SUKCES W BRANżY BUDOWLANEj - EUROSTYL Nowe Spojrzenie
SUKCES W BRANżY BUDOWLANEj - EUROSTYL Nowe Spojrzenie
SUKCES W BRANżY BUDOWLANEj - EUROSTYL Nowe Spojrzenie
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Postaci medycyny<br />
Jan Podgórski<br />
Dlaczego właśnie neurochirurgia? Czy to<br />
był przypadek, czy wybór specjalizacji zgodnie<br />
z jakimś planem?<br />
Pochodzę z rodziny lekarsko-prawniczej. Tymi<br />
niełatwymi profesjami zajmowali się mój dziad,<br />
rodzice czy ciotka, a obecnie żona, siostra<br />
i dzieci. Mój ojciec był neurologiem, choć drogę<br />
zawodową rozpoczął jako oficer 21 Pułku Ułanów,<br />
a po ukończeniu we Lwowie weterynarii,<br />
aż do wybuchu II wojny światowej był lekarzem<br />
wojskowym. Można przeto powiedzieć, że poszedłem<br />
w jego ślady. Po demobilizacji ojciec<br />
zajął się tworzeniem Wydziału Weterynarii na<br />
UMCS w Lublinie, studiując równolegle medycynę.<br />
Tam poznał moją mamę, od której był<br />
siedemnaście lat starszy. Od dzieciństwa pamiętam,<br />
że drzwi naszego rodzinnego domu<br />
w Puławach były otwarte dla każdego potrzebującego<br />
pomocy rodziców – lekarzy, a zwłaszcza<br />
ludzi biednych. Pamiętam, że np. chłopi<br />
przywozili często chorych furmankami. Nikt<br />
nie zostawał odprawiony bez pomocy. Czasem<br />
ojciec brał mnie między kolana do samochodu<br />
MO „Warszawa M20” i razem z nim jechałem<br />
do jakiegoś wypadku, topielca czy pacjenta.<br />
Pewnego razu, gdy uczyłem się już w L.O. im.<br />
ks.A.J.Czartoryskiego, ojciec przyjechał do<br />
domu, zamknął się w gabinecie i w skupieniu<br />
zaczął wertować różne książki; odważyłem się<br />
tam zapukać i zapytać, co robi. Odpowiedział<br />
mi, że był na szkoleniu w Klinice Neurochirurgii<br />
w Warszawie i bardzo go poruszyły wykonywane<br />
tam operacje tętniaków czy guzów mózgu,<br />
konstatując: „u nas na prowincji pacjent z takim<br />
schorzeniem nie ma nawet szans na taką<br />
pomoc….”. Zapytałem wtedy Ojca, czy by nie<br />
chciał, żebym ja został neurochirurgiem. Popatrzył<br />
na mnie i powiedział, że nie jest pewien,<br />
czy dam sobie radę. I właśnie wtedy postanowiłem,<br />
że udowodnię mu swoje możliwości podejmując<br />
się tego wyzwania.<br />
Moją misją<br />
jest leczyć ludzi<br />
O trudnej profesji neurochirurga, leczeniu ludzi<br />
i codziennym życiu polskiego lekarza rozmawialiśmy<br />
z gen. bryg. rez. prof. dr hab. med. Janem Krzysztofem Podgórskim<br />
Jakie cechy powinien posiadać dobry lekarz?<br />
Nigdy nie byłem zwolennikiem działań pozorowanych;<br />
w moim odczuciu lekarz musi<br />
być konkretny i podejmować często szybkie,<br />
trafne decyzje, choć również mieć charyzmę<br />
i powołanie, miłość do bliźniego – to „coś”<br />
naprawdę rzadko spotykanego i „nie do kupienia”…<br />
Irytowały mnie często sytuacje, gdy<br />
np. na obchodzie w klinice idzie pan profesor,<br />
dwóch docentów, kilku adiunktów, asystentów,<br />
rezydentów i stażystów z historiami chorób,<br />
stają nad łóżkiem ciężko chorego pacjenta<br />
i zaczynają dywagować, czy zwiększyć dawkę<br />
jakiegoś leku, dołożyć kroplówkę, czy zrobić<br />
dodatkowy zastrzyk. Jeśli choremu nie jesteśmy<br />
w stanie pomóc, to takie „zamieszanie”<br />
nie jest mu potrzebne... Najlepiej czuję się<br />
w sytuacjach, gdy do Kliniki trafia poważnie<br />
chory człowiek, często nieprzytomny, trzeba<br />
go szybko zdiagnozować i jeśli to możliwe<br />
