosa? I dlaczego<br />
tlenek azotu okazuje się<br />
skuteczny w leczeniu zakażeń<br />
bakteryjnych? Na te pytania<br />
znajdziecie odpowiedzi w naszym<br />
marcowym temacie<br />
miesiąca – „Medycyna w skali<br />
nano”. I choć może się wydawać, że to bardzo hermetyczny<br />
temat – gorąco zachęcam Was do lektury. Być może za kilka<br />
lat nauka zejdzie do poziomu molekularnego i (jak pisze autorka<br />
tekstu) stwierdzenie „najważniejsze jest niewidoczne<br />
dla oczu” – nabierze nowego znaczenia.<br />
Oczywiście najnowszy <strong>Puls</strong> to także olbrzymia dawka<br />
innych tematów. Zapraszam do przeczytania wywiadu,<br />
którego udzieliła była Redaktor Naczelna naszej gazety.<br />
Dowiecie się w nim, jak wygląda współpraca między lekarzem,<br />
farmaceutą i pacjentem w Wielkiej Brytanii. Polecam<br />
również Kącik filmowy i dwie świetne recenzje ostatnich<br />
filmowych hitów. Waszej uwadze nie mogą umknąć też<br />
liczne felietony – w tym ten o mniej i bardziej udanych próbach<br />
aklimatyzacji na studiach.<br />
Przeglądając marcowy <strong>Puls</strong>, na pewno zauważycie<br />
jeszcze jedną zmianę. Postanowiliśmy trochę powspominać<br />
(a co tam:)) i przypomnieć sobie, jak trafiliśmy do Redakcji<br />
oraz jak zmieniały się nasze funkcje i zadania przez kolejne<br />
lata. Jak sami zobaczycie – historie są różne, ale połączyło<br />
nas jedno – chęć zrobienia czegoś dobrego razem. Być<br />
może, dzięki tym wyznaniom, sami spróbujecie do nas dołączyć.<br />
Do czego oczywiście gorąco Was zachęcam!<br />
Z wiosennymi pozdrowieniami,<br />
Ewa Kubacka<br />
Spis treści<br />
Mikroskop....................................................................4<br />
Wariograf.....................................................................5<br />
– mgr Dorota Kaszuba<br />
Medycyna w skali nano................................................6<br />
Po drugich zapisach..................................................10<br />
Opieka farmaceutyczna..............................................12<br />
Quo vadis, homine?....................................................16<br />
O historii, aborcji i Czesławie Niemenie..................17<br />
Dawno, dawno temu...cz. I..........................................18<br />
Ona & On....................................................................20<br />
And the Oscar goes to...............................................22<br />
Jeszcze jedno zaliczenie............................................23<br />
Co ja robię tu? Co Ty tutaj robisz?.........................24<br />
Młoda Farmacja.........................................................27<br />
Poradnik dla przyszłego absolwenta.........................28<br />
Polska Liga Lacrosse........................................................29<br />
Rzymskie Wakacje cz. I.............................................30<br />
Studia od kuchni.........................................................32<br />
– <strong>Tortilla</strong> <strong>ziemniaczana</strong><br />
Krzyżówka z Muzą....................................................32<br />
Kino Muza..................................................................33<br />
Kącik Filmowy...........................................................34<br />
– Bardzo chciałbym Ci pomóc<br />
– W pułapce 127 godzin<br />
Jolka.....................................................................36<br />
Nagrodzeni.........................................................37<br />
Humor...............................................................38<br />
Redaktor Naczelna: Ewa Kubacka (e.kubacka@pulsum.pl)<br />
Z-ca Redaktor Naczelnej: Maciej Tomczak (m.tomczak@pulsum.pl)<br />
Sekretarz: Beata Leszczak (b.leszczak@pulsum.pl)<br />
Redaktor Techniczny: Katarzyna Kordiuk (k.kordiuk@pulsum.pl)<br />
Grafik: Marcin Sokołowski (m.sokolowski@pulsum.pl)<br />
Rysunki: Agnieszka Gut<br />
Fotograf: Joanna Pluto-Prondzinska<br />
Kolegium Redakcyjne: Ewelina Bukowska, Marta Kamińska, Anika<br />
Mielewczyk, Maja Miłkowska, Marta Mozol-Jursza, Patryk Nowak,<br />
Katarzyna Paczkowska, Anna Płóciennik, Anita Pogorzelska, Marta<br />
Ptaszyk, Anna Zajączkowska<br />
Współpracownicy: Anna Czerwińska, Justyna Felcyn, Bartosz Fiłka,<br />
Justyna Kwitowska, Jan Nowak, Barbara Średzińska<br />
Adres redakcji: ul. Przybyszewskiego 39, DS „Eskulap”,<br />
sala nr 2, 60-356 Poznań, tel./faks (61) 658-44-35,<br />
Druk: Wydawnictwo Uczelniane Uniwersytetu<br />
Medycznego w Poznaniu, nakład 4000 egz.<br />
Okładka: Marcin Sokołowski<br />
Skład: M. Kamińska, K. Kordiuk, M. Tomczak<br />
Numer zamknięto: 13.03.2010<br />
Prosimy o przesyłanie tekstów na adres:<br />
teksty@pulsum.pl.<br />
Nadesłanych tekstów nie zwracamy. Redakcja zastrzega<br />
sobie prawo do skracania i adiustacji tekstów oraz zmiany<br />
ich tytułów.<br />
www.pulsum.pl<br />
pulsum@ump.edu.pl<br />
3
MIKROSKOP<br />
Mikroskop<br />
czyli porcja interesujących<br />
nowinek ze świata nauki<br />
specjalnie dla Was!!!<br />
Odkrycie nowego czynnika<br />
przeciwzapalnego<br />
Receptory dla progranuliny, będącej czynnikiem wzrostowym,<br />
pozostawały nieznane. Wykazano, że progranulina<br />
łączy się z receptorem dla czynnika martwicy guza<br />
TNFα, uniemożliwiając przyłączanie do niego samego<br />
TNFα. Zgodnie z bazującym na tej obserwacji przypuszczeniem,<br />
stosowanie progranuliny cofało u myszy zapalenie<br />
stawów wywołane podaniem kolagenu. Podawanie<br />
sztucznie stworzonego białka Atsttrin, składającego się<br />
z trzech fragmentów progranuliny, dawało podobny efekt.<br />
Autorzy wyrażają nadzieję, że wyniki ich eksperymentów<br />
przyczynią się do opracowania nowych metod leczenia<br />
reumatoidalnego zapalenia stawów.<br />
(Science, on-line od 10 marca 2011)<br />
Od neurogenezy do leczenia<br />
glejaka<br />
Jak wskazują najnowsze obserwacje, płyn mózgowordzeniowy<br />
nie jest niemym świadkiem procesów neurogenezy<br />
i rozwoju mózgu. Stwierdza się w nim obecność<br />
czynników wzrostowych, w tym zmienne stężenie insulinopodobnego<br />
czynnika wzrostu IGF2. IGF2 stymuluje<br />
proliferację i różnicowanie komórek mózgu w rozwoju<br />
wewnątrzmacicznym, po czym jego stężenie spada. Jak<br />
podkreślają autorzy, wysokie stężenie IGF2 w płynie mózgowo-rdzeniowym<br />
jest związane z gorszym rokowaniem<br />
u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym. Sugerują, że<br />
podanie inhibitora IGF2 okazałoby się pomocne w leczeniu<br />
tego nowotworu.<br />
(Neuron, 10 marca 2011)<br />
Proteomika identyfikuje markery astmy i POChP<br />
Szacuje się, że na świecie na astmę choruje 300 milionów, a na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) 210<br />
milionów osób. Diagnostyka i śledzenie postępów leczenia oparte są na ocenie objawów i wyników badania spirometrycznego.<br />
Dzięki zastosowaniu metod analizy właściwości białek na dużą skalę (proteomiki), we krwi 42 chorych na<br />
astmę, 36 chorych z POChP i 40 zdrowych osób stwierdzono istotne różnice w występowaniu 4 różnych molekuł. Jednoczesne<br />
zmierzenie stężenia tych 4 białek we krwi pacjenta pozwala określić, czy jest on chory na astmę, na POChP,<br />
czy zdrowy. Wszystkie cztery markery są białkami odgrywającymi rolę w regulacji procesu zapalnego. Umożliwiając<br />
wcześniejsze wykrycie choroby, odkrycie prawdopodobnie będzie miało duży wpływ na praktykę kliniczną. Jak podsumowuje<br />
jeden z autorów: „Badanie jest dobrym przykładem, jak wysokiej jakości biologiczna praca naukowa może być<br />
efektywnie przełożona na przydatny rezultat [...]”<br />
(American Thoracic Society, marzec 2011;<br />
artykuł ukaże się w AJRCCM)<br />
Zmiana spojrzenia na czynniki ryzyka PZT<br />
Powszechne jest przekonanie, że za występowanie przewlekłego zapalenia trzustki (PZT) odpowiada alkoholizm.<br />
Analiza danych dotyczących 539 pacjentów z PZT skłania do odrzucenia tego poglądu. W badanej grupie pacjentów<br />
alkohol był przyczyną PZT w mniej niż połowie przypadków. W pozostałych przypadkach przyczyna została określona,<br />
ale nie miała związku z alkoholem, lub pozostawała nieznana.<br />
(Clinical Gastroenterology and Hepatology, marzec 2011)<br />
Opracował: Jan K. Nowak<br />
4<br />
Gazeta Studentów
Imię i nazwisko:<br />
Dorota<br />
Kaszuba<br />
Stopień naukowy, stanowisko, miejsce pracy: magister<br />
pielęgniarstwa, nauczyciel zawodu, Katedra Profilaktyki<br />
Zdrowotnej.<br />
Staż na uczelni: 5 lat.<br />
1. Trzy słowa, które najtrafniej mnie opisują: wymagająca<br />
(w stosunku do siebie i innych), wyrozumiała, szczególnie<br />
dla innych.<br />
2. Jestem mistrzem w: pieczeniu ciasta drożdżowego.<br />
3. Mam słabość do: gustownej biżuterii, apaszek.<br />
4. Nie potrafię: śpiewać, rysować.<br />
5. Zawsze chciałam nauczyć się: jazdy konnej, języka<br />
francuskiego.<br />
6. Chciałabym jeszcze: odbyć podróż po USA, tym razem<br />
w towarzystwie mojego syna; mieć dużo wolnego czasu :)<br />
7. Autorytetem jest dla mnie: Karol Wojtyła, osoby mądre,<br />
roztropne, szanujące innych ludzi, uczciwie osiągające<br />
swoje cele.<br />
8. Kiedy kłamię: nie kłamię.<br />
9. Słowa, których nadużywam: rozumiecie państwo, tak.<br />
10. Irytują mnie: nieuczciwość, brak poszanowania<br />
innych, obłuda.<br />
Autor: Mikołaj Kaszuba<br />
11. Kim lub czym chciałabym być, gdybym nie była<br />
tym, kim jestem? Trudne pytanie, nie zastanawiałam się<br />
nad tym; staram się włożyć w to co robię całą swoją energię,<br />
wiedzę, umiejętności, aby to co czynię było jak najlepsze<br />
– będąc nauczycielem dla studentów, pielęgniarką<br />
– profesjonalistą w swoim zawodzie.<br />
12. Studentom zazdroszczę: nie zazdroszczę; doceniam<br />
pasję i zaangażowanie, spontaniczność, w dobrym tego<br />
słowa znaczeniu.<br />
13. Kiedy stoję w korku: słucham radia (Jedynka, Trójka),<br />
przeglądam kalendarz z planem dnia, tygodnia :), jeśli<br />
stoję zbyt długo – szukam możliwości objazdu.<br />
14. Zawsze mam przy sobie: pomadkę ochronną.<br />
15. Niezwykła umiejętność, którą posiadam: trafne<br />
,,pierwsze wrażenie”, które nigdy (prawie) mnie nie myli.<br />
16. Moje ulubione miejsce na ziemi: mój Dom rodzinny,<br />
Góry Sowie.<br />
17. Muzyka, przy której się bawię: w dobrym towarzystwie<br />
każda (prawie) jest dobra.<br />
18. Muzyka, przy której odpoczywam: poezja śpiewana,<br />
Turnau, Sikorowski.<br />
19. Energii dodaje mi: mój Mąż.<br />
20. Moja dobra rada dla studentów: korzystajcie z możliwości,<br />
jakie daje współczesny świat, odnajdźcie pasję<br />
w tym co robicie i…uczcie się pilnie by być profesjonalistami<br />
w swoim zawodzie. Życzę powodzenia :)<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
5
TEMAT MIESIĄCA<br />
Medycyna w skali nano<br />
Wciąż do przodu, wciąż podejmując nowe wyzwania<br />
– taka jest współczesna medycyna. Żadne jej pole nie<br />
może pozostać martwe, bo żeby nie cofać się, trzeba robić<br />
postęp. Od zarania dziejów toczy się nasz wyścig z chorobami<br />
dotykającymi człowieka i choć z natury jesteśmy<br />
raczej na straconej pozycji, to dzięki rozwojowi medycyny<br />
możemy leczyć coraz skuteczniej. Żeby to jednak<br />
osiągnąć, musimy uderzać w najczulszy punkt choroby,<br />
zaskoczyć ją u samych jej podstaw.<br />
Spoglądając wstecz, możemy stwierdzić, że przez setki,<br />
tysiące lat naszej ludzkiej egzystencji, dążyliśmy do coraz<br />
bardziej wyspecjalizowanego leczenia. Zaczynaliśmy<br />
zapewne od rytualnego tańca wokół chorej osoby leżącej<br />
w jaskini, żeby uwolnić ją od złego ducha choroby. Potem<br />
pewnie zauważyliśmy, że takie ogólne podejście ma pewne<br />
wady – główną z nich była znikoma skuteczność, bez<br />
względu na religijne zaangażowanie „leczących”. Może<br />
więc trzeba zastosować inny taniec gdy boli brzuch, a inny<br />
gdy boli ręka? Późniejsze, bardziej praktyczne podejście<br />
do sprawy, musiało opierać się na wiedzy dotyczącej dobroczynnego<br />
wpływu roślin na konkretne narządy. Stosunkowo<br />
niedawno nauczyliśmy się leczyć poszczególne<br />
choroby tych narządów, a nawet ich odmiany. Nie patrzymy<br />
już jedynie na ogólny wygląd chorego, nie wystarcza<br />
też obraz całych narządów czy nawet tkanek i komórek.<br />
Sięgamy tak głęboko, że choroba nie może się już przed<br />
nami ukryć – działamy na poziomie molekularnym. Toczymy<br />
walkę z chorobą w skali, którą trudno nawet sobie<br />
wyobrazić – w nanoskali.<br />
Wszystko to jest możliwe, dzięki pracy z cząsteczkami<br />
o bardzo małych rozmiarach, które potrafią w różny<br />
sposób pomagać w leczeniu. Bardzo małe rozmiary oznaczają<br />
w tym przypadku nie więcej niż 100 nm w co najmniej<br />
jednym wymiarze. Na przykład nanorurki węglowe,<br />
będące jedną z form polimorficznych węgla, są o wiele<br />
dłuższe niż 100 nm, jednak ich średnica nie przekracza<br />
tej wielkości, co w zupełności wystarcza, żeby zakwalifikować<br />
je do nanocząsteczek. Jeden nanometr to jedna<br />
miliardowa metra. Trudno to sobie wyobrazić? Spójrzmy<br />
więc na ludzki włos. Na jego przekroju można by ułożyć<br />
w rzędzie 500 nanocząsteczek, a zapewne jeszcze nie byłoby<br />
zbyt ciasno!<br />
Wyślijmy terapię kurierem!<br />
Nanocząsteczki są tak małe, że są w stanie „wcisnąć się<br />
w każdą dziurę”, dotrzeć do każdego zakątka organizmu.<br />
Dlaczego by więc nie wykorzystać tej cechy, która charakteryzuje<br />
przecież najlepszych kurierów, do celów medycznych?<br />
Opracowano więc techniki, w których nanocząsteczki<br />
dostarczają, wprost do zmienionych chorobowo<br />
tkanek, różne czynniki – leki, promieniowanie, a nawet<br />
ciepło.<br />
Największym zainteresowaniem naukowców cieszą<br />
się próby wdrożenia nanocząsteczek do terapii przeciwnowotworowej.<br />
Tą tematyką zajęła się także firma CytImmune,<br />
projektując specjalną nanocząsteczkę koloidalnego<br />
złota, posiadającą na swojej powierzchni dwa podstawowe<br />
elementy – czynnik martwicy nowotworu (TNF) oraz<br />
PEG-THIOL, dzięki któremu można podać preparat dożylnie,<br />
a cząsteczki nie są rozpoznawane przez układ odpornościowy<br />
pacjenta. Mogą dzięki temu bez przeszkód<br />
dotrzeć do miejsca swojego przeznaczenia i umożliwić<br />
skuteczne działanie czynnikowi TNF. Skoro jednak podajemy<br />
je dożylnie, w postaci roztworu, to w jaki sposób<br />
akumulują się tylko w tkankach chorych? Jest tyle innych<br />
miejsc w organizmie, w których mogłyby zrobić sobie postój,<br />
zmniejszając znacznie skuteczność działania terapii!<br />
Okazuje się, że dzięki specjalnej technice przygotowywania<br />
koloidalnych cząsteczek złota, mają one ściśle określoną<br />
średnicę – 27 nm. Dzięki temu nie są w stanie przejść<br />
przez ściany zdrowych naczyń krwionośnych. Gdy jednak<br />
dopływają do guza, okazuje się, że bariera ta, nie jest już<br />
tak ścisła – w szybko rosnących tkankach nowotworowych<br />
ściany naczyń są nieszczelne, umożliwiając przechodzenie<br />
nanocząsteczek do tkanek i zaprezentowanie ich terapeutycznego<br />
działania. Gdyby jednak to, okazało się za mało,<br />
istnieje jeszcze drugi czynnik warunkujący dokładne nakierowanie<br />
nanocząsteczek na cel – TNF, który wiąże się<br />
tylko z powierzchnią komórek nowotworowych.<br />
Leczenie światłem.<br />
Wydawałoby się, że światło nie jest nam do niczego więcej<br />
potrzebne, jak tylko do pobudzania siatkówki i wspomagania<br />
syntezy witaminy D. Nic bardziej mylnego, jak<br />
udowodnili (choć dosyć przypadkowo) naukowcy z Rice<br />
University. Do probówki, w której znajdowały się komórki<br />
ludzkiego raka piersi, dodano krzemionkowe nanoczą-<br />
6<br />
Gazeta Studentów
TEMAT MIESIĄCA<br />
steczki. Naukowcy ze zdumieniem przecierali oczy, gdy po<br />
naświetleniu materiału bliską podczerwienią (promieniowaniem<br />
zupełnie nieszkodliwym dla komórek) wszystkie<br />
komórki nowotworowe zginęły! Okazało się, że zrobiło<br />
się im zbyt gorąco, czego nie wytrzymała błona komórkowa.<br />
Wszystko to za sprawą nanocząsteczek, które oddawały<br />
zaabsorbowane promieniowanie w postaci ciepła.<br />
Wystarczyło 55 stopni Celsjusza, by z dużą skutecznością<br />
pozbyć się komórek nowotworowych.<br />
Nie czekano więc długo, dopracowano nanocząsteczki<br />
pokrywając je warstwą złota i umieszczając na ich<br />
powierzchni przeciwciała zdolne do wiązania się z docelowymi<br />
komórkami nowotworowymi. Terapia przeprowadzona<br />
u myszy okazała się wyjątkowo skuteczna – wszystkie<br />
zwierzęta wyzdrowiały. Naukowcy, którzy zajmują się<br />
projektem twierdzą, że ten rodzaj terapii niesie jeszcze<br />
inne, obiecujące możliwości.<br />
Zastosowanie<br />
terapii światłem w asyście<br />
nanocząsteczek,<br />
umożliwiłoby leczenie<br />
niewidocznych jeszcze<br />
przerzutów, lub mogłoby<br />
być stosowane<br />
profilaktycznie, u pacjentów<br />
z grup podwyższonego<br />
ryzyka<br />
zachorowania na nowotwory.<br />
Podobny sposób<br />
można zastosować<br />
w radioterapii, by<br />
zwiększyć jej wydajność. Typowe naświetlania wiążą się<br />
z uszkodzeniami nie tylko chorej tkanki, ale i zdrowej, co<br />
pociąga za sobą nieprzyjemne skutki uboczne. W Nanobiotics<br />
opracowano metodę, w której specjalne nanocząsteczki,<br />
z rdzeniem utworzonym z krystalicznej formy tlenku<br />
hafnu, podaje się w postaci zastrzyku wprost do guza.<br />
Tam wiążą się i czekają na promieniowanie. W momencie<br />
gdy się pojawia, absorbują je, wytwarzając dużej ilości<br />
wolnych rodników, niszczących komórki nowotworowe.<br />
Wolne rodniki powstają też w innych tkankach, wskutek<br />
wzbudzenia cząsteczek wody, jednak w chorych tkankach<br />
usianych nanocząsteczkami proces ten jest zdecydowanie<br />
spotęgowany. Dzięki temu, można uzyskać ten sam efekt<br />
terapeutyczny, stosując mniejsze dawki promieniowania,<br />
co zmniejsza negatywny wpływ na tkanki zdrowe.<br />
Tabletka zamiast zastrzyku.<br />
Czy nie byłoby cudownie nie musieć już nigdy poddawać<br />
się zastrzykom? Nanomedycyna oferuje taką możliwość,<br />
jednak nie tylko w celu zmniejszenia nieprzyjemnych wrażeń<br />
w czasie podawania leku, ale przede wszystkim, by<br />
ograniczyć zbędną hospitalizację chorych. Wymierne korzyści<br />
istniałyby dla osób, które są zmuszone podróżować,<br />
by poddać się podaniu leków.<br />
Dlaczego więc nie zapakować wszystkich leków w tabletki<br />
i nie podawać ich doustnie? Główną przeszkodą jest<br />
nasz układ pokarmowy, który każdą większą cząsteczkę<br />
bez trudu rozkłada, niszcząc działanie terapeutyczne leku.<br />
Istnieje też duże ograniczenie związane z rozpuszczalnością<br />
leku w wodzie – wiele substancji, które potencjalnie<br />
mogłyby mieć działanie przeciwnowotworowe, nie jest<br />
używanych, ze względu na słabą rozpuszczalność. W tym<br />
miejscu wkraczają właśnie nanocząsteczki. Jedno z rozwiązań<br />
