Belarus Müslümanları - Diyanet İşleri Başkanlığı
Belarus Müslümanları - Diyanet İşleri Başkanlığı
Belarus Müslümanları - Diyanet İşleri Başkanlığı
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
16<br />
Son anlarında dahi ümmetini düşünmekten ve tebliğ vazifesini ifa etmekten<br />
vazgeçmiyordu. Vefatından önce kölelere iyi davranılması, yedirilip içirilmeleri ve<br />
ümmetinin namaza müdavim olmaları tavsiyesinde bulundu. Bunun ardından hafi f<br />
bir sesle “Lâ ilâhe illallah, ruh teslimi ne zor şeymiş.” dedi.<br />
bugün de uyması gereken şayan-ı<br />
dikkat tavsiyeleri burada zikredilmelidir.<br />
Ordu sefer için hazırlanırken<br />
Rasûlüllah (s.a.s.)’ın rahatsızlığı da<br />
gittikçe artmaya başladı. Baş ağrısı<br />
ve şiddetli ateşi vardı. Ateşi o kadar<br />
şiddetliydi ki, kendisini ziyaret<br />
eden Ebû Saîd el-Hudrî üzerindeki<br />
örtüye elini koyduğunda bu harareti<br />
hissettiğini ifade etmiştir. (M.<br />
Âsım Köksal, İslâm Tarihi: Hz. Muhammed<br />
(a.s.) ve İslâmiyet, Medine Devri, I-XI, İstanbul<br />
1987, XI, 25, 26) Ancak ateş nöbetleri<br />
geçirdiği halde <strong>Müslümanları</strong>n<br />
selametini düşünerek orduyla ilgilenmeye<br />
gayret ediyor, bir yandan<br />
da hanımları arasında adaleti gözeterek<br />
yanlarında sırayla kalmaya<br />
özen gösteriyordu. Hastalığı iyice<br />
şiddetlenip yürümekte dahi zorlanmaya<br />
başlayınca hanımlarından<br />
müsaade alarak Hz. Âişe’nin yanın-<br />
Haziran 2011 - 146<br />
da kalmaya başladı. Diğer hanımlarından<br />
Hz. Âişe’nin yanında kalmak<br />
için müsaade isterken de her<br />
zamanki nezaketi ve edebiyle bunu<br />
açıkça söylemedi. Onun terbiyesinde<br />
yetişmiş olan hanımları durumu<br />
anlayarak kendisine istediği yerde<br />
kalmasına rıza gösterdiklerini ifade<br />
ettiler. Hastalığı ilerleyen ve bitkinlikten<br />
dolayı yürümekte zorlanan<br />
Peygamberimiz, Hz. Ali ve Hz.<br />
Abbas’ın yardımıyla Hz. Âişe’nin<br />
odasına gitti. (Mevlânâ Şiblî Numânî, Son<br />
Peygamber Hz. Muhammed (çev. Yusuf Karaca),<br />
I-II, İz Yay., İstanbul 2008, II, 493)<br />
Peygamberimiz (s.a.s.), Rabbine<br />
kavuşacağı zamanın yaklaştığını<br />
hissediyordu. Nitekim hastalığı sırasında<br />
yaptığı bir konuşmada “Bir<br />
kul ki, Allah onu dünya ve kendine<br />
kavuşmak arasında muhayyer<br />
kıldı, o da Allah’a kavuşmayı tercih<br />
etti.” buyurmuşlardı. Hz. Ebû<br />
Bekir bu konuşmanın manasını<br />
ve muhayyer kılınan kulun da Hz.<br />
Peygamber (s.a.s.) olduğunu anlamış,<br />
“Nefi slerimiz, mallarımız ve<br />
çocuklarımızla sana feda olalım.”<br />
diyerek ağlamaya başlamıştı. Peygamberimiz<br />
(s.a.s.) onu teskin ve<br />
teselli ederek kendisine olan yakınlığına<br />
işaret etmiş, Hz. Ebû Bekir’in<br />
kapısı hariç Mescid-i Nebevî’nin<br />
avlusuna açılan bütün kapıların<br />
kapatılmasını emretmişti. (İbn Sa’d,<br />
Tabakât, II, 227; Sarıçam, Hz. Muhammed,<br />
s. 395) Rasûlüllah (s.a.s.) bundan<br />
sonra yürüyebildiği zamanlarda<br />
Mescid-i Nebevî’ye giderek namaz<br />
kıldırmaya devam etti. Ancak vefatından<br />
birkaç gün önce kıldırdığı<br />
akşam namazının ardından yatsı<br />
namazına kadar geçen sürede<br />
birçok baygınlık geçirdi ve yerine<br />
imamlık yapmak üzere Hz. Ebû<br />
Bekir’i görevlendirdi.