operować. Ten chory nie jest „protegowany” –<br />
ma tylko mój zespół i mnie. Et satis!. Dzięki<br />
postępom medycyny jesteśmy skuteczniejsi<br />
w coraz większej ilości przypadków. Np. leczenie<br />
tętniaków przeszło dużą ewolucję<br />
- od obarczonych dużym ryzykiem operacji<br />
do sytuacji, w których nie musimy już otwierać<br />
czaszki, a tętniak zostaje embolizowany<br />
wewnątrznaczyniowo. Naszym chlebem<br />
powszednim i „plagą” są dyskopatie szyjne<br />
i lędźwiowe; wcześnie wykryte i właściwie leczone<br />
/z mikrochirurgiczną operacją włącznie/<br />
pozwalają pacjentowi wrócić do normalnego<br />
funkcjonowania. I twierdzę to będąc sam wizytówką<br />
moich kolegów, którym powierzyłem<br />
w czas operację własnej dyskopatii szyjnej<br />
i lędźwiowej, co pozwoliło mi na powrót do<br />
pracy. Do każdego pacjenta trzeba podejść<br />
indywidualnie i zoptymalizować plan leczenia,<br />
wykonać potrzebne badania i podjąć decyzję<br />
o operacji lub innym sposobie leczenia. Chciałbym<br />
kiedyś posiąść taką wiedzę i mądrość, by<br />
w każdym przypadku podejmować szybkie<br />
i optymalne decyzje.<br />
A jakim Pan jest lekarzem? Czy często wychodzi<br />
z Pana „wojskowa natura”?<br />
Staram się być jak najlepszym, ale ludzie mówią,<br />
że czasem jestem bardzo szorstki i zasadniczy,<br />
potrafię krzyknąć, „objechać kogoś” czy<br />
zakląć. Zmusza mnie do tego codzienne życie,<br />
warujący pod drzwiami gabinetu od rana ludzie<br />
w potrzebie - nie zawsze rozumiejący, że mam<br />
także inne obowiązki… Staram się to im zrekompensować,<br />
pomagając maksymalnie, choć<br />
na słowo „pardon” muszą czasem poczekać…<br />
Ale mam świadomość takiego działania i tego,<br />
że w niektórych sytuacjach nie udaje się inaczej…<br />
Nie jestem ideałem lekarza ani skończonym<br />
specjalistą bo człowiek uczy się całe życie.<br />
Takie przekonanie i takie wychowanie wyniosłem<br />
z domu rodzinnego i zawsze mi o tym<br />
przypominał mój św. pamięci ukochany Szef<br />
i mentor, prof. Stanisław Lubicz Rudnicki, który<br />
ukształtował mnie i po latach ciężkiej nauki…<br />
wybrał na swego następcę. Ten wspaniały<br />
Człowiek, humanista i żarliwy patriota, zaszczepił<br />
mi miłość do neurochirurgii, której zaprzedałem<br />
duszę… Przez moje wariackie oddanie<br />
pracy rozpadło się moje pierwsze małżeństwo.<br />
Moja obecna żona jest lekarzem, wspaniałą<br />
dziewczyną i moim przyjacielem, który pozwolił<br />
mi przeżyć horror ostatnich lat i być nadal lekarzem;<br />
może właśnie dzięki temu ma Ona lepsze<br />
wyobrażenie o neurochirurgii „w moim wydaniu”<br />
i toleruje wiele związanych z tym rzeczy.<br />
Wielu lekarzy wybiera pracę za granicą...<br />
Nigdy nie myślałem o wyjeździe z Polski na dłużej<br />
ani o podjęciu pracy w obcym kraju, choć<br />
w trudnych czasach zdobywałem wiedzę także<br />
na Zachodzie, a mój pociąg chyba jeszcze „do<br />
końca nie odjechał”… Gdybym porzucił Ojczyznę,<br />
nie mógłbym spojrzeć w oczy ojcu, matce,<br />
Szefowi czy najbliższym. Zawsze czułem się<br />
odpowiedzialny za Klinikę i jej Zespół, za rozwój<br />
i dalsze losy kolegów. Dlatego nie myślałem<br />
o wyjeździe. Ale jeśli już miałbym to zrobić, to<br />
nie dla zarobków ale dla komfortu pracy. Przyjemnie<br />
jest bowiem leczyć ludzi, nie mając problemów<br />
ze sprzętem, personelem lub brakiem<br />
funduszy na jakieś badania czy leki. Niestety<br />
„krótka polska kołderka” utrudnia lekarzom pracę;<br />