zaprezentowali naukowcy z Johns Hopkins University<br />
School of Medicine. Opracowali oni cząsteczkę<br />
NMA622, która tworzy bańkę do transportu leków, które<br />
nie chcą rozpuszczać<br />
się w wodzie i muszą<br />
być przeprowadzone<br />
w bezpieczny sposób<br />
przez układ pokarmowy.<br />
Nanocząsteczkowa<br />
bańka zbudowana<br />
jest z trzech specjalnie<br />
wyselekcjonowanych<br />
związków, dzięki którym<br />
zewnętrzna cześć<br />
cząsteczki jest hydrofilowa<br />
(nie ma żadnego<br />
problemu, żeby przepłynąć<br />
przez wodne<br />
środowisko układu<br />
pokarmowego), a wewnętrzna, hydrofobowa część, tworzy<br />
przytulne miejsce dla cząsteczek leku, które wody nie<br />
lubią. Ponadto całe bańki z łatwością adsorbują na powierzchni<br />
jelita, umożliwiając wchłonięcie leku do krwioobiegu.<br />
Kontrowersyjne fullereny i nanorurki.<br />
Fullereny i nanorurki to odmiany polimorficzne węgla.<br />
Fullereny to węglowe kule złożone z 60 atomów, a nanorurki<br />
to puste w środku włókna o różnych wymiarach.<br />
Początkowo wiązano z nimi duże nadzieje w związku<br />
z przenoszenie leków, okazało się jednak, że są bardzo<br />
słabo rozpuszczalne w wodzie. Ostatnio jednak naukowcy<br />
z Virginia Commonwealth University wykazali jeszcze<br />
jedną właściwość fullerenów – blokowanie reakcji alergicznej<br />
przez hamowanie wydzielania histaminy przez<br />
komórki tuczne. Ta cenna właściwość została jednak nieco<br />
przyćmiona przez niepokojące doniesienia naukowców<br />
z University of Calgary, którzy wskazują na zgubny<br />
wpływ tych form węgla na żywe organizmy. Dowiedziono<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
7
TEMAT MIESIĄCA<br />
między innymi, że mogą one przekraczać barierę krewmózg<br />
powodując uszkodzenia mózgu u ryb, a wdychanie<br />
nanorurek powoduje efekty podobne jak przy wdychaniu<br />
azbestu. Ponadto możliwość przechodzenia przez błonę<br />
komórkową i wchodzenia w szlaki metaboliczne komórki<br />
i możliwość akumulacji w tkankach, powinny zmobilizować<br />
naukowców do bardziej dogłębnych badań zanim zastosują<br />
nanorurki i fullereny w terapii.<br />
Mniejsze przeciw małemu.<br />
Działanie przeciwdrobnoustrojowe srebra znane było już<br />
od wielu lat. Do tej pory jednak dostarczano jony srebrowe<br />
w postaci<br />
roztworu soli, co<br />
było dość kłopotliwe<br />
i wymagało ciągłego<br />
przemywania<br />
rany. Żeby zablokować<br />
produkcję energii<br />
i uszkodzić ścianę komórkową<br />
bakterii, srebro<br />
musi występować w formie<br />
wolnych jonów lub rodników.<br />
Okazało się, że nanokrystaliczna<br />
powłoka srebrowa<br />
jest świetna właśnie w uwalnianiu<br />
różnych form wolnego srebra.<br />
Powierzchnia takiego srebra jest nieregularna,<br />
pełna dziurek i wypiętrzeń, a patrząc jeszcze dokładniej<br />
– pełna defektów w sieci krystalicznej,<br />
co skutkuje właśnie zwiększoną reaktywnością.<br />
Dla komórek ludzkich srebro jest nietoksyczne,<br />
a zabija nawet antybiotykooporne szczepy bakterii<br />
i zwalcza zakażenia grzybicze!<br />
Na nowo odkryto też bakteriobójcze działanie<br />
NO – tlenku azotu (II). Jeśli przyjrzeć się<br />
elektronom tej cząsteczki, można zauważyć, że<br />
jeden z nich nie ma pary. NO jest więc wolnym<br />
rodnikiem i dzięki temu osamotnionemu elektronowi<br />
– jest bardzo reaktywny. Działa więc<br />
zabójczo na wszelkie drobnoustroje, nawet<br />
gronkowca. Jednak duża reaktywność jest również<br />
jego wadą – bardzo trudno dostarczyć ten<br />
nietrwały gaz w chorobowo zmienione miejsce,<br />
nie mówiąc już o wnikaniu w głąb tkanek. Wystarczy jednak<br />
zamknąć NO w nanocząsteczkach, by bez problemu<br />
dostarczyć go tam, gdzie potrzeba. W wilgotnym środowisku<br />
rany nanocząsteczki pęcznieją i pękają, uwalniając<br />
gaz. Skuteczność w leczeniu gronkowca wykazano na myszach,<br />
u których dzięki zastosowaniu nanocząsteczkowej<br />
terapii obserwowano wyraźne gojenie ran, przez co można<br />
było uniknąć interwencji chirurgicznej.<br />
Informacją, która podbiła media, było wynalezienie<br />
opatrunku, który sam uwalnia antybiotyk w kontakcie<br />
z chorobotwórczymi bakteriami i na dodatek informuje<br />
o dokonanej interwencji, zmieniając kolor. Za wszystko<br />
odpowiedzialne są nanocząsteczki, którymi nasączony jest<br />
opatrunek. Przypominają one kapsułki, wewnątrz których<br />
znajduje się antybiotyk oraz barwnik. W momencie, gdy<br />
w środowisku zaczyna rozwijać się infekcja – pojawiają<br />
się też toksyny bakteryjne. Te właśnie toksyny reagują ze<br />
ścianą nanocząsteczek, rozkładając ją i uwalniając antybiotyk<br />
i barwnik! Zwykłe, niegroźne bakterie bytujące na<br />
powierzchni skóry nie wydzielają toksyn i nie powodują<br />
uwolnienia antybiotyku, co byłoby bardzo niekorzystne<br />
i wywoływało niepotrzebną presję selekcyjną. Dzięki zastosowaniu<br />
tej techniki można zadziałać w momencie, gdy<br />
infekcja jest najłatwiejsza do opanowania – na początku.<br />
Powyższa technika stosowana jest w przypadkach poparzeń,<br />
gdzie ograniczenie częstości zmiany opatrunków,<br />
możliwe dzięki ich nowej strukturze, korzystnie wpływa<br />
na gojenie i zmniejsza traumę związaną poparzeniem,<br />
szczególnie u dzieci.<br />
Przykłady wykorzystania nanocząsteczek w medycynie<br />
można by jeszcze długo mnożyć, poczynając od<br />
najróżniejszych technik diagnostycznych, a kończąc na<br />
mechanicznym makrofagu, który według projektu powinien<br />
działać 1000 razy szybciej i 80 razy wydajniej niż<br />
zwykły makrofag. Bardziej jednak istotne jest by zdać<br />
sobie sprawę, że to właśnie na poziomie molekularnym<br />
pozostało nam najwięcej do zrobienia. Największe kroki<br />
naprzód możemy więc paradoksalnie poczynić właśnie<br />
w skali nano. Może w tym kontekście stwierdzenie, że<br />
najważniejsze jest niewidoczne dla oczu, nabiera nowego,<br />
szczególnego znaczenia...?<br />
Marta Ptaszyk<br />
8<br />
Gazeta Studentów
REDAKCJA<br />
Do Redakcji trafiłem we wrześniu 2004 roku. Napisałem maila do Darii Martenki-Ługowskiej,<br />
ówczesnej redaktor naczelnej, i powiedziałem jej, że w liceum<br />
tworzyłem gazetę („Exprimo”), której byłem założycielem, wydawcą i redaktorem<br />
naczelnym. Zapytałem, czy nie przydałbym się w Redakcji. Zostałem powitany<br />
z otwartymi ramionami i zaproszony na zebranie. Tego dnia zostałem<br />
wybrany członkiem Redakcji (wszedłem w skład kolegium redakcyjnego), a że<br />
miałem doświadczenie w składzie komputerowym, zostałem także zastępcą redaktora<br />
technicznego (tym ostatnim był Piotr Chomiak).<br />
Moim pierwszym wkładem w gazetę była okładka numeru październik<br />
2004, na której zresztą, przez pomyłkę, zostałem podpisany „Maciej Mączyński”<br />
(informację tę sprostowano w listopadzie 2004 roku). Później z Piotrem<br />
naprzemiennie składaliśmy okładki i środek numeru. Wtedy moje główne obowiązki<br />
związane były ze sprawami czysto technicznymi: skład, okładki, strona<br />
internetowa, redakcyjne komputery.<br />
Przełom przyszedł na początku II roku, kiedy to wybrany zostałem zastępcą redaktor naczelnej. Moją naczelnąmatką<br />
była wtedy Dorota Karmowska. A właściwie siostrą, bo w pewnym momencie zaczęliśmy nazywać się swoim<br />
rodzeństwem. Musicie wiedzieć, że praca w organizacjach studenckich bardzo zbliża ludzi, dzięki czemu, poza<br />
oczywistym faktem tworzenia czegoś nowego, zawieracie przyjaźnie, które są nierzadko bardziej wartościowe niż te<br />
zainicjowane podczas czystego studiowania.<br />
Miło też wspominam wizytę poznańskiego oddziału Telewizji Polskiej w naszej redakcji i emisję materiału z naszym<br />
udziałem w programie „Indeks” oraz w „Teleskopie”. Nagrania mam do dzisiaj.<br />
Moją kolejną naczelną była Ola Suchecka (obecnie: Ola Chojnowska), z którą to dzielnie „rządziłem” przez<br />
kolejne dwa lata. Teraz to ja zajmowałem się biurokracją, pisałem pisma, sprawdzałem status wykonania naszych<br />
próśb. Ogólnie robiłem to, co najmniej widać z zewnątrz, a jest niezbędne do funkcjonowania organizacji. Często<br />
wiązało się to z wielogodzinnym przesiadywaniem w redakcji.<br />
Prawdziwy rozkwit miał miejsce na V roku, kiedy to, już pod wodzą Ewy Kubackiej, zacząłem pisać teksty na temat<br />
Uczelni: opieka zdrowotna, dyżury, nowa biblioteka, APAP. Wiedzieliśmy, że „<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong>” mocno zaniedbuje swoich<br />
czytelników, jeśli chodzi o bieżące problemy, nie opisuje decyzji władz, nie wyjaśnia trudnych procedur. Chciałem to<br />
zmienić. Nie ma nic przyjemniejszego, niż głosy znajomych mówiące „dobrze, że o tym napisałeś” oraz „panie Macieju,<br />
gratuluję!” usłyszane z ust Dziekana, który „zaczepia cię” na szpitalnym korytarzu. Jeśli chcecie doświadczyć<br />
takich uczuć, informuję, że to jest dobre miejsce!<br />
Teraz już kończę studia, kończę wieloletnią przygodę w „<strong>Puls</strong>ie <strong>UM</strong>”. Wiem, że w historii gazety jestem najdłużej<br />
działającym członkiem i wiem, że szybko nie zostanę pobity. Odchodzę z radością, że udało mi się zrealizować wiele<br />
planów, których efekty zostały docenione przez studentów. Jednocześnie towarzyszy mi smutek i uczucie, że pewien<br />
ważny etap się skończył i że w dorosłym, zawodowym życiu nie będę miał możliwości działać w ten sposób.<br />
Przez te lata poznałem w „<strong>Puls</strong>ie <strong>UM</strong>” kilkadziesiąt rewelacyjnych osób, które w większości bardzo lubię i z którymi<br />
mam bardzo dobry kontakt. To oni byli moją studencką rodziną. To z nimi chodziłem na łyżwy czy na piwo. To<br />
im zwierzałem się, gdy miałem problem. To z nimi spotykałem się na nocnych rozmowach przy winie. Dzięki „<strong>Puls</strong>owi<br />
<strong>UM</strong>” poznałem, a następnie odkryłem ponownie, moją dziewczynę.<br />
Organizacje studenckie to główna możliwość szerszego poznania ludzi spoza własnego wydziału – pielęgniarek,<br />
położnych, ratowników medycznych, farmaceutów, dietetyków – tutaj nie wydział czy kierunek jest istotny, tylko chęć<br />
zrobienia czegoś dobrego dla innych.<br />
„<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong>” to też ciężka praca, a czasem nieprzespana noc. To wiele kilometrów spacerów po Collegium Maius,<br />
to spotkania z administracją każdego szczebla. To także bliższe kontakty z władzami, asystentami, profesorami. To<br />
wreszcie regularne rozmowy z innymi studentami, nierzadko kreacja siebie na eksperta w wielu sprawach, w których<br />
się tym ekspertem wcale nie jest. To też zwykły, ludzki pot, łzy, ale też szczery uśmiech, radość, zadowolenie. Wreszcie<br />
duma i świadomość robienia bezinteresownie czegoś dla innych. I na końcu – podziękowania, gratulacje, które są<br />
motorem tej pracy i które utwierdzają w przekonaniu, że warto było spróbować, czasem komuś się narazić, wykonać<br />
tę pracę, której efekty zawsze można zobaczyć i która nie ginie.<br />
Jako student ze średnią blisko 3,0 uważam, że gdyby dano mi szansę, wcale nie przeszedłbym tych studiów inaczej.<br />
Sądzę, że wszystko dzieje się po coś, a rzadkie choroby w małym palcu, tak lubiane na testach, nie są nawet<br />
w części tak przydatne, jak możliwość rozwoju w innych dziedzinach, znajomość, przyjaźń, czasem miłość. Lekarz to<br />
nie tylko automat diagnostyczno-leczniczy – to przede wszystkim człowiek, który musi zrozumieć drugiego człowieka,<br />
człowieka cierpiącego, w potrzebie. Tego się akurat z książek nie nauczymy.<br />
Maciej Tomczak, lekarski, VI rok<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
9
INFORMACJE<br />
Po drugich zapisach<br />
W dniach 7-20 lutego 2011 roku odbyła się druga tura zapisów na fakultety przez system<br />
APAP3. Jak przebiegała? Czy pojawiały się jakieś problemy? Jak zapisy oceniają studenci,<br />
a jak administratorzy systemu?<br />
Technika nie zawiodła<br />
Względem poprzednich zapisów poczyniono spory<br />
progres, jeśli chodzi o zaplecze informatyczne. Zgodnie<br />
z zapewnieniami, system chodził szybko i sprawnie. Strona<br />
odświeżała się bez zbędnych opóźnień, nie doniesiono<br />
nam też o żadnych problemach z logowaniem.<br />
– Zabezpieczyliśmy 7 razy większą moc obliczeniową.<br />
Wprawdzie w godzinach szczytu została ona użyta<br />
tylko w 1/3, ale woleliśmy mieć naddatek niż niedobór<br />
mocy, jak miało to miejsce w październiku – mówi Paweł<br />
Uruski, administrator systemu APAP. – Znaczenie miał też<br />
większy udział dziekanatów w poprawę błędnych danych<br />
studentów w systemie komputerowym, zmiany w kodzie<br />
aplikacji oraz lepsza pamięć studentów co do własnych<br />
loginów i haseł – dodaje.<br />
Mniej problemów<br />
Statystyki<br />
Studenci uprawnieni do zapisów dysponują prawie<br />
12000 punktów ECTS, przeznaczonymi na fakultety.<br />
W pierwszym semestrze (do godz. 23.00 dnia<br />
06.02.2011) skutecznie wykorzystanych zostało 7600<br />
(63,3%) punktów ECTS. Poza zapisami na fakultety<br />
przez system realizowane są zapisy na zajęcia z wychowania<br />
fizycznego, około 1600 wpisów na każdy<br />
semestr. Do 23.00 dnia 06.02.2011 dokonano 1601<br />
wpisów na aktywności sportowe. W samym październiku<br />
zostało zrealizowanych około 6000 zapisów na fakultety<br />
i 1200 zapisów na zajęcia z WF-u, w okresie od<br />
listopada do lutego pozostała część (ok. 2000 wpisów).<br />
W semestrze letnim dokonano 2500 zapisów na fakultety<br />
i ok. 1200 zapisów na aktywności sportowe. Należy<br />
pamiętać, że system musiał zrealizować w okresie<br />
zapisów na II semestr ok. 700 wypisów z nieaktywnych<br />
zajęć, czym nie był obciążony APAP w I semestrze.<br />
Paweł Uruski<br />
Znaczną redukcję ilości studenckich problemów widać<br />
w zmniejszeniu liczby wiadomości przesyłanych administratorom.<br />
– W październiku od studentów dostaliśmy ponad<br />
1500 e-maili (najwięcej ponad 300 dziennie), a w analogicznym<br />
okresie w lutym – 250 (w szczycie 90 na dobę).<br />
Najwięcej pytań dotyczyło problemu „braku akcji”. Studenci<br />
nie wierzyli systemowi, że nie ma już miejsc na<br />
danym terminie i pytali, dlaczego nie jest on dla nich dostępny<br />
– mówi P. Uruski.<br />
Szybki brak miejsc<br />
Głównym problemem zgłaszanym przez studentów<br />
był fakt szybkiego zapełniania się miejsc.<br />
– Zapisywałam się na płatne zajęcia z WF-u i o godzinie<br />
0.05 dnia 7.02 były już pełne! – mówi Anika Mielewczyk,<br />
studentka IV roku farmacji.<br />
– U nas też wiele osób zapisywało się o północy 7.02<br />
– twierdzi Łukasz Kwapisz, student VI roku kierunku lekarskiego.<br />
Winni jednak są sami studenci, którzy zdecydowali się<br />
zapisać w pierwszych minutach działania zapisów.<br />
– Najbardziej popularne terminy zapełnione były już<br />
4 minuty po uruchomieniu systemu APAP. Problem błyskawicznego<br />
wypełniania się niektórych terminów związany<br />
jest z dysproporcją między popytem a podażą. Wcześniej<br />
nie dało się obiektywnie dostrzec takich problemów,<br />
teraz dysponujemy danymi pokazującymi, które przedmioty<br />
i terminy były najbardziej oblegane – mówi Paweł<br />
Uruski. – Nie do nas oczywiście należy rozwiązanie tego<br />
Trudności w zapisach<br />
Nasze obserwacje skłaniają do wniosku, że problemy<br />
w działaniu systemu nie wynikają z sumarycznej<br />
liczby realizowanych zapisów w długim okresie czasu,<br />
lecz z ogromnej aktywności użytkowników w okolicy<br />
rozpoczęcia zapisów, trwającej 3-4 godziny. Nie da się<br />
bezpośrednio porównać zapisów z października i lutego,<br />
gdyż w II semestrze nie mieliśmy generowania<br />
dziesiątek tysięcy niepotrzebnych zapytań do serwera<br />
przez użytkowników, którzy nie mogli się zalogować.<br />
W mojej ocenie, liczba użytkowników korzystających<br />
z systemu w lutym odpowiadała ok. 75% korzystających<br />
w październiku. Obciążenia wygenerowane podczas<br />
zapisów na II semestr stanowiło 100 razy większy<br />
ruch na serwerach APAP niż spotykany podczas zwykłego<br />
dnia pracy systemu.<br />
Paweł Uruski<br />
10<br />
Gazeta Studentów
INFORMACJE<br />
Podsumowanie<br />
zapisów<br />
W mojej subiektywnej ocenie zapisy na II semestr<br />
odbyły się zgodnie z tym, jak zostały zaplanowane.<br />
Ze strony technicznej APAP zdał egzamin. Jak widać,<br />
wszyscy się uczymy i cieszę się, że udało nam się skutecznie<br />
poprawić październikowe błędy. Część APAP<br />
-u odpowiedzialna za zapisy na II semestr została poprawiona,<br />
uruchomiliśmy więcej serwerów, dziekanaty<br />
poprawiły dane o studentach, jednostki sprawniej zadeklarowały<br />
terminy zajęć, studenci, wiedząc, jak działa<br />
system, w kilka minut zapisywali się na zajęcia. Niestety,<br />
w dalszym ciągu mamy wiele e-maili z prośbami od<br />
studentów, które negują zasady zapisów i nie możemy<br />
ich realizować, ale taka jest chyba natura studenta.<br />
Paweł Uruski<br />
problemu, jednak bardzo chętnie przekażemy wszystkie<br />
dane dotyczące zapisów zainteresowanym władzom dziekańskim<br />
– dodaje.<br />
Zapisy bez planu<br />
– Czy ktoś umie racjonalnie ocenić, co jest bardziej<br />
ryzykowne, gdy nie mamy jeszcze planu? Zapisać się<br />
w ciemno na WF na termin, w którym mało prawdopodobne<br />
jest, że będą inne zajęcia czy czekać, aż dostaniemy<br />
plan? – pyta na forum Kid A, studentka I roku farmacji.<br />
– Według regulaminu naszej Uczelni plan ma być<br />
podany najpóźniej 2 tygodnie przed nowym semestrem<br />
(czyli 14 lutego), ale z tego, co zdążyłam już zauważyć,<br />
wiele kierunków się do tego nie stosuje, a ich studenci<br />
plan dostają na kilka dni przed zajęciami – mówi Justyna,<br />
studentka II roku farmacji.<br />
Rzeczywiście, termin 14 dni obowiązuje i wynika<br />
z § 14 Regulaminu studiów.<br />
– Wiem, że na niektórych kierunkach tak nie było,<br />
czego pokłosiem są prośby studentów o wypisanie z aktywnych<br />
fakultetów ze względu na kolizję zajęć. W naszej<br />
ocenie problem nie jest wielki i obejmuje kilkadziesiąt<br />
osób w skali Uczelni – wyjaśnia P. Uruski. – Zalecałbym<br />
poczekać z zapisem do czasu, gdy będzie znany plan zajęć,<br />
bo potem są tylko kłopoty dla studenta, administracji<br />
systemu, dziekanatu i jednostki prowadzącej zajęcia<br />
– proponuje.<br />
Pewnym rozwiązaniem byłoby zorganizowanie zapisów<br />
później, np. w trakcie ferii.<br />
– Podejmując decyzję o terminie zapisów nie chcieliśmy<br />
ich przesuwać na przerwę międzysemestralną, wiedząc, że<br />
wielu studentów w tym czasie odpoczywa i nie chce myśleć<br />
o zajęciach na Uczelni – tłumaczy Paweł Uruski.<br />
Wstępne podsumowania<br />
Dokładnej oceny będzie można dokonać po zakończeniu<br />
roku akademickiego, gdy wszyscy studenci odbędą fakultety.<br />
Już jednak pojawiają się nieprzychylne opinie.<br />
– Ten system miał pomóc, a sprawił, że studenci nie<br />
zapisują się na fakultet, który ich interesuje, tylko na jakikolwiek<br />
