Son Ümit Fanzin
2012 yılında kurulan ve 2013 yılında yayın hayatına Ankara'da başlayan Son Ümit tüm sayılarıyla sizlerle.
2012 yılında kurulan ve 2013 yılında yayın hayatına Ankara'da başlayan Son Ümit tüm sayılarıyla sizlerle.
- No tags were found...
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
son
ümit
TÜM SAYILAR
2013-2015
içerik
2013 - 2015
A. Gülşah Onur
Adem Öner
Ahmet Suat
Berfin Çelebi
Burak Çakır
Büşra Benek
C. Melik Dıvarcı
Canan Hazal Erkek
Colin Mitchell Williams
Ebru Özden
Efe Elmastaş
Ender Temir
Gizem Kaya
İrfan Kurudirek
Kevser Sares
Leyla Usta
Mehmet Eren
Mert Dizdar
Mertcan Çakmay
Merve Akyüz
Merve İlayda Bekgöz
Meryem Aksu
Mustafa Kolu
Nisanur Karataş
Okan Nasuhoğlu
Onur Sevim
Pelin Çavuş
Sir Thomas Wyatt
Soner Üçkuşoğlu
Yasin Özyücel
Zeynep Demir
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N
Y E N İ D E N
Tekrar merhaba,
İlk gençlik yıllarımızda, henüz lise çağımızda yayımlamaya
başladığımız ve bir şekilde kopamadığımız Son Ümit artık on
yaşında. Ve biz fanzinin onuncu yılına özel olarak hazırladığımız
derleme ile yeniden sizlerleyiz.
İki yıl süren yayın hayatımız boyunca; edebiyat ve yazın ile henüz
tanışmış birçok yazarı geniş kitlelerle buluşturduk, sanat
dünyasının pek çok değerli kalemini ağırladık. Ankara başta olmak
üzere İstanbul, İzmir ve Elazığ'da edebiyatseverlerle buluştuk.
İnternet sitemiz sayesinde doksan binin üzerinde okura ulaştık, şiir
dünyamızın yeni isimlerini teşvik etmek adına şiir yarışması
düzenledik ve hepsinden önemlisi pek çok anı, arkadaş biriktirdik.
Bir çoğumuz için mihenk taşı mahiyetinde olan Son Ümit'i
düzenlemek ve siz değerli okurlarla yeniden buluşturmak arzumuz
da bu yüzden; geçmiş güzel günleri yâd etmek. Gelecek güzel
günlerin ümidiyle...
B u r a k Ç a k ı r
son
ümit
SAYI: 1 EKIM 2013
B U R A K Ç A K I R
M E R V E A K Y Ü Z
C A N A N H A Z A L E R K E K
M E R V E İ L A Y D A B E K G Ö Z
P E L İ N Ç A V U Ş
içerik
ekim 2013
Birisi Kadın Mı Dedi?
Senden Sonra
Hangi Yaş, Hangi Müzik?
Burgas
İbra
Merve Akyüz
Pelin Çavuş
Canan Hazal Erkek
Merve İlayda Bekgöz
Burak Çakır
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
M E V S I M L I K F A N Z I N : 1
G İ R İ Z G A H
Merhabalar,
Sekiz yıl önce, henüz lisedeyken başladığımız bu fanzin
o dönemde edebiyat dergilerinde kendisine yer
bulamayan biz gençlere bir nefes olmuştu. Sıhhıye'de
küçük bir fotokopi merkezinde basılan ve teneffüs
aralarında tek tek zımbalayarak kitabevlerine
dağıttığımız Son Ümit online etkileşimleriyle birlikte on
binlerce okura ulaşmayı başarmış, pek çok yeni yazarın
ortaya çıkmasını sağlamış ve fanzin kültürünün henüz
yeterli ilgi ve tanınırlıkta olmadığı dönemde cesur bir
adım atmıştı.
Bugün bir medya oluşumuna evrilen Son Ümit'in
doğuşunu hataları ve sevaplarıyla sizlere göstermek ve
biraz da nostalji yaşayalım istedik. Dün ya da bugün,
iyisiyle-kötüsüyle yanımızda olan, okuyan ve yazan tüm
dostlarıma teşekkürü borç biliriz.
B u r a k Ç a k ı r
B İ R İ S İ K A D I N M I D E D İ ?
M E R V E A K Y Ü Z
O n l a r c a k i ş i n i n b i r a r a y a
g e t i r i l m i ş e n a z a , a n c a i n d i r i l e b i l m i ş
h a l i d i r k a d ı n . Ç o r a b ı n ö t e k i t e k i n i n
y e r i n i h e r z a m a n b i l e n , m i l y o n l a r c a
a y r ı n t ı y ı t e k p r o g r a m d a
b ü t ü n l e y e b i l e n d i r . İ n d i r i m g ü n l e r i n i n
y e g â n e t a k i p ç i s i , d o ğ r u
k u l l a n ı l d ı ğ ı n d a t a m b i r i l e t i ş i m
a r a c ı d ı r k a d ı n .
A k t a r ı l m a s ı g e r e k i l e n b i l g i y i d ü z g ü n
k o d l a r s a n ı z , g i d e c e ğ i y e r e r ö t a r s ı z
u l a ş a c a k t ı r k i b u d a k a d ı n ı n a s l ı n d a
i l e t i ş i m t e k n o l o j i s i n i n e n b ü y ü k r a k i b i
o l d u ğ u n u n i s p a t ı d ı r . A r a b a i ç i n d e s o l e l i
t e l e f o n i ç i n y a d a c a m d a n ç ı k a r t m a k
a m a ç l ı k u l l a n m a y a n , f a k a t h â l i h a z ı r d a ,
p r a t i k t e y e t e r s i z t a m t e ş k i l a t l ı a r a b a
s ü r ü c ü s ü n ü n k a d ı n . D i k i z a y n a s ı n ı ç o k
a m a ç l ı k u l l a n a n v e y i n e a y n ı a y n a d a n
a r k a d a k i a r a ç d ı ş ı n d a , k e n d i g ö r ü n t ü s ü n ü
t e r t i p l e y e n t e k v a r l ı k t ı r . R u h h a l i n d e k i
d e ğ i ş i k l i ğ i s a ç l a r ı n d a n a n l a y a b i l e c e ğ i n i z ,
e ş i n i n b i l e b i l m e d i ğ i s o r u n l a r ı n ı
k u a f ö r l e r i n e a n l a t a n l a r d ı r o n l a r . Ç ü n k ü
u n u t u l m a m a l ı d ı r k i h e r k u a f ö r s a ç y a p ı m
ü c r e t i k a r ş ı l ı ğ ı n d a d e r t d i n l e y e n
p s i k o t e r a p i s t l e r d i r . A l t ı n g ü n l e r i n i n e v
s a h i p l e r i d i r k a d ı n l a r .
K a h v a l t ı h a z ı r l a y ı p a y n ı a n d a a k ş a m
y e m e ğ i n i n m e n ü s ü n ü d ü ş ü n e n , ç o c u k l a r ı
h a z ı r l a y ı p o k u l a g ö n d e r e n , t ü m b e ş
d a k i k a l a r a r a ğ m e n e ş i n i u y a n d ı r a n e v i
t e m i z l e y e n , ç a l ı ş a n , a r t a k a l a n v a k i t t e d e
e ş i n i , i ş e u ğ u r l a r k e n k r a v a t ı n a s o n b i r
r ö t u ş a t a n d ı r .
Y e r i g e l i n c e a ğ r ı z a l ı p r i z l e r e e l a t a n ,
d a m l a y a n m u s l u ğ u t a m i r e d e n d ü ş m e
t e h l i k e s i n e r a ğ m e n t ü m g a y r e t i y l e o
c a m d a t e k l e k e b ı r a k m a y a n e k s i k s i z
t a b i r i y l e c a m c a m b a z ı d ı r k a d ı n . H e r
ş e y i n o l d u ğ u g i b i k a d ı n d a D o ğ u - b a t ı
e k s e n i n d e y e r b u l u r . L i t e r a t ü r d e
k a d ı n d ı r i ş t e . A m a a y r ı l ı r i k i y e h e r ş e y
g i b i . D o ğ u ' d a t e k s o b a l ı e v d e , 9 - 1 0
ç o c u k l a g e ç i m s ü r d ü r m e y e ç a l ı ş a n ,
s a b a h ı n o s o ğ u ğ u n d a s o b a y a k a n , e v d e
m i s a f i r v a r s a s o f r a y a o t u r m a y a n d ı r
k a d ı n . S e v g i l i l e r g ü n ü n d e n b i r h a b e r , o
g ü n d a y a k y e m e d i ğ i i ç i n ş ü k ü r e d e n d i r
k a d ı n . K ü ç ü k y a ş t a s a t ı l a n ,
ç a l ı ş m a d ı ğ ı i ç i n d e ğ e r v e r i l m e y e n , i k i
s a t ı r b i l g i d e n u z a k l a ş t ı r ı l a n , g e r i
k a f a l ı z i h n i y e t a r a s ı n d a e r i y i p
g i d e n d i r k a d ı n , ö n c e b a ş l ı k p a r a s ı a d ı
v e r d i k l e r i b i r d e l i s a ç m a s ı p a r a y a
s a t ı l a n d a h a s o n r a d o ğ u r a m a d ı ğ ı k u m a
g e t i r i l e n b i r ü r e m e a r a c ı d ı r k a d ı n .
K e n d i s e ç e m e d i k l e r i h a y a t ı y a ş a y a n , b i r
e t p a r ç a s ı u ğ r u n a ö l d ü r ü l e n s e s s i z
ç ı ğ l ı k t ı r k a d ı n . B i z e r k e ğ i z d i y e
d o l a ş a n , k a h v e d e o k e y t a ş ı d i z m e k t e n
b a ş k a b i r h a l t a y a r a m a y a n e g e m e n
t o p l u m i ç i n d e e z i l e n d i r k a d ı n . O r t a
A s y a ' d a H a n ' ı n H a k a n ' ı n y a n ı n d a s ö z
s a h i b i o l a r a k t o p l a n t ı l a r a k a t ı l a n
k a d ı n l a r d a n g e r i y e k a l a n l a r d ı r
k a d ı n . A d ı n ı ç ı k a r m a b a h a n e s i i l e
i s t e y e n i n i s t e d i ğ i g i b i d i l e d i ğ i n i
y a p t ı r a b i l d i ğ i b i r o r t a m d a ç a l ı ş a n d ı r
k a d ı n . D ö r t d u v a r ı n h a l i n i s a d e c e
k e n d i s i b i l e n , o e v d e n a n c a k e f e n i n
ç ı k a n d i y e n b i r a i l e n i n ç o c u ğ u d u r
k a d ı n . E ş i t h a k l a r ı i ç e r e n y a s a l a r ı n
s a d e c e b a t ı l ı h a l k ı v u r d u ğ u b i r d ü n y a d a
k a d ı n o l m a y a ç a l ı ş a n d ı r k a d ı n . 2 0 0 2
y ı l ı n d a e ş l e r i t a r a f ı n d a n 6 6 k a d ı n ı n
ö l d ü r ü l d ü ğ ü b i l i n i r k e n 1 0 y ı l d a b u
r a k a m 2 0 k a t ı n a ç ı k t ı ğ ı b i r ü l k e d e
y a ş a m s a v a ş ı v e r e n d i r k a d ı n . Ş a i r ş ö y l e
d e r ;
N E K A D I N L A R S E V D İ M K İ Z A T E N
Y O K T U L A R , Y O K T U L A R Ç Ü N K Ü
Ç O K T A N Ö L M Ü Ş T Ü K A D I N
Senden sonra ne yaptım dersin?
Güneşin batışını izledim,
Yıldızların kaymasını izledim,
Sessizliğimi sensizliğime katarak dinledim.
Hani demiştin ya bana;
"Bensiz yapabilir misin?" diye
Ben sensiz nefes bile alamam
Şimdi diyeceksin
"Ama sen bensiz?"
Sen, güneşin batışını izlerken kurduğum hayalim,
Kayan yıldızlarda ki dileğim
Sensizlikte ağladığım tek gerçeksin!
Hani demiştin ya bana;"
Bensiz yapabilir misin?" diye
Yapamam, yapamıyorum...
PELİN ÇAVUŞ | SENDEN SONRA
HANGİ
YAŞ,
HANGİ
MÜZİK?
CANAN HAZAL ERKEK
TBu nadide gençlerimizin arasından birkaç tanesi
ise:- ''Benim için Abdal, Bozlak kültürü bir başkadır.''
der.Ve ayrı bir grup vardır, bu da bakın ne der bu
sorumuza:-'' Arabesk dinlerim, beni en iyi anlatan o!
Diğerleri müzik mi ki?''Alınan bu cevap çoğu kez
yadırganır:'' Bu yaşta bu müzik dinlenilir mi ki?'' diye
Hani yeni tanıştığınız bir insanla konuşmaya
çalışırsınız da sohbet bir türlü ilerlemez ya, işte o
düşündürür insanları.Peki, Arabesk Müziğin yaşla ne
ilgisi vardır?Arabesk '' Arap tarzı ''
an sığındığınız bir soru cümlesi vardır:''Hangi tür
müzikten hoşlanırsınız?''Eğer karşınızdaki kişi genç
demektir.Araplardan esinlenerek Türk müziğine
uyarlanmıştır.Aşkı, umutsuzluğu konu alır hep.Bu
ise genellikle:- '' Rock ve pop!'' der.Bu defa '' kimleri
dinlersin?'' dersek:- '' Michael Jackson favorimdir
müziği seven çok büyük bir kesim var. Bazı insanlar ''
entelektüel '' görünmek adına sevdikleri halde,
sevmezmiş gibi görünürler.Özellikle de gençlerimiz
ama Metallica da dinlerim''.Bu cevabı almamız
kaçınılmazdır. Kıymet bilmezliğimiz değil midir bu?