tym zaś, którzy wyjechali pracuje się znacznie<br />
łatwiej...<br />
Co przynosi Panu największą satysfakcję?<br />
Pomimo coraz poważniejszego wieku, bycia<br />
neurochirurgiem już prawie 30 lat i „oberwania<br />
od życia po grzbiecie” ciągle kocham to, co robię<br />
– jako lekarz dla bliźniego – i nadal staram<br />
się samodoskonalić, by robić to jeszcze lepiej.<br />
W każdym przypadku pragnę znaleźć panaceum<br />
i wybrać optymalny sposób postępowania,<br />
co naprawdę jest trudne, a swoją wiedzę<br />
i doświadczenie przekazać młodszym koleżankom<br />
i kolegom, gdyż…uwielbiam uczyć i marzy<br />
mi się spotkać jeszcze w życiu kogoś tak wybitnie<br />
uzdolnionego, jak mój uczeń – prof. Grzegorz<br />
Zieliński – jeden z najlepszych znanych mi<br />
współcześnie neurochirurgów.<br />
Jak Pan ocenia sytuację w wojskowej służbie<br />
zdrowia?<br />
Niedawno minister Klich poprosił mnie, żebym<br />
ocenił Projekt Restrukturyzacji Wojskowej Służby<br />
Zdrowia. Przedstawiłem swoje krytyczne<br />
uwagi na piśmie, bo mam trochę inną wizję niż<br />
autorzy projektu. W Polsce wygląda to tak, że<br />
od wielu lat wojskowa służba zdrowia powiązana<br />
jest ściśle z cywilną i praktycznie nie ma<br />
możliwości /oraz potrzeby!/ drastycznie ich<br />
separować. W świetle rezygnacji z zasadniczej<br />
służby wojskowej oraz redukcji kadry zawodowej<br />
tzw. wojskowa służba zdrowia również musi<br />
przejść istotną transformację. Nie tylko w myśl<br />
starej zasady, że „z pustego i Salomon nie naleje”,<br />
ale choćby dlatego, że nasza mniejsza ale<br />
za to znakomicie wyszkolona i …zdrowa armia<br />
nie ma już takich potrzeb jak rzesza naszych<br />
poprzednich podopiecznych. Na nowotwory<br />
czy inne choroby /poza urazami i innymi pilnymi<br />
zachorowaniami/ można leczyć żołnierzy<br />
w zwykłych szpitalach. W obecnej sytuacji nie<br />
ma sensu rozbudowywać medycznych służb<br />
mundurowych. Oczywiście wojskowa służba<br />
zdrowia powinna w pełni i zgodnie ze standardami<br />
NATO oraz własnym doświadczeniem i...<br />
sumieniem zabezpieczać działania naszych<br />
jednostek na arenie międzynarodowej. Powinny<br />
także istnieć placówki, gdzie leczy się<br />
wojskowych i weteranów po wypadkach i obrażaniach<br />
odniesionych na polu walki. Zresztą<br />
ze wstydem muszę zauważyć, że ta pomoc nie<br />
działa najlepiej i poszkodowani żołnierze często<br />
zostają zostawieni samym sobie. Honor lekarzy<br />
wojskowych cierpi, gdy kombatanci nie otrzymują<br />
należnej im, odpowiedniej opieki. Niepowetowaną<br />
stratą jest fakt zlikwidowania łódzkiej<br />
Wojskowej Akademii Medycznej /której absolwentem<br />
mam zaszczyt być/. Tego typu uczelnie<br />
z powodzeniem egzystują na przykład w kilku<br />
krajach ościennych i kształcąc komercyjnie licznych<br />
studentów z innych kontynentów wspierają<br />
rodzimą służbę zdrowia oraz budżet MON...<br />
Czy pańskim zdaniem uda się poprawić sytuację<br />
w polskiej służbie zdrowia?<br />
Uważam za rzecz nieuchronną, że za niektóre<br />
usługi medyczne trzeba będzie płacić. Podstawowe<br />
ubezpieczenie nie może pokrywać<br />
wszystkiego. Nawet w najbogatszych krajach<br />
świata /USA czy Canada/ nie ma bezpłatnego<br />
dostępu do wszystkich usług medycznych,<br />
a „kolejki” do specjalisty czy na niektóre operacje<br />
są czasami dłuższe niż u nas. Musi dojść<br />
do zaistnienia konkurencji NFZ i realnej możliwości<br />