– twierdzi Ł. Kwapisz.<br />
Magda, studentka III roku farmacji, kwituje krótko:<br />
„To jest chore!”.<br />
– To, co zyskał student, to przede wszystkim ogromna<br />
oszczędność czasu. W zeszłym roku studenci stali wiele<br />
godzin, żeby zapisać się na zajęcia z WF-u, potem jeździli<br />
kilka dni po sekretariatach jednostek, by dokonać zapisu<br />
na zajęcia fakultatywne. Teraz wszystko można załatwić<br />
w kilka minut, nie ruszając się z pokoju, będąc w dowolnym<br />
miejscu świata. APAP na chwilę obecną nie zmienił<br />
dostępności zajęć ani nie poszerzył ich gamy, jednak władzom<br />
Uczelni daje narzędzie, które pozwoli na ukierunkowanie<br />
pewnych działań w celu poprawienia dostępności,<br />
czy też atrakcyjności proponowanych fakultetów – komentuje<br />
P. Uruski. – Nieprawdą jest, że należy się zapisywać na<br />
byle co i APAP do tego nakłania. Dobrze zorganizowani<br />
zapisali się na to, co chcieli. Niestety, taka możliwość była<br />
w niektórych przypadkach tylko przez 4 minuty – dodaje.<br />
Maciej Tomczak<br />
Co sądzisz o APAP-ie?<br />
W numerze maj-czerwiec chcemy opublikować<br />
tekst podsumowujący rok działania APAP-u. Niezbędne<br />
do tego będą Wasze opinie na jego temat i relacje<br />
z przygód z systemem.<br />
Czy wszystko załatwiliście bez problemu?<br />
A może musieliście biegać, prosić, pisać pisma? Jak<br />
oceniacie obecne zapisy względem tych sprzed roku?<br />
Jak oceniają go studenci I roku, którzy nie mają porównania<br />
z zapisami tradycyjnymi? Czy system się<br />
sprawdził? Co należałoby zmienić, by było jeszcze<br />
lepiej? A może APAP jest beznadziejny i wolelibyście<br />
z niego w ogóle zrezygnować?<br />
Opinie przesyłajcie na adres poczty elektronicznej:<br />
pulsum@pulsum.pl lub za pomocą anonimowej<br />
skrzynki: www.pulsum.pl/pulsterwencja.<br />
Można też wypowiedzieć się na naszym forum internetowym:<br />
http://www.pulsum.pl/forum.<br />
Wasze pytania, problemy i prośby przedstawimy<br />
osobom odpowiedzialnym za APAP i poprosimy<br />
o ustosunkowanie się do nich. Pomagając nam,<br />
wspieracie własny oraz kolejne roczniki i ułatwiacie<br />
wszystkim bezbolesne przejście przez zapisy.<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
11
WYWIAD<br />
Opieka farmaceutyczna - czego nam<br />
jeszcze brakuje?<br />
Opieka farmaceutyczna – ostatnio słyszymy o niej coraz częściej. Jako przedmiot została wprowadzona<br />
do programu studiów farmaceutycznych. Jednak cały czas idea opieki farmaceutycznej w naszym<br />
kraju nie osiągnęła formy doskonałej. Jak ta kwestia wygląda w innych państwach Europy?<br />
O szczegółach pracy w aptece w Wielkiej Brytanii opowiada absolwentka naszego Uniwersytetu –<br />
mgr Dorota Karmowska.<br />
Jak doszło do tego, że rozpoczęłaś pracę w aptece<br />
w Wielkiej Brytanii?<br />
W 2007 roku wzięłam udział w praktykach wakacyjnych<br />
zorganizowanych przez Tesco Pharmacy w Wielkiej Brytanii.<br />
W 2008 roku ukończyłam Wydział Farmaceutyczny<br />
naszego Uniwersytetu, w kwietniu otrzymałam dyplom<br />
oraz prawo wykonywania zawodu i w czerwcu wyjechałam<br />
do Anglii do pracy. Tesco zwerbowało nas już w czasie<br />
studiów. Proces rekrutacji (rozmowa kwalifikacyjna<br />
po angielsku oraz egzamin językowy) miał miejsce w Poznaniu,<br />
gdy odbywaliśmy jeszcze nasze staże. Następnie<br />
w czerwcu przez 3 dni mieliśmy kurs wprowadzający,<br />
obejmujący zagadnienia zawodowe, prawne i językowe.<br />
Kolejne 12 tygodni spędziłam w aptece Tesco w Baldock<br />
na stażu, który miał bardzo zorganizowany program – każdy<br />
tydzień miał swoje zagadnienia tematyczne i językowe.<br />
Pod koniec sierpnia odbył się wewnętrzny egzamin<br />
i od 1-go września 2008 zaczęłam pracę w aptece w innej<br />
miejscowości.<br />
Jak wygląda praca w angielskiej aptece od strony<br />
technicznej?<br />
Struktura apteki jest zupełnie inna. Na froncie pracują<br />
tam asystenci, tzw. GA – General Assistants, przeszkoleni<br />
w podstawowej opiece. W czasie treningu poznają oni<br />
schematy, wedle których muszą postępować. Nie są to jednak<br />
odpowiednicy polskich techników farmacji. Pracę całej<br />
apteki nadzoruje farmaceuta (tylko jeden na zmianie),<br />
który jest tzw. ‘Responisble Pharmacist’. Będąc na zmianie<br />
muszę wykonywać swoje obowiązki i jednocześnie<br />
m.in. słuchać tego, co doradzają moje asystentki będące<br />
za pierwszym stołem. Są one przeszkolone w zadawaniu<br />
odpowiednich pytań, które precyzują problem. Pomocnym<br />
schematem jest WWHAM:<br />
–– Who is it for? - dla kogo jest dany lek?<br />
–– What are the symptoms? - Jakie są objawy?<br />
–– How long…? - Jak długo dany symptom występuje?<br />
–– Action already taken? - Czy pacjent już coś stosował?<br />
–– Are you on any other medications? - Jakie leki (zwłaszcza<br />
te na receptę) obecnie pacjent bierze?<br />
Np. kiedy przyjdzie pacjent z bólem głowy asystentki zadają<br />
mu pytania i określają, jaki jest to ból – np. czy jest to<br />
ból zatokowy czy jakiś inny. Wszystko opiera się na odpowiedziach<br />
pacjenta. Jeśli próbował on już brać paracetamol,<br />
to nie będą polecać mu tego samego, tylko albo mocniejszą<br />
kombinację albo zupełnie inny kierunek leczenia<br />
w zależności od protokołu. W podstawowych sprawach są<br />
przeszkolone wystarczająco. W ten sposób powstaje mały<br />
wywiad i wtedy moja asystentka może wydać dany lek.<br />
Często nie trzeba zadawać wszystkich pytań. Wystarczy<br />
uważnie słuchać, bo pacjent często w pierwszym zdaniu<br />
ujawnia najwięcej informacji. Jeżeli asystent ma jakiekolwiek<br />
wątpliwości, musi się zwrócić do farmaceuty. Trzeba<br />
podkreślić, że to farmaceuta jest odpowiedzialny za<br />
wszystko, co dzieje się na jego zmianie.<br />
A co z receptami?<br />
Recepty realizowane są w osobnej części apteki zwanej<br />
dispensing’iem. Pracują tu: farmaceuta, dyspenser (odpowiednik<br />
naszego technika), który wykonuje receptę i przygotowuje<br />
ją dla farmaceuty do sprawdzenia. Każdy lek ma<br />
przygotowaną nalepkę z nazwą leku, ze wskazaniami, jak<br />
go zażywać, z danymi pacjenta i apteki. Każda nalepka<br />
jest podpisana przez osobę wykonującą i sprawdzającą. Są<br />
też asystenci przeszkoleni do pomocy w tym procesie. Pacjent<br />
zwykle nie czeka przy pierwszym stole, raczej idzie<br />
zrobić zakupy i wraca za 10-20 minut.<br />
Trzeba też podkreślić, że w anielskich aptekach nie wykonuje<br />
się już leków recepturowych. Zamawia się je w specjalnych<br />
laboratoriach, które potem dostarczają je do apteki.<br />
Jednakże ich koszt jest ogromny.<br />
Na czym polega opieka farmaceutyczna?<br />
Każdy pacjent realizuje receptę najczęściej w swojej lokalnej<br />
aptece. Nikt bowiem nie szuka, gdzie leki na receptę<br />
są tańsze, bo pacjent w UK za receptę najczęściej<br />
nie płaci (różne uprzywilejowania np. osoby poniżej 16go<br />
i powyżej 65go roku życia, czy kobiety w ciąży) lub płaci<br />
on £7,20 za każdą pozycję na recepcie. Pacjent zostawiając<br />
receptę wyraża zgodę na zachowanie jego danych<br />
osobowych (adres, wiek, lekarz rodzinny). W systemie<br />
12<br />
Gazeta Studentów
WYWIAD<br />
komputerowym przechowywane są informacje na temat:<br />
jakie leki, kiedy i jaką ilość miał pacjent przepisaną. Można<br />
więc kontrolować historię farmakoterapii pacjenta.<br />
Kiedy przygotowujemy nalepkę pacjentowi na nowy lek,<br />
pokazuje mi się ostrzeżenie, że może wystąpić interakcja<br />
z innym lekiem, który pacjent już bierze, albo że dawka<br />
wydaje się mała, czy ilość tabletek większa od przeciętnie<br />
przepisywanej. Wtedy sprawdzam to z pacjentem. Jeżeli<br />
pacjent ma wątpliwości, jako farmaceuta mam obowiązek<br />
skontaktować się z lekarzem. W razie niepewności nie<br />
powinnam realizować recepty. Pacjenci bardzo doceniają<br />
fakt, że istnieje taka kontrola,<br />
czują się bezpieczniejsi. Nawet<br />
jeśli oznacza to, że zamiast<br />
10 minut, czasem muszą czekać<br />
godzinę albo i cały dzień.<br />
Oczywiście w razie zmian,<br />
wszystko musi zostać odnotowane<br />
na recepcie i/lub w komputerze.<br />
Tego rodzaju system<br />
ma też dodatkową korzyść<br />
– to, co jest w notatkach o danym<br />
pacjencie, może zobaczyć<br />
każdy farmaceuta na zmianie,<br />
gdy tylko otwiera się jego kartę.<br />
Jest to bardzo przydatne np.<br />
w przypadku alergii. Zdarza<br />
się bowiem, że pacjent uczulony na penicylinę ma przepisaną<br />
np. amoxycylinę. Dodatkowo z pacjentami, którzy<br />
realizują z nami swoje recepty regularnie powinniśmy wykonywać<br />
tak zwane Medicines Use Reviews (MUR).<br />
Ale opieka farmaceutyczna to także porady dla pacjentów,<br />
którzy przychodzą do apteki z najróżniejszymi problemami.<br />
Farmaceuta w Wielkiej Brytanii jest traktowany jak<br />
lekarz pierwszego kontaktu. W części problemów, jakich<br />
jak bakteryjne zapalenie spojówek, alergie, przeziębienia,<br />
różnego rodzaju bóle i wiele innych, farmaceuta może<br />
doradzić odpowiedni preparat. Postępowanie jest zawsze<br />
takie samo – należy przeprowadzić wywiad i ocenić, czy<br />
można pacjentowi pomóc polecając preparaty OTC, czy<br />
należy odesłać do pielęgniarki, lekarza rodzinnego czy<br />
A&E. Zaoszczędza to wiele czasu pacjentowi i lekarzom<br />
rodzinnym i pielęgniarkom, którzy mogą poświęcić więcej<br />
uwagi osobom bardziej potrzebującym ich pomocy.<br />
Jakiego rodzaju dodatkowe usługi wykonuje<br />
wasza apteka?<br />
Każda apteka wykonuje dodatkowe świadczenia. Część<br />
z nich jest bezpłatna: np. pomiar ciśnienia, oznaczenia<br />
glukozy we krwi, pomoc w rzucaniu palenia, oznaczenie<br />
BMI, MUR; inne zaś są płatne: np. Health Check (który<br />
obejmuje także oznaczenie całkowitego cholesterolu).<br />
Istnieją także specjalne programy, tzw. Patient Group Direction,<br />
które, po odpowiednim przeszkoleniu i zgodnie<br />
z bardzo precyzyjnymi wytycznymi ustalonymi między<br />
apteką (siecią aptek), lekarzami i pielęgniarkami, pozwalają<br />
farmaceutom na przykład wykonywać sezonowe<br />
szczepienia przeciwko grypie, wydawać odpowiedni lek<br />
na profilaktykę malarii, po odpowiedniej konsultacji i badaniach<br />
screeningowych pomagać w problemach z erekcją<br />
czy oddawaniem moczu u mężczyzn i wiele innych.<br />
Wszystko to ma pozwolić pacjentowi na łatwiejszy dostęp<br />
do służby zdrowia. Apteka jest otwarta dłużej niż przychodnie<br />
i jest znacznie łatwiej<br />
dostępna. Jeżeli w czasie badania<br />
coś mnie, jako farmaceutę,<br />
zaniepokoi (np. nie mieści się<br />
w normach danych nam przez<br />
NHS) - albo powtarzamy badanie,<br />
albo referujemy pacjenta<br />
do lekarza. NHS, czyli odpowiednik<br />
naszego Narodowego<br />
Funduszu Zdrowia, prowadzi<br />
różnorodne statystyki. Na tej<br />
podstawie każdy oddział NHSu<br />
– PCT (Primary Care Trust)<br />
ustala, na co jest zapotrzebowanie<br />
w danym regionie i ustala<br />
tzw. Enhanced Serviced, za prowadzenie<br />
których apteka ma płacone dodatkowo. Może to<br />
być: rzucanie palenia, wymiana igieł dla narkomanów i kilka<br />
innych. Nasza apteka w tej chwili świadczy bezpłatnie<br />
usługi pomocy w rzucaniu palenia i badanie skreeningowe<br />
dla ludzi w wieku 16-25 lat na chlamydię. NHS dostarcza<br />
podstawowy sprzęt pozwalający przeprowadzać dany program.<br />
Przeszkolony personel może wypisywać po uprzedniej<br />
konsultacji z pacjentem specjalne recepty na produkty<br />
pomagające rzucać palenie – inhalatory, plastry itp. Pacjent<br />
zobowiązuje się jednak do rzucenia palenia i przestrzegania<br />
ustalonych wspólnie zaleceń. Przez cały 4 tygodniowy program<br />
przeprowadzany jest specjalny wywiad z pacjentem.<br />
W momencie, kiedy pacjent rzuci z nami palenie apteka<br />
otrzymuje z tego tytułu profit. Za każdym razem podkreślamy,<br />
że wykonane przez nas badania czy konsultacje są<br />
skreeningowe, że opieramy się na wzajemnym zaufaniu<br />
z pacjentem i że nie zastąpimy w niektórych sytuacjach<br />
wizyty u lekarza. Farmaceuta nie diagnozuje, lecz doradza<br />
zgodnie ze swoją widzą.<br />
Czy ludzie chętnie korzystają z tego rodzaju<br />
usług?<br />
Pacjent przychodzi do apteki i ma wykonaną usługę za<br />
darmo zwykle bez dłuższego czekania. Ludzie chętnie<br />
z tego korzystają. Na przykład osoby zapisane do tzw.<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
13
WYWIAD<br />
klubów odchudzania, które muszą regularnie mieć profesjonalnie<br />
sprawdzaną wagę. Także mężczyźni chętniej<br />
przyjdą do apteki, niż przechodzić przez koszmar umawiania<br />
się w przychodni. Nasza apteka jest łatwo dostępna (7<br />
dni w tygodniu), a do lekarza dostać się jest bardzo ciężko.<br />
Czasem trzeba czekać nawet 3 tygodnie na wizytę…<br />
Do stycznia szczepiliśmy przeciwko grypie. Zapotrzebowanie<br />
było ogromne. Przychodnie nie były w stanie<br />
zaszczepić wszystkich ludzi. Najpierw musiały bowiem<br />
przyjąć osoby należące do tzw. grup ryzyka (szczepienia<br />
darmowe). Wielu ludzi nie mogło się zaszczepić, więc<br />
przychodzili do aptek. Farmaceuci zostali przeszkoleni<br />
w tym zakresie i dzięki temu mogliśmy zaszczepić<br />
dużą grupę ludzi, np. takich, którzy<br />
pracują i nie byli w stanie dostać się do swojego<br />
lekarza. Pacjenci bardzo to sobie chwalili.<br />
Koszt takiego szczepienia to £10.<br />
Wspomniałaś wcześniej o MUR’ach.<br />
Na czym dokładnie polega ta usługa?<br />
Medicines Use Reviews to są konsultacje<br />
z pacjentem, w czasie których sprawdza się<br />
jego farmakoteriapię. Siadam wtedy z pacjentem<br />
w pokoju konsultacyjnym i rozmawiamy<br />
o jego lekach. Podstawowe rzecz,<br />
które muszę sprawdzić to interakcje, efekty<br />
uboczne leków, czy pacjent bierze je regularnie<br />
i zgodnie z zaleceniami lekarza oraz<br />
przed wszystkim, czy wie, po co je bierze.<br />
Mamy specjalne formularze, które musimy<br />
do tego wypełnić. MUR dzielą się na dwa<br />
rodzaje – roczny i interwencyjny. Roczny<br />
MUR mogę zrobić z danym pacjentem raz w roku. Zasada<br />
jest prosta – musi on być moim regularnym pacjentem,<br />
przynajmniej przez 3 miesiące mieć te same leki<br />
i być pełnoletnim. W czasie rozmowy można się wiele<br />
dowiedzieć, gdyż unikamy tu stresu związanego z wizytą<br />
w przychodni. I tu jest największe zadanie dla farmaceutów.<br />
Lekarze często zapominają o podstawowych<br />
informacjach o stosowanych lekach. Przykładem jest<br />
chociażby symwastatyna – zdarza się, ze pacjent nie wie,<br />
że powinien ją brać w nocy. Prowadząc MUR znajduję<br />
luki, które mogę poprawić, wytłumaczyć pacjentowi jak<br />
i dlaczego dany lek należy brać w określony sposób. Mówię<br />
pacjentowi - jeżeli weźmie symwastatynę rano, jej<br />
ilość we krwi może nie być wystarczająca, by zatrzymać<br />
nocną produkcję cholesterolu. Natomiast jeżeli weźmie<br />
ją wieczorem, możliwe, że wyniki się polepszą. I w ten<br />
sposób albo nie będzie potrzeby zwiększania dawki, albo<br />
wręcz będzie można ją zredukować, a tym samym obniżyć<br />
ryzyko efektów ubocznych leku. Wspominamy także<br />
o możliwych skutkach ubocznych i poprawnej technice.<br />
Na przykład osoby używające inhalatorów mogą nie do<br />
końca poprawnie je stosować. Dlatego w takich sytuacjach<br />
korzystamy z preparatów placebo. Wspominamy o czyszczeniu<br />
inhalatorów, o płukaniu ust itp. Lekarz mając krótki<br />
czas przeznaczony na wizytę jednego pacjenta nie zawsze<br />
może wypytać o wszystko, nie wszystkiego pokazać, więc<br />
czasem farmaceuta musi dojść do sedna problemu. Jeżeli<br />
to możliwe, staramy się coś zrobić razem z pacjentem.<br />
W pozostałych przypadkach wysyłamy notatki do lekarza<br />
z prośbą, by przyjrzał się danemu pacjentowi jeszcze raz.<br />
Czasem jako farmaceuci wiemy, co dostępne jest na rynku<br />
i możemy lekarzowi zasugerować zmianę, na przykład<br />
formy – gdy pacjent ma problemy z połykaniem tabletek,<br />
możemy polecić tabletki rozpuszczalne, kapsułki lub płyn<br />
itp. Tak więc my nie ustalamy farmakoterapii, gdyż to jest<br />
rola lekarza, ale powinniśmy ją monitorować i odpowiednio<br />
wraz z lekarzem modyfikować.<br />
Czy prowadzenie takich serwisów jest korzystne<br />
dla państwa?<br />
Tak, okazało się, że jest to całkiem korzystne finansowo<br />
dla NHS. Znacznie taniej bowiem jest zapobiegać niż leczyć.<br />
W Wielkiej Brytanii jest duży nacisk na profilaktykę.<br />
Co chwilę są jakieś kampanie zdrowotne: Dzień rzucana<br />
palenia (9 marca), świadomości o epilepsji, o zdrowiu kobiet,<br />
o nowotworach itp. Nasze serwisy są bardzo proste<br />
i nie wymagają wcale dużego nakładu pracy. Ich łatwa dostępność<br />
powoduje, że ludzie dla własnego spokoju udadzą<br />
się do apteki. Dzięki badaniom screeningowym możemy<br />
odpowiednio pacjentem pokierować. Oszczędność<br />
czasu i pieniędzy dla lekarzy rodzinnych także jest znacząca.<br />
A dzięki MURom, można zapobiec lub zredukować już<br />
występujące efekty uboczne farmakoterapii, co skutkuje<br />
14<br />
Gazeta Studentów
obniżeniem dalszych kosztów (dodatkowe wizyty, leki czy<br />
hospitalizacja).<br />
Jak lekarze ustosunkowują się do takiej formy<br />
współpracy? Nie traktują tego jak pewnego rodzaju<br />
konkurencji?<br />
Opieka farmaceutyczna jest już w Wielkiej Brytanii standardem.<br />
Farmaceuta jest traktowany przez pacjentów jak<br />
lekarz pierwszego kontaktu. Najpierw idzie się do farmaceuty<br />
i to on próbuje pomóc (nie znaczy to jednak zdiagnozować).<br />
Jeśli wykracza to poza nasze<br />
kompetencje, które są zresztą jasno określone,<br />
to odsyłam pacjenta do lekarza. Jest<br />
współpraca między obiema profesjami. Czasem<br />
zdarza się, że lekarz odeśle pacjenta do<br />
farmaceuty, bo ten wie, co jest dostępne. Ja<br />
także odsyłam im pacjentów. Jeżeli zmierzę<br />
pacjentowi ciśnienie i ono jest za wysokie,<br />
powtórzę pomiar. Jeżeli okaże się, że wynik<br />
nadal nie jest prawidłowy, mogę napisać lekarzowi<br />
notatkę, z którą pacjent udaje się do<br />
przychodni. Pomaga to pacjentom przy rejestracji<br />
do lekarza. W codziennych konsultacjach<br />
też muszę odsyłać pacjentów, gdyż<br />
preparat, który im jest potrzebny jest dostępny<br />
tylko na receptę. Jeżeli sama udzielam<br />
jakiejś rady mówię, że jeżeli to nie pomoże<br />
w ciągu określonego czasu, proszę zwrócić się do lekarza.<br />
Jeżeli mam najmniejsze wątpliwości również odsyłam pacjenta.<br />
Jak dotąd raczej nie spotkałam się z niechęcią ze<br />
strony lekarza… Choć od każdej reguły są wyjątki.<br />
Jak mogłabyś porównać swoją wiedzę zdobytą<br />
w Polsce z wiedzą farmaceutów kończących angielskie<br />
uczelnie?<br />
Na pewno mam ogromną wiedzę akademicką, która czasem<br />
bardzo mi się przydaje. Mam także dużą wiedzę<br />