Örneğin; eskilerden '' Gülden ve Neşe Karaböcek ''
tarafından çok sevilmekte.Tabii buna karışmıyoruz;
önemli olan müziğin ruha hitap etmesi...Bu müzik
kardeşler için de böyle olmadı mı?Bu sanatçılar gibi
niceleri var fakat unutulmaya yüz
türleri insanların konuşmasından tutun da;
tutulmakta.Gündemde olmadıkları için ne yazık ki
görünümüne kadar farklılık gösterir.İnsanımız; kim
hangi tür müzik dinler, onu da tipinden anlıyor şu
bilinmiyorlar.Hani hep ünlüler yaşamını yitirdikten
sonra daha bir değer görür ya işte...
günlerde.
Burgas
Bulgaristan’da gördüğümüz ilk yer bakımsız bir köy oluyor,
köylüler sıcakkanlı, samimi insanlar ilerledikçe etraftaki insanlar
bizlere selam verip, el sallıyorlar. Köyü geride bırakırken
gözlerimiz bakımsız, tabelasız yollara dönüyor. Burgas’a ulaşmak
uğruna geçtiğimiz yolları tekrar tekrar geçiyoruz, bu topraklarda
kaybolup gideceğiz diye bir panik yaşıyorum. Küçük kasabaların
yanlarından geçiyoruz bu kez. Çoğu bina ve araç eski, garip,
paslanmış.
Merve İlayda Bekgöz
Bu benim ilk yurt dışı deneyimim
olacağından çok heyecanlıydım. Uluslar arası bir
organizasyon olan International Folklore Festivale
davet edilmiştik. Bir taraftan Bulgaristan hakkında
edinebileceğim tüm bilgileri edinmeye çalışıyor diğer
taraftan ise heyecanımı yenmeye çabalıyordum. Çok
zengin olmadıklarını biliyordum fakat bu onların
medeni insanlar olmalarına engel de değildi. Gerekli
bilgileri de edinince bavullarımızı doldurduk ve
hemen yola çıktık. Yolculuğumuzun ilk adresi
Zonguldak oldu, Kardeş halk dansları grubumuzu alıp
o güzelim Karadeniz’i kısaca turlayarak rotamızı
Burgas’a çevirdik. O an için hedefimiz sınır kapısına
ulaşmaktı, ilerleyen saatlerde vardıkta zaten… Hudut
kapımız Edirne Kapıkule Sınır Kapısıydı. Kapıkule
yeni inşa edilmiş, gayet büyük ve modern bir yapı
olarak karşımıza çıkıvermişti. Tarafsız bölgeden
Türkiye çıkışı-Bulgaristan girişine ilerliyoruz. Tüm
ekip geçiş işlemlerini tamamlandığında, Türkiye’ye
son defa bakıyoruz, geçi bir ayrılık da olsa insan
vatanından ayrılırken hüzünleniyor. Bulgaristan’da
gördüğümüz ilk yer bakımsız bir köy oluyor, köylüler
sıcakkanlı, samimi insanlar ilerledikçe etraftaki
insanlar bizlere selam verip, el sallıyorlar. Köyü
geride bırakırken gözlerimiz bakımsız, tabelasız
yollara dönüyor. Burgas’a ulaşmak uğruna geçtiğimiz
yolları tekrar tekrar geçiyoruz, bu topraklarda
kaybolup gideceğiz diye bir panik yaşıyorum. Küçük
kasabaların yanlarından geçiyoruz bu kez. Çoğu bina
ve araç eski, garip, paslanmış. Daha sonra edindiğim
bilgiye göre Bulgaristan, sosyalist yapıdan pek
uzaklaşmamış, bir şeyi hurdaya çıkana kadar
kullanmak yasalaşmış. Nihayet vardığımız haberini
alıyoruz ancak Burgas’ı yoğun stres ve sıcaklıkla
karşılaşıyoruz, yol baya yormuş bizi. Burgas
beklenilenin aksine epey gelişmiş duruyor.
Bulgaristan'ın ikinci büyük sahil kenti olan Burgas,
çok sakin bir şehir, ya da bize öyle görünüyor. Direkt
otelimize geçiyoruz. Sahile uzakta merkezde bulunan
bir oteldeyiz kalacağımız oteli beş ülke ile birlikte
paylaşıyoruz. İlk gün tanıtım adına “Kortej” adı
verilen şehrin göbeğinden kostümlü yürüyüşe
çıkıyoruz, Kortej için çarşıdan başlayıp milli parka
kadar yürümemiz gerekiyor ve bu oldukça zahmeti
bir iş çünkü başörtüsü kullanan tek grup biziz, bize
ön yargılı baktıklarını hissediyorum.
İlk gösteriyi belediye binası önünde
gerçekleştiriyoruz. Bir hafta boyunca bir arada
olacağım, yüzleri ilk defa burada görüyorum. Tam 11
ülkeden kendi folklorlarını sergilemek için gelmiş
büyük bir topluluk var. Belediye binasından ayrılıp
milli parka doğru yürüyoruz. Her ne kadar
hayıflananlar çıksa da benim hoşuma gidiyor,
yürüdükçe daha iyi inceleme şansına sahip oluyorum
çünkü. Çevredeki binalar oldukça iyi korunmuş,
turistik açıdan gerçekten güzel bir şehir olduğunu
size hissettiriyor. Yürürken büyük ve güzel bir parka
geliyoruz “Sea Garden” içinde onlarca anlamlı heykel
barındırmakla da kalmıyor, hemen altımızda plaj ve
Karadeniz’in şiddetli dalgaları var! Gösteri
yapacağımız yer parkın içinde bulunan “Summer
Theatre”. Burası pek çok gösteriye şahitlik etmiş bir
açık hava sahnesi ve hemen ardında muhteşem plaja
sahip. Plajlardaki güvenlik insanı kadar şaşırtıyor- En
azından bizim açımızdan diyelim-. İnsan hayatı
hakkında bu denli ciddi olmalarını takdir ediyorum.
Gösterilerimizden birini ülkede bulunan Roman
mahallerinden birine sergiliyoruz. Bizi jest olsun diye
göndermişler. Belli bir seviyede Türkçe
konuşuyorlar. Türkiye’deki akrabalarından
öğrendiklerini anlıyoruz sonradan. Küçük bir halk evi
de inşa etmişler, bir odayı kütüphaneye çevirmişler
ayrıca. Tahmin ediyorum ki kendi kültürlerine ait her
şeyi raflara sığdırmışlardır. Sahneye çıktığımızda
bizleri pür dikkat izliyorlar. Hareketlerimizden,
müzikten kendilerine ait bir şey arıyor gibiler.
Gösteriden sonra fotoğraf çekinip, uğurluyorlar
bizleri. Gezinin en zor ve en eğlenceli günü final
günü oluyor böylece. Edindiğimiz arkadaşlarımızı
uzun süre- belki de hiçbir zaman- göremeyeceğimiz
gerçeği bizleri sıkmaya başlıyor. Kortej’i son günde
yapıyoruz. Bu kez daha büyük bir ilgiyle
karşılaşıyoruz ve bu bizi daha da mutlu ediyor. Son
gösterimizi de tamamlayınca festival komitesi
tarafından gelecek seneye yine davet ediliyoruz. Bu
bir grubu üçüncü kez davet edişleriymiş. Tabii
gururumuz okşanıyor, gururlanıyoruz. Ertesi gün yola
çıktığımızda eve dönüş yolu daha hızlı oluyor, hani
ev çeker derler ya o hesap. Eğer bir gün Burgas’a
uğramak isterseniz. Hiç düşünmeden gitmelisiniz!
Son olarak Burgas’da yapılan başka festivaller de var
Caz severler için “Spirit of Burgas” sadece bir örnek.
Burgas her yönüyle sizi çağırıyor...
ibra
Yağan yağmura inat ilerliyordu Kızılay’ın
göbeğinde. Bu yağmur onu ıslatmaktan ziyade
ruhunu yıkıyor gibiydi. Buğulanmış gözlüğünü
çıkararak etrafa bakındı bir süre; Yağmurdan
kaçarak kafelere, metroya, iş hanlarına kaçışan
insanlar, yayaları hiçe sayan açar sahipleri,
malının derdine düşmüş civar esnafı ve grilere
bürünmüş Ankara! Sevmiyordu bu şehri,
sevemiyordu işte! O bir İstanbul aşığıydı ve
şehir boğuyordu onu. “Kafese kapatılmış bir
serçe gibiyim!” bazıları, özellikle Ankaralılar
Ankara’nın sözde güzelliklerinden bahseder
hemen ardın da eklerlerdi; “Madem
sevmiyorsun ne arıyorsun bu şehirde?” İşte tam
da bu noktada kanı çekiliyor, sözcükler
boğazında düğümleniyor ve susuyordu, sadece
sükût! Evet, gitmek istiyordu hatta koşarak
uzaklaşmak, tekrar dönmemek üzere gitmek
istiyordu ama gidemiyordu. Bu şehir onun
kaderiydi, yazgısıydı ya da o öye sanıyordu…
Ani bir fren sesiyle kendine geldi, hangi ara
yolun ortasına kadar gelmişti? Düşüncelerini
ötelerken adımlarını hızlandırarak karşı
kaldırma geçti, tabii şoförlerin hakaretleri
eşliğinde! Kaldırıma geçer geçmez derin bir
nefes aldı, gözlüğünü takıp kısaca etrafa
bakındı. Sokakta başıboş gezmektense bir
yerlerde oturmak daha mantıklı olacağını
düşünerek gördüğü ilk kafeye girdi. Garsonun
şaşkın bakışlarına aldırmadan gidip bir masaya
oturdu. Paçalarından akan su ardında bir iz
bırakmış oturduğu yerde şimdiden küçük bir
gölet oluşmuştu, aldırmadı paltosunu çıkarıp
yanındaki sandalyeye bıraktı. Üzerindeki şoku
atlatan garson bir elinde menü diğer elinde
kâğıt ve kalemiyle belirdi;
-Hoş geldiniz, ne alırdınız? Menüyü elinin
tersiyle iterek;
-Fark etmez. Dedi kısık bir sesle.
-Anlamadım?
Yüzünü kaldırmadan daha sert ve vurgulayarak
konuştu bu kez;
-Sıcak bir şeyler olsun da fark etmez!
Yüzüne dahi bakmadığı garson kız masadan
ayrılığınca kabalık ettiğini düşündü ancak
vicdan azabı yaşayamadan yarım bıraktığı
fikirleri kapladı aklını. Bu şehirden
bahsediyordu, neden bu şehirde olduğunu
hatırlatıyordu kendine. Unutmamak için,
vazgeçmemek için ve en önemlisi hatırlamak
için. Birlikte geçirdikleri o eşsiz saatleri,
kurdukları hayalleri ve birbirlerine verdikleri
vaatleri unutmamak için tekrarlıyordu! Çünkü
bu maziydi onu ayakta tutan, bu vaatlerdi tek
umudu ve bu şehirde olmasın nedeni yine bu
hatıralardı. Bu şehir kavuşmaları için tek yoldu,
tek çare! Her mevsim grinin hüküm sürdüğü bu
şehir, hayatın tüm renklerini tattırmış sonra da
hiçbir şey olmamış gibi susmuş, yeniden griye
bürünmüştü. Yağan yağmur gönlündeki hüznü
arttırıverdi birden daha da yalnız hissetti
kendini, kafede ki genç çiftlere imrenen gözlerle
baktı, kıskandı birlikteliklerini, aşklarını…
Garsonun geldiğini görünce önüne dönerek
beklemeye başladı ve kendince karar verdi özür
diyecekti, garson kız fazla bekletmeden yanaştı
masaya, öncelikle kolunda ki havluyu uzattı
Mert’e;
İki kat utandı Mert uzanan havluyu uzanırken
garson kızın yüzüne dahi bakamıyordu, sadece
kuru, cılız bir “Teşekkür” koptu dudaklarından.
Dudağındaki tebessümle birlikte nane-limonu
masaya bırakan kız usulca ayrıldı masadan, bir
kenara çekilip Mert’i izlemeye koyuldu. Mert aldığı
havlu sıcacıktı ve parfüm kokuyordu, kadın
parfümü! Bir taraftan kurulanıyor bir taraftan da
parfümü doyasıya kokluyordu. Sonra durdu birden
“Ne yapıyorum ben?” diye geçirdi, havluyu vermek
için garsonu çağıracakken göz göze geldiler.Boş
gözlerle birbirine bakarken hissettikleri bu buhran
da neyin nesiydi? Yoksa, yoksa etkileniyor
muydu?! “Asla!” diye bir ses yükseldi kalbinden,
ruhunun boş hanelerinde yankılandı. Bakışlarını
geri çevirdi Mert, ani bir hamleyle ayağa kalktı.
Cebinden ıslanmış birkaç lira bıraktı masaya ve
hışımla ayrıldı kafeden, kendini sağanak yağmurun
kollarına bıraktı yeniden. Paltosunun dahi
yokluğunu hissetmeden koşar adımlarla geçti
sokakları. Bünyesindeki tüm kuvveti toplayarak
ilerliyordu, bir taraftan yürüyor diğer yandan da
hayıflanıyordu; -Etkilenmek mi, o da ne?! Onca
yıllık aşka karşın ilk defa gördüğün birini tercih
etmek de neyin nesi? Ama bir dakika, bir tercih yok
ki ortada, belki biraz hoşlanmak? İyi de bu
“Hoşlanmak!” Bu kadarla sınırlı kalır mı? Tabii ki
hayır! Ani bir baş ağrısı saplanı verdi hemen
ardından baş dönmesi eşlik etti bu ağrıya,
sendelemeye başladı. Yavaşlayarak duvar dibine
doğru ilerlemeye çalıştı, dengesini yitirmiş, bir
sarhoş gibi kavuştu aradığı duvara. Duvara sırtını
verse de yığılmasına mani olamadı, şimdi Kızılay’ın
tüm sesleri uğultu gibi geliyordu tek duyduğu ses
onun sesiydi! Kafasını kaldırıp sesin sahibini arada
bir süre ancak gözleri kararıyor, göz kapakları
kapanıyor gibiydi. Nihayet gözleri kapanınca sesin
sahibi belirdi karşısında, oydu işte; sevdiceği,
ebediyeti, nuru! Yutkundu, boğazı yansa da
konuşmaya zorladı kendini, konuştuğunu
sanıyordu ama feryat ediyordu; -Melek?! Ankara
bu sessiz, acı feryadı da yuttu ve bir gri daha halka
kattı bünyesine…
-Buyurun efendim.