dobrowolnego wyboru przez Polaków<br />
rodzaju i formy ubezpieczenia.<br />
Został Pan oskarżony przez służby specjalne<br />
o popełnienie kilku przestępstw. Sąd<br />
oczyścił Pana i wykazał, że zarzuty nie miały<br />
żadnych podstaw. Jak Pan z perspektywy<br />
czasu patrzy na te wydarzenia?<br />
Chciałbym, żeby te osoby, przez które zostałem<br />
oskarżony, czyli były szef CBA Marek<br />
Kamiński i ludzie z nim związani popatrzyli<br />
w oczy moim pacjentom i powiedzieli zwyczajne<br />
„przepraszam”. Nie chodzi o to, że ktoś<br />
umarł przez to, że nie mogłem go operować.<br />
Każdy otrzymał pomoc, ale trwało to dłużej<br />
niż powinno, bo dostęp do neurochirurgów w<br />
Polsce nie jest łatwy. Dodatkowo przeżyliśmy<br />
wiele nerwowych chwil, i ja, i chorzy, i inni lekarze.<br />
Życie pisze różne scenariusze. Gdy minister<br />
Ziobro uległ wypadkowi, konsultowałem<br />
go i udzieliłem wszelkiej, niezbędnej pomocy<br />
– podobnie jak opatrujący jego złamaną rękę<br />
koledzy ortopedzi. Badałem i operowałem kilku<br />
funkcjonariuszy CBA czy oficerów ze służb,<br />
przez które miałem kłopoty. Miałem się też zawodowe<br />
kontakty z Jarosławem Kaczyńskim,<br />
konsultowałem i brałem udział w leczeniu<br />
osoby z jego najbliższej rodziny. I NIC w tym<br />
dziwnego – byłem, jestem i chciałbym nadal<br />
być czynnym lekarzem, pomagać ludziom niezależnie<br />
od „układów” i innych obciążeń, o których<br />
po prostu najczęściej nie mam pojęcia, ale<br />
które NIGDY nie mają najmniejszego wpływu<br />
na sposób i jakość mojego postępowania! Z powodu<br />
wspomnianych oskarżeń przestałem być<br />
szefem kliniki i na własną prośbę, wcześniej,<br />
przestałem być wojskowym. Najgorsze jednak<br />
było to, że przeszedłem gehennę, tracąc czas<br />
na udowodnienie mojej niewinności.<br />
Dziennikarze czasem mnie pytają, czy nie chcę<br />
„dokopać” tym, którzy próbowali mnie „załatwić”?<br />
Nie ma we mnie takich chęci. Gdyby<br />
teraz któryś z oskarżających mnie wtedy prokuratorów<br />
przyszedł i powiedział: „przykro mi,<br />
że tak się stało, zachowałem się źle, zostałem<br />
do tego zmuszony”. Ja bym mu podał rękę. Ale<br />
takich zachowań brak, brak jakichkolwiek sankcji<br />
w stosunku do winnych, których nie pozbawiono<br />
immunitetu prokuratora, śledczego, itp.<br />
A ich praktyki były fatalne: przez dwie doby<br />
przetrzymywano mnie w prokuraturze w upale,<br />
bez wody, bez możliwości kontaktu z rodziną<br />
i pacjentami. Nie wpuszczano mnie nawet samego<br />
do toalety. Namawiano m.in. ludzi siedzących<br />
w więzieniu, żeby zeznali coś przeciw<br />
Podgórskiemu w zamian za złagodzenie kary.<br />
Nikt z nich nie zgodził się kłamać.<br />
Zdjąłem mundur i przeszedłem w stan spoczynku.<br />
Nie jestem już szefem kliniki, bo nie mam już<br />
takich ambicji; wychowałem następcę, klinika i<br />
jej zespół są w dobrych rękach, a ja mam największą<br />
satysfakcję z tego, że nadal pomagam<br />
ludziom i jestem czynnym neurochirurgiem.<br />
Myśli Pan, że to wszystko nas czegoś nauczy?<br />
Zawód lekarza to powołanie, a dobrych lekarzy<br />
– do grupy których chciałbym móc być kiedyś<br />
zaliczony – nigdy nie jest za dużo… Mam nadzieję,<br />
że historia mojej krzywdy i jej szczęśliwe<br />
zakończenie przysłużą się do podniesienia rangi<br />
naszego zawodu, a w społeczeństwie wzrośnie<br />
zaufanie do lekarzy, które ze względów<br />
politycznych próbowano zdeptać.<br />
30 31