o ziołach czy suplementach diety, której Anglikom zupełnie<br />
brakuje. Tak samo jest z wiedzą z zakresu technologii<br />
postaci leku, która zresztą była moim ulubionym<br />
przedmiotem. Dzięki temu jestem w stanie pacjentowi<br />
powiedzieć, jaka będzie różnica miedzy danymi preparatami.<br />
Angielscy farmaceuci nie posiadają takiej wiedzy<br />
– zdarza się czasem, że tuż po studiach nie potrafią<br />
wskazać różnicy między kremem a maścią, albo czopkiem<br />
i globulką. To, czego jednak brakuje w naszym<br />
programie studiów to zdecydowanie podejście kliniczne.<br />
Tutaj są naprawdę duże różnice w systemie nauczania –<br />
Anglicy studiują trzy lata, w trakcie których mają także<br />
zajęcia na oddziałach szpitalnych i w aptekach. Poza tym<br />
po skończeniu studiów mają rok stażu w aptece. Potem<br />
muszą zdać egzamin państwowy. Wierzcie mi, nie jest on<br />
łatwy, ale podsumowuje wszystko. Zwłaszcza nacisk jest<br />
WYWIAD<br />
Jak trafiłam do <strong>Puls</strong>u? Po prostu przyszłam<br />
na zebranie redakcji i… później<br />
samo się to potoczyło. Pierwszy artykuł,<br />
kolejne zebrania, nowi znajomi.<br />
Myślałam o tym, od kiedy tylko rozpoczęłam<br />
studia, jednak na pierwszym<br />
roku z powodów technicznych, nie było<br />
to możliwe. Ale ponieważ pracowałam<br />
w gazecie szkolnej w liceum, to brakowało<br />
mi tego na studiach. Niemałą rolę<br />
odegrała tu Marta P., która ma nieco<br />
dłuższy staż ode mnie i utwierdziła mnie w przekonaniu, że warto<br />
dołączyć do Redakcji <strong>Puls</strong>u.<br />
Anita Pogorzelska, farmacja, II rok<br />
na farmakologię, farmakodynamikę… Jednym słowem<br />
wszystko to, co farmaceucie w życiu zawodowym potrzebne.<br />
Anglik kończąc studia potrafi zróżnicować różne<br />
podstawowe schorzenia, z którymi może się spotkać<br />
w aptece. W Polsce uczymy się tego dopiero w pracy.<br />
Jaki jest stosunek pacjenta do farmaceuty? Czy<br />
ufają mu w równym stopniu co lekarzowi?<br />
Pacjenci są bardzo przywiązani do jednego miejsca, do<br />
jednej apteki. Jak zaufają jednemu farmaceucie to przychodzą<br />
do niego cały czas. Nawiązują się więzi między ludźmi.<br />
Mam kilku pacjentów w aptece, którzy robiąc swoje<br />
tygodniowe zakupy zajrzą się przywitać. Muszę przyznać,<br />
że jest to bardzo miłe. Wszystkie serwisy, których udziela<br />
apteka także pomagają zdobyć zaufanie pacjenta. Każda<br />
udana interwencja może zjednać zaufanie pacjenta. Często<br />
ludzie sprawdzają z farmaceutą to, co powiedział im<br />
lekarz, zanim zrealizują receptę. MUR są również bardzo<br />
dobrym momentem, kiedy można pacjenta poznać. Oni<br />
naprawdę doceniają to, że poświęca się im czas. Po ponad<br />
2 latach praktyki, zdobyłam już spore doświadczenie.<br />
Potrafię rozpoznać wiele podstawowych schorzeń: ospa<br />
wietrzna, liszajec, zapalenie spojówek, infekcje grzybicze<br />
- to nie jest dla mnie problem. Ale zdarza się, że czegoś<br />
czasem nie wiem. Wtedy nie próbuję strzelać. Obiecuję,<br />
że to sprawdzę albo odsyłam do lekarza. Często wówczas<br />
proszę pacjenta, żeby wrócił i przy okazji powiedział mi,<br />
jaką diagnozę postawił lekarz. I pacjenci często wracają.<br />
Doceniają, że mogą też pomóc. Czy zatem pacjenci ufają<br />
farmaceucie w tym samym stopniu jak lekarzowi? I tak,<br />
i nie… Ale zdecydowanie stosunek pacjenta do farmaceuty<br />
w Anglii jest diametralnie różny niż w Polsce. To jednak<br />
już jest temat na zupełnie inną rozmowę.<br />
wysłuchała: Anita Pogorzelska<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
15
FELIETON<br />
Quo vadis, homine?<br />
Człowiek jest dziwną istotą. Wyjątkową, to nie ulega<br />
wątpliwości. Jest jedyną istotą żywą na naszej planecie,<br />
jedynym gatunkiem, który potrafił stworzyć własną kulturę<br />
i cywilizację. Co sprawia, że człowiek jest taki wyjątkowy?<br />
Czy jest to zdolność do myślenia? Zwierzęta też<br />
myślą, potrafią kojarzyć i wnioskować. Nie w tak skomplikowany<br />
sposób jak człowiek, ale jednak. Niektórzy twierdzą,<br />
że tym, co odróżnia człowieka od zwierzęcia, jest tzw.<br />
myślenie abstrakcyjne, czyli zdolność do tworzenia i posługiwania<br />
się pojęciami, a także umiejętność korzystania<br />
z wyobraźni. Jednak zdania psychologów i naukowców na<br />
ten temat również są mocno podzielone, podobnie jak fakt<br />
istnienia duszy i tego, czy zwierzęta posiadają ją, czy nie.<br />
Jedno można powiedzieć na pewno. Spośród wszystkich<br />
zwierząt, człowiek jest istotą, która posiada najwyższy<br />
stopień inteligencji. Inteligencja jest natomiast tą rzeczą,<br />
która wpływa na jakość naszego myślenia. Czy daje nam<br />
to jednak prawo do wywyższania się, do stawiania się ponad<br />
resztą świata przyrody? Dlaczego wydaje nam się, że<br />
jesteśmy lepsi od zwierząt?<br />
Człowiek, pomimo tego, że stworzył cywilizację i żyje<br />
dziś w świecie skomplikowanych zależności społecznych,<br />
w dalszym ciągu jest niewolnikiem własnych instynktów,<br />
tych samych, które kierowały życiem jego przodków i które<br />
wciąż kierują życiem dziko żyjących stworzeń. Możemy<br />
temu zaprzeczać, ale wystarczy rozejrzeć się wokół siebie,<br />
by utwierdzić się w takim przekonaniu. My też walczymy<br />
o jak najlepszą pozycję w naszym własnym stadzie,<br />
bo dobrze wiemy, jakie się z tym wiążą korzyści. Walka<br />
ta przybiera różną formę. Wśród osiedlowych dresów jest<br />
to walka mniej lub bardziej dosłowna, gdzie najsilniejszy<br />
osobnik ze stada zdobędzie najładniejszą solarę, a w wśród<br />
pracowników dużej firmy jest to walka o stanowisko, prestiż,<br />
z czym wiążą się większe zarobki i pewne przywileje<br />
(kobiety zresztą też). Miłość z kolei, jest genetycznie zakodowaną<br />
w nas potrzebą poszukiwania partnera w celu<br />
rozmnażania się oraz zapewnienia gatunkowi przetrwania.<br />
Owszem, miłość jest piękna, ale jest tylko przejawem<br />
jednego z naszych instynktów, czymś, czemu ulega każdy<br />
z nas tylko dlatego, że tak zostaliśmy zaprogramowani.<br />
Tak wyglądają nasze życia. Gdyby dokładniej im się<br />
przyjrzeć, odkrylibyśmy, że prawie wszystko, co robimy,<br />
sposób, w jaki działamy, w jaki się zachowujemy, jest odbiciem<br />
identycznych, zwierzęcych zachowań, przetłumaczonych<br />
jedynie na realia naszej egzystencji.<br />
W odróżnieniu od zwierząt jednak, my ludzie, potrafimy<br />
tłumić własne instynkty, jeżeli tylko chcemy się<br />
do tego zmusić. Człowiek, dzięki swojej inteligencji jest<br />
w stanie okiełznać wszystkie prymitywne popędy, które<br />
nim kierują, jest w stanie żyć według innych zasad niż te,<br />
które ustaliła natura. Właśnie ta zdolność jest czymś, co<br />
w świecie natury czyni nas naprawdę wyjątkowymi. Czyni<br />
nas istotami wolnymi. Zdolnymi do kształtowania realiów,<br />
w jakich żyjemy. Zdolnymi do tego, by stworzyć świat,<br />
w którym nie istnieje nienawiść, zło i cierpienie.<br />
Dlaczego jednak tak się nie dzieje? Bo my, ludzie,<br />
lubimy zachowywać się jak zwierzęta. Lubimy folgować<br />
swoim instynktom, pozwalamy, by to one nadawały<br />
kształt naszym życiom. Gorzej. My, ludzie, jesteśmy gatunkiem,<br />
który sam niszczy środowisko, w którym żyje,<br />
który dopuszcza się wielu patologii, jakie w świecie zwierzęcym<br />
nie występują. Nasza ponadprzeciętna inteligencja<br />
pozwala nam wzbić się na poziom egzystencji duchowej<br />
nieosiągalny dla zwykłych zwierząt, ale pozwala też stoczyć<br />
się o wiele niżej. Dlaczego my, ludzie, dysponujący<br />
tyloma możliwościami, jednocześnie tak wiele potrafimy<br />
zaprzepaścić? Dlaczego Utopia pozostaje dla nas tylko<br />
Utopią? Dlaczego nie potrafimy przestać zachowywać się<br />
jak zwierzęta? Dokąd zmierzamy? Dokąd idziemy?<br />
Bartek Fiłka<br />
Już dobrze nie pamiętam, jak dowiedziałam się o istnieniu „<strong>Puls</strong>u <strong>UM</strong>”, najpewniej któregoś<br />
dnia zobaczyłam go, leżącego na jednej z ławek na naszej Uczelni. Decyzja o dołączeniu<br />
do Redakcji była raczej mało przemyślana i bardzo spontaniczna. Początkowo miałam<br />
zamiar działać w <strong>Puls</strong>ie pisząc tylko recenzje filmowe. Szybko okazało się, że praca w tej<br />
organizacji jest tak wciągająca, że zaczęłam angażować się również w inne działy gazety.<br />
Te trzy lata w <strong>Puls</strong>ie przyniosły mi dużo satysfakcji i z perspektywy czasu mogę stwierdzić,<br />
że dołączenie do gazety było jedną z najlepszych decyzji, jakie podjęłam w swoim studenckim<br />
życiu ;)<br />
Marta Kamińska, farmacja, V rok<br />
16<br />
Gazeta Studentów
O historii, aborcji<br />
i Czesławie Niemenie.<br />
Relatywizm w ostatnim czasie zdecydowanie zmienił<br />
znaczenie. Kiedyś chodziło o to, że na jedną sprawę można<br />
patrzeć z wielu stron. Dziś chyba bardziej o to, że ktoś<br />
najpierw robi coś, co jest dla niego naganne etycznie, a potem<br />
próbuje się tłumaczyć innym używając dziwnych argumentów.<br />
Zwykle publicznie.<br />
Dla naświetlenia co mam<br />
na myśli, opowiem Wam pewną<br />
historię. Kilka dni temu<br />
znalazłam w sieci kolejnego<br />
ciekawego bloga. Oto cytat:<br />
„zastanawia mnie pewna rzecz,<br />
dziś w naszej kulturze aborcja<br />
i dzieciobójstwo jest mocno<br />
potępiane, ale przecież nie leży<br />
to w naszej naturze, są kultury<br />
gdzie dzieci nie były lub nie<br />
są uznawane za osoby mające<br />
z definicji prawo do życia<br />
tak z definicji, dzieci składano<br />
w ofierze bogom lub zabraniał<br />
rodzenia dzieci ustawodawca<br />
nakazując parze mieć tylko jedno dziecko i w Polsce<br />
aborcja w 20 wieku była dopuszczalna, a wszystko<br />
w gruncie rzeczy służyło do kontroli populacji i liczebności<br />
społeczeństwa. (...)zastanawia mnie więc skąd teraz<br />
takie halo na świecie o aborcję skoro ludzi jest więcej<br />
niż kiedykolwiek, czy chcemy się rozmnażać w nieskończoność<br />
aż dojdzie do kanibalizmu??? Czy może do czasu<br />
gdy za powietrze do oddychania trzeba będzie płacić<br />
i tylko najbogatsi będą mogli żyć???”<br />
IMAGO<br />
Oryginalna składnia i pisownia, jak się domyślacie,<br />
zostały zachowane.<br />
Autorka ma oczywiście całkowitą rację! Ludzi jest za<br />
dużo! Podziwiam, że nie boi się o tym mówić. Nie wiem,<br />
czy jej rodzice żyją, ale jeśli tak, mam dla niej radę, co<br />
może począć, kiedy będą starzy<br />
i niedołężni. Wystarczy zaczerpnąć<br />
z historii! Tak, przecież Rzymianie<br />
zrzucali swoich starców<br />
ze Skały Tarpejskiej i nie stanowili<br />
oni problemu. W dobie<br />
ogromnego przyrostu naturalnego<br />
wydaje się to jedyne rozsądne<br />
rozwiązanie. Warto więc było<br />
uważać w liceum! Kolejny raz<br />
sprawdza się stare łacińskie powiedzenie,<br />
iż „Historia magistra<br />
vitae est”.<br />
W następnym numerze poświęcimy<br />
trochę czasu sposobom<br />
radzenia sobie w innych<br />
trudnych sytuacjach. Nie wyobrażacie<br />
sobie jaką ulgę może np. przynieść obcięcie głowy<br />
koledze, który uświadamia nam, że oto nie zdaliśmy<br />
biochemii. Aż dziw, że doskonałe pod każdym względem<br />
prawo posłańca jest dziś tak rzadko egzekwowane.<br />
Notka nosiła tytuł „dziwny jest ten świat”. Z tym<br />
stwierdzeniem również muszę się zgodzić. Szkoda mi tylko<br />
Czesława Niemena, bo moim zdaniem miał chyba coś<br />
innego na myśli...<br />
Marta Mozol-Jursza<br />
Decyzję o wstąpieniu do Redakcji „<strong>Puls</strong>u” podjęłam bardzo wcześnie, bo już w trakcie<br />
Dni Otwartych kierunku lekarskiego, na który się wybierałam. Jak postanowiłam,<br />
tak zrobiłam. Przywitały mnie obce twarze i Maciej, którego poznałam wcześniej<br />
w przezabawnych okolicznościach, których nie będę tu streszczać. Przyszłam, żeby<br />
pisać felietony. Jednak okazało się, że nauczę się także robić wywiady, reportaże,<br />
współpracować przy edycji tekstu. Ja – dyslektyczka – pomagałam nawet<br />
przy korekcie! <strong>Puls</strong> to bardzo cenny kawałek mojego studenckiego czasu, z którego<br />
nie chciałam i nie potrafiłam zrezygnować nawet, kiedy zostałam mamą. Jeśli<br />
więc chciałbyś/chciałabyś wstąpić do Redakcji, ale obawiasz się, jak pogodzisz to<br />
ze swoimi obowiązkami – zapewniam, że wszystko jest kwestią dobrej organizacji<br />
czasu.<br />
Marta Mozol-Jursza, lekarski, VI rok<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
17
FELIETON<br />
Dawno, dawno temu...<br />
cz. I<br />
Nadchodzi koniec. Nawet sześcioletnie studia mają swoją metę. Wkrótce przyjdzie nam<br />
pożegnać stare mury Collegium Maius i przenieść się w nie młodsze mury szpitala, w którym<br />
zamierzamy odbyć staż. To pewnego rodzaju przełom, punkt, w którym jakiś okres w życiu<br />
zakończy się, a rozpocznie się nowy. To też dobra okazja, by podsumować to, co na Uczelni<br />
działo się przez te lata. Podkreślić pozytywne zmiany, wytknąć błędy i zasugerować kierunek<br />
rozwoju. Wydaje się, że jako prawie absolwent mam do tego prawo.<br />
Anatomia przede wszystkim<br />
Początek studiów to głównie anatomia. Zajęcia trzy<br />
razy w tygodniu brzmią kosmicznie, jednak można się<br />
przyzwyczaić. Trudniejsze jest dobre przygotowanie się<br />
do nich niż samo ich odbycie. Duże znaczenie ma tutaj<br />
Twój asystent – czy tak jak dr Katarzyna Rapalska będzie<br />
starał się pokazać, że anatomia to nie tylko rycie? A może<br />
tylko owego rycia będzie wymagał?<br />
Podobnie funkcjonują inne przedmioty. Na histologii<br />
najgorzej trafić na esesmankę, której pseudonim znikąd się<br />
nie bierze. Ciekawe jest to, że na przestrzeni tych kilku lat<br />
nikt nie może nic zrobić z osobą, która po prostu wyżywa<br />
się na studentach. Obiegowa opinia mówi, że „pewnie nie<br />
dostała się na lekarski”. Dla studenta pierwszego roku to<br />
norma, że jest traktowany jak produkt metabolizmu, jednak<br />
z perspektywy studenta szóstego roku takie podejście<br />
wydaje się co najmniej nienormalne.<br />
Sytuację trochę ratują wykłady, na które dobrowolnie<br />
przychodzi większość studentów. Profesora Witolda Woźniaka<br />
reklamować nie trzeba. Dochodzą mnie też słuchy,<br />
iż prof. Maciej Zabel znacznie przegania swojego poprzednika<br />
w umiejętnościach dydaktycznych.<br />
Wiedza to nie wszystko – istotne jest też rozwijanie<br />
umiejętności praktycznych. Może kiedyś dojdziemy do<br />
czasów, w których studenci będą preparować zwłoki? I nie<br />
będą to studenci anglojęzyczni.<br />
Powrót do korzeni<br />
Drugi semestr to wprowadzenie nowych, klasycznych<br />
przedmiotów – biologia, chemia – i znowu czujemy się jak<br />
w szkole średniej. Zakres materiału jednak jest znacznie<br />
bardziej rozwinięty i przynosi na myśl wciąż powracające<br />
pytanie „po co mi to?”. Szczególnie podczas nauki wzoru<br />
testosteronu czy prostaglandyn. Po tych kilku latach nadal<br />
nie potrafię na nie odpowiedzieć.<br />
Wspomniane pytanie studenci zadają sobie często podczas<br />
procesu dydaktycznego. O ile ci, którzy już trochę ze-<br />
tknęli się z pacjentem np. na szpitalnych praktykach, wiedzą,<br />
jaki procent omawianych na zajęciach chorób zdarza<br />
się w społeczeństwie, tak świeżo upieczeni żacy nie mają<br />
pojęcia o tym, które komórki czy które otwory w kościach<br />
wpłyną na ich medyczne postrzeganie świata. Wydaje się,<br />
że wyjaśnienie tego i pokazanie studentom, co jest ważne,<br />
zaowocowałoby lepszym zrozumieniem patologii w przyszłości.<br />
Obecnie efekt jest taki, że student przed egzaminem<br />
ma głowę pełną informacji, z których większość mu<br />
się później nie przyda, a jednocześnie nie posiada tych<br />
istotnych podstaw, dla których nie starczyło miejsca lub<br />
które wyparte zostały choćby przez wspomniane wzory.<br />
Miesiąc pracy pielęgniarki<br />
Pierwsze praktyki wakacyjne to czas, na który wszyscy<br />
czekali. To prawie praca w szpitalu. Jeszcze jako pielęgniarka<br />
albo raczej prawie pielęgniarka. Zaczynamy od<br />
mycia tyłków i zmieniania pościeli. Niektórzy kombinują<br />
i szerokim łukiem omijają oddziały internistyczne czy chirurgiczne,<br />
dzięki czemu udaje im się przed tym uchować.<br />
Wydaje się jednak, że poznanie pacjentów od każdej strony<br />
jest niezbędne dla późniejszego prawidłowego myślenia<br />
medycznego. Ja osobiście uważam, że taki manewr<br />
uczy też szacunku do pracy pielęgniarki. Szacunku, którego<br />
potem często nie mamy.<br />
Po przejściu przez toaletę chorego czeka nas karmienie<br />
oraz podstawowe zabiegi pielęgnacyjne – pomiar ciśnienia,<br />
temperatury, przygotowywanie leków doustnych,<br />
pomoc w ich dystrybucji.<br />
Dla najbardziej dociekliwych i odważnych, posiadających<br />
dobre układy z pielęgniarkami, przewidziano wyższej<br />
klasy zabiegi – iniekcje podskórne i domięśniowe,<br />
a nawet dożylne. Oczywiście nawet nie myślcie chwalić<br />
się tym pełnomocnikowi do spraw praktyk wakacyjnych,<br />
bo takie zachowania są nielegalne! Na naukę tych umiejętności<br />
przyjdzie czas. Kiedy? Do końca nie wiadomo,<br />
bo dalsze praktyki prowadzą lekarze, którzy przecież tych<br />
procedur na co dzień nie wykonują.<br />
18<br />
Gazeta Studentów
FELIETON<br />
Praktyki najlepiej odbywać tam, gdzie zamierza się<br />
pracować w przyszłości. Opinie studentów pokazują, że<br />
najwięcej nauczyć można się w małych, powiatowych<br />
szpitalach, a najmniej w wielkomiejskich molochach,<br />
szczególnie klinicznych. Chyba że Twoim powołaniem<br />
są badania naukowe i szczegółowe poznawanie rzadkich<br />
chorób – w tej sytuacji wybór szpitala uniwersyteckiego<br />
będzie najlepszy.<br />
Wojny biochemiczno-fizjologiczne<br />
Na II roku daje się zauważyć pozytywne przemiany –<br />
przestaliśmy od rana do wieczora ryć biochemię, z której<br />
potem prawie nic nam się nie przydało, na rzecz fizjologii,<br />
której mój rocznik uczył się w ramach patofizjologii. Niestety,<br />
u nas braki te widać było później. Ale, jak to mówią:<br />
„Nie mam pojęcia, co panu jest, ale na pocieszenie mogę<br />
narysować cykl Krebsa”. Dobrze, że proporcje te uległy<br />
zmianie. Zastanawiające jest jednak to, że mimo zmiany<br />
kierownika i wprowadzenia testów, fizjologia nadal nazywana<br />
jest Katedrą Cudów.<br />
Katedrze Biochemii i Biologii Molekularnej nie można<br />
odebrać jednak pozycji lidera w kategorii „porządek w zasadach<br />
zaliczeń” – wszystko jest dokładnie zaplanowane,<br />
opisane i omówione przed zajęciami. Student może dzięki<br />
temu dopasować proces dydaktyczny i czas poświęcony<br />
na naukę do własnych chęci i możliwości.<br />
Na anatomii na dobre zagościły testy, choć nadal pojawiają<br />
się nieobiektywne i nieprzewidywalne „opisówki”.<br />
Wszystko ponoć zależy od liczebności grupy zdającej<br />
oraz od nastroju kierownika Katedry. Na szczęście można<br />
przejść całą anatomię, zdając tylko i wyłącznie testy.<br />