Burak Çakir
son
ümit
SAYI: 2 KASIM 2013
B U R A K Ç A K I R
A . G Ü L Ş A H O N U R
M E R V E A K Y Ü Z
M E R V E İ L A Y D A B E K G Ö Z
içerik
kasım 2013
Minimal Hüzün
Bitti Çocuk
Gel-Gitler İçinde Yaşamak
Sarıkamış
İbra 2
Burak Çakır
Merve Akyüz
A. Gülşah Onur
Merve İlayda Bekgöz
Burak Çakır
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 2
B İ T T İ Ç O C U K
M E R V E A K Y Ü Z
Y e r y ü z ü n e m i b a k a r s ı n g ö k y ü z ü n e m i
b i l m e m . G ö k y ü z ü d e y e r i n
y a n s ı m a s ı n d a n i b a r e t k e n ç o k t a ö n e m l i
d e ğ i l z a t e n . H a n g i p a r t i y e m e n s u p s u n
k i m e o y v e r d i n h i ç d ü ş ü n m e m . E t r a f a
b u k a d a r n e i d ü ğ ü b e l i r s i z
d o l u ş m u ş k e n ç o k t a g e r e k l i d e ğ i l
z a t e n . H e p s i n d e n z i y a d e b i r ç o c u k
g ö r ü y o r u m b e n . S i y a h l a r b e y a z l a r v a r
o z a m a n g r i l e r y o k d a h a . E n ç o k o m e l
z a m a n l a r . K ı r m ı z ı a y a k k a b ı l ı
y ü r ü y ü ş l e r v a r o z a m a n . S o r u n l a r e v i n
k a p ı s ı n a g e l e n e k a d a r . K a h r a m a n ı n ç o k
s e v i l d i ğ i z a m a n l a r b u n l a r . B e d e n l e r d e
ö l ü t o p r a ğ ı y o k h e n ü z , g ü l ü m s e m e k
ç o k d e ğ e r l i . U y u m a k y a t a ğ a y a t m a k
d e m e k , d ö n ü ş s ü z , o l d u ğ u n y e r d e
ö y l e c e . S e v m i ş g i b i l e r y o k , s e v m e k y a
d a s e v m e m e k s a d e c e . K a h r a m a n ı n
y a l a n s ö y l e m e d i ğ i z a m a n l a r b u n l a r .
O y u n l a r e n g ü z e l y e r i n d e e v e d ö n m e k
z o r u n d a o l d u ğ u n i ç i n g ü z e l . N e o l m a k
i s t i y o r s u n ‘ u n e n t e m i z c e v a p l a r ı
v e r i l i y o r h a l a . Ç a y ı n a b ü t ü n ş e k e r l i ğ i
b o ş a l t m a d ı k ç a o ç a y a c ı o l a c a k d a i m a .
5 d a k i k a l a r ı n d e ğ e r i b i l i n i r , b i l i n i r k i
s a n i y e s e k t i r m e d e n g i d i l e c e k t i r
u y u m a k s e b e p l i y a t a k l a r a .
S a ç l a r ı n e n g ü z e l k o k t u ğ u z a m a n l a r
b u n l a r . S o r d u ğ u n s o r u l a r h a d s i z
h e s a p s ı z . . . C e v a p l a r g i t k e n d i n a r a ş t ı r l ı
d e ğ i l , k e n d i n c e a ç ı k l a m a l ı . O t o b ü s
y o l c u l u k l a r ı s e s s i z g e ç m e z . T e m e l d e
d ü r ü s t l ü k . D u a l a r s a f . T o z v e g a z k ü m e s i
d e ğ i l , y ı l d ı z o n l a r ! O z a m a n l a r . B a y r a m l a r ,
n e h e y e c a n l ı s a b a h l a r , b ü t ü n ç o c u k l a r
b i r a z ş e k e r e t a m a m d ı r l a r . K a h r a m a n ı n
y o l l a r ı n ı n g ö z l e n d i ğ i z a m a n l a r b u n l a r .
H e p a y n ı d i z i n ü s t ü n e d ü ş t ü ğ ü n A m a h i ç
s ö y l e m e d i ğ i n . Z o r l a y e d i r i l d i ğ i n . 1 0
a d ı m l ı k o d a y a b i r b i r i n e ç ı k m a y a n y o l l a r
d ö ş e d i ğ i n . İ s t e d i ğ i n o l d u . N e i y i e t i n d e
b ü y ü y ü v e r d i n . H a d i ş i m d i d ö n g e r i y e
d ö n e b i l i r s e n . N e k a h r a m a n k a l d ı n e d e
m a s u m i y e t i n . . .
GEL-GİTLER
İÇİNDE
YAŞAMAK
A. GÜLŞAH ONUR
İnsanın yaşam döngüsü sabit değildir. Hep bir akış,
hareket vardır. Monotonluk söz konusu bile
olamaz. Yaşamınızı hareketlendirecek belki de
sarsacak şeyler de vardır. Kimi zaman yeni doğan
bir bebeğin hayata gözlerini açışını izlemek, kimi
zaman trafik kazasında annesini kaybeden
arkadaşınızın acısını beraber yaşamak. Kimi zaman
da doya doya yaşadığımız aşkın hiç bitmeyeceğini
düşünürken bir gün sona erdiğini
kabullenememek. Evet, ayrılıktan bahsediyorum.
Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek.
Boğazınız düğümlenecek, dinleyemeyeceksiniz.
Yeri geldiğinde hıçkıra hıçkıra ağlayarak, söverek
kulak zarınız patlayacakmışçasına o müziği
dinlemeye çalışacaksınız. Bir de ikinizin parçası
varsa, bıkana kadar dinleyeceksiniz ama bıkma söz
konusu bile olmayacak. Uyumak zor, uyanmak
kolay olacak. Erken kalkışlarınız hiç hoşunuza
gitmeyecek. Sabahı iple çekeceksiniz. Bütün gün
boyunca O'nu, yaşanılanları düşündükçe işin
içinden çıkmayacaksınız. Bazen de 'Hiç güneş
doğmasa' diyeceksiniz.Ne geceler rahatlatacak sizi
ne gündüzler. Ölmeyi isteyip ölemeyeceksiniz.
Zamanla farkınıza varacaksınız ki ölüm de kolay bir
şey değil, isteğinizce yapamayacaksınız. Hep engel
çıkacak karşınıza, sizi yaşama döndüren.
Telefonun çalmasını bekleyeceksiniz.
Aramayacağını bile bile. Her telefonun çalışında
yüreğiniz ağzınıza gelecek, bir ihtimal araması
ümidiyle saatler geçecek. Ağlamaklı konuşacaksınız
arayanlarla da, yüreğiniz burkulacak. Başkalarının
da moralini bozmamak için telefonları
yanıtlandırmamaya karar vereceksiniz. Canınız
yanacak, bir daha sevmemeye yemin edeceksiniz.
Ön yargılar oluştu mu bir kere, ortadan kalkması
imkânsız gibidir.Hayata dair hiçbir şey yapmak
gelmeyecek içinizden. Onun sesini bir kez daha
duymak için yanıp tutuşacaksınız. Defalarca aradığı
günlerin kıymetini bilmediğiniz için kendinizden
nefret edeceksiniz. Sürekli pişmanlıklar
duyacaksınız. Yaşadığınız şehri terk etmek
isteyeceksiniz. Her yerde bir anınızın olması işleri
daha da zorlaştırıyor çünkü. Ama yine de arkanıza
bakmadan gidemeyeceksiniz. Onunla bir gün bir
yerde karşılaşma umudu. Bu umut sizi gitmekten
alıkoyacak. Yeni sayfa açacak gücünüz olmayacak,
bir ayağınız boşlukta gibi hissedeceksiniz bir
yarınızın gittiğini fark ettikçe. Gelgitler içinde
yaşayacaksınız. Tabi yaşamak denilirse. Razı mısınız
bütün bunlara? Her şeyi göze alıyor musunuz?
İyisiyle kötüsüyle, acısıyla tatlısıyla her ana hazır
olun hayat yeni başlıyor…
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önünüze
çıkana sarılmak isteyeceksiniz. Ya da yolda
yürürken ansızın birini durdurup hayat hikâyenizi
anlatmaya başlayacaksınız, gözyaşlarınızı
tutamadan. Ama Nafile! Düşüncesi bile tahammül
edilmez gerçekler. Rüyalar göreceksiniz, hiç
bitmesini istemediğiniz. Her sıçrayarak
uyandığınızda onun adını söylediğinizi fark
edeceksiniz. Onsuz yatıp, Onsuz kalktığınızı fark
ettikçe çıldıracaksınız.
Sarıkamış
Sarıkamış değerini göremediğimiz bir gurur kaynağı aslında.
İlçedeki kar kaliteli. Karın cinsi kristal kar olarak geçiyor. Kristal
karın özelliği sulanmaması ve kaymaya en uygun tür olmasıdır.
Bu tür dünya çapında İsviçre Alplerinde birde Sarıkamış’ta
mevcut. Kayak yapmayı her ne kadar zor olsa da öğrendikten
sonra çok eğleniliyor. 9 tane pist var ve toplam uzunlukları 25
kilometreyi buluyor. En uzun pist 5250 metre. 2 tane teleferik
sistemleri mevcut
Merve İlayda Bekgöz
Coğrafi yapı sebebiyle kayak sporuna
çok elverişli bir ülkede yaşıyoruz. Kayağın iyi
geçmesi için güzel tesislere ve kaliteli kara sahibiz
ama ne yazık ki uygun reklam anlayışımız yok. Çoğu
kişinin aklına Bursa ve Erzurum’un geldiğini tahmin
edebiliyorum yalnız benim bahsedeceğim yer;
“Sarıkamış” olacak…
Sarıkamış, Kars’ın 55 kilometre uzaklığındaki
ilçesidir. İlçe I.Dünya Savaşı’nda acı bir tarihi olaya
şahit olmasıyla biliniyor daha çok. Kuzeydeki Allahu
Ekber dağlarında Ruslara karşı olan Sarıkamış
Harekat’nın ( Aralık 1914- Ocak 1915) yapıldığı
90.000 askerin şehit düştüğü dün gibi hatırlarda
hala. Kars-Sarıkamış yolu üzerinde Şehitler adına
yapılmış bir anıt mevcut.
Sarıkamış’a yaklaştıkça hava serinliyor, kabanlarımıza
sarılıyoruz. Sarıkamış’a sonbaharda gitmiştim ama
yerel iklim kışı herkesten önce kucaklamıştı.
Sarıkamış’a tren yolu ile de ulaşabilirsiniz. Tren
istasyonu Yukarı –Eski- Sarıkamış’ta. İlçeye girişte
sizleri taştan Rus evleri karşılıyor. Zamanında at
ahırları ve konaklama için kullanılan yapılar,
günümüzde askeriye tarafından restore edilip lojman
olarak hizmete sunulmuş. Çoğu devlet binası da Rus
evlerinden oluşmaktadır. Bu evler yüksek duvarları
sayesinde uzun geçen kış aylarında soğuğu en aza
indirmek için birebir yapılar.
Görülmesi gereken Rus evi halk arasında “Katerina
Köşkü” aslen Çar Nikola Köşkü’dür. Çar Nikola bu
köşkü 1896 yılında oğlu Alexi’e rehabilitasyon
merkezi olması için yaptırmış. Bu görkemli yapının
kar altında yıllarca gizlenmesi karın soğuk öldürücü
yanını bir kez daha gözler önüne seriyor.
Sarıkamış değerini göremediğimiz bir gurur kaynağı
aslında. İlçedeki kar kaliteli. Karın cinsi kristal kar
olarak geçiyor. Kristal karın özelliği sulanmaması ve
kaymaya en uygun tür olmasıdır. Bu tür dünya
çapında İsviçre Alplerinde birde Sarıkamış’ta mevcut.
Kayak yapmayı her ne kadar zor olsa da öğrendikten
sonra çok eğleniliyor. 9 tane pist var ve toplam
uzunlukları 25 kilometreyi buluyor. En uzun pist
5250 metre. 2 tane teleferik sistemleri mevcut.
Eğlence olarak başka bir aktivite atlı kızak kiralayıp
kayak merkezinin dış tarafında gezebilirsiniz.
Konaklama için kayak merkezinde bir otel mevcut
veya Sarıkamış merkezde Öğretmen Evi bulunuyor.
Halk geçiminin hayvancılık ve kış turizmi ile
karşılıyor. Toprakları meyve- sebze için çok
yavan.Son olarak Sarıkamış Kar Festival’inden
bahsetmek istiyorum. Sanatkârlar buzdan
heykellerinin halkın beğenisine sunuyor ve yerli
sanatçılar konserlerini en sıcak şekilde vermeyi ihmal
etmiyor. Sarıkamış, unutulmuş bir yer olmayı kabul
etmiyor aslında.
ibra
Birinci Bölümün Devamı...