III semestr to dla mnie najbardziej pracowity czas na<br />
studiach – nauka na biochemię, fizjologię, anatomię i cytofizjologię<br />
– codziennie było coś do zrobienia i nie wiadomo<br />
było, w co w danym momencie włożyć ręce.<br />
Chwila oddechu<br />
Po zdaniu egzaminu z anatomii daje się odczuć wyraźną<br />
zmianę względem poprzedniego semestru. Niby nadal<br />
trzeba się uczyć na biochemię i fizjologię, ale poza tym...<br />
nie ma co robić z czasem. Największy luz odczuwa się<br />
dzięki utracie zajęć z cytofizjologii, nadal znanych jako<br />
„cytosyf”. Dobrze, że zrezygnowano już z „cytolotka”,<br />
czyli testu wielokrotnego wyboru – niektórzy studenci<br />
równolegle grali w Dużego Lotka i sprawdzali, gdzie spotka<br />
ich większe szczęście.<br />
Pamiętam, że w IV semestrze odżyła we mnie dusza<br />
stratega, co przejawiało się w podbijaniu kolejnych królestw,<br />
cesarstw i ziem. Coś z wolnym czasem robić trzeba,<br />
a trudno się przekonać do nauki na egzaminy, które będą<br />
prawie pół roku później.<br />
Zastanawiam się, czy przeniesienie „cytosyfu” na semestr<br />
letni nie wyrównałoby tych proporcji. Oczywiście<br />
najlepsza byłaby rezygnacja z przedmiotu w ogóle, pod<br />
czym zapewne podpisałaby się większość studentów.<br />
Pierwsza „klinika”<br />
Zupełną nowością dla kującego młodzieńca jest semiotyka<br />
– tu pierwszy raz odwiedzamy szpital, pierwszy<br />
raz widzimy pacjenta, rozmawiamy z nim, dotykamy.<br />
W ciągu tygodnia otrzymujemy w pigułce obraz kolejnych<br />
czterech lat studiów.<br />
Zerowy numerek<br />
Nadszedł moment, w którym jesteśmy już prawie lekarzami,<br />
a przynajmniej praktyki nasze przyjmują nazwę<br />
lekarskich. Przychodnia lekarza rodzinnego – miejsce,<br />
gdzie poznamy, co tak naprawdę trapi społeczeństwo. Jakie<br />
są typowe problemy i skargi pacjentów? Jakie choroby<br />
dominują? Czy rzeczywiście jest to choroba Pompego,<br />
a może zespół Criglera-Najjara?<br />
W poradni zyskujemy numerek zerowy – w gabinecie<br />
jesteśmy przed jakimkolwiek pacjentem. Nawet przysłuchiwanie<br />
się rozmowom dużo nam da, a przy odrobinie<br />
aktywności i samozaparcia możemy próbować wprowadzić<br />
elementy badania podmiotowego i przedmiotowego.<br />
Nie mamy jeszcze takich umiejętności, bo te nabywamy<br />
dopiero na 3. roku, jednak podstawowy wywiad potrafi<br />
zebrać nawet koleżanka Goździkowej, a tyle na tym poziomie<br />
nam wystarczy.<br />
Dobra współpraca z pielęgniarką da nam szansę zdobycia<br />
nowych umiejętności – mistrzostwo w pomiarze<br />
ciśnienia tętniczego, wykonywaniu badania EKG, posługiwaniu<br />
się glukometrem czy wykonywaniu iniekcji domięśniowych.<br />
Ci w czepku urodzeni mogą nawet zrobić<br />
iniekcję dożylną, ale tych jest dużo mniej.<br />
Ciąg dalszy w numerze kwietniowym<br />
Maciej Tomczak<br />
Masz inne zdanie?<br />
Wyraź je na forum:<br />
http://www.pulsum.pl/forum<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
19
ONA & ON<br />
Ona: I co, dostałeś maila od swoich męskich czytelników?<br />
On: Niestety nie. A Ty?<br />
Ona: Ja dostałam. Może kobiety bardziej chcą się dowiedzieć,<br />
o co chodzi w męskim świecie?<br />
On: A nie uważasz, że ja zadaję pytania, których odpowiedzi<br />
zaspokoją ciekawość wszystkich mężczyzn?<br />
Ona: Sugerujesz, że ja pytam o sprawy, które tylko<br />
mnie interesują?<br />
On: Nie, ja uważam, że mężczyźni są bardziej jednogłośni<br />
niż kobiety.<br />
Ona: A może Wasz świat<br />
dla nas jest bardziej<br />
skomplikowany niż nasz<br />
dla Was?<br />
On: Ustaliliśmy już, że<br />
to my jesteśmy prości.<br />
A Wy po prostu jesteście<br />
bardziej ciekawskie. Ile<br />
czasu ostatnio spędziłaś<br />
na „krótkich” rozmowach<br />
z koleżanką?<br />
Ona: No… Niewiele.<br />
On: Niewiele? Ty te 8 godzin<br />
na kawie z Asią uważasz<br />
za niewiele?<br />
Ona: Ale my się dawno<br />
nie widziałyśmy.<br />
On: A czy to nie jest ta<br />
Asia, z którą codziennie<br />
dojeżdżasz autobusem?<br />
Ona: Tak, ale codzienne<br />
spotkania to nie to<br />
samo, co kawa, ciastko,<br />
cisza wkoło i babskie<br />
pogaduchy.<br />
On: Pogaduchy? Nazwij to po prostu plotkowaniem!<br />
Ona: Tylko mi nie mów, że Wy nie plotkujecie!<br />
On: My tylko wymieniamy się najważniejszymi informacjami.<br />
Ona: Zwał jak zwał.<br />
On: Oj tam, oj tam. To może w końcu powiesz, co w mailu<br />
napisała do Ciebie czytelniczka.<br />
Ona: Sprytnie zmieniasz temat, ale niech Ci będzie.<br />
On: Po prostu poprzedni temat uważam za zakończony.<br />
Ona: No dobrze. My – kobiety – i tak wiemy, że nie<br />
chcecie się przyznać do tego, że plotkujecie.<br />
On: To co z tym mailem?<br />
Ona: Hmm… Pytanie dotyczyło prezentów dla chłopaka:<br />
„co on powinien od niej dostać na urodziny, imieniny<br />
czy walentynki?”<br />
On: Coś praktycznego, coś, co przyda się w codziennym<br />
życiu.<br />
Ona: Czyli kwiatki odpadają?<br />
On: Jakbym miał dostać kwiatki, żeby przez pół tygodnia<br />
patrzeć, jak więdną, to już bym wolał dostać 100 rękawiczek<br />
lateksowych. Przynajmniej na zajęcia z anatomii by<br />
się przydały.<br />
Ona: Co?<br />
On: Dobrze słyszałaś. Prezent ma być trwały, a nie być rośliną,<br />
której za kilka dni nie będzie.<br />
Ona: A figurka, jakiś<br />
osobisty gadżet?<br />
On: To co innego – można<br />
postawić na biurku<br />
i w chwilach, gdy tej osoby<br />
nie ma przy Tobie, wywołać<br />
uśmiech na samą<br />
myśl o niej.<br />
Ona: A gdybyś dostał jej<br />
zdjęcie?<br />
On: To bym się ucieszył<br />
– mógłbym je nosić<br />
w portfelu.<br />
Ona: A po co?<br />
On: Chociażby po to,<br />
żeby się nią kolegom pochwalić!<br />
Ona: To Wy się swoją<br />
dziewczyną chwalicie<br />
kolegom?<br />
On: A co, myślałaś, że<br />
Was ukrywamy?<br />
&<br />
Ona: No…<br />
On: Skoro się cieszymy,<br />
to się chwalimy. A Ty nie<br />
pochwaliłaś się swoim koleżankom, że masz chłopaka?<br />
Ona: Oczywiście, że się pochwaliłam – kilku najbliższym<br />
koleżankom.<br />
On: Kilku? Tak samo, jak kilku powiedziałaś, że ona to Ty,<br />
a on to ja?<br />
Ona: Oj no…<br />
On: Oj no? Wiedzą już Kasia, Zosia, Marysia… Mam wymieniać<br />
dalej?<br />
Ona: Bo to najbliższe!<br />
On: Których jest tylko kilkanaście. Oczywiście wszystkie<br />
są Twoimi przyjaciółkami?<br />
Ona: To co, mam siedzieć w domu i z nikim się nie<br />
spotykać?<br />
On: Tego nie powiedziałem. Ale nie można też wszystkim<br />
mówić wszystkiego.<br />
Ona: Przyjaciółkom – można.<br />
20<br />
Gazeta Studentów
ONA & ON<br />
On: A przyjaciołom nie? Mówisz tak, jakbyś wolała przyjaciółkę<br />
niż przyjaciela.<br />
Ona: To nie tak. Po prostu to zależy.<br />
On: Od czego?<br />
Ona: Od wielu czynników. Trudno wymienić je wszystkie<br />
w jednym zdaniu.<br />
On: A w przyjaźń między kobietą a mężczyzną wierzysz?<br />
Ona: Wierzę.<br />
On: A masz przyjaciela?<br />
Ona: Mam.<br />
On: A skąd wiesz, że przyjaźń nie przerodzi się w miłość?<br />
Ona: Są granice, których się nie przekracza.<br />
On: Czyli co – usiadłaś z tym swoim przyjacielem, położyliście<br />
kartkę papieru i wypisaliście, co możecie, a czego<br />
nie?<br />
Ona: To nie tak. My po prostu po pewnym czasie znajomości<br />
stwierdziliśmy, że to, co jest między nami, jest już<br />
przyjaźnią i fajnie byłoby, gdyby tak zostało.<br />
On: Ale skąd wiesz, że to nie przerodzi się w miłość?<br />
Ona: Bo wiem.<br />
On: Tak jak z tym kawałem: „Pytanie: »po co kobieta gotuje<br />
7 garnków zupy?« Odpowiedź: »bo tak«”. Ale tym razem<br />
nie o zupę, lecz o przyjaźń chodzi.<br />
Ona: To nie przerodzi się w miłość. Układ przyjacielski<br />
to coś innego niż związek. Nie wyobrażam sobie teraz<br />
być dziewczyną swojego przyjaciela.<br />
On: A co na jego obecność w Twoim życiu mówi Twój<br />
chłopak?<br />
Ona: Kilkakrotnie musiałam mu tłumaczyć, że to tylko<br />
przyjaźń i że przy najbliższej możliwej okazji ich sobie<br />
przedstawię. A Ty, wierzysz w taką przyjaźń?<br />
On: Nie do końca. Dla mnie granice są płynne.<br />
Ona: Czyli gdybyś był moim chłopakiem, byłbyś<br />
ostrożny?<br />
On: Granice są płynne, o ile oboje są wolni. Jeśli jedno<br />
jest zajęte, pozostaje zasada wierności. A jeśli oboje kogoś<br />
mają, to może z tego powstać prawdziwa przyjaźń.<br />
Ona: Ale w przyjaźni dwójki niesparowanych nie ma<br />
stałej granicy?<br />
On: Ja przynajmniej nie szufladkuję nowo poznanych osób<br />
na te, z którymi mógłbym stworzyć związek i te, z którymi<br />
mógłbym się zaprzyjaźnić, polubić.<br />
Ona: Ja już po kilku spotkaniach wiem, że z potencjalnym<br />
przyjacielem nigdy nie stworzę szczęśliwego<br />
związku.<br />
On: Dlaczego?<br />
Ona: Bo np. jesteśmy do siebie zbyt podobni.<br />
On: To czym różni się taka przyjaźń od kobiecej?<br />
Ona: Bo z kobietą-przyjaciółką razem płaczemy, narzekamy,<br />
a mężczyzna-przyjaciel wyciągnie za uszy, krzyknie,<br />
ustawi do pionu.<br />
On: Czyli podoba Ci się to nasze podejście do życia?<br />
Ona: Czasami tak.<br />
On: A nasze spotkania Ci się podobają?<br />
Ona: A chciałbyś, żeby mi się podobały?<br />
On: A jak powiem, że nie, to co zrobisz?<br />
Ona: To wyjdę…<br />
On: To idź…<br />
Ona: …<br />
On: Jeszcze tu jesteś?<br />
Ona: Tak.<br />
On: Bo?<br />
Ona: Bo zastanawiam się, co powiesz, jeśli zostanę.<br />
On: Powiem, że się tego spodziewałem.<br />
Ona: Dlatego, że mnie znasz?<br />
On: No trochę Cię znam. Poza tym, mimo że jesteście dla<br />
nas skomplikowane, to kilka sposobów na Was mamy.<br />
Ona: Na nas jako kobiety-koleżanki, czy kobiety na całe<br />
życie?<br />
On: Hmm… A co Ty taka dociekliwa jesteś?<br />
Ona: Bo…<br />
On: Wiem, wiem, jesteś kobietą. A dla mnie kim jesteś?<br />
Ona: Koleżanką, która spotyka się z Tobą, żeby poznać<br />
Wasz świat.<br />
On: Kobietą, ze spotkań z którą muszę tłumaczyć się swojej<br />
dziewczynie.<br />
Ona: Zazdrosna jest?<br />
On: Niby nie, ale zawsze pyta, dlaczego tak długo trwają<br />
nasze spotkania. A Twój chłopak nie jest zazdrosny?<br />
Ona: Mój… No… Może trochę...<br />
On: Nie musisz ukrywać, co on myśli. I tak tego, o czym<br />
tutaj rozmawiamy, dowie się z <strong>Puls</strong>u.<br />
Ona: W sumie jest zazdrosny.<br />
On: To o nim porozmawiamy w kwietniu, co?<br />
Ona: No dobrze. Temat naszych związków zostawmy na<br />
następny miesiąc.<br />
On: Chyba że dostanę maila, że nie chcą nas czytać.<br />
Ona: Albo znowu maila nie dostaniesz.<br />
On: Zobaczysz – tym razem napiszą: „pytaj dalej, robisz<br />
to dobrze!”<br />
Ona: I jeszcze napiszą, że Twoje pytania są trafne, wyjątkowe,<br />
super itp.<br />
On: To ja czekam na te tony listów i na następne spotkanie,<br />
zwłaszcza, że to Twoja kolej na wino.<br />
Ona: Dzisiaj kupiłeś bardzo dobre. Sądzisz, że oni wiedzą,<br />
że my tego na trzeźwo nie piszemy?<br />
On: Ciii... Nie mów tak głośno, bo się nagrywa!<br />
Napisz!<br />
ona@pulsum.pl<br />
on@pulsum.pl<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
21
FELIETON<br />
And the Oscar goes to...<br />
O Oscarach, jąkałach, łabędziach, kowbojach i nerdach<br />
naczytaliście się już pewnie do przesytu. Przez brukowy<br />
magiel przeszły sukienki znanych pań. Melissa Leo jak<br />
w szydełkowej serwetce, natomiast hitem Steinfeld, dziewczęca<br />
i urocza, debiut roku, również wizualny.<br />
Niekończące się spory, w którą stronę pójdzie kino,<br />
po nagrodzeniu filmu tak bardzo zachowawczego i konwencjonalnego?<br />
Do niedawna krytycy mieli bowiem pretensje<br />
o nieumiejętność patrzenia przez<br />
obiektyw na współczesność, o niezdolność<br />
uchwycenia epoki. Kiedy trafia się zgrabna<br />
naszej chwili ilustracja – złote statuetki<br />
uśmiechają się z przekorą do sprawdzonej,<br />
teatralnej wręcz formy i sztuki w zasadzie<br />
na „cztery ręce” (bo to popis umiejętności<br />
aktorskich panów Firtha i Rusha) portretującej<br />
bohaterów jednoznacznych, do których<br />
polubienia zmuszać się nie musimy. Gdy na<br />
panteonie o wyższości „King’s speech” nad<br />
„Social Network” i odwrotnie spiera się opinia<br />
publiczna, ja temat ten zostawię Waszej<br />
indywidualnej krytyce, a pozwolę sobie na<br />
kilka słów o filmach i rolach tymże tematem<br />
przyćmionych.<br />
To był zdecydowanie rok niedocenionych<br />
ról żeńskich. Portman, której kreacja<br />
w „Czarnym łabędziu”, traktującym widza<br />
jako niezdolnego do konstruktywnej analizy<br />
zdarzeń obserwatora, zdecydowanie nie<br />
zasługuje na tak wielkie uznanie. Rola ta bowiem wpisuje<br />
się w klimat filmu, który może i jest przejmujący, ale przede<br />
wszystkim naszpikowany kiczem i nazbyt pompatyczny.<br />
Wszystkie te piórka, westchnienia, krew, pot i łzy są dużo<br />
mniej przekonujące niż kilka innych ról, które przeszły niezauważone.<br />
Mamy tu Kidman, która w „Między światami” stworzyła<br />
zachwycającą, dojrzałą, przenikliwą i poruszającą<br />
kreację wcielając się w role matki starającej uporać się ze<br />
stratą dziecka. To film perełka. Zarówno to pierwszoplanowe<br />
dzieło rudowłosej Australijki, jak i role Dianne Wiest<br />
czy Aarona Eckharta zapadają w pamięć na długo. Nominowana<br />
została również Michelle Williams za rolę w „Blue<br />
Valentine”. Wraz z Ryanem Goslingiem (nie nominowanym<br />
wcale!) w sposób dopracowany, przemyślany i niesamowicie<br />
emocjonalny zobrazowali rozpad więzi międzyludzkiej,<br />
próbując odpowiedzieć na pytanie, kiedy to miłość szczera<br />
i spontaniczna zamienia się w morze nieporozumień, niechęci<br />
i złości. Dawno w kinie nie widziałam tak świetnie<br />
współpracującego duetu aktorskiego, który aż trudno rozpatrywać<br />
indywidualnie. Może to dlatego Michelle statuetki<br />
nie dostała. Nie przeszkadza to jednak w postrzeganiu jej<br />
jako jednej z bardziej obiecujących aktorek młodego pokolenia<br />
i czekaniu na polską premierę „Meek’s cutoff”.<br />
Pisząc o nominacjach w kategorii ról drugoplanowych<br />
nie obejdzie się bez dwóch uwag. Po pierwsze, w mojej<br />
opinii kreację bezkonkurencyjną, zapierającą dech w piersi<br />
najwybredniejszego kinomana stworzyła w najnowszym filmie<br />
M. Leigha „Kolejny rok” Lesley Manville. To najlepsza<br />
żeńska rola drugoplanowa jaka w przeciągu ostatnich miesięcy<br />
pojawiła się na dużym ekranie, a więc brak nominacji<br />
dla tej aktorki odnotowuję z największą przykrością. Wiele<br />
wątpliwości wzbudziła też w świecie filmu nominacja Hailee<br />
Steinfeld w tejże kategorii. Bo cóż to za<br />
drugi plan, kiedy bohaterka pojawia się niemalże<br />
w każdej scenie filmu? Tutaj Tomasz<br />
Raczek pokusił się nawet o przypuszczenie,<br />
że ta niebanalna, debiutująca czternastolatka<br />
bez wahania zgarnęłaby statuetkę sprzed nosa<br />
Portman. Przechodząc już jednak do sedna,<br />
z nominowanych pań zdecydowanie rolę najbardziej<br />
godną uwagi wykreowała w filmie<br />
„Królestwo zwierząt” Jackie Weaver, wcielając<br />
się w matkę chrzestną wyjętej spod prawa<br />
rodziny Cody. Sam obraz zdecydowanie<br />
polecam Waszej uwadze, ponieważ to jeden<br />
z najlepszych kryminałów 2010 roku, mimo,<br />
że Oscar należący się Weaver powędrował do<br />
kogoś innego.<br />
Najbardziej niedocenionym mężczyzną<br />
Gali natomiast na pewno nie był aktor, choć<br />
na pierwszy rzut oka można by posądzić o to<br />
J. Eisenberga, odtwórcę roli Zuckerberga<br />
w „Social Network”. Mimo, że statuetki nie<br />
dostał, na pewno zapisał się w historii kina, a o jego roli<br />
w świecie filmowym wciąż się mówi. Myślę, że dużo bardziej<br />
żal jest niedocenionego Leigha, którego scenariusz do<br />
filmu „Kolejny rok” jest błyskotliwy i przejawia zdolność<br />
do wybitnej obserwacji i niebanalnego portretowania rzeczywistości<br />
najzwyklejszej, a oddać statuetkę musiał w ręce<br />
i tak już dostatecznie nagrodzonego „Jak zostać królem”.<br />
Ten artykuł nie ma jednak na celu malkontenctwa, o co<br />
można by mnie zdecydowanie po przeczytaniu powyższego<br />
posądzić. W zamiarze moim pozostaje jedynie zwrócenie<br />
Waszej uwagi na kilka naprawdę wartych obejrzenia tytułów<br />
(które Akademia pominęła), ponieważ to w widzu największa<br />
siła, czego przykładem choćby Chaplin, wybitnie<br />
przez Akademię nielubiany i nieuhonorowany należycie,<br />
a w historii kina i świadomości pokoleń zapisany bardzo<br />
trwale. Moim najmilszym z tegorocznej Gali wspomnieniem<br />
pozostanie dwudziestokilkuletni Luke Matheny, student<br />
nowojorskiej filmówki, który odbierając Oscara za<br />
krótki metraż „God of Love” podziękował mamie za kanapki<br />
dla całej ekipy filmowej i za współpracę swej ukochanej,<br />
która do filmu stworzyła muzykę. To zdecydowanie w tej<br />
całej pianie, blichtrze, botoksach i atłasach była reakcja najszczersza,<br />
najbardziej urocza i… najwięcej obiecująca.<br />
Justyna Kwitowska<br />
22<br />
Gazeta Studentów
Jeszcze jedno zaliczenie<br />
Z LOTU PTAKA<br />
Nie figuruje w żadnym planie zajęć, starostowie Wam<br />
nie pomogą ani (choć to powoli przestaje dziwić) nie znajdziecie<br />
o nim informacji w dziekanacie. Słowem, zdawać<br />
by się mogło, że nie istnieje. Nic bardziej mylnego, to najważniejsze<br />
zaliczenie na studiach, a kto wie, może w całym<br />
dotychczasowym życiu.<br />
Mowa o aklimatyzacji, w związku z czym dotyczy<br />
tylko lub aż – studentów, którzy opuścili wymoszczone<br />
puchem gniazdka rodzinne, by dać się porwać życiu na<br />
własną rękę. Zamiast zastanawiać się, ilu z nich z owego<br />
gniazda wypadło czy wręcz zostało na siłę wypchnięte,<br />
skupię się na optymistycznym scenariuszu, w którym to<br />
samodzielność dodaje skrzydeł i pozwala wznosić się na<br />
wyżyny, jednocześnie odciskając swoje piętno chociażby<br />
na trybie życia początkującego studenta.<br />
Zasłyszane, przeczytane i doświadczone trudności<br />
przystosowawcze (w autorskiej subiektywnej skali 1-10):<br />
–– umiejętne korzystanie z komunikacji miejskiej – 8 –<br />
uzależnione od stopnia znajomości miasta, co też nie zawsze<br />
gwarantuje sukces, gdy ma się problemy z ogólną<br />
orientacją w przestrzeni (doświadczenie własne); Itiner<br />
lub Ginger w telefonie potrafią zdziałać cuda, jeszcze<br />
tylko trzeba pamiętać o regularnym doładowywaniu<br />
KOM-karty;<br />
–– obsługa pralki – 6 – niby żadna filozofia, chyba, że biała<br />
bluzka, która docelowo białą miała pozostać, podczas prania<br />
zmienia kolor chociażby na jasnoniebieski, wtedy już<br />
można zacząć rozmyślać na temat skutków i przyczyn jej<br />
niepożądanej przemiany wewnętrznej;<br />
–– zróżnicowanie diety – 6 – nie samym spagetti i tosta-<br />
mi żyje człowiek, ponoć; okazuje się, że dania zawierające<br />
ziemniaki gwałtownie tracą na atrakcyjności, często<br />
na rzecz ryżu i naleśników; czy wiecie, że z jajka można<br />
przyrządzić minimum dziesięć różnych potraw lub<br />
przekąsek?<br />
–– aktywność fizyczna, która nie jest bieganiem na tramwaj<br />
– 10 – uczęszczający na sekcję muszą być naprawdę<br />
szczęśliwi; odnoszę wrażenie, że kondycja intelektualna<br />
jest odwrotnie proporcjonalna do kondycji fizycznej, a ponieważ<br />
ciągle wymaga się od nas tej pierwszej...<br />
–– APAP – 10 – brak racjonalnych rozwiązań, pretenduje<br />
do ponadczasowego utrudnienia studenckiego żywotu;<br />
–– dźwiganie podręczników w torbach podróżnych – 3 –<br />
w domu rodzinnym i tak rzadko się do nich zagląda, jeśli<br />
w ogóle; podobno z czasem mija; „spokój zaczyna się tam,<br />
gdzie kończą się ambicje” – sparafrazowałabym na „spokój<br />
i lżejsza walizka...”;<br />
–– wstawanie na poranne wykłady – 9 – zdaje się nie podlegać<br />
żadnej poprawie, co więcej, na podstawie frekwencji<br />
można by wyciągnąć wniosek wręcz o rosnących kłopotach<br />
z motywacją wśród studentów;<br />
–– nadążanie z notowaniem na wykładach, na które jakimś<br />
cudem wstaliśmy – 4 – połączone z „co wykładowca miał<br />
na myśli”; problem znika, gdy tylko znajdzie się jelenia<br />
(czyt. uprzejmego, pomocnego i bezinteresownego studenta)<br />
robiącego zdjęcia;<br />
–– czytanie beletrystyki – 10 – wysoko ocenione, bo osobiście<br />
strasznie ubolewam nad brakiem czasu na czytanie<br />
dla przyjemności; rozwiązanie, które mi podpowiedziano,<br />
jest genialne w swej prostocie i naprawdę działa – zabieranie<br />
książek do środków komunikacji miejskiej, w której,<br />
chcemy czy nie, spędzamy sporo czasu; preferowany mały<br />
format i niewielka objętość utworu (gorąco polecam felietony<br />
Umberto Eco zebrane w „Zapiski na pudełku od<br />
zapałek”, spełniają wszystkie wymogi na dodatek są przezabawną<br />
ucztą intelektualną);<br />
–– uzależnienie od kofeiny/teiny/tauryny – 5 – powszechne<br />
i pewnie groźne, ale kto by się tym przejmował mając<br />
w perspektywie ćwiczenia po zarwanej nocy;<br />
–– wiele, wiele innych, bo nikt nie powiedział, że będzie lekko.<br />
Z pobieżnej analizy tego, co wypunktowałam wynika,<br />
że meritum przystosowania się, jest właściwa organizacja<br />
czasu. A ten czas ma ciekawą właściwość: im więcej narzucicie<br />
sobie zajęć, aktywności, rzeczy do wykonania,<br />
tym więcej go na nie znajdziecie. Życzę Wam samych<br />
przedterminów z aklimatyzacji.<br />
Anna Płóciennik, nielot<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
23
REDAKCJA<br />
„Co ja robię tu?<br />
Co Ty tutaj robisz?”<br />
Stworzenie artykułu, korekta, skład, poprawki, kolportaż… Przygotowanie każdego numeru „<strong>Puls</strong>u <strong>UM</strong>”<br />
to niełatwa sprawa. Do tego dochodzą liczne sprawy administracyjne, zebrania. Można powiedzieć sporo<br />
ZMARNOWANEGO czasu… Ale czy na pewno? Zadałam MOIM Redaktorom pytanie – „Jak trafili do<br />
<strong>Puls</strong>u i co ich tutaj zatrzymało?”. Zobaczcie jak odpowiedzieli, a być może sami odważycie się do nas zajrzeć?<br />
Drzwi do sali nr 2 w DS Eskulap zawsze stoją przed Wami otworem! Nie ma się czego bać!<br />
Już dziś polubcie „<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong>” na facebook`u, a będziecie otrzymywać informacje o bieżących zebraniach<br />
i wydarzeniach.<br />
Moja przygoda z <strong>Puls</strong>em rozpoczęła<br />
się ponad 5 lat temu. Było to jeszcze<br />
przed rozpoczęciem studiów. Zaczęło<br />
się od forum naszej gazety, na<br />
którym poznałam kilka osób z Redakcji.<br />
Dopiero na początku 2. roku<br />
przypadkiem trafiłam na redakcyjną<br />
korektę. Później zdecydowałam<br />
się przyjść na pierwsze zebranie…<br />
Od tego czasu wiele się zmieniło,<br />
jednak zawsze będę miło wspominać<br />
to miejsce i przede wszystkim<br />
ludzi, których dzięki niemu poznałam. Oprócz tego, że robimy<br />
coś dla innych, mamy możliwość zmieniać samych siebie, poznawać<br />
nowych ludzi oraz posiąść umiejętności, które nie są objęte<br />
żadnym programem studiów. Sądzę, że po latach, z sentymentem<br />
będziemy oglądać nasze stare okładki i analizować, jak z roku<br />
na rok, zmienialiśmy się na nich, oczywiście nie tylko wizualnie.<br />
Beata Leszczak, pielęgniarstwo II rok S<strong>UM</strong>, zdrowie publiczne<br />
II rok SPS<br />
Z listem zawierającym<br />
decyzję o przyjęciu<br />
na studia, otrzymałam<br />
folder reklamujący<br />
organizacje studenckie.<br />
Nie mając<br />
żadnych znajomych<br />
na <strong>UM</strong>P, ani w ogóle<br />
w Poznaniu, weszłam<br />
na forum „<strong>Puls</strong>u <strong>UM</strong>”,<br />
żeby dowiedzieć się<br />
ważnych informacji<br />
dla studenciaka-świeżaka. Zachęcana przez „użytkownika<br />
– członka gazety” postanowiłam pójść na pierwsze<br />
spotkanie w roku akademickim i ... tak zostałam do<br />
dziś :) Nie trzeba być adeptem sztuki tajemnej zwanej<br />
„lekkość pióra”. Gazeta, poza tworzeniem tekstów,<br />
ma też inne zadania i problemy, czym w małej części<br />
się zajęłam.<br />
Anika Mielewczyk, farmacja, IV rok<br />
Wszystko zaczęło się od otwarcia ślicznej koperty z potwierdzeniem przyjęcia na studia.<br />
Powitały mnie kolorowe ulotki, zachęcające do pracy na rzecz organizacji studenckich.<br />
Jako że czułam nieodpartą chęć działania na Uczelni, przeczytałam je wszystkie od deski<br />
do deski i od razu na wstępie odrzuciłam „<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong>” – „a bo to gazeta, a bo będą mi<br />
kazali coś pisać i jeszcze jakieś wywiady robić”. Kompletnie nie mój klimat! Pojechałam na<br />
letnią Jagodę (dla niezorientowanych – wyjazd integracyjny dla kotów) i tak poznałam<br />
Dawida Brudnickiego, ówczesnego redaktora technicznego, studenta V roku farmacji. O ile<br />
mnie pamięć nie myli wspomniał, że zajmuje się składaniem numeru i głównie pracuje przy<br />
komputerze. Bardzo mi się to spodobało i dlatego pewnego dnia, już po rozpoczęciu<br />
roku akademickiego, podczas podróży tramwajem z zebrania RUSSowego, wypytałam<br />
Dawida o więcej szczegółów. Nie wiadomo jak to się stało, ale po pewnym czasie stawiłam<br />
się u Dawida na szkoleniu, złożyłam artykuł do jednego numeru i poznałam Ewę, naszą<br />
redaktor naczelną, która powitała mnie uśmiechem od ucha do ucha. Tak właśnie rozpoczęła się przygoda z <strong>Puls</strong>em. Po<br />
wakacjach wpadłam na zebranie z tekstem „Cześć, jestem Kasia z II roku pielęgniarstwa i chciałabym u Was poskładać<br />
artykuły.” Poczułam się jak u siebie, poznałam fantastycznych ludzi, z którymi można pracować i śmiać się godzinami :)<br />
Kasia Kordiuk, pielęgniarstwo, II rok<br />
24<br />
Gazeta Studentów
REDAKCJA<br />
Nie wiem, czy „trafiłam” do PULSu, bo to sugeruje przypadkowość<br />
mojej przynależności do Redakcji. Na Dniach<br />
Otwartych Uniwersytetu Medycznego w moje ręce trafił<br />
„<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong>”, a ponieważ udzielałam się dziennikarsko w liceum,<br />
doszłam do wniosku: „Hmm, czemu nie? W końcu<br />
w redakcjach zawsze panuje miła atmosfera”. I nie pomyliłam<br />
się. Na pierwsze spotkanie przyszłam po wymienieniu<br />
kilku przesympatycznych maili z Naczelną. Tak zostałam<br />
w Redakcji i nie zamierzam się z niej ruszać. Lubię<br />
pisać. Traktuję to trochę jak terapię, trochę jak rozrywkę,<br />
a przede wszystkim, jako możliwość oderwania się od ciągłej<br />
i wykańczającej psychicznie nauki. Na dodatek mam<br />
świadomość, że czasem ktoś przeczyta to co napisałam,<br />
a to niesamowicie miłe i satysfakcjonujące.<br />
Ania Płóciennik, lekarski, I rok<br />
Jak tu trafiłem? Oczywiście przez<br />
Macieja Tomczaka :)<br />
Wszystko było kwestią przypadku.<br />
Gdy 3 lata temu dostałem się<br />
na studia – Technika dentystyczna,<br />
przyjechałem do Poznania z dokumentami<br />
i wpadła mi w ręce<br />
ulotka z namiarami na forum <strong>Puls</strong>u.<br />
Zalogowałem się, napisałem kilka<br />
postów... Po pewnym czasie zgadałem<br />
się ze wspomnianym Kolegą<br />
Maciejem i dostałem propozycję<br />
uczestniczenia na jednym z zebrań<br />
gazety. A dalej? Samo życie. Spodobało mi się. Ta atmosfera i możliwość<br />
udzielania się na łonie naszej Uczelni zrobiła swoje. Zaczęło się<br />
od recenzji książki, a w tym momencie tworzę dla Was okładki, które<br />
mam nadzieję, podobają się :) W tym miejscu wielkie podziękowania<br />
i pozdrowienia dla Michała Malińskiego – mojego Mentora.<br />
Marcin Sokołowski, techniki dentystyczne, III rok<br />
Wielu z nas trafiło<br />
do Redakcji dzięki<br />
zachętom Maćka.<br />
Ja również zostałam<br />
przez Niego<br />
„wyłowiona” na<br />
forum. Nie wiem,<br />
czy odważyłabym<br />
się wybrać<br />
na pierwszy wywiad,<br />
gdyby nie<br />
pojechał ze mną.<br />
Pewnie też nie poradziłabym sobie na stanowisku<br />
Redaktor Naczelnej, gdyby nie był moim<br />
Zastępcą, a przede wszystkim prawą ręką do<br />
pomocy.<br />
Ewa Kubacka, farmacja, V rok<br />
W PULSie jestem od bardzo niedawna, ale moje nazwisko pojawiło się pod pierwszym<br />
moim PULSowym artykułem już w październiku 2006 roku, po powrocie z Chaty Studenckiej<br />
„Jagoda”, w której odbył się kilkudniowy obóz organizowanego przez RUSS.<br />
Tak właśnie rozpoczęła się moja RUSSowo - PULSowa przygoda. Na początku krótkie<br />
streszczenia o tym co zrobił RUSS, potem cykl artykułów: „Miesiąc wiedzy o...”, aż w tym<br />
roku po pewnym listopadowym spotkaniu z dwójką PULSowiczów i ich zdaniu: „no to<br />
może do nas przyjdziesz” – stwierdziłam, że czas spróbować czegoś nowego. W końcu<br />
studiuje się raz w życiu i trzeba ten czas maksymalnie wykorzystać, żeby się czegoś<br />
nowego nauczyć. Bo tak właśnie postrzegam organizacje studenckie – po pierwsze fantastyczni<br />
ludzie, którzy chcą zrobić coś więcej niż tylko odbębnić swoje na zajęciach i od<br />
czas do czasu zdać egzamin, a poza tym niezła szkoła dorosłego życia przepełniona<br />
biurokracją, regulaminami, zasadami, w której jest czas na błędy, pytania, bo są starsi którzy pomogą, z uśmiechem<br />
odpowiedzą na większość pytań, które nurtują tych mniej doświadczonych.<br />
Ania Zajączkowska, lekarski, V rok<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
25
REDAKCJA<br />
Wszystko zaczęło się w klasie maturalnej od mojej wyprawy z koleżankami na Drzwi Otwarte.<br />
Piszę wyprawy, ponieważ z racji, że nie pochodzę z Poznania, dotarcie do Collegium Stomatologicum<br />
(bo tam się wtedy one odbywały) było dla nas sporym osiągnięciem. Pamiętam<br />
tłum maturzystów i studentów, których wtedy poznałam, a którzy cierpliwie odpowiadali na<br />
nasze pytania odnośnie blasków i cieni studiowania, a także udowadniali nam, że nie samą<br />
nauką żyje się na Uczelni – a mianowicie opowiadali o pracy w organizacjach studenckich.<br />
Wtedy też po raz pierwszy zetknęłam się z <strong>Puls</strong>em – zarówno z wersją papierową, jak i Redakcją<br />
(jako ciekawostkę mogę powiedzieć, że ten numer nadal znajduje się w moim domu<br />
i kiedy układam gazety a wpada on w moje ręce, uświadamiam sobie jak dawno to było,<br />
gdy „dostać się na studia” wydawało się takim ogromnym wyzwaniem, a jednocześnie przypominam<br />
sobie, że przeglądając ten numer pierwszy raz przemknęła przez moja głowę myśl:<br />
„Fajnie byłoby współtworzyć gazetę”).<br />
Później stałam się „stałą bywalczynią” forum, dzięki któremu udało mi się ogarnąć podstawowe informacje o tym, co<br />
mnie czeka na I roku, ułatwiając mi początek studiowania (a jak wiemy, bo niewątpliwie wielu z nas tego doświadczyło,<br />
początki bywają trudne ;)). Stamtąd też dowiedziałam się o konkursie fotograficznym, w którym wzięłam udział i... wygrałam.<br />
W ten sposób dotarliśmy (po trochę przydługim wstępie) do momentu kiedy jako studentka I roku pojawiłam się<br />
w Redakcji by odebrać nagrodę. W momencie gdy zaczęłam rozmawiać z ludźmi tam obecnymi (właśnie skończyło się<br />
zebranie), uświadomiłam sobie, że chyba trafiłam we właściwe miejsce i chciałabym zostać w Redakcji. Od tamtego czasu<br />
minęły już ponad dwa lata a ja nadal nie zmieniłam zdania.<br />
Ktoś z Was może się zastanawiać co z tego mamy, przecież nie organizujemy wyjazdów na praktyki czy konferencje<br />
dla aktywnych członków. Zgadzam się, ale <strong>Puls</strong> daje nam to co jest niezwykle ważne w trakcie studiów: przyjaźń. To osoby,<br />
które poznałam w Redakcji, pomogły mi przetrwać te „trudne początki”, uświadamiając, że to co ja uważam jako „nie do<br />
zdania” jest jak najbardziej do zdania, dzielą się swoim doświadczeniem i zawsze mogę liczyć na ich rady, jak również<br />
wspólne spędzenie czasu w miłej atmosferze.<br />
Dla mnie <strong>Puls</strong> stał się odskocznią od nauki, a przede wszystkim umożliwił poznanie wielu ludzi o szerokich zainteresowaniach.<br />
I możecie mi wierzyć lub nie, ale widok swojego nazwiska w stopce redakcyjnej oraz pod wydrukowanym artykułem,<br />
zdjęciami czy krzyżówką daje ogromną satysfakcję (jak wielu rzeczy, żeby to zrozumieć, trzeba tego doświadczyć,<br />
co polecam Wam wszystkim).<br />
Kasia Paczkowska, lekarski, III rok<br />
Z Maćkiem Tomczakiem<br />
mieszkamy<br />
na tym<br />
samym piętrze.<br />
Spotkaliśmy się<br />
kiedyś w kuchni.<br />
Spytałam, czy jest<br />
z „<strong>Puls</strong>u <strong>UM</strong>”, ponieważ<br />
kojarzyłam<br />
jego twarz z gazety.<br />
Powiedziałam,<br />
że uwielbiam<br />
robić zdjęcia. On, na to, że świetnie się składa,<br />
bo ekipa kończy studia i nowe osoby są<br />
mile widziane. A dziś moje zdjęcia możecie<br />
zobaczyć na okładkach kolejnych numerów.<br />
Asia Pluto-Prondzinska, fizjoterapia, I rok<br />
„<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong>” zainteresował mnie już zanim<br />
dostałam się na studia. Przypadkiem dowiedziałam<br />
się o jego istnieniu z forum, na<br />
którym szukałam informacji dotyczących<br />
życia na mojej przyszłej Uczelni. Zrobiłam<br />
tak, jak planowałam – pojawiłam się na<br />
pierwszym zebraniu w nowym roku akademickim,<br />
a później… ślad o mnie zaginął ;).<br />
Powodem był brak czasu – byłam przekonana,<br />
że nie będę w stanie pogodzić zajęć<br />
dodatkowych z nauką. W tym roku zrobiłam<br />
drugie podejście, chciałam spróbować,<br />
skoro inni radzą sobie studiując i współpracując<br />
z „<strong>Puls</strong>em”, to czemu ja miałabym nie podołać. Wniosek: wszystko<br />
się da, wystarczy tylko chcieć – słowa oklepane, ale najlepiej oddają mój<br />
stosunek do łączenia obowiązków. Widok ludzi „zanurzonych” w moim słowie<br />
pisanym daje wiele satysfakcji, nie wspominając o indywidualnym podejściu<br />
Redaktor Naczelnej, co jest bardzo motywujące. Poza tym zawsze jest się<br />
na czasie – dowiaduję się wielu istotnych i ciekawych rzeczy na temat uczelnianego<br />
życia. Nikt tutaj do niczego nie zmusza, niczego nie narzuca, chcesz<br />
– piszesz, rysujesz, tworzysz grafikę, dla każdego znajdzie się coś do zrobienia.<br />
Jest to forma „czynnego” studiowania, która bardzo mi odpowiada.<br />
Basia Średzińska, dietetyka, II rok<br />
26<br />
Gazeta Studentów
REDAKCJA<br />
Pierwszy “<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong>” wpadł mi w ręce jeszcze przed przekroczeniem<br />
progu Uczelni. Znajomy z UAMu przyniósł jeden egzemplarz z Fredry,<br />
nakazując mi, żebym przeczytała, skoro wybieram się na „Medyczną”.<br />
Przeczytałam. Od deski do deski, żądna każdej najdrobniejszej informacji<br />
o życiu, które mnie czekało. Od tego czasu raz po raz przechodziło<br />
mi przez myśl, czy i ja nie mogłabym mieć swojego malutkiego wkładu<br />
w rozwój gazety. Nie śmiałam jednak dogłębniej tego rozważać, aż do<br />
czasu, gdy w jakiś sposób zgadałam się na forum z Maciejem, który<br />
zaprosił mnie do gazety. Stwierdziłam więc, że warto spróbować. I nie<br />
pomyliłam się!<br />
Marta Ptaszyk, farmacja II rok, biotechnologia medyczna I rok<br />
Do PULSU trafiłam niedawno – w październiku minionego<br />
roku. Co mnie skłoniło do tego, by przyjść na spotkanie<br />
Redakcji? Cóż… mówi się, że nie samym chlebem żyje człowiek,<br />
a student nie samą nauką:) Uświadomiłam sobie, że<br />
chcę zdobyć w czasie studiów więcej niż tylko zaliczenia<br />
w indeksie. Nie miałam zbyt wiele czasu na działalność<br />
studencką podczas studiowania pierwszego kierunku, dlatego<br />
teraz – na drugim, postanowiłam wykorzystać daną<br />
mi szansę. Pisanie nigdy nie sprawiało mi trudności, skoro<br />
więc potrafię napisać artykuł, to dlaczego nie podzielić się<br />
nim z innymi?<br />
Ewelina Bukowska<br />
Po ponad dwóch latach studiów i wielu przeczytanych<br />
numerach „<strong>Puls</strong>u <strong>UM</strong>”, postanowiłem pomóc w tworzeniu<br />
gazety. Przyszedłem na zebranie, gdzie przywitała mnie<br />
dość niewielka „Grupa Trzymająca <strong>Puls</strong>”. Ku mojemu zdziwieniu,<br />
w małym pomieszczeniu, grupa kilku osób tworzy<br />
profesjonalną gazetę, która znają i czytają chyba wszyscy,<br />
zarówno pracownicy, studenci jak i inni odwiedzający naszą<br />
Uczelnię. Po zebraniu i przemyśleniu zaproponowanej<br />
mi funkcji, już od następnego miesiąca bylem członkiem Redakcji<br />
<strong>Puls</strong>u:) To niby nic nadzwyczajnego, a jednak sprawia<br />
wiele satysfakcji.<br />
Patryk Nowak, lekarski, IV rok<br />
Nie zastanawiajcie się dłużej – zapraszamy do współpracy! W razie wątpliwości,<br />
zawsze chętnie odpowiem na Wasze pytania (e.kubacka@pulsum.pl). Do zobaczenia!<br />
Zebrała: Ewa Kubacka<br />
Zwycięstwo sprzyja wysiłkowi.<br />
Amat Victoria Curam<br />
Tylko czy Twój wysiłek nie idzie na marne? Masz pewność co do kierunku swojego rozwoju zawodowego? Jesteś przekonany<br />
o trafności swoich wyborów? Jeśli chociaż jedno z tych pytań sprawia Ci trudności, pomożemy Ci rozwiać wszelkie<br />
wątpliwości!<br />
Stało się już tradycją, że co roku Młoda Farmacja Poznań pomaga młodym adeptom<br />
aptekarstwa w ukierunkowaniu ich kariery zawodowej, ukazując różne aspekty<br />
przyszłej pracy. Koncentrujemy się przy tym głównie na kierunkach najchętniej wybieranych<br />
oraz najbardziej interesujących.<br />
Pełne sale, świetna zabawa, interesujące wykłady i różnego rodzaju kursy, w połączeniu<br />
z upominkami od firm partnerskich, to nasza recepta na sukces!<br />
Wszystko to znajdziesz w dniach 7-8 kwietnia od godziny 16.00 w sali im. Hoyera.<br />
Wkrótce wszelkie informacje dotyczące wydarzenia zamieszczone zostaną na Waszych<br />
forach internetowych.<br />
Nie wahaj się i dołącz do setek studentów którzy dzięki Dniom Kariery Farmaceuty<br />
ukierunkowali swój rozwój lub pracują w wymarzonych firmach!<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
27
PORADNIK<br />
Poradnik dla przyszłego absolwenta<br />
„Staż” – to słowo, którego częstotliwość używania<br />
w rozmowach w trakcie przerw w przypadku studentów<br />
medycyny i stomatologii zwiększa się codziennie kilkakrotnie<br />
wraz ze zbliżającym się końcem studiów. Pojawiają<br />
się pytania: jak? gdzie? kiedy? W drugiej części<br />