Küçük, küf kokulu, eski bir oda…Odayı
kaplayan daimi karanlık çekimser, sessiz…Gece
yeni misafirini izliyor usul usul, duvar ise yer
yer çatlamış. İçeriye giren dondurucu rüzgâr da
kırılıyor onu görünce, yanağına buseler
kondurup yok oluyor odada. Oysa o bunlardan
habersiz öylece yatıyor, ara ara sayıklarken
nadiren de olsa birkaç damla yaş süzülüyor
yanaklarından, eşlik ediyor sessiz
feryatlarına;“Gitmem
gerekiyordu,
biliyorsun…”Sonra yeniden susuyor ama
kâbuslarıyla boğuşmaktan kaçamıyor. Geçen üç
yıl içerisinde mahkûm olduğu bu şehirde
adımlamadığı hiçbir yer kalmamış, çalmadık
kapı bırakmamıştı ne var ki muvaffak
olamamıştı. Ümidini iyiden iyiye yitirdiği şu son
iki ayda vücudu güçten düşmüş ve nihayet dün
takat yetiremeyerek yığılıp kalmıştı. Yinede
şikâyetçi değildi. Çünkü bu yorgunluk, bu
hastalık ona sevdiceğinin nadide ve son
hediyesiydi, sitem etmeyişinin veya tedavi
olmak istememesinin nedeni de buydu ya zaten.
Vücuduna bu hastalığı o vermişti ve ondan
gelen her şeye razıydı en başından. Ah, bir de
kendi gelebilseydi! Ebediyet’i bir türlü
gelemiyordu ve bitemiyordu bu hasret…Dile
kolay, ayrı geçen on yıl, on koca yıl! Kalbi aşk
ateşiyle Yanerken ruhunu donduran on yıl ve
daha ne kadar süreceği meçhul bir hicran.
Hiç göremediğin birine yıllarca âşık kalabilmek,
sadık olmak ne büyük bir erdemdir ya rabbi! Bir
nefes kadar kısa kadar ömründe onun adını
haykırarak geçirmek, tüm engellere, tüm
davetlere sırt dönerek aşkının peşinden
gitmek. Aşkın varlığını inkâr edenlere verilecek
en iyi cevap değil midir?
Ayrılacakları o son gün sarılıp ağlamışlar ve söz
vermişlerdi:
-Melek’im gitmem gerekiyor, biliyorsun ama bu
bir ayrılık değil bilakis aşkımızı deneyeceğimiz
bir sınav. Nurum, benim bu sınavdan bir korkum
yok!
-…
-Yoksa sen bize güvenmiyor musun, neden bu
gözyaşları?
Melek konuşmaya çalıştı ancak hıçkırıkları buna
mani oluyordu. Yutkunduktan sonra titrek
dudaklarında ancak bir kelime dökülebildi:
-Gitme!
Bir süre cevap veremedi Mert, ağlamak istedi
doyasıya ama sevgilisine destek olmalı ve teselli
etmeliydi. Bir şiir geldi o an aklına:
“Biz hiç ayrılmayacağız sevgilim.
Ruhum senin, kalbim senin!
Mesafeler hicran belirtemez,
Gönüller bir oldukça!”
Yatağında sere serpe yatıyorken Mert, kapının
dışından sesler geliyordu. Ürkek adımlarla biri
yaklaşıyordu kapıya, nihayet kapının önüne
gelince sesler kesildi. Sonra yine aynı ürkek
edayla araladı kapıyı. Kapı tamamen aralanınca
koşar adım terk etti odayı karanlık, rüzgâr ise
hırsla hücum etti açılan kapının üzerine, kapı
birden çarpıverdi böylece hâkimiyetine
kavuşmuş oldu gece.
Kapının çarpmasıyla sıçrayarak uyanmıştı Mert.
Zaten çarpan kapıya yeterince korkmuşken bir de
Mert çığlıklarla uyanması garson kız iyiden iyiye
korkutmuş olduğu yere sinivermişti. Mert mahmur
gözlerle etrafa bakıyordu hala:
-Kim vara orada?!
Kızcağız sindiği duvar dibinden yavaşça
doğrulurken cevapladı:
-Sibel ben, bu kafenin garsonuyum.
-Hangi kafe, neresi burası?
-Hani ıslanmışdınız da kafeye oturmaya gelmiştiniz
-…
-Sonra aniden çıkıp gitmiştiniz, ceketinizi
unuttuğunuz için peşinizden geidim ama baygın bir
hade bulduk sizi. Biz de buraya getirdik sizi…
Sibel bir süre eliyle duvarı yokladı ve lambanın
anahtarını buldu sonunda. Düğmeye basınca odaya
hafif bir ışık yayıldı. Odanın tamamını
aydınlatmaktan aciz bu ışık Mert’in gözünü almaya
yetmişti bile, Gözlerini iyice umarak:
-Kapat şu lambayı, uyumak istiyorum!
-Ama kâbus görüyordunuz
-Hayır, onu görüyordum! Lütfen kapat şu lambayı.
-Gitmedim!
Burak Çakir
son
ümit
SAYI: 3 OCAK 2014
B U R A K Ç A K I R
A . G Ü L Ş A H O N U R
M E R V E A K Y Ü Z
M E R V E İ L A Y D A B E K G Ö Z
S I R T H O M A S W Y A T T
M E R Y E M A K S U
içerik
kasım 2013
Yoruluyoruz
They Flee From Me/ Onlar Benden Firar Eder
Dursun Zaman
Mardin
Amaçsız Frekans
Ah Be Sevgili
Burak Çakır
Sir Thomas Wyatt / Çeviri: Meryem Aksu
A. Gülşah Onur
Merve İlayda Bekgöz
Burak Çakır
Merve Akyüz
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 2
Y O R U L U Y O R U Z
Yıllar geçtikçe uyumak da dinlendiremiyor bizleri. Çünkü
oynamaktan değil yaşamaktan halsiz düşmüşüz ve yorulan ne
bacaklarımız ne de bedenimiz; artık yorgun ruhumuz,
kalbimiz...Eskisi gibi akmıyor gözyaşlarınız ve susmayı
öğretiyorlar size, daha çok yoruluyorsunuz. Söyleyecekleriniz
birikiyor, farkında olmadan yalnızlık çekiyorsunuz.
Sırtladığınız hayat yükü ağır gelmeye başlayıp da sarkınca
suratınız, yakınlarınız dahi tahammül edemiyorlar size.
Mecburen “Mutluluk” maskesini takıp mutluyu oynuyorsunuz.
İşte o zaman fark ediyorsunuz her surete yapışmış maskeleri,
dönen bunca oyun içinizi ürpertiyor ve özlüyorsunuz;
çocukluğunuzu, masumiyetinizi arıyorsunuz. Ömrünüz o
masumiyeti aramakla geçecek, bilmiyorsunuz...
Öğrendiğiniz vakit eliniz kalemle buluşuyor;
“Masumiyetimi özledim nicedir,
Gözleri doğrudan ötesini göremeyen,
Çocukluğuma hasretim.
Artık gelmiyor düşlerimi kaplayan nur,
Bir türlü dolmuyor hayallerimin yeri!
Yastık altı ettiğim huzuru bulamıyorum."
B u r a k Ç a k ı r
They flee from me that sometime did me seek
With naked foot, stalking in my chamber.
I have seen them gentle, tame, and meek,
That now are wild and do not remember
That sometime they put themself in danger
To take bread at my hand; and now they range,
Busily seeking with a continual change.
Thanked be fortune it hath been otherwise
Twenty times better; but once in special,
In thin array after a pleasant guise,
When her loose gown from her shoulders did fall,
And she me caught in her arms long and small;
Therewithall sweetly did me kiss
And softly said, “Dear heart, how like you this?”
”It was no dream: I lay broad waking.
But all is turned thorough my gentleness
Into a strange fashion of forsaking;
And I have leave to go of her goodness,
And she also, to use newfangleness.
But since that I so kindly am served
I would fain know what she hath deserved.
SIR THOMAS WYATT
Onlar benden firar ederler ki bir zaman arandım
Çıplak ayakla, odamda sinsice dolaşırken
Onları gördüm nazik, ehil ve yumuşak başlı
Şimdi onlar vahşi ve hatırlamıyorlar
Bir zamanlar elimden yedikleri ekmekleri
Ve şimdi dolanıyorlar
Mütemadi bir değişim ile yoğun bir arayıştalar
Talihe şükranlar olsun ki,
Yirmi kat daha iyi oldu; lakin bilhassa bir keresinde,
Tatminkar bir görünüşün ardından narin bir kisve içinde,
Salık elbisesi omuzlarından düştüğünde
O beni yakaladı uzun ve küçük kollarında
Orada onu öptüm tatlıca
Ve yumuşakça dedim ki “sevgili kalbim, nasıl bunu sevdin mi?
Rüya değildi: genişçe uzanmış, uykudan uyanıyordum
Lakin her şey sühuletimden süzülerek
Tuhaf havalı bir terk edişe dönüştü;
Ve o kadının iyiliğinden/ihsanından (dolayı) gitmeme müsaade var
Ve onun da yeniliğe olan tutkusunu kullanmasına.
Fakat madem ki böyle nezaketle hizmet gördüm
Onun neye layık olduğunu bilmeyi derinden arzulardım.
ÇEVİRİ: MERYEM AKSU
DURSUN
ZAMAN
A. GÜLŞAH ONUR
Hayatımızı derinden etkileyen şeydir zaman değil
mi? Kimi zaman sabahları erken kalkmak zorunda
olduğumuzun, kimi sınavını çok çalışan öğrencinin
o anı atlatabilmesini beklemek, kiminin işine gidip
yine ne azar yiyeceğini düşünüp durması, kiminin
sokağa insanların akın edeceği anı yakalayıp
dilenmeyi beklediği an. Zamanın esiriyiz aslında…
Her şey zamana bağlıdır bu hayatta. Kalkacağımız
saat, yemek yiyeceğimiz vakit, çok özlediğimiz
insanın uçaktan ineceği zamanı gözlemek, belki de
dünyaya yeni gelecek bebeğin son dakikalarını
bekleyişlerimiz… Zaman ya ilaçtır, ya da insanın
hayatını berbat eden bir şeydir kimine göre. Çok
göreceli bir durum aslında bu satırları yazarken
bile çelişki içine girip duruyorum kendimi
alıkoyamıyorum. Zaman iyi bir şey mi sahiden?
Bazen götürdüğü şey çoktur bizden, bazen de
çoğu şeyi geri getirdiği olur. Aynı arabanın nereye
döneceği konusunda kararsız kalıp sinyal
verememesi gibi bir şey bu. O anda da arkadaki
araç söver de durur. Biz de zamana söver dururuz.
Yapabildiğimiz başka bir şey olmaz genellikle. Bir
de zamanı durdurmak istediğimiz anlar vardır, o an
öyle güzeldir ki hiç bitmesin isteriz. Gerçek hayatta
yaşadığınız olayı bir yana bırakır, rüyanızda bile
yaşamak istediğiniz ve yahut özlediğiniz birisiyle
vakit geçirerek görürken o anda annenizin size
seslenmesiyle, alarmınızın hiç durmak bilmeyen
sesiyle mahvoluverir. Al işte buyur buradan yak
misali dert yanarız. Aslında insanoğlu da tuhaftır.
O da ne istediğini bilmez, günü gününe değişir
çünkü. Öyle an gelir zaman dursun ister, kimi
zaman gelir bir an önce geçsin zaman ister. Belki de
vücudumuz ve düşüncelerimizle bir parçaya
ayrılıyor, farklı dilimlere. Bu durumda zamanın
suçu ne? Çok üstüne gidiyoruz zamanın bunu fark
ettim. İşte şimdi her şeyi zamanın akışına
bırakmanın zamanı.
Hem onun iyiliği için, hem de bizim için. Ne dersiniz?
Bu hayatta Salvador Dali’nin Eriyen Saat‘leri gibi
gidiyoruz çok uzaklara, bilmediğimiz yerlere… Çok
keyifli anlar vardır. Dostunla karşılıklı Türk kahvesi
içersiniz ne de olsa kahvenin kırk yıl hatırı var, içilen
kahve eşliğinde de sohbetler alır götürür birbirini.
Hâlbuki bu sohbet edasında geçirdiğiniz güzel vakit
hiç bitmesin isteriz. Ömrümüz de böyle keyifli, güzel
geçmesini isteriz. Hiç olumsuzluklar bizi bulmasın,
her şey gülümsemekle halledebilelim isteriz. Bunun
sırrını sizlerle paylaşacak olursam sevgili okurlarım,
zamanınızı öyle dolu dolu geçirin ki arkanıza dönüp
baktığınızda yapmak isteyip de yapamadığınız şey
kalmasın…Gözlerinizi kapatın, rahatlamak için bir
anlık negatif düşüncelerinizi uzaklaştırın. Evet, evet
işte aynen böyle…
Şimdi güzelce sarılın neşe dolu hayatınıza. Fotoğraf
karesindeki sert ama içinizdeki o yumuşaklıkla
anlamlı bakışlarınızı atmaya devam etmeniz
dileğiyle…
Mardin
M.Ö.4500' den başlayarak Sümer, Akad, Babil, Mitanniler, Asur,
Pers, Bizans, Araplar,Selçuklu, Artuklu, Osmanlı hâkimiyetine
girmiştir. Havanın biraz daha düzelmesi ile birlikte hemen Eski
Mardin’e doğru hareket ediyorum. Eski Mardin başlı başına bir
açık hava müzesi. Sit alanı ilan edilen bölgeyi Mardin Evleri
oluşturuyor. Evlerin yapısı büyük aileler için. Evde üçüncü
dereceden akrabalara kadar yer veriliyor. Sokaklarda en az üç
dili bir arada konuşan insanları duyuyorsunuz.
Merve İlayda Bekgöz
M E R V E İ L A Y D A B E K G Ö Z
Şans eseri yolum Mardin’e düştü ve bende bunu
değerlendirerek birkaç saat geçirmeye kara verdim.