„poradnika dla przyszłego absolwenta” właśnie ten temat<br />
chciałabym Wam przybliżyć.<br />
Zgodnie z Ustawą o Zawodzie Lekarza „Staż podyplomowy<br />
(…) obejmuje pogłębienie wiedzy teoretycznej<br />
oraz praktyczną naukę udzielania świadczeń zdrowotnych”.<br />
Tak brzmi to w teorii, tylko że ten staż jakoś trzeba<br />
załatwić. Tylko jak?<br />
Podanie należy złożyć w Okręgowej Izbie Lekarskiej<br />
(w województwie wielkopolskim: Poznań ul. Nowowiejskiego<br />
51) do 30 czerwca. W podaniu należy umieścić:<br />
• dane osobowe i PESEL,<br />
• miejsce zamieszkania,<br />
• sugerowane 2 miejsca odbywania stażu.<br />
Po zdaniu ostatniego egzaminu należy w Okręgowej<br />
Izbie Lekarskiej złożyć:<br />
• wniosek o przyznanie ograniczonego prawa wykonywania<br />
zawodu,<br />
• zaświadczenie o średniej wydawane przez Dziekanat,<br />
• arkusz zgłoszeniowy lekarza stażysty,<br />
• odpis dyplomu ukończenia studiów,<br />
• zaświadczenie o stanie zdrowia na druku Izby Lekarskiej<br />
wydane przez lekarza medycyny pracy,<br />
• 2 zdjęcia legitymacyjne,<br />
• ksero dowodu osobistego,<br />
• ksero o decyzji o nadaniu NIP,<br />
Wyniki postępowania kwalifikacyjnego Okręgowa<br />
Izba Lekarska ogłasza we wrześniu. Po przyznaniu miejsca<br />
stażowego należy zgłosić się do Izby Lekarskiej w celu<br />
otrzymania:<br />
• uchwały o przydzieleniu miejsca stażowego,<br />
• karty stażu podyplomowego,<br />
• anonimowej oceny stażu.<br />
Po otrzymaniu ograniczonego prawa wykonywania<br />
zawodu można wyrobić sobie pieczątkę. Należy na niej<br />
umieścić:<br />
• imię i nazwisko,<br />
• tytuł zawodowy,<br />
• numer ograniczonego prawa wykonywania zawodu.<br />
czyli jak skończyć studia<br />
Następnie musimy zgłosić się do przyszłego pracodawcy<br />
w celu m.in. ustalenia kolejności odbywania staży<br />
i z dniem 1 października lub 1 marca rozpoczyna się 13<br />
miesięczny staż podyplomowy, który w przypadku lekarzy<br />
obejmuje następujące dziedziny:<br />
• choroby wewnętrzne – 11 tygodni (w tym 1 tydzień<br />
krwiodawstwa i krwiolecznictwa),<br />
• pediatria – 8 tygodni (w tym 2 tygodnie neonatologii),<br />
• chirurgia – 6 tygodni chirurgii ogólnej i 2 tygodnie chirurgii<br />
urazowej,<br />
• położnictwo i ginekologia – 7 tygodni,<br />
• intensywna terapia i medycyna ratunkowa – 6 tygodni<br />
(w tym 2 tygodnie intensywnej terapii, 1 tydzień<br />
kursu z ratownictwa medycznego i 3 tygodnie pomocy<br />
doraźnej),<br />
• psychiatria – 4 tygodnie,<br />
• medycyna rodzinna – 6 tygodni,<br />
• orzecznictwo lekarskie – 20 godzin realizowane<br />
w ciągu 3 dni,<br />
• bioetyka – 20 godzin realizowane w ciągu 3 dni,<br />
• prawo medyczne – 30 godzin realizowane w ciągu<br />
4 dni.<br />
Natomiast w przypadku lekarzy dentystów obejmuje<br />
dziedziny:<br />
• stomatologia zachowawcza – 11 tygodni,<br />
• stomatologia dziecięca – 10 tygodni,<br />
• chirurgia stomatologiczna – 8 tygodni,<br />
• protetyka stomatologiczna – 8 tygodni,<br />
• periodontologia – 4 tygodnie,<br />
• ortodoncja – 6 tygodni,<br />
• medycyna ratunkowa – 2 tygodnie,<br />
• orzecznictwo lekarskie – 20 godzin realizowane<br />
w ciągu 3 dni,<br />
• bioetyka – 20 godzin realizowane w ciągu 3 dni,<br />
• prawo medyczne – 30 godzin realizowane w ciągu<br />
4 dni.<br />
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia czas<br />
stażu ulega przedłużeniu m.in. w przypadku:<br />
• niezdolności do pracy trwającej łącznie dłużej niż<br />
21 dni,<br />
• urlopu macierzyńskiego,<br />
• urlopu wychowawczego,<br />
• bezpłatnego urlopu (nie dłużej jednak niż 3 miesiące).<br />
Po ukończeniu studiów, aby uzyskać pełne prawo wykonywania<br />
zawodu oprócz zaliczenia stażu podyplomo-<br />
28<br />
Gazeta Studentów
PORADNIK<br />
wego należy zdać Lekarski lub Lekarsko-Dentystyczny<br />
Egzamin Państwowy. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra<br />
Zdrowia LEP odbywa się w okresie od 15 września<br />
do 30 września oraz od 15 lutego do 28 lutego, natomiast<br />
LDEP od 1 września do 15 września oraz od 1 lutego do<br />
15 lutego.<br />
Aby móc przystąpić do egzaminu lekarz i lekarz dentysta<br />
musi złożyć elektroniczny wniosek do Centrum Edukacji<br />
Medycznej w terminie do 30 czerwca lub 30 grudnia.<br />
We wniosku należy podać następujące dane:<br />
• imię (imiona) i nazwisko,<br />
• adres do korespondencji,<br />
• PESEL,<br />
• datę urodzenia,<br />
• miejsce urodzenia,<br />
• numer ograniczonego prawa wykonywania zawodu,<br />
• numer rejestracyjny okręgowej izby lekarskiej,<br />
• nazwę ukończonej uczelni.<br />
Formularz należy pobrać ze strony internetowej CEM<br />
(www.cem.edu.pl) i wysłać w formie papierowej do właściwej<br />
okręgowej izby lekarskiej.<br />
LEP składa się z 200 pytań z zakresu:<br />
• choroby wewnętrzne – 39 zadań,<br />
• pediatria (w tym neonatologia) – 29 zadań,<br />
• chirurgia (w tym chirurgia urazowa) – 27 zadań,<br />
• położnictwo i ginekologia – 26 zadań,<br />
• psychiatria – 14 zadań,<br />
• medycyna rodzinna – 20 zadań,<br />
• medycyna ratunkowa i intensywna terapia – 20 zadań,<br />
• bioetyka i prawo medyczne – 10 zadań,<br />
• orzecznictwo lekarskie – 7 zadań,<br />
• zdrowie publiczne – 8 zadań.<br />
Wśród pytań z zakresu chorób wewnętrznych, pediatrii,<br />
chirurgii, ginekologii i położnictwa oraz medycyny<br />
rodzinnej znajduje się co najmniej 20 zadań z dziedziny<br />
onkologii.<br />
LDEP składa się z 200 pytań z zakresu:<br />
• stomatologia zachowawcza – 46 zadań,<br />
• stomatologia dziecięca – 35 zadań,<br />
• chirurgia stomatologiczna – 25 zadań,<br />
• protetyka stomatologiczna – 25 zadań,<br />
• periodontologia – 14 zadań,<br />
• ortodoncja – 20 zadań,<br />
• medycyna ratunkowa – 10 zadań,<br />
• bioetyka i prawo medyczne – 10 zadań,<br />
• orzecznictwo lekarskie – 7 zadań,<br />
• zdrowie publiczne – 8 zadań.<br />
Wśród pytań z zakresu stomatologii zachowawczej,<br />
stomatologii dziecięcej, chirurgii stomatologicznej, periodontologii<br />
i ortodoncji znajduje się co najmniej 20 zadań<br />
z dziedziny onkologii.<br />
Aby zaliczyć LEP lub LDEP należy uzyskać 56% maksymalnej<br />
możliwej do uzyskania liczby punktów z testu.<br />
Po odbyciu stażu podyplomowego oraz po zdaniu Lekarskiego<br />
lub Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Państwowego<br />
lekarz i lekarz dentysta otrzymuje pełne prawo<br />
wykonywania zawodu.<br />
Ania Zajączkowska<br />
Polska Liga Lacrosse<br />
Po zimowej przerwie na boiska powracają zespoły<br />
Polskiej Ligi Lacrosse (PLL). Po ostatnim gwizdku w rundzie<br />
jesiennej, drużyny zajęły następujące lokaty:<br />
1. Poznań Hussars<br />
2. Kosynierzy Wrocław<br />
3. Grom Warszawa<br />
4. Kraków Dragons<br />
Walka o pierwsze, historyczne Mistrzostwo Polski<br />
będzie bez wątpienia przyprawiać niejednego fana sportu<br />
o wypieki na twarzy. Znany jest również terminarz starć na<br />
podwórku krajowym:<br />
Poznań Hussars – Grom Warszawa – 19/03/2011<br />
Kosynierzy Wrocław – Kraków Dragons – 20/03/2011<br />
Poznań Hussars – Kraków Dragons – 16/04/2011<br />
Grom Warszawa – Kosynierzy Wrocław – 17/04/2011<br />
Kosynierzy Wrocław – Poznań Hussars – 07/05/2011<br />
Kraków Dragons – Grom Warszawa – 08/05/2011<br />
Ku uciesze poznańskich kibiców, dwa z trzech meczów<br />
rozegrane zostaną w stolicy Wielkopolski.<br />
19 marca Poznań Hussars podejmą stołeczny Grom.<br />
Spotkanie odbędzie na stadionie KS Warty Poznań, przy<br />
ul. Droga Dębińska 12. Więcej informacji o tym wydarzeniu<br />
na stronie internetowej www.poznanhussars.pl oraz na<br />
naszym profilu na facebooku.<br />
Równolegle do rozgrywek PLL startuje Wschodnia<br />
Dywizja Ligi Niemieckiej. Poznańska Husaria wciąż ma<br />
realne szanse na zajęcie miejsca w czołówce tabeli. Rozkład<br />
jazdy przedstawia się następująco:<br />
––<br />
03/26/2011, miejsce Cottbus - Hussars vs BLAX,<br />
Hussars vs Cottbus<br />
––<br />
09/04/2011, miejsce Berlin – Hussars vs Victoria Berlin,<br />
Hussars vs BHC A<br />
––<br />
31/04/2011, miejsce Berlin – Hussars vs Dresden Braves,<br />
Hussars vs BHC B<br />
Zapraszamy wszystkich głodnych wrażeń na mecze,<br />
treningi, spotkania!<br />
Krzysztof Hamrol<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
29
PODRÓŻE<br />
Rzymskie wakacje – część I<br />
Mój drogi Perkinsie,<br />
Co słychać w kraju amatorów żabich udek i mięsistych<br />
winniczków? Podejrzewam, że gdybyś zastanowił się, nad<br />
okrutnym losem tych nieszczęsnych stworzeń, to Twoje<br />
frankofilstwo w znacznym stopniu by z Ciebie wyparowało<br />
i może spojrzałbyś łaskawszym<br />
okiem na uroki słonecznej<br />
Italii. Ach, jakże cudownie byłoby<br />
wspólnie rozkoszować się filiżanką<br />
cappuccino i atmosferą urokliwych<br />
włoskich uliczek… Niestety<br />
wiem, że to niemożliwe, dlatego<br />
koniecznie muszę opisać Ci moją<br />
ostatnią podróż…<br />
Rzym w pełni zasługuje na<br />
miano Wiecznego Miasta. To takie<br />
niesamowite uczucie – patrzeć na<br />
te same budowle i pomniki, na które<br />
spoglądali ludzie żyjący ponad<br />
dwa tysiące lat temu, przemierzać tą samą przestrzeń, co<br />
oni. Ileż to kluczowych dla naszej historii i kultury wydarzeń<br />
rozegrało się właśnie w tym miejscu. Fantastyczna<br />
sprawa. Poza tym w Rzymie nie burzono budowli, aby<br />
zbudować nowe. (Poza niechlubnym przykładem Mussoliniego,<br />
który wykosił 5 forów imperatorów, aby w ich<br />
miejscu przeprowadzić szerokopasmową via Fori Imperiali<br />
pragnę cię w zachwycie – dobrze, że chociaż w nazwie<br />
się ostały). Na tym, co już istniało, po prostu robiono nadbudówki<br />
albo wkomponowywano stare fragmenty murów,<br />
kolumn czy akweduktów w nowopowstającą architektonikę.<br />
Na przykład kościół San Clemente to w rzeczywistości<br />
świątynia Mitry z II w., skryta pod bazyliką z IV,<br />
która to z kolei stanowi podłogę dla kościoła z wieku XII<br />
z prześliczną średniowieczną mozaiką. Podobna sytuacja<br />
dotyczy mojego ulubionego placu – Piazza Navona, który<br />
również został wzniesiony na starożytnych ruinach. Ach,<br />
cóż to za urzekające miasto. Roku by mi nie starczyło,<br />
aby zwiedzić każdy zakamarek, choć myślę, że naprawdę<br />
owocnie wykorzystałam te 10 dni. Ale po kolei...<br />
Lot<br />
Naprawdę uwielbiam szczęśliwe przypadki, a takim właśnie<br />
rozpoczęła się moja przygoda. Otóż stałam sobie na<br />
lotnisku w Poznaniu, już przy wyjściu z terminalu do samolotu,<br />
stremowana i niepewna swojej przyszłości. Wszak<br />
mieliśmy lądować w Fiumicino po 22 i nie miałam żadnej<br />
pewności, czy zdążę na ostatni pociąg do Rzymu. Tu nagle<br />
pod wpływem impulsu odwróciłam się i oczom moim<br />
ukazała się... Zosia – moja serdeczna koleżanka z grupy.<br />
Zosia w tym roku będzie studiować w Perugii i choć zajęcia<br />
zaczyna dopiero w październiku, to wcześniej musi<br />
odbyć kurs włoskiego. Zapewne opowiadałam Ci już o niej<br />
i o tym, w jak romantyczny sposób poznała swojego chłopaka<br />
– skądinąd rodowitego Włocha. Tak więc, oprócz tego,<br />
że lot minął nam szybko i w radosnej<br />
atmosferze, to jeszcze Luca<br />
był tak miły, że podwiózł mnie<br />
pod same drzwi mojego rzymskiego<br />
mieszkanka. Świetny gość, tylko<br />
ku mojemu przerażeniu, kiedy<br />
coś mówił, a mówił właściwie non<br />
stop, musiał wszystko okraszać<br />
bogatą gestykulacją. Doprawdy<br />
nie wiem, jak on to robił, że mimo<br />
to samochód skręcał w odpowiednią<br />
stronę...<br />
Miałam masę problemów<br />
z bagażem. W obie strony przekraczałam<br />
limity. I później zaczynało się gorączkowe przepakowywanie<br />
do podręcznego plecaka. Tak to jest jak można<br />
mieć 15 kg bagażu rejestrowanego, a 5 waży sama walizka<br />
i drugie 5 książki, bez których nie mogę się obyć. Moim<br />
skromnym zdaniem powinni mieć wzgląd na łączną wagę<br />
przewożonego osobnika i jego dobytku. Wtedy mogłabym<br />
wziąć ze sobą do domu i pół Rzymu;) I to byłoby coś.<br />
Maja<br />
Hmmm... Do dziś nie wiem, co o niej myśleć. Z jednej<br />
strony ma w sobie coś z wielkiej diwy, a z drugiej to normalna,<br />
wesoła, zaradna i przede wszystkim rozbrajająco<br />
ujmująca dziewczyna. Wcześniej właściwie się nie znałyśmy,<br />
bo to koleżanka mojej koleżanki. Aż się zdziwiłam,<br />
kiedy tak ochoczo zgodziła się mnie u siebie gościć. Zastrzegła<br />
jednak od razu, że z całą pewnością nie będzie<br />
mnie niańczyć. Nie powiem, aż się zjeżyłam na te słowa,<br />
ale w końcu doszłam do wniosku, że przecież wcale nie<br />
oczekuję od niej jakiejś wyjątkowej uwagi i do szczęścia<br />
wystarczy mi kawałek podłogi do spania i całe morze swobody.<br />
Maja studiuje historię sztuki i od trzech miesięcy<br />
jest w Rzymie na praktykach w Muzeum Kapitolińskim.<br />
W tym czasie, co jest godne podziwu, świetnie opanowała<br />
włoski (wcześniej przez trzy lata korzystała z jakiegoś<br />
samouczka), rozpoczęła pracę w butiku, no i próbuje zakotwiczyć<br />
się tam na dłużej, nawet kosztem studiów. Nie dziwi<br />
mnie więc, że stara się poznawać jak największą liczbę<br />
osób i maksymalnie wykorzystywać okazje zsyłane przez<br />
los. Jest naprawdę piękna, a do tego niesamowicie zalotna.<br />
Cóż, ci biedni Włosi po prostu wariują na jej punkcie.<br />
30<br />
Gazeta Studentów
PODRÓŻE<br />
Pewnego wieczoru podszedł do niej pewien przystojny<br />
młodzieniec. Nazywał się Enzo... Ferrari. Ne spodobał jej<br />
się, ale doszła do wniosku, że umówi się z nim, bo przecież<br />
fajnie byłoby nazywać się Ferrari.<br />
Na szczęście szybko wyszło, że Maja wcale nie musiała<br />
się mną opiekować. Wręcz przeciwnie – nie potrafi<br />
gotować, więc przez te 10 dni miała miłą odmianę od jogurtów<br />
i tuńczyka z puszki. Poza tym okazałam się świetnym<br />
kompanem do nocnego imprezowania, więc szybko<br />
się zżyłyśmy. (W końcu nic tak nie zbliża ludzi jak szczera<br />
rozmowa o 5 nad ranem). Wyjechałam więc z Rzymu<br />
z poczuciem, że zostawiam tam bliską mi osobę.<br />
Max & Paola<br />
Moja znajomość z nimi ogranicza się do mieszkania u nich<br />
przez 5 dni. W tym czasie pojawili się zaledwie raz i wydawali<br />
się sympatyczni. Mieszkanko było małe, czyste<br />
(jeśli w końcu moja cierpliwość dobiegała kresu i zmywałam<br />
wszystkie piętrzące się w zlewie naczynia), strasznie<br />
ciemne i pełne uroczych artystycznych bibelotów. Paola<br />
szyje kostiumy sceniczne i przeniosła swoje zainteresowania<br />
do domu. To, co najbardziej mnie zachwycało, to<br />
znajdujące się w kuchni przyprawy – och, jak one pachniały.<br />
Żałuję tylko, że nie wiem, jak się nazywały. Udało<br />
mi się odszyfrować zaledwie bazylię, oregano i rozmaryn.<br />
Reszta aromatycznych liści, gałązek i tajemniczych proszków<br />
pozostanie we wdzięcznej pamięci mojego podniebienia<br />
(o ile oczywiście podniebienie ma takie zdolności,<br />
choć podejrzewam, że nasze organizmy jeszcze niejednym<br />
nas zaskoczą).<br />
Spałam oczywiście na zimnych płytkach i plułam sobie<br />
w brodę, że zamiast karimaty zapakowałam cieniutką<br />
matę termoizolacyjną. Przy moich rubensowskich kształtach<br />
tak łatwo przecież o komfort;)<br />
Signora Maria Bianchi-Zampolini<br />
Cóż, to nie była zwyczajna staruszka... Mieszkałam u niej<br />
przez kolejne 5 dni, zaledwie kilka ulic dalej od poprzedniego<br />
lokum, i zapamiętam ten czas na długo. Starowinka<br />
miała to do siebie, że zamiast mówić, wiecznie krzyczała,<br />
poza tym wymagała od nas idealnego porządku, a już<br />
najbardziej to lubiła go sama zaprowadzać w naszych<br />
rzeczach. Sprowadziłyśmy się do niej późnym wieczorem.<br />
Bagaże wtargałyśmy do przytulnie wyglądającego<br />
pokoiku. Ku mojej radości na łóżku znajdowały się dwa<br />
materace. Łazienka prezentowała się równie urzekająco.<br />
Zmieściłyby się w niej spokojnie ze trzy wanny. Niestety,<br />
limit szczęścia został na te dwa pomieszczenia zupełnie<br />
wyczerpany. Kiedy poszłam do kuchni, żeby ulokować<br />
nasze zapasy w lodówce, ku mojemu przerażeniu stacjonowało<br />
tam ze dwadzieścia karaluchów. Dostrzegłam też<br />
parę dumnie paradujących po szafkach i garnkach. Postanowiłyśmy<br />
z Mają, że w takim razie wszystko będziemy<br />
trzymać w zamrażalce. I choć signora każdego dnia<br />
krzyczała na nas, że jesteśmy śmieszne, żeby makaron<br />
i herbatę przechowywać razem z mrożonkami, to z uporem<br />
maniaka wszystko pakowałyśmy w strefę karaluchom<br />
niedostępną. Następny dzień zaczęłyśmy od generalnych<br />
porządków, ku oczywistej uciesze staruszki. Przetarłam<br />
szafki ścierką, a ta natychmiast z zielonej zrobiła się czarna.<br />
Przed gotowaniem zawsze dokładnie myłam wszystkie<br />
talerze, sztućce i garnki i póki co nic nam nie<br />
jest, choć prawdę powiedziawszy pod koniec pobytu<br />
karaluchy robiły na mnie coraz mniejsze wrażenie.<br />
Jednego nawet o mało co nie wzięłam ze sobą do<br />
Polski. Kiedy wyskoczył mi na lotnisku z plecaka,<br />
z odpowiednią dozą obrzydzenia i teatralnego<br />
zaskoczenia natychmiast strąciłam go na ziemię.<br />
Biedny, wystraszony i zdezorientowany karaluszek<br />
zaczął biegać pomiędzy nogami pozostałych pasażerów<br />
i wtedy ale narobił się raban. „O Boże, na tym<br />
lotnisku mają karaluchy!” – wykrzykiwali ludzie.<br />
Signora uraczyła nas nie tylko karaluchami.<br />
Uwielbiała prowadzić ze mną długie monologi, oczywiście<br />
po włosku, wyrażając swoją dezaprobatę dla mojej<br />
„niekumatości”, choć prawdę powiedziawszy każdego<br />
dnia rozumiałam coraz więcej, a już prawie zawsze wiedziałam,<br />
o co jej chodzi. No, może poza sytuacją, kiedy<br />
chwyciła mnie za rękę, przeciągnęła przez całe mieszkanie,<br />
otwarła drzwi i zaczęła wrzeszczeć „Santa Madonna”.<br />
Mając w pamięci, że poprzedniego lokatora wyrzuciła<br />
z mieszkania (w tym wszystkie jego rzeczy z ostatniego<br />
piętra przez okno), szybko zaczęłam się zastanawiać czy<br />
i mnie czeka to samo. W końcu zawołałam Maję. Okazało<br />
się, że signora kupiła dla Matki Boskiej kwiatki, które stały<br />
na klatce i chciała mi je pokazać. Poza tym często nazywała<br />
mnie „tesoro” i częstowała specjalnymi biszkopcikami<br />
do tiramisu, które odważyłam się jednak spożyć dopiero<br />
po tym jak zastrzegła, że są "non robacco", cokolwiek to<br />
znaczy. Tak więc nie było źle;)<br />
Klara Madsen<br />
ciąg dalszy w kolejnym numerze<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
31
STUDIA OD KUCHNI<br />
<strong>Tortilla</strong> <strong>ziemniaczana</strong><br />
Warunkiem jest posiadanie dużej patelni, jeśli takowej<br />
nie mamy – ilość składników zmniejszamy o połowę.<br />
Potrzebujemy (podaję w przybliżeniu, bo sama robię<br />
wszystko „na oko”):<br />
– 500-600 g ziemniaków,<br />
– 3 średnie cebule,<br />
– 200 g kiełbasy lub boczku,<br />