Şehre girdiğimde Suriye tarafından gelen mevsimlik
kum yağmurları hâkimdi. Bu havada
gezilemeyeceğinden birkaç saatimi şehir merkezinde
ulaşımı yakın olan yerleri belirlemek ile geçti. Mardin,
Fırat ve Dicle nehirleri arasında Mezopotamya
bölgesinde, tarih boyunca pek çok medeniyet
yerleşmiştir. Bir dağın tepesinde kurulmuş olan
Mardin, Yukarı Mezopotamya'nın en eski
şehirlerinden biridir. M.Ö.4500' den başlayarak
Sümer, Akad, Babil, Mitanniler, Asur, Pers, Bizans,
Araplar,Selçuklu, Artuklu, Osmanlı hâkimiyetine
girmiştir. Havanın biraz daha düzelmesi ile birlikte
hemen Eski Mardin’e doğru hareket ediyorum. Eski
Mardin başlı başına bir açık hava müzesi. Sit alanı ilan
edilen bölgeyi Mardin Evleri oluşturuyor. Evlerin
yapısı büyük aileler için. Evde üçüncü dereceden
akrabalara kadar yer veriliyor. Sokaklarda en az üç
dili bir arada konuşan insanları duyuyorsunuz.
Dolaşmaya Eski Mardin’in pazaryerinden
başlıyorum. Yollar dar ve kafa karıştırıcı, kendinizi
labirentte hissediyorsunuz. Pazar çoğunlukla
kuruyemiş ve Telkari dükkânları var. Telkari, Mardin
yöresine ait bir gümüş işleme sanatıdır. İnce gümüş
tellerin birleştirilmesiyle yapılmaktadır.
Dar sokakların birinden yolum Ulu Camiye çıkıyor.
Ulu Cami, 12. yy’da. Artukoğulları tarafından
yapılmıştır. Mardin’deki en eski camiidir. Ulu
Camiden çıkışta şehrin üst bölgesindeki Şehidiye
Camii ile Zinciriye Medresesine gidiyorum. Bu camii
1214 yılında Melik Mansur Nasreddin Aslan
tarafından medrese olarak inşa ettirilmiştir. Minaresi
ise sonradan ilave olup1916 yılında Ermeni ve
Hıristiyan mimar Lole tarafında inşa edilmiştir.
Zinciriye Medresesinin şehrin üst kısımlarında yer
almasının temel nedeni rasathane olarak
kullanılmasıymış. Vaktimin az kalması sebebiyle en
son durağım şehrin dışındaki Kasımiye Medresesi
oluyor. Yapımına Artuklular zamanında başlanıp
Akkoyunlu Sultan Kasım zamanında bitirilmiştir. En
önemli özelliğini avluda bulunan delik ve küvet
oluşturur. Bunların anlamı delikten çıkan su doğumu,
küvete dolan su hayatı, avluya süzülen su ölümü,
Mezopotamya ovasına akan su ise sonsuz yaşamı ve
o suyun kıymetini, anlamını, doğumu, yaşamı ve
ölümü anlayanlar içinde cenneti ifade eder. Ayrıca
içeride sergilenen cerrahi aletler insanı hayrete
düşüyor.
Sabahın köründe yine radyodayım. Dün geceden
uykusuzum, gözlerim şişmiş, mor halkalar çevrelemiş
gözaltlarımı. Bir de baş ağrısı var ki sorma; Filarmoni
Orkestrası tüm marifetlerini sergiliyor adeta! Hayır, gece
yaptığım bir şey de yok ki, aldığım filmleri izledim boş
gözlerle. Amaçsız hayatımda amaçsız bir gecede böylece
geçti işte. Sözde yaşıyorum!Her neyse, mutfağa uğramalı ve
şöyle sert bir kahve yapmalıyım kendime. Uykumu
açtığından falan değil (açmıyor çünkü) psikolojik biraz, biraz
da Amerikan özentiliği benimkisi... Kahvemde hazır olunca
başlarım merdivenleri aşındırmaya. Ne vakit çıksam şu
merdivenlerden işteki ilk günlerimi hatırlarım. Heyecan
dolu, sabırsız bir gençtim o vakitler. Şu merdivenleri bile
aşkla tırmanır koşar adımlarla girerdim stüdyoya. Tabi bu
bahsettiğim bundan en az sekiz-dokuz yıl önceydi,
yaşlandım artık. Otuz beşe merdiveni dayadım. Bu yaşlara
gelince mevsim daimi suretle kıştır;
Saçına kar yağar, vücudun yavaştan titremeye başlar.
Mecalin kalmaz, bazen konuşmaya dahi üşenirsin ama
gelirsin, çatır çatır da konuşursun. Zorundasın, ekmek
parası. Ölüymüş, düğünmüş hiç önemli değil "Yayın her
şeyden önemlidir!" çünkü. Gelelim, bir lafım yok peki
karşılığı? Aldığımız üç-beş kuruş, değmiyor yani, yetmiyor.
Mecburen farklı işlerde de çalışıyorsun. Gece kulüplerinden
düğünlere, balolardan kınalara kadar her çağrıldığın yere
gidiyorsun. Ne iş prensibin kalıyor, nede mesai saatin! Şimdi
çok karamsar olduğumu söyleyecek "Arkadaş hiç mi iyi
yanları yok bu mesleğin?" diyeceksin. Var elbette sesini
insanlara duyurmak, onlarca hayrana sahip olmak,
arzulanan, imrenilen biri olmak...Tamamda nereye kadar?
Bir süre sonra anlamını yitiriyor her şey, tatmin etmiyor
insanı, tüm bu koşuşturmaca yoruyor, gel gör ki yapıyorsun
yapmak zorundasın. Geçim kaygısı, yaşam mücadelesi, ne
dersen artık...
Bazen diyorum ki keşke dinleseydim babamı, öğretmen
olsaydım. Puanım falan da yetiyordu, neden gitmediysem?
Babam istiyor diye herhalde. İnadım ya, asiyim hani, ergenim
ya ne denilirse tersini yapmalıydım! İnat ettim radyocu
olacağım diye, inat ettim de ne oldu sanki daha mı iyi bir
hayatım oldu, daha mı mutluyum şimdi? Gereksiz
dargınlıklar, gereksiz bir inat...Sonuç; gereksiz bir hayat,
gereksiz bir adam!Şimdi yanlış anlama idealist insanlara
saygım sonsuz ama sayıları baya azaldı şu sıralar, sadece
bizim sektörde değil, hiç bir sektörde gözle görülür bir
çoğunluğu sağlayamıyorlar maalesef. Bu devirde hangi
mesleğin parası çok, izni bol halk ona itibar ediyor. Sonra
amaçsız, hedefsiz, garip garip tipler kol geziyor meydanda...
Ah Be Sevgili
Her gidişin sonu hüsran diyor üstat. Oysa gelişlerin böyle değildi be sevgili.
Senden önce bilmezdim bilmezden gelirdim benim ihtiyarın yerini.
Gelişlerin, bana varışlarındı ve hep kıştı.
Yalnız sen bilirsin nedenini; kış en sevdiğimdi. Yine acelem vardı yetişmeye
çalışıyordum ki!
HUYUNDU, en aksi zamanlarımda bulurdun beni.
Önce beni durdurdun sonra sırasıyla her şeyi; saati, elalemi, güneşi, nefesimi…
Sen bir kitaptın, sayfalarını açtın bana ben de oturdum ezberledim; dertlerini, en
sevdiğin yemeği,
Anneni, gözlerini, sadece pazartesi sabahları içtiğin acı sütsüz kahveyi.
Yalnız sen bilirsin nedenini; sana hep iyi çalışırdım ben, senden yüksek almak en
sevdiğimdi. Kaçacak delik aradım önceleri, oysa daha saklanmadan bilirdin,
bulurdun kokumdan beni.
Az demedin; ben senim diye de bana kâr eder mi?
Ben aynı ben, laf dinlemez, lanet, aksi.
Sonra alıştım sana beklene kavgalar başladı; bir-iki.
Biz bittik artık.
Madem kalışlı değildi gelişlerin neyi bekledin be sevgili, ben sana gitmeye
hazırlanıyorsun;
Gideceksin demedim mi?
Merve Akyüz
son
ümit
SAYI: 4 ŞUBAT 2014
B U R A K Ç A K I R
A . G Ü L Ş A H O N U R
O N U R S E V İ M
C O L I N M I T C H E L L W I L L I A M S
M E R Y E M A K S U
içerik
şubat 2014
Tercih Meselesi
Senseless / Hissiz
Yaşamak Nefes Almaktan Mı İbarettir?
Hayat
Oda
Burak Çakır
Colin Mitchell Williams/ Çeviri: Meryem Aksu
A. Gülşah Onur
Onur Sevim
Burak Çakır
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 3
SENSELESS - COLIN MITCHELL WILLIAMS
What is it inside the heart of man
That cannot appreciate another's suffering
Were we born with this senswless implacability
Is it from life itself we grow these calluses of the soul
Are we created not to care
Is the face of nature so coldly ruthless
That we must come to be so
For what belief in anything in which to believe
Should we maim and destroy and kill
What is it that we know so well
That the idea of difference cam cause such conceited violence
How do we become so voluntarily indoctrinated
Is it some desperate need to have sense amidst the senseless
To have at least the illusion of a purpose
When do we celebrate the diversity of our sense to make sense of the senseless
Should every man and woman dream and aspire
And have every man and woman dream and aspire to the same
Or say this love is stronger or this way is better
This truth more truhtful than anything anyone else can know
Who's despicable spirit can live without some measure of guilt in overfed luxury
While others starve and die in poverty
Are we not as one with this global identity we call humanity
Are we not basically and essentially all the same
If right there is to pass on righteous judgment
For cultural and social and political and religious difference
Such conviction and contempt is that all we see in our own reflection
When then do we celebrate our diversity of sence to make sense of the senseless
Nedir bu insanoğlunun kalbindeki;
Başkalarının acılarının kıymetini bilemeyen
Bu hissiz acımasızlıkla mı doğduk?
Hayatın ta kendisinden verilmiş bir özellik olan bu övüngen ruh
Umursamamak için mi yaratıldı
Doğanın yüzü bu kadar mı insafsız ki
Biz de böyle olduk
Hangi inancın inanılası bir tarafına inanılır ki
Biz sakatlayalım, yok edelim ve öldürelim
Bu kadar bildiğimiz şey ne ki
Farklılığın düşüncesi kibirli bir şiddete dönüşüyor
Nasıl da gönüllü olarak beynimizi yıkıyor
Çaresiz bir gereksinim mi
Anlam ve anlamsızlık arasında olmak
En azından amacın bir illüzyonuna sahip olmak
O halde hissizlerin mantığını kavramaya çalışan duygularımızın çeşitliliğini kutlamak ne zaman
Her bay ve bayan hayal edip arzulamalı mı
Ve her bay ve bayan aynı şeyleri mi hayal edip arzulamalı
Bu aşkın daha güçlü olduğunu ya da bu yolun daha iyi olduğunu mu söylemeli insan
Her şeyden daha gerçekçi olan bu gerçeği herkes iyi bilir
Kimin alçak ruhu bu aşırı beslenmiş lüks hayatta suçluluk hissinden mahrum kalmış olarak yaşayabilir
Diğerleri fakirlikten aç kalmış ve ölüyor iken
Hepimiz insanlık denen bu küresel kimlikte bir değil miyiz
Hepimiz özümüzde aynı değil miyiz
Biz dürüstçe yargılarız demek içinse
Bu kültürel ve sosyal ve siyasal ve dini farklılık
Bu tür inanç ve hor görme bizim sadece kendi yansımamızı gördüğümüzdendir
O halde hissizlerin mantığını kavramaya çalışan duygularımızın çeşitliliğini kutlamak ne zaman
HISSIZ - MERYEM AKSU
YAŞAMAK NEFES
ALMAKTAN MI
İBRATETTİR?
A. GÜLŞAH ONUR
Yaşam diye tutturmuşuz gidiyoruz. Sahi
ney bu yaşam dedikleri? İşe yetişeceğim
diye sabah koşuşturmaları mı, sınava
hazırlanma çabaları mı, küçücük bir
çocuğun yeni yürümeye çalışması mı?
Hayat akıp gidiyor, su gibi. Durur mu hiç?
Ya da hiç durdurmayı deniyor muyuz?
Durup şöyle sadece düşünebiliyor muyuz?
Süzebiliyor muyuz geçmişimizi,
yaşantımızı... Kahvaltıya eşlik edilen alel
acele okunan gazete başlıkları ve bunun
eşliğinde ağıza atılan üç beş zeytinden mi
ibarettir... E tabi burası tartışılır. Hep
koşuşturmaca giden hayat, arkasında
yorgun vücutlar... Sorumluluklarımızın
meydana getirdiği adeta bir beyin
patlaması. Kazanılan paranın bile
harcanacak vakit bulunmaması ve yahut
bulunamaması. Kendimize vakit
ayırmaktan yoksun bireyleriz. Pişman
olmaktan korkarız çoğu zaman, aksine
sonuçları düşünmeyi bırakıp
korkularınızın üstüne gitmeyi denemeyi
hiç akıl edemeyiz. Yağmurda şemsiyenizi
açmayın, bırakın gökyüzünün o serin,
berrak damlalarınızı yüzünüze serpilsin.
Sevdiklerinize; Onları sevdiğinizi söyleyin.
Evet, bir dakika bile kaybetmeden yapın
bunu. Giden zaman geri gelmiyor ne yazık
ki...Çok geç olmadan duygularımızı
dökmeliyiz değer verdiğimiz insanlara.
Pişman olunduktan sonra o içinize hep
işler, öküz oturdu mu içinize kalkmak da
bilmez. Kaybetmekten korkmak yerine
istediklerinizin üzerine gidin. Ulaşmak için
elinizden geleni yapın. Bunun sonucunda
kan ter içinde kalsanız bile... Bağıra bağıra
söyleyin dilinize dolanan şarkıyı. En çok da
yağmur yağarken sakince yürümeye
başlayın... Çıkmaz sokaklara doğru atın
adımlarınızı. İçinizi dökmek için mükemmel
bir fırsat diyebilirim. Kendinizi olduğunuz
gibi sevin diyeti bırakın. Ha tabi diyeti
bırakın dedik diye karbonhidratları
götürmeye devam etmekte bu kadar ısrarcı
olmayın.(İçinizdeki rahatlama duygusunu
bir anda yerle bir etmiş olabilirim...)