– czerwona, surowa papryka – wg uznania (można dodać<br />
pół lub całą),<br />
– 5-6 jajek<br />
– śmietana (opcjonalnie),<br />
– przyprawa do ziemniaków, pieprz, sól,<br />
– olej.<br />
1. Ziemniaki obieramy, gotujemy w osolonej wodzie tak,<br />
żeby nie rozpadały się po ugotowaniu.<br />
2. W czasie kiedy ziemniaki będą się gotować, obieramy<br />
cebulę, kroimy w kostkę. Następnie kroimy kiełbasę lub<br />
boczek.<br />
3. Podsmażamy cebulę na 2-3 łyżkach oleju, kiedy się zarumieni,<br />
dodajemy kiełbasę lub boczek, podsmażamy<br />
4. W tym czasie odcedzamy ziemniaki i kroimy je w plastry.<br />
5. Oczyszczamy i kroimy w kostkę paprykę.<br />
6. Układamy na patelni warstwowo: ziemniaki, przyprawy,<br />
cebulę z kiełbasą, paprykę – do momentu kiedy skończą się<br />
składniki, starając się, żeby ziemniaki były na górze.<br />
7. Roztrzepujemy jajka, możemy dodać śmietanę i razem<br />
wymieszać.<br />
8. Zalewamy jajkami pozostałe składniki, przykrywamy<br />
pokrywką lub dużym płaskim talerzem i ogrzewamy na<br />
średnim ogniu.<br />
9. Kiedy dół się zarumieni – zaczynają się kłopoty, bo trzeba<br />
naszą tortillę przewrócić na drugą stronę. Robimy to za<br />
pomocą wszystkiego, co nam przyjdzie do głowy – talerza,<br />
deski do krojenia i innych.<br />
10. Płaski talerz kładziemy wewnętrzną stroną na tortillę,<br />
przewracamy patelnię tak, żeby tortilla została na talerzu.<br />
Następnie zsuwamy ją z powrotem tak, żeby nieścięta<br />
wcześniej masa dotykała teraz dna patelni.<br />
11. Kiedy się zarumieni – zdejmujemy danie z patelni,<br />
kroimy, a później już tylko oblizujemy palce ;)<br />
Czas przygotowania: 30-40 min.<br />
Naczynia, które musimy umyć: garnek, patelnia, płaski<br />
talerz, deska do krojenia, nóż, łopatka.<br />
B.Ś.<br />
W tym numerze przygotowaliśmy dla Was 7 podwójnych zaproszeń do kina „Muza” na dowolnie wybrany<br />
seans. Bilety można wykorzystać do końca maja 2011. Aby otrzymać wejściówki, należy poprawnie rozwiązać poniższą<br />
krzyżówkę i przesłać rozwiązanie na adres mailowy: m.kaminska@pulsum.pl do 5 kwietnia 2011 roku w tytule maila<br />
wpisując „KONKURS FILMOWY”.<br />
1 4<br />
2<br />
pionowo:<br />
- Colin …<br />
- Klejnot …<br />
- Jon … - reżyser „Psychopaty”<br />
- francuski dramat, którego reżyserem jest Pierre Schöller<br />
poziomo:<br />
- Morgan …<br />
- … Crowe<br />
- Notting …<br />
3<br />
1 2 3 4<br />
32<br />
Gazeta Studentów
KINO MUZA<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
33
KĄCIK FILMOWY<br />
Bardzo chciałbym Ci pomóc<br />
Mike Leigh, brytyjski reżyser, poznany przeze mnie<br />
przez niesamowitą „Verę Drake”, „Wysokie aspiracje” czy<br />
pewnie najbardziej Wam znany „Happy-go-lucky”, przedstawia<br />
nam swoje nowe dziecko „Kolejny rok”, którego<br />
premiera polska miała miejsce 18.02.2011 roku.<br />
Poznajcie Toma i Gerri, małżeństwo sześćdziesięciolatków.<br />
On – geolog, ona – terapeutka. Domek na<br />
przedmieściach Londynu. To tutaj, w tej niewielkiej, skomasowanej<br />
przestrzeni, przeplatają<br />
się większe i mniejsze<br />
dramaty mieszkańców i ich<br />
przyjaciół. Tło jest więc bardzo<br />
estetyczne, bo starsi państwo<br />
są miłośnikami roślin i dobrej<br />
kuchni, którym wspólnie<br />
poświęcają swój czas wolny.<br />
Należy chyba też na wstępie<br />
podkreślić, że tych dwoje łączy<br />
ciepła i dojrzała miłość,<br />
która przez lata nabiera na sile.<br />
W Anglii jest wiosna. Mimo,<br />
że bez euforii, gwałtownych<br />
porywów i spontaniczności,<br />
uczucie Toma i Gerri nadal<br />
kwitnie, razem z ich pierwiosnkami<br />
w ogrodzie.<br />
Temu corocznemu, rytualnemu<br />
powrotowi zieleni przyglądają<br />
się Joe – syn bohaterów,<br />
Mary – koleżanka z pracy<br />
i kilka innych satelit, połączonych społeczną siecią kontaktów<br />
z wyżej wymienioną dwójką. Wszyscy ranni i łaknący<br />
miłości. Jak w tej sytuacji patrzeć na to czarujące<br />
i emanujące ciepłem małżeństwo bez zazdrości? Jak, mając<br />
szczęście, nie epatować nim, by nie pogorszać samopoczucia<br />
innych? Ile egoizmu w naszym bezwarunkowym<br />
dążeniu do nawiązania z drugim człowiekiem bliskiej relacji?<br />
Czy można pomóc, mimo niemożności zrozumienia?<br />
Czy emocjonalna dysfunkcyjność jest mniejszym zagrożeniem,<br />
jeśli nasza ontogeneza przebiegała w rodzinie<br />
kochającej?<br />
Te i wiele innych pytań Leigh zadaje nam portretując<br />
te grupkę everymanów w sposób nieobarczony żadnym<br />
komentarzem, jedynie zabarwiony fantastycznie inteligentnym<br />
i subtelnym poczuciem humoru. Mimo komediowej<br />
konwencji, która swój wyż przeżywa szczególnie<br />
latem, losy bohaterów dalekie są od lekkich i zabawnych.<br />
Pomimo, że Gerri i Tom swymi gestami zdają się wciąż<br />
powtarzać kolejnym przybyszom „bardzo chciałbym Ci<br />
pomóc”, to efektywność ich działań ciężko ocenić pozytywnie.<br />
Mike Leigh bowiem stawiając swoich bohaterów<br />
w konkretnych sytuacjach, portretuje raczej nieumiejętność<br />
nawiązania pełnej relacji , która wynika z różnych<br />
punktów postrzegania rzeczywistości. A wszystko ulokowane<br />
w porach roku, które mimo, że pozornie nie oddziałują<br />
bezpośrednio na obecnych, są zauważalne. Z nimi<br />
bowiem za rękę idą pewne<br />
biologiczne, nieodwołalne<br />
zdarzenia, naturalna roszada<br />
w zasobach rodziny, która traci<br />
bratową, a zyskuje synową.<br />
Bilans na zero, a nawet in plus,<br />
bo starsze, powoli odchodzące<br />
pokolenie (Gerri z uśmiechem<br />
mówi w łóżku do Toma „niedługo<br />
my będziemy historią”)<br />
robi miejsce młodym następcom,<br />
jak to w przyrodzie dzieje<br />
się niezmiennie, od wieków.<br />
Najciekawszą postacią, zarówno<br />
fabularnie, jak i traktując<br />
warsztat aktorski, jest Mary<br />
(Lesley Manville stworzyła najlepszą<br />
żeńska rolę, jaką widziałam<br />
w kinie od lat), starzejąca<br />
się, aczkolwiek wciąż bardzo<br />
atrakcyjna sekretarka, ze szpitala,<br />
w którym pracuje Gerri<br />
(nie budzi wątpliwości, że ma za sobą bujną przeszłość<br />
związaną z relacjami damsko-męskimi). Świadoma swojej<br />
przemijalności, desperacko dąży do zmiany w swoim życiu.<br />
Jak jednak znaleźć partnera, gdy żaden po prostu nie<br />
pojawia się w naszym życiu, a jeśli już istnieje ktoś równie<br />
samotny, to nie jest wpisany w nasze oczekiwania i nie jesteśmy<br />
w stanie do tego uczucia się zmusić? Zapełnianie<br />
sobie codzienności przedmiotami, nowym samochodem,<br />
parą butów, jedynie chwilowo może zaabsorbować i odwieść<br />
od myśli, że to kolejny rok.<br />
Nowy film Leigh’a to perfekcyjny portret codzienności<br />
i międzyludzkich, czasem bardzo nieudolnych relacji,<br />
nieobarczony moralizatorskim komentarzem. Nie ma recepty<br />
na szczęście. Czasem ktoś kogoś przypadkiem spotka<br />
w „zatłoczonym pubie”. Czasem nie. Z roku na rok<br />
tylko powtarzanie sobie, że ta zima kiedyś musi minąć<br />
brzmi mniej wiarygodnie.<br />
Justyna Kwitowska<br />
34<br />
Gazeta Studentów
W pułapce przez 127 godzin<br />
KĄCIK FILMOWY<br />
Tytuł: 127 godzin (127 Hours)<br />
Gatunek: Akcja, Dramat, Przygodowy<br />
Premiera: 18.02.2011 (Polska), 12.09.2010 (świat)<br />
Produkcja: USA, Wielka Brytania<br />
Reżyser: Danny Boyle<br />
Scenariusz: Danny Boyle, Simon Beaufoy<br />
Obsada: James Franco, Clemence Poesy, Kate Mara<br />
Zdjęcia: Anthony Dod Mantle<br />
Muzyka: A.R. Rahman<br />
W poprzednim numerze „<strong>Puls</strong>u <strong>UM</strong>” pisałam dla Was<br />
z zachwytem o „Czarnym Łabędziu”, filmie nominowanym<br />
do Oscara w kilku kategoriach, m.in. za Najlepszy<br />
Film. Wykorzystując trwający nadal „oscarowy” nastrój,<br />
postanowiłam wybrać jeszcze jedno dzieło, należące do<br />
szczęśliwej dziesiątki – najlepszych anglojęzycznych filmów<br />
roku 2010. Padło na „127<br />
godzin”* i przysięgam ten będzie<br />
już ostatni z oscarowej listy.<br />
Film „127 godzin” opowiada<br />
o losach amerykańskiego<br />
wspinacza Arona Ralstona,<br />
który podczas wyprawy zostaje<br />
uwięziony w rozpadlinie skalnej.<br />
Ma to miejsce podczas jednej ze<br />
wspinaczek, w trakcie której tak<br />
nieszczęśliwie upada, że jego<br />
ręka zostaje przygnieciona przez<br />
ogromny głaz. I pewnie nie byłoby<br />
w tej historii nic interesującego,<br />
gdyby nie fakt, że nasz bohater<br />
wybrał się tam zupełnie sam,<br />
nie uprzedzając nikogo o swoich<br />
planach, a prawdopodobieństwo,<br />
że ktoś przypadkiem go tam<br />
znajdzie jest bliskie zera. Choć<br />
jest zdany tylko na siebie, jego<br />
szanse na przeżycie zwiększa fakt, że jest wyszkolonym<br />
ratownikiem. Potrafi, na trzeźwo określić swoją sytuację<br />
i wybrać plan działania.<br />
Reżyser, Danny Boyle, przedstawia w swoim filmie<br />
walkę Arona, której stawką jest życie bohatera. Ze skromnej<br />
zawartości swojego plecaka Aronowi udaje się zrobić<br />
prowizoryczne łóżko. Wykorzystując liny, tworzy ubranie<br />
na chłodne noce. Zaradność i jego wola walki jest godna<br />
podziwu. Mężczyzna by przeżyć, jest wstanie zrobić naprawdę<br />
wiele, a w finałowej scenie możemy się przekonać,<br />
co jest w stanie zaryzykować by dalej żyć.<br />
W filmie widzimy również wewnętrzną przemianę naszego<br />
bohatera. To, że Aron nie uprzedził nikogo o swoim<br />
wyjeździe, nie jest kwestią przypadku. Robił tak za każdym<br />
razem. Niezwykłą satysfakcję sprawiało mu samotne<br />
spędzanie czasu, w opuszczonych<br />
górskich terenach, gdzie<br />
często ryzykował życie. Tak nieodpowiedzialne<br />
zachowanie uderzało<br />
głównie w jego bliskich,<br />
którzy nie mając wpływu na jego<br />
decyzje, mogli jedynie się o niego<br />
martwić. Te 127 godzin, jakie<br />
spędził w odosobnieniu, przekonany,<br />
że nie uda mu się ujść<br />
z życiem, były czasem powrotu<br />
do przeszłości i analizy dotychczasowego<br />
życia. W tak ekstremalnych<br />
warunkach, dostrzegł<br />
swoje błędy i zaczął żałować, że<br />
może już nigdy nie uda mu się<br />
ich naprawić.<br />
Film, jest ekranizacją książki<br />
Arona Ralstona "Between a Rock<br />
and a Hard Place", w której to<br />
autor dzieli się z czytelnikami<br />
swoimi przeżyciami podczas uwięzienia. Reżyser, Danny<br />
Boyle, wybierając jako podstawy scenariusza do swojego<br />
filmu opowieść wspinacza, podjął się nie lada wyzwania.<br />
Nakręcenie interesującego filmu, którego bohaterem jest<br />
jeden człowiek, przebywający większość czasu w niewielkiej<br />
przestrzeni, to naprawdę sztuka. Po obejrzeniu mogę<br />
stwierdzić, że udało mu się to w stu procentach. Fakt, że<br />
cała oglądana historia zdarzyła się naprawdę, a nie jest<br />
wymysłem filmowców, sprawia, że emocje, podczas seansu,<br />
są jeszcze większe. Niebagatelną rolę w sukcesie<br />
filmu odegrał oczywiście aktor James Franco, wcielający<br />
się w główną postać. Dzięki jego przekonującej grze, film<br />
trzyma w napięciu do ostatnich minut.<br />
Film polecam gorąco, ale tylko osobom o mocnych<br />
nerwach ;) 7/10<br />
Marta Kamińska<br />
*angielski tytuł – „127 Hours”, trzeba podkreślić, że<br />
to z pewnością jeden z najlepiej przetłumaczonych angielskich<br />
tytułów ;)<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
35
JOLKA<br />
Jolka<br />
Odgadnięte hasła należy wpisać w odpowiednie miejsce w diagramie – jak je znaleźć? Myślę, że każdy musi wypracować<br />
sobie własną taktykę. Litery z pól ponumerowanych od 1 do 16 utworzą rozwiązanie – łacińską sentencję.<br />
Do wygrania atrakcyjne nagrody. Miłej zabawy i powodzenia!<br />
7 4<br />
3 9 13<br />
14<br />
1<br />
8<br />
2<br />
16 11<br />
10<br />
6 12<br />
5 15<br />
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16<br />
W tym miesiącu możecie wybierać spośród następujących nagród: J. Ciecierska, B. Janike „English for<br />
medicine”, G. Wawer, E. Stańska-Bugaj „English for dentistry”, A. Kierczak „English for pharmacists”,<br />
D. Austin, T. Crosfield „English for nurses”.<br />
Prawidłowe odpowiedzi, podpisane imieniem i nazwiskiem, wraz z tytułem wybranej nagrody możecie<br />
przesłać na adres pulsum@wp.pl.<br />
Czekamy do 5 kwietnia 2011 roku.<br />
Uwaga! Większa ilość prawidłowych rozwiązań dostarczona przez jedną osobę nie zwiększa jej szansy<br />
na wygraną!<br />
36<br />
Gazeta Studentów
Pionowo:<br />
• w szkole w lipcu i sierpniu<br />
• odpoczynek<br />
• album lub singla<br />
• z wierszami i kolumnami<br />
• wypoczynek<br />
• film Szumowskiej<br />
• dawna jednostka objętości<br />
• symbol glinu<br />
• np. jazdy<br />
• … Mediolan<br />
• kanadyjska grupa muzyczna wykonująca thrash metal.<br />
• film Todda Hollanda<br />
• łacińskie „i”<br />
• studia medyczne<br />
• pozytywna odpowiedź<br />
• polski rockowy zespół<br />
• ważny w muzyce i życiu<br />
• system oznaczania kolorów oparty na porównaniu<br />
z wzorcami.<br />
• na recepcie<br />
• w korzeniu żywokostu lekarskiego<br />
• np. w banku<br />
• nazwa ścieżki dźwiękowej otwierającej - jedna z gier akcji<br />
• dom ze śniegu<br />
• nazwisko telewizyjnego kucharza<br />
Nagrodzeni!<br />
Za prawidłowe rozwiązanie krzyżówki z numeru 131 „<strong>Puls</strong>u <strong>UM</strong>” nagrody otrzymują:<br />
„Fizjologia człowieka” - Paulina Zielińska<br />
„Protetyka stomatologiczna” - Bogna Scheffs<br />
„Leczenie chorób skóry i chorób przenoszonych drogą płciową” - Hanna Sobczak<br />
„Procedury pielęgniarskie” - Adam Wołejko<br />
Rozwiązanie to: Amor tollit timorem<br />
NAGRODZENI<br />
Zwycięzcami krzyżówki „Konkurs Filmowy” zostali: Agata Kałużna, Kornelia Mizerek, Michał Grzesiak,<br />
Anna Maria Miedziak, Marta Król, Karolina Martin, Joanna Bączkiewicz<br />
Rozwiązanie to: KAMERA<br />
Wszystkim nagrodzonym gratulujemy!<br />
Poziomo:<br />
• Muhammad …<br />
• duży w kinie mały w domu<br />
• najstarsze znane formy … to kopce usypywane z ziemi<br />
• z ramą i kołami<br />
• preparat z diazepamem<br />
• do drukarki<br />
• „I … to mówi”<br />
• na samym dole<br />
• termin użyty przez S. Hahnemanna<br />
• waga opakowania<br />
• np. domowy albo w więzieniu<br />
• róg<br />
• jezioro i miasto w Turcji<br />
• stała postać leku<br />
• … Styne<br />
• biblia dla farmaceuty<br />
• z grupą -OH<br />
• miasto w Niemczech.<br />
• 1000 gram<br />
• drzewo z rodziny mimozowatych<br />
• kończy modlitwę<br />
Po odbiór nagród zapraszamy na dyżury redakcji w każdy poniedziałek od 18:00 do 19:00<br />
Przewidywany czas odbioru nagród to trzy miesiące<br />
Pułkownik przebywa z inspekcją w jednostce wojskowej.<br />
Ogląda wszystko po kolei: trawa skoszona, koszary błyszczą,<br />
krawężniki odmalowane... Idzie do kuchni, zagląda<br />
w garnki, w końcu wkłada palec do jakiegoś zakamarka,<br />
wyciąga i pokazuje kucharzowi warstwę kurzu. Złośliwie<br />
uśmiechając się pyta:<br />
-I jakie wam teraz słowa przychodzą do głowy?<br />
Humor<br />
-Że prawdziwa świnia to zawsze chlew znajdzie, panie<br />
pułkowniku.<br />
***<br />
Chcę rozmawiać z dyrektorem! - Dyrektora nie ma. -<br />
Przecież przed chwilą widziałem go w oknie! - Dyrektor<br />
też pana widział.<br />
<strong>Puls</strong> <strong>UM</strong><br />
37
H<strong>UM</strong>OR<br />
W życiu niewiasty rozróżnić można siedem okresów: niemowlę,<br />
dziewczynka, dziewczyna, młoda kobieta, młoda<br />
kobieta, młoda kobieta i młoda kobieta.<br />
***<br />
- Kochanie, przecież cię prosiłem, żebyś mi ugotowała jajka<br />
na miękko, a te są twarde.<br />
- To ja już nie wiem, gotowałam prawie pół godziny i ciągle<br />
twarde?<br />
***<br />
Rozmawia dwóch górali:<br />
- Baco, a jak ja bym się przespał z waszą żoną, to jak by<br />
my wtedy byli? Kumy? Szwagry?<br />
- Wtedy to by my byli kwita.<br />
***<br />
Kobieta sprzedaje bilety do kina i różnego rodzaju smakołyki.<br />
Mężczyzna kupuje bilet. Bileterka:<br />
- A może orzeszki pan kupi?<br />
- Nie, dziękuję.<br />
- A paluszki?<br />
- Też dziękuję.<br />
- Chociaż dropsy niech pan weźmie.<br />
Zdenerwowany mężczyzna:<br />
- Nie chcę. Już mówiłem!<br />
Zdegustowany odchodzi od kasy. Niepocieszona bileterka<br />
wystawia głowę przez okienko i woła:<br />
- A mordercą jest szofer, sknerusie!<br />
***<br />
Najlepszym dowodem na to, że w kosmosie istnieje inteligencja,<br />
jest to, że się z nami nie kontaktują.<br />
***<br />
Ulicą idzie kobieta z jedną piersią na wierzchu, wszyscy<br />
się na nią oglądają, widać, że nie zdaje sobie z tego sprawy.<br />
W końcu ktoś się zlitował, podchodzi i mówi: - Przepraszam<br />
bardzo, ale ma pani jedną pierś na wierzchu.<br />
Kobieta przystanęła, spojrzała w dół, zamyśliła się chwilę...:<br />
- „O rany! zostawiłam dziecko w autobusie!”<br />
***<br />
- Kryśka porzuciła swojego męża!<br />
- Co ty powiesz?! Przecież była w nim taka zakochana, nazywała<br />
go nawet światłem swojego życia!<br />
- To prawda, ale to światło wieczorami coraz częściej gasło!<br />
***<br />
- Kochanie, co wolisz - banany czy truskawki?<br />
- Na bazarze jesteś, skarbie?<br />
- Nie, w aptece.<br />
38<br />
Dzieciak wyszedł z tatą na spacer. Nagle kłania się jakiemuś<br />
obcemu mężczyźnie.<br />
- Kto to jest? - pyta zdumiony ojciec.<br />
- To pan z zakładu oczyszczania. Zawsze jak wychodzisz<br />
do pracy, dzwoni do drzwi i pyta mamy, czy teren jest już<br />
czysty...<br />
***<br />
Wnuczek do dziadka:<br />
- Dziadek, jak to było za waszej młodości? Jak poznałeś<br />
babcię? Nie było internetu, ani czatu, ani gadu-gadu, ani<br />
komórki...<br />
- Wnuczku, wszystko to było. Widzisz, babcia mieszkala<br />
w internacie i jak szła do szkoły to ja na nią czatowałem,<br />
a potem było gadu-gadu... a gdyby nie komórka to nie byłoby<br />
ani twojego tatusia, ani cioci Jadzi, ani wujka Zenka,<br />
i ciebie by nie było....<br />
***<br />
Matka z dzieckiem kupują chomika.<br />
Pani: Czy samiec i samica mogą być razem trzymane?<br />
Ekspedient: Tak, tylko z tego związku będzie ok 150 dzieci<br />
rocznie.<br />
Pani ze zdziwieniem: Jak to?<br />
Ekspedient: Grać w szachy nie będą...<br />
***<br />
Pijany Kowalski idzie przez park. Nagle zatacza się i wpada<br />
na drzewo.<br />
- Przepraszam pana bardzo... Idzie dalej i po chwili znowu<br />
zderza się z drzewem.<br />
- Najmocniej pana przepraszam... Zdarza się to jeszcze kilka<br />
razy. W końcu zirytowany i porządnie poobijany siada<br />
na ławce i mówi:<br />
- Poczekam, aż ta hołota przejdzie...<br />
***<br />
Ogłoszenie w lokalnej prasie:<br />
Sprzedam encyklopedię PWN, 40 tomów.<br />
Stan bardzo dobry.<br />
Nie będzie mi już potrzebna.<br />
Ożeniłem się miesiąc temu.<br />
Żona wie, ku**a, wszystko najlepiej.<br />
***<br />
Adwokat pyta swojego klienta:<br />
- Dlaczego chce się pan rozwieść?<br />
- Bo moja żona cały czas szwenda się po knajpach!<br />
- Czy to znaczy, że pije?<br />
- Nie, łazi tam za mną!<br />
Marta Kamińska i Anika Mielewczyk<br />
Gazeta Studentów
cover