Gururunuzu bir kenara atın bir süreliğine,
başkalarının peşinden gitmek yerine kendi
yolunuzu çizin, başkalarının ne dediğini
mutluluğunuzdan daha çok önemsemeyin.
Bunun sizin hayatınız olduğunun ve her
dakika tükendiğinin farkına varın. Çünkü;
yaşamak sadece nefes almaktan ibaret
değildir...
onur sevim hayat
Hayat bazen dağlardadır
Yosunlu kayaların papatyaların güzelliğinde
Doruklardaki dumanlarda saklıdır
Sonsuzluğa giden mağaraların derinlerinde
Hayat bazen bir kadehin içindedir
Bambaşka dünyalara götürür adamı
Kimisine göre kadehin içi cennettir
Yaşamın iksiridir üzüm kanı
Hayat bazen düşüncede saklıdır
Özgürlüğün uçsuz bucaksız ufuklarında
Zalime cesurca haykırır
Aşılmaz dağları yıkarcasına
oda burak çakır
Kutu gibi bir odaya sıkışmış yalnızlığım. Ne
dışarı çıkmak mümkün, ne de bir konuk
ağırlamak sevda dünyamda. Çünkü kıskançtır
yalnızlığım, kuma istemez üzerine. Bir o denli
de hırçın, kendisiyle mesut değilim diye. Ben
ise sessiz ve sedasız daima beklerim köşemde,
başıma cama dayar uzun uzun dalarım ufka
doğru. Bilirim, bir bekleyenim var bilmediğim
bir şehrin bilmediğim bir sokağında o da
yalnızlığına mahkûm zümrüt gözlü bir sarışın.
O da hüzünlü ve gözleri ufukta;
Canan canını bekliyor!
Gel gör ki kırık kolum kanadım ve kalbimde,
kalbinin derinlerinde sızlayan bir vefa var;
“Gitme!” diyor “Kimsesizliğin ve hiçliğin
ortasında yanından eksilmeyen yalnızlığını bir
başına bırakıp ta gitme!” Ama bilmiyor ki
zaten çıkış yok bu zindandan, kendimden
kaçtığım kadar uzaktayım insanlardan…Batan
güneşe eşlik edercesine acı bir tebessüm
yayılıyor dudaklarıma ve dönüp yalnızlığıma
bakıyorum; O ki esmer güzeli bir hoş görünür
karanlıkta, o da tebessüm ediyor ama aşk dolu,
şehvet dolu. Bu nasıl bir büyüdür Allah'ım,
yıllar geçti çıkamıyorum bu zift karası odadan!
Kapkara gözleri tutsak ediyor sanki beni bu
uykusuz, ıstırap dolu gecelere!
son
ümit
SAYI: 5 NISAN 2014
B U R A K Ç A K I R
A . G Ü L Ş A H O N U R
L E Y L A U S T A
M U S T A F A K O L U
içerik
nisan 2014
Başyazı
Sessizlik
Elalem Ne Der?
Röportaj
Hayal Taciri
Burak Çakır
Mustafa Kolu
A. Gülşah Onur
Leyla Usta
Burak Çakır
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 5
B A Ş Y A Z I
Baharın ortalarından yaza doğru dönüyor mevsim şeridimiz.
Bu doğrultuda dergimiz de sonbahar ve kışın o duygusal
yoğunluğun ardından baharın yumuşak kollarına bırakıyor
kendini. Şu ana kadar çıkarttığımız dört sayıdaki
karamsarlığın aksine huzur ve “ümit” ile dolu bir beşinci sayı
karşılıyor bizleri…Edebiyat haberleri ile karşılıyoruz sizleri
bu sayımızda, hemen ardından dergimizin
vazgeçilmezlerinden olan “Dipnot” karşılıyor. BU sayımız ile
başlattığımız röportaj serimiz de Leyla USTA ediyat
hakkındaki ilginç yorumları ile karşımıza çıkıveriyor. Peşi sıra
“Elalem ne der?” isimli yazısıyla Gülşah Onur. Kapanışı ise
yeni hikaye dizim “Hayal Taciri” ile yaparak bu ay da sizlere
veda edeceğiz…
Önümüzdeki sayıya dek aşk ile kalınız…
B u r a k Ç a k ı r
Mustafa Kolu
SESSİZLİK
Sessizlik zor.
Bir yığının altında kalmış
Gülüşlerden,
Sevgi sözcüklerinden,
Baba sesinden,
Anne bağırışından,
Alaycı kuşun taklidinden,
Yağmur sesinden,
O güzel kız çocuğunun
Belli belirsiz zırıldamasından
Mahrum kaldığını düşün.
Sessizlik zor.
Alışılmadık,
Kalbi zorlayan
Sessizlik acımasız.
Sessiz olma güzel kız.
Sen de olma sessiz.
Çünkü eğer sen de
Sen de bırakırsan sesini
Bu yürek daha ne duyar
Ne de duyduğuna inanır.
Sessizlik zor.
Sesin olmadan hepten zor.
ELALEM
NE DER?
A. GÜLŞAH ONUR
Ömür dediğin nedir ki? Kimi hayaller
peşinde ömrünü heba eden umut içinde
bekleyen bireyler, kimileri yaşam
mücadelesi içinde ailesini geçindirmeye
çalışan çaresizler, kimisi de eğitim süreci
için çırpınıp duran öğrenciler...Kısacık olan
ömrümüzü böyle koşuşturmaca halinde
yaşıyoruz. Zaman desen su gibi akıp
geçiyor. Ne isteklerimizin hepsini
yapabiliyoruz nede hedeflerimizi ulaşacak
zaman kalıyor. Hayatın tadına
varamayınca. İnternet sayfalarında da
karşımıza çıkar “Ölmeden önce yapacağın
bilmem kaç şey”.
Tam da böyle yapılması gereken, çılgınca
şeyler yer alır. İçimizden bir “Acaba” hissi
geçer. Bir daha gelecek miyiz bu dünyaya
diyen tipler bunların çoğunu yapmış,
yapamadıklarını yapmak için işe koyulmuş
kişilerdir. Aslında biz neden o sayılı
kişilerden olmayalım ki? Neden deli dolu bir
yaşam sürmek var iken “Elalem ne der?”
veya “Aa! Şu bunu yapmış duydun mu?” gibi
dedikodulara kulak asıp hayatımızı
kısıtlıyoruz! Hala anlam vermiş değilim…
Önümüzde dolu dolu, içlerinde “keşke”
sözcüğünü barındırmayan günlerimiz var
iken gelin bu kalıplaşmış cümlelerden
kurtulalım hayatımızın tadını çıkarmaya
bakalım. Yavaş adımlarla sıradan hayatınızı
değiştirmeye başlayın, canlılık kattıkça
kendinizdeki değişimi hatta çevrenizdeki
olağanüstü halleri göreceksiniz ve “İyi ki
hayatı anlamıyla, tadıyla yaşamaya karar
vermişim” diyebileceksiniz.
1-Leyla Hanım, öncelikle kendinizden bahseder
misiniz, Leyla USTA kimdir sizce?
4-En beğendiğiniz, ilham aldığınız şair kimdir? Bizimle
birkaç dizesini paylaşırsanız seviniriz.
-1975 Rize doğumluyum. Yedi çocuklu bir ailenin en
küçüğüyüm. Rize'de başlayan eğitim hayatıma
İstanbul'da devam ederken günce tutmayla başladım
yazmaya. Yuva kurma isteği ile ara verdiğim eğitim
hayatıma tekrar dönemesem de, ruhumu şarkılarla,
kitaplarla, sevgi ve tebessümle besledim. Bir de anne
olunca, hiç tükenmeyecek bir ilham kaynağına sahip
oldum.
-O şiiri ilk okuduğumda gözlerimi kapattım saatlerce
İstanbul'u dinlemiştim, çocuk yüreğim hiçbir şey
duyamayınca üzülmüştü. Bunu defalarca
tekrarlamıştım. Zamanla sadece İstanbul'u değil,
yağmuru, güneşi, baharı, denizi, martıları da dinlemeye
ve onları duymaya başlamıştım, en güzeli de kendi
ruhumu ve yüreğimi dinleyebiliyordum.
2-Kitabınız “Kırık Cümleler” sizin için ne ifade ediyor?
-"Kırık Cümleler" benim ilk göz ağrım, yerini değerini
tarif etmem çok zor. 15 yaşından beri yazıyorum
yaklaşık 23 yıl. Hep "İlk kitabımı ne zaman
çıkarmalıyım?" sorusuyla geçti yıllar. "Daha erken,
yazmam gereken çok şiir var" cevabıyla ertelendi.
Kısmet 14 Şubat 2014 oldu. Çok da güzel oldu…
3-Sizce sanatın belirli bir kalıbı, sınırı var mıdır? Var
ise bu sınırlar nelerdir?
-Sanatta sınır yoktur ama belirli kalıplar vardır. Kalıplar
ise bir yere kadar sanatçıya özgürlük sunmaktadır.
Sanatçı hiçbir dönemde özgür olmadı. İnsanların
normları her konuda olduğu gibi sanat konusunda da
üretenin önüne set koydu. Ama buna sınır diyebilir
miyiz? Bilemem. Bencesini bilmek isterseniz, hayır!
5-Sizce Türk kültüründe yozlaşma söz konusu mu?
Önlem almak açısından edebiyat camiası neler
yapabilir?
-Kültürel yozlaşma toplumların kendi kültürlerini
unutmaya başlaması olayıdır ve evet, Türk kültüründe
yozlaşma fazlasıyla var. Yozlaşmanın önüne geçmek
ancak öz kültürüne sahip çıkmakla olur. Bu da
öncelikle kendi kültürünü araştırmak ve öğrenmekle
olur. Toplum öncelikle geçmişini hatırlamalı ve
geçmişindeki kültürünü yeniden canlandırmalıdır. Türk
Edebiyatı'nın ve Türkçemizin benzersiz güzelliğini,
zenginliğini korumak edebiyatçıların ve "ben
yazıyorum" diyen her kalemin boynunun borcudur.
Edebiyatta yozlaşma önce dille başlar, Türkçemizi
koruyalım ve divan şiirini yaşatalım.
6-Günümüz edebiyatını nasıl değerlendiriyorsunuz,
yeni nesil sizce edebiyata ilgi duyuyor mu?
8-Uzun bir süredir edebiyat ile hemhâlsınız, yazar
adaylarına tavsiyeleriniz ve uyarılarınız var mıdır?
-Yeni nesil pek okumuyor, hele şiiri çok az okuyor.
Fakat benim umudum var, değişeceğine, her şiirin
dokunacağı bir yürek olduğuna inanıyorum ve her
yüreğin bir şiiri olduğuna da. Yeni nesilde çok iyi
yazanlar olduğu gibi, kelime kalabalığı yaparak kafa
karıştırmayı, anlaşılmayan cümleler kurmayı iyi şiir
olarak algılayan ve çok yanılan bir kesim de var. Ben
anlaşılır ve yalın olmayı tercih edenlerdenim. Okuyucu
beni anlamalı ve vermek istediğim duyguyu hissetmeli.
Hissediliyor olması şiir adına en büyük mutluluğumdur.
-Evet, yirmi üç yılı aşkın bir süredir yazıyorum. Yazan
veya yazmak isteyen herkese naçizane tavsiyem bol
bol okuyun. Özellikle Türk Edebiyatı'nın yazarlarını,
şairlerini okuyun. Türk Edebiyatı'nın zenginliğinden
faydalanın. Hissederek ve severek yazın. Okuyucu sizi
hissedecektir.
9-Sizi şiirlerinizle tanıdık, roman veya deneme
yazmayı hiç düşündünüz mü?
7-Pek çok şair ve yazar kitaplarını bastıramamaktan
yakınıyor. Özellikle kitabelerinde şiir kitaplarına
rastlayamaz olduk, siz bu durumu nasıl
değerlendiriyorsunuz?
-Bu konuda okuyucularımdan ve yayınevimden de
talepler aldım. İleriye dönük kısa hikâyelerden oluşan
bir kitap çıkarmak istiyorum. Şimdilik "İnşallah"
diyelim.
-Doğru, çünkü şiir okunmuyor ve kitap satılmıyor. Bu
nedenle çoğu yazar/şair kendi parasıyla kitabını
matbaada bastırıp, kendi eliyle dağıtıyor veya saymaya
çalışıyor. Bu Türk şiiri açısından çok üzücü ve
düşündürücü bir durum. Ben de bu konuda sıkıntılar
yaşadım ve bekledim. Tilki Kitap Yayınevi ile yollarımın
kesişmesi ile tereddütlerim ve sıkıntılarım son buldu.
Şiire ve şaire değer veren insanlarla çalışmak ve
varlığını bilmek mutluluk verici.
10-Sizin eklemek istediğiniz bir şey var mı Leyla
Hanım?
-Öncelikle bu kıymetli söyleşi için çok teşekkür
ediyorum, mutlu oldum. Başarılarınız daim, emeğiniz
edebiyatımızın geleceğine ışık olsun… Ben kırık
cümleler topluyorum, Sevgi ile dokunup yüreklerine,
cümlesizlere dağıtıyorum.Sevgi ile kalın…
hayal taciri
burak çakır
-Giriş-
Atmış metrekarelik küçük bir ev. Camları ve
kapıları ahşap, duvarlardan buruna çarpan is ve
küf kokusu geniz yakıyor. Uzun yıllar bakım
görmeyen evde tahtalar çürümüş, salonun
ortasında bulunan koltuğun yakta durmaya
mecali yok. Kapı ise oldukça eski, varlığıyla
yokluğu bir…
Salondan yayılan mürekkep ve kitap kokuları
mobilyalara sinmiş, tüm evi hâkimiyeti atına
almış durumda. Yerlere buruşturularak atılmış
kâğıt yığını kabaran parkeler üzerinde halı işlevi
görüyor. Birbirini sıradanlaştıran bu kâğıt
topluluğu içerisinde aralarından biri (rengi
gereği) dikkat çekiyor;
“Anıl Bey,
Göndermiş olduğunuz kitabı inceledik ancak
yayına uygun bulunmadı, ilginize teşekkür
edi…”Yazının kalan kısmı kâğıttan bağımsız, kim
bilir hangi âlemde. Altında malum kitaptan bir
parça, hemen yanında başka bir yayın evinden
gelmiş benzeri bir mektup, onun yanında yırtılan
roman sayfalarından bir başkası;
“ ‘Doğru’ diyordu İnge yalanlarcasına
kalbini…”Masada ise eşyalarla tezat düşen, yeni
ve pahalıca bir daktilo. Daktilonun yanı başında
saçı sakalı birbirine karışmış, iri ve çirkince
burnuyla orta yaşlı bir adam; Anıl.
Siyah çerçeveli gözlükleri gözlerindeki mor
halkaları belirginleştirmiş, uykusuz geçirdiği
onca geceyi ele veriyor, parmaklarında ise
daktilonun mürekkep izleri. Uyku sersemi
kımıldıyor dudakları, mırıldanıyor sanki. Biraz
kızgın, biraz da kırgın;
-Sen haklıydın baba…
I.Bölüm
Kapı sesiyle uyandı Anıl. Uyku sersemi bakındı
etrafına ve her sabah olduğu gibi hiçliğin orta
yerinde buldu kendini. Ne olduğuna anlam
veremeyen gözlerle etrafa bakınırken tekrar
çalındı kapı ama daha sert ve kesin bir ifadeyle.
Gözleri yarı açık doğruldu ve yöneldi hole.
Rezilliğinin sembolü kâğıtlara basarak vardı
kapıya;
-Kim o?
-Posta!
Anıl ihtiyar kapının hayıflanmalarını kulak ardı
ederek araladı ve uzattı kafasını;
-Buyurun?
-Anıl Özyurt siz misiniz?
-Evet, ne vardı?
-Adınıza bir posta var. Diyerek çantasındaki irice
zarfı uzattı.
Anıl isteksizce uzanıp aldığı zarfı doğruca diğer
kâğıtların yanına atarak kapıyı örttü. Ancak
sabırsız postacı bir kaç saniye dahi geçmesini
beklemeden tekrar çaldı kapıyı. Anıl o uyku
sersemliği ile derin bir nefes alarak bir kez daha
asıldı kapının koluna;
-Evet, ne vardı?
-İmzanız gerekiyor da…
Dönüş yolunda ayaklarını sürüyerek ilerliyor,
gözlerini yarı yarıya kapatıyor bu sayede
uykusunun kaçmayacağını umuyordu. Ancak
hiçbir şey umduğu gibi olmadı, az önce fırlattığı
zarfa basarak kaydı ve sırt üstü kapaklanıverdi
parkelere. Parkelerle kucaklaşması büyük bir
gürültüyle beraber odayı da toza boğmuştu.
Uykusunun kaçtığına mı yoksa düştüğüne mi
kızacağını bilemeden sinirli bir edayla yavaşça
doğruldu düştüğü yerden. Kesik kesik
öksürdükten sonra elini kafasına götürdü,
kanamıyordu ancak oldukça ağrıyordu. Yamulan
Clark Kent gözlüklerini düzeltti. İyice
doğrularak önündeki zarfı eline aldı. Biraz evirip
çevirdiyse de gönderenin ismi dışında bir şey
yazmıyordu zarfın üzerinde. “Bir hayran
mektubu daha” diyerek merakını yatıştırmaya
çalıştı ama başarılı olamadı. Bir mektup için
oldukça ağrı ve büyük bir zarf değil miydi?
Üstelik bu meçhul kız mektubu göndereceği
adresi de yazmamıştı zarfa, nasıl gelmişti o
halde? Kafasındaki sorular büyüyor büyüdükçe
girift bir hal alıyor ve düşünceleri mutlak
çıkmaza doğru sürükleniyordu. Bu kadar
düşünmeye ve senaryolar yazmaya ne gerek
vardı ki açıp bakmak varken?
Postacının uzattığı kalemi görmezden gelerek
cebinden çıkardığı kalemle alelade bir imza atıp
postacıya baktı;
-Başka bir şey var mıydı?
-Yo, hayır.
-Çok güzel! dedi ve yapmacık bir gülümseme ile
postacının yüzüne kapıyı çarptı.
son
ümit
SAYI: 6 HAZIRAN 2014
B U R A K Ç A K I R
A . G Ü L Ş A H O N U R
M E R T D I Z D A R
İ R F A N K U R U D I R E K
S O N E R Ü Ç K U Ş O Ğ L U
K E V S E R S A R E S
E N D E R T E M I R
M E R T C A N Ç A K M A Y
içerik
haziran 2014
Başyazı
Yalnızların Limanı; Kitaplar
Bakış Açısı
Röportaj
Vicdan
Ben Uslu Biriyim
Dipnot: Mehmet Akif Ersoy
Hayal Taciri 2
Burak Çakır
Kevser Sares
A. Gülşah Onur & Mert Dizdar
İrfan Kurudirek
Soner Üçkuşoğlu
Ender Temir
Mertcan Çakmay
Burak Çakır
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 6
B A Ş Y A Z I
Beklemediğimiz bir anda hiç istemediğimiz bir olay yaşadık
geçtiğimiz günlerde, yüzlerce insan kömür madenlerinde
hayatını kaybetti...Bu felaketin üzerine söylenecek bir söz
bulamıyor ve bu bölümü boş bırakıyoruz...
Tüm siyasi söylemlerden kaçınarak benzeri olayların
tekrarlanmamasını umuyoruz, bu acı hepimizin acısıdır...
Mekanları cennet olsun...
B u r a k Ç a k ı r
YALNIZLARIN
LIMANI;
KITAPLAR
Kevser Sares
İnsanlara ihtiyacımız varken hep insansız kalmak mı
yalnızlık? Yoksa sökülen bir yamadaki son ip olmak mı?
Yalnızlık, seçici insanların hayat arkadaşı. Üzüntüsünü,
sevincini, kimsesizliğini paylaşabileceği yoldaşı. Hayata
tutunurken, her engelden geçerken ya da geçemezken tek
olduğunu anımsatan hatırlatıcı. Yeryüzü ağlarken ahvaline,
avare yürürken kaldırımlarda, içimizdeki ağlayan çocuktan
ötürü dert ortağımızdır yalnızlık.
Herkesin yalnızlığı farklı. Kimininki aşikar, kimininki ise gizli;
içeriyi, en içeriyi kemiren bir kurt gibi. Yalnızlık ne türlü
olursa olsun, yalnızlığımız kitaplarla dost oluşumuzdandır,
Fildişi Kulesine hapsoluşumuzdandır. Ancak, yalnız
insanların çoğu neden kitaplara sığınır? Yoksa yalnız
insanların tek güvencesi kitapları mıdır? Elbette yalnızlık
paylaşılamaz, paylaşılsa zaten yalnızlık olmaz. Yalnız
insanlar da işte bu nedenle insan fırtınasından, kitaplar
limanına sığınırlar.
Hülasa yalnız insanlar, yalnızlıktan kurtulmak için
çabalamak yerine, kitaplara sığınmalı. Yazarla okuru
buluşturan bu köprülerle tanışmalıdır.
BAKIŞ
AÇISI
A. GÜLŞAH ONUR
MERT DIZDAR
İnsanoğlu diye başlar bazen cümlelerimiz. Peki
sadece bir insandan doğduğu için mi, yoksa aynı
zamanda insana ait özellikler taşıdığı için mi
insanoğlu deriz? Bu ikisini ayırt etmek çok
önemlidir. Çünkü bütün kavramların içinin
boşaltıldığı ,anlamının değiştiği bu çağda ne
söylediğimizi bildiğimiz kadar da insanız aslında.
İnsanoğlu sıfatını haketmemiz ne söylediğimize,
nasıl söylediğimize ve nasıl davrandığımıza bağlı.
Görünüşte kolay gözüken bu sebeplerin, eyleme
dökülmeye çalışıldığında ne kadar da zor
olduğunu bilhassa anlamış oluruz. Hala bir
çelişki söz konusu, sahiden nedir bu işin sırrı?
Bunlar insanoğlu sıfatını haketmemiz içindi,
aslında bu zorluğu karşımıza çıkartanlar da yine
insanoğlu dediklerimizdir. Kendimize doğru
gelen davranışları, karşılıklarını yanlış almak,
yanlışlarımızın yanlışlarının diğerleri tarafından
düzeltilmemesi biz ''insanoğulları''nı bu sıfattan
uzaklaştırır.
Küçüklükten gelme kazanma çabalarımız
vehırslarımız diğer insanların başarılarını
gözümüzde değersiz kılar. Küçüklükten gelme
diyoruz ama nasıl kibir insan öldürmeyi
doğuştan öğrenmiyorsa bu kazanma hırsını ve
beraberinde gelen bencilliği dedoğuştan
öğrenmemiştir. Bu ona yine insanoğlu
dediklerimizin aşıladığı bir düşüncedir. Her
''insanoğlu''kazanamadığı
şeylere,
gerçekleştiremediği arzularını kendisi olmasa da
kendi kanından birinigerçekleştirdiğini görmek
ister aslında. Bu yüzdendir ki bitmek bilmeyen
rekabetler, sınavlarinsanoğlunun doğuşundan
beri sürüp gider. İlk sınavımız Hz.Adem'in
elmayı ısırmasıyla başlar ve bitmekbilmeyen bir
mücadeleyle baş başa kalırız. Bu mücadele kimi
için basit bir hırstan öteye gitmez. Kimi içinde
bir yaşam savaşıdır adeta. Bu öyle bir savaştırki
insanın tüm varlığı bu savaşa bağlıdır. Gelin
görün kibu iki sınavın arasındaki uçuruma da, bu
iki sınavın varlığına da sebep olan yine
insanoğludur. Bir yandanen az üç kişilik ailesini
geçindirebilmek için canını feda eden insanlar
varken, diğer yanda milyon dolarlıkşirketi %1’lik
zarar etmesin diye yüzlerce kişiyi işten çıkartan
insanların olması bu iki sınavın
arasındakiadaletin ne kadar zayıf olduğunun
göstergesidir. Biz insanoğullarının düşünebilme
yeteneği bizlere aynızamanda birçok duyguyu
hissedebilmek olarak geri döner. Bu da çevreye
karşı davranışlarımızı oluşturur.Bizlere bencillik
ve kibir öğretilirse bizde, bizden etkilenenleri
bencil ve kibirli olarak yetiştirmiş oluruz.Ama
eğer biz etkileyebilceğimiz insanları sadece
başarı isteğiyle yanıp tutuşan değil,
başkalarınınbaşarılarından da mutluluk
hissedebilen insanlar olarak yetiştirirsek; onlara
mutluluğun ve başarının tekkişilik olmadığını
öğretirsek o zaman kendimizi de ,onları da
gerçek anlamda insanoğlu olmaya bir adımdaha
yaklaştırmış oluruz.
1.-Hakkınızda bilgiye ulaşmak oldukça güç,
okurlarımız için İrfan Kurudirek’i sizden dinleyebilir
miyiz? Sizce kimdir İrfan Kurudirek?
-1987 Erzurum doğumluyum. Sporcu bir ailede
büyüyüp geleneği bozmadım, Beden Eğitimi
mezunuyum, aynı alanda yüksek lisansımı bitirdim ve
buz hokeyi antrenörüyüm. Bu yıl Buz Hokeyi Kadınlar
A Milli Takımında yardımcı antrenörlük yaptım.
Dünaydın Sevgilim (2011) ve Karton Külleri (2012)
yayımlanan kitaplarım. İkisi de birer baskı yaptı ve
baskıları tükendi. Bunlar dışında çeşitli dergi ve
gazetelerde şiirlerim yayımlandı. Yitik Ülke
yayınlarından çıkan "Mutsuz Aşk Vardır" ve "Tuhaf
Alışkanlıklar" adlı kitaplarda da birer yazım yayımlandı.
Fırsat buldukça bu ve benzeri işlerle uğraşıyorum.
3.-Birçok şiir sever sizi “Gam” şiiriniz ile tanıdı. Bu şiiri
yazarken nasıl bir ruh hali içerisindeydiniz?
-Gam bir bebek ise eğer doğum belgesinde İbrahim
Tenekeci yazar. O'nun bu şiirin doğuşunda emeği
büyüktür. "Gam" hayatımda masmavi bir yol oldu.
Yazım süreci en uzun şiirim gamdır. Keyifli bir yazın
sonuna doğru bitirdim, tahmin ettiğimden çok
beğenildi. Hatta en sevecen hikayesi de bir bey doğum
yapan eşine el yazımla yazdığım gam'ı hediye etti,
hatırladıkça tebessüm ederim.
4.-Yazarken özellikle değinmek
istediğiniz/değindiğiniz bir tema var mı? Var ise bu
tema nedir?
2.-Şiire yönelmenizi sağlayan olay ya da kişi kimdir?
Yazmaya nasıl ve nerede başladınız?
-Özellikle değindiğim bir tema olmadı hiç. Şu sıralar
kavuşmanın o kadife dokusunu düşlüyorum. Hasretlik
kuşlara bile ölüm.
- 2008 yılında SiyahKahve'de yayınlanan bir şiirim
üzerine pek kıymetli Yelda Karataş ile hoş bir
sohbetimiz olmuştu. Evet, şiire düşüşüm tam olarak
2008 kışına denk gelir. Öncesinde diğer türlerde
çalışmalarım oldu, hâlâ çalışmalarım devam ediyor. Şiir
çok başka ama. Fakat fotoğraf-öykü buluşması ödüllü
fotoğrafçı Murathan Özbek sayesinde oldu. Onun
çektiği fotoğraflara öyküler yazıyorum, kendisi
ülkemizin yetiştirdiği en önemli fotoğrafçılardan birisi.
Son iki yıldır dünya birinciliğini kimseye kaptırmıyor.
O'nun fotoğraflarına öyküler düzmeye çalışıyorum.
5.-Sizce bir şiirin olmazsa olmazı nedir?
-Sevgili.
6.-Sizce yazın dünyasının en büyük problemi nedir?
-Keşke insanlar sosyal medyada paylaştıkları kadar
okusalar.
7.-Birçok şairin çeşitli şehirlerden ilham aldıklarını
biliyoruz. Siz de işiniz gereği pek çok şehirde
bulunma imkânı elde ettiniz, size ilham olan bir şehir
var mıdır?
-Erzurum öykülerimin beşiğidir. Yeri ayrı. Fakat bir
şehir söylemem gerekirse bu Venedik olacaktır. 2010
yılında Viyana'da bir orta çağ piyanistini anlatan
romana başlamıştım, bitirmek nasip olmadı. İlerleyen
yıllarda tekrar o havayı soluyup o romanımı bitirmek
istiyorum.
8.-Yeni bir kitap hazırlığında olduğunuzu biliyoruz,
çok gizli değilse okurlarınızı nasıl bir kitap bekliyor?
-İlk iki kitabımdan çok farklı bir kitap gelecek. Değişik
diye tanımlayabilirim. Son çalışmalarımızı yapıyoruz,
Eylül 2014'te okuyucu ile buluşacak. İkinci kitabım
Karton Külleri çıkmadan önce sevgili Murathan Özbek
ile birlikte bir tanıtım filmi hazırlamıştık. Üçüncü
kitabım için de aynı şeyi düşünüyoruz.
9.-Son olarak eklemek istediğiniz bir şey var mı İrfan
Bey?
-Yayın hayatınızda başarılar diliyorum.Röportajımızı
kabul ettiğiniz için teşekkür ediyor, edebi yaşantınızda
başarılar diliyoruz…
vicdan
-Karşımda dikilmiş bana neden babamı öldürdüğümü soran
polislerin yüzüne baktım. Ailelerini düşündüm. Onlar da bir babaydı
ve bir zamanlar bir babanın evladı olarak acınası hallere düşmüşlerdi
belki de. Ama şuan beni anlamayacaklar. Hikâyemi anlatsam, hiç
kimse anlamayacak Serkan.
-Ne öyleyse? Kendisini Tanrı’ya affettirmeye çalışan bir adam gibi
içini dökmeye çalıştı.
-İşime el koymaya kalkıştı. Bütün malı çalmaya yeltendi ama
yakaladım.
-Ben anlarım dostum. Biliyorsun…
-Bu yüzden mi?
-Biliyorum Serkan. Ama senin anlaman, beni içeride geçireceğim
uzun yıllardan kurtarmayacak.
-Orada da yanında olacağım.
-Kafamın içinde demek istedin sanırım?
-Elbette hayır.
-Neden o halde?
-Bana ilk defa “oğlum” dedi. Malı çalmaya yeltenmeden önce,
kandırmak için.
-Evet, öyle de denebilir. Ama ben memnunum, sıkıntı yok yani.
-Eee? Bunun için olamaz herhalde.
Gözlerini karşısında dikilen memurlara dikti, ne düşündüklerini
okumaya çalıştı ama başaramayacağını biliyordu, yine de tahmin
yürütmeye çalıştı; azılı bir katil olarak görüyorlar beni ve
olabildiğince uzun seyretmek istiyorlar. Çünkü bu karakolda
oldukları sürece başka bir katil görmeleri oldukça zor. Burası öyle bir
mahalle değil, keşke kendi mahallemdeki karakolda gözaltına
alınsaydım, onlar alışıktır; katillere, tecavüzcülere, uyuşturucu
satıcılarına.
-Peki Serkan. Üç saattir tanışıyoruz seninle. Daha çok yeni
dostluğumuz, ama sana güveniyorum. Öldürdüğüm adam, yani
babam sekiz yıldır kayıptı. Üvey annemizin evinde bırakıp gitmişti
beni ve üç kardeşimi. Üvey annem, babamla tanıştığı günlerdeki gibi
uyuşturucu satıyordu. Babam kaybolduktan sonra malı bize
sattırmaya başladı. Tabii böyle bir şeyi kabul etmeyeceğimizi
biliyordu, önce bizi kokaine alıştırdı. Sonra da eğer istediğini
yapmazsak asla bize toz vermeyeceğini söyledi. En küçük kardeşimi
sattığını öğrendiğim gün öldürdüm kadını. Evinin bahçesine
gömdüm. Malı ben satmaya devam ettim. Üvey annemi öldürdükten
beş yıl sonra karşıma babam çıktı.
-Onun oğlu olduğum için öldürdüm. Belki biraz olsun rahatlarım
diye. Belki çektiğim acılar biraz daha diner diye. Bir fikir belirdi
kafamda, ya onun gibiysem dedim. Onun oğluysam eğer, onun bir
parçasıysam, buna nasıl katlanırım? Oğlum dedi ve yıllardır aradığım
sebebi buldum sanki. İçimde eğer biraz olsun babam varsa, hiç
durmam kendimi de öldürürüm. Kendimden nefret ediyorum, onun
küçücük bir parçası olarak dünyaya geldiğim için.
-Peki, polislere neden anlatmıyorsun? dedi Serkan, hayıflanmaya
karışık merakla.
-Onlar sadece yasaları uygular, yasalarda anlattıklarımı haklı kabul
edecek hiçbir madde yok. Yazılı olan hiçbir kural vicdanın ne
olduğunu bilmez…
Polisler karşısındaki suskunluğunu mahkemede de sürdürdü. Aldığı
cezayı, boynuna takıp gururla gezmek isterdi koğuşun ranzaları
arasında.
Sesini imalı bir tona düşürerek konuştu.
-Onu da geçen yılların hatırına öldürdün galiba?
-Hayır, o kadar basit değil…
soner üçkusoglu
BEN
USLU
BIRIYIM
Ender Temir
Bugün ON SEKİZİME basıyorum sanki. Alevlerin
kokusu burnuma yeni tutuşan mum kokusunu
GETİRİYOR. Ardından çürük et kokusu. Tam25 saat,
37 dakika oldu. O ve ben aynı odadayız. Kim olduğunu
bilmiyorum. Ya da biliyordum, unuttum. Onu öldürmek
için haklı sebeplerim var.
Onu hatırlamıyorum ama NEDEN ÖLDÜRDÜĞÜMÜ
ÇOK NET hatırlıyorum. ÇÜNKÜ OTUZBEŞİNCİ
SIRAONA AİTTİ. OTUZDÖRDÜNCÜ, peşimdeki
memurun karısıydı. ONDAN ÖNCEKİ kadının
komşusu, AYNIZAMANDA mahallemde oturan
birkadındı. Bana bakardı ben çocukken. Onu severdim.
Fark ettiyseniz kurbanlarımın hepsi kadın.
Nedenkadınlar, anlatayım.
Kadınlar hep benim etrafımda oldular. Beni sevip
korudular. Ve bana bu dünyanın yalan olduğunu,
gerçek dünyaya -ya da oraya her ne deniyorsaöldükten
sonra gittiğimizi, oranın buradan çok
dahagüzel ve huzur dolu olduğunu söylediler.
Bazenoraya gitmek istediklerini, VE BUNU hemen
istediklerini bile söylerlerdi. Ben kötü birşey
yapmadım ki? Onların istediklerini yaparsam onların ve
Tanrı'nın beni seveceğini söylediler DAİMA. Sürekli
ölmek istediklerini söylediler. Ben de onları öldürdüm.
Tanrı aşkına benden istediklerini yaptım. Hani onlar ve
Tanrı beni sevecekti? Polis bile sevmiyorARTIK BENİ.
Uslubir çocuğum ben, yapmayın hadi ama...
D İ P N O T :
M E H M E T A K İ F E R S O Y
M E R T C A N Ç A K M A Y
Y ı l l a r ö n c e s i n d e n y a z d ı ğ ı m b i r y a z ı y d ı ,
p a y l a ş m a k i s t e d i m s i z l e r l e d e ;
Ö n c e l i k l e h e r k e s t e n ö z ü r d i l i y o r u m . B u y a z ı y ı
1 2 M a r t t a y a z m a y ı ç o k i s t i y o r d u m a m a ç e ş i t l i
n e d e n l e r d e n ö t ü r ü y a z a m a m ı ş t ı m . . .
A ç ı k l ı k g e t i r m e k i s t e d i ğ i m i l k k o n u m i l l i
ş a i r i m i z i n a d ı o l a c a k . Ç ü n k ü e s a s İ s m i M e h m e t
R a g i f ' d i r a n c a k y a n l ı ş t e l a f f u z z a n n e d i l e r e k
M e h m e t A k i f d i y e h i t a b e d i l m i ş v e s o n u ç o l a r a k
n ü f u s a " M e h m e t A k i f E r s o y o l a r a k
k a y d o l m u ş t u r . M i l l i k e l i m e s i n i n k a s ı t l ı o l a r a k
a l t ı n ı ç i z d i m , n e d e n i y s e b a ğ z ı k e s i m l e r i m
M e h m e t A k i f i ç i n T ü r k o l m a d ı ğ ı i d d a e d e r e k
V a t a n H a i n i i l a n e d e r l e r . B u d a p e k t a b i i i n s a n ı n
k a f a s ı n d a ç e ş i t l i s o r u i ş a r e t l e r i o l u ş m a s ı n a
n e d e n o l u y o r . B u n u n l a i l g i l i p e k ç o k a ç ı k l a m a v e
i t i r a z o l m a s ı n a r a ğ m e n b e n , A k i f i l e 3 3 y ı l
d o s t l u k y ü r ü t m ü ş o l a n M i t h a t C e m a l ' i n
m ı s r a l a r ı n ı a k t a r m a k i s t i y o r u m ;
Z O L A n e k a d a r İ t a l y a n ' s a ,
H e r e d i a n e k a d a r İ s p a n y o l ' s a ,
N i ç e n e k a d a r L e h i s t a n l ı i s e ,
K a m u s M ü t e r c i m i A s ı m n e k a d a r A r a p s a ,
K a m u s s a h i b i , Ş e m s e t t i n S a m i n e k a d a r
A r t n a v u t s a , A k i f d e o k a d a r A r n a v u t t u .
G e l g e l e l i m A k i f ' i n ş i i r h a y a t ı n a . A k i f ' i n C e n a p
Ş e h a b b e t t i n ' i n e t k i s i n d e ( A b d ü l H a m i d ' i n
e t k i s i n d e k a l d ı ğ ı b i r d ö n e o l m u ş t u r ) u z u n b i r s ü r e
k a l d ı ğ ı n a r a s t l a d ı ğ ı m ı z k a y n a k l a r n a z ı m d a
u s a t l a ş m ı ş b u k a l e m i n i d a d i y ı l l a r ı n d a ş i i r l e
a l a k a s ı n ı n o l m a d ı ğ ı n ı b i z l e r e g ö s t e r i y o r . İ d a d i
y ı l l a r ı n d a d a h a ç o k g ü r e ş , a d ı m a t m a , t a ş a t m a
g i b i s p o r l a r l a i l g i l e n m i ş E d e b i y a t a p e k
y a n a ş m a m ı ş . H a t t a v e h a t t a b a b a s ı . . . b e y ' i n v e f a t ı
ü z e r i n e ü ç a r k a d a ş ( r ı z a v e h a y r e t t i n b e y l e r ) k a f a
k a f a y a v e r d i k l e r i h a l d e b i r d ö r t l l ü k d a h i
y a z a m a m ı ş s a d e c e ;
" C e n n e t o l s u n r u h u n a T a h i r E f e n d i n m e k a n "
y a z ı l a b i l m i ş v e b u r a d a A k i f ' i n k a t k ı l a r ı b a b a s ı n ı n
a d ı n ı s ö y l e m e k t e n ö t e y e g e ç m e y e c e k t i . . .
Z a t e n i l e r i k i b i r d ö n e m d e M i t h a t C e m a l b u i k i
d o s t u s ı r a y l a z i y a r e t e d e c e k a m a i k i s i n d e n d e
a y n ı c e v a b ı a l a c a k t ı ;
" C a n ı m b i z i m A k i f ! B i z i m A k i f ' i n ş a i r l i ğ i f a l a n
y o k t u . . . "
" İ s t i k l â l M a r ş ı , T ü r k i y e C u m h u r i y e t i D e v l e t i ' n i n
M i l l i m a r ş ı d ı r . M a r ş ı n s ö z l e r i n i M e h m e t A k i f
E R S O Y y a z m ı ş , b e s t e s i n i Z e k i Ü N G Ö R y a p m ı ş t ı r .
T ü r k K u r t u l u ş S a v a ş ı ' n ı n e n ç e t i n d ö n e m i n d e , b i r
m i l l î m a r ş a d u y u l a n g e r e k s i n m e y i g ö z ö n ü n e a l a n
M i l l i E ğ i t i m B a k a n l ı ğ ı , 1 9 2 1 y ı l ı n d a b u n u n i ç i n b i r
ş i i r y a r ı ş m a s ı d ü z e n l e d i . Y a r ı ş m a y a 7 2 4 ş i i r
g ö n d e r i l d i . K a z a n a c a k ş i i r e p a r a ö d ü l ü k o n d u ğ u
i ç i n b a ş l a n g ı ç t a M e h m e t A k i f k a t ı l m a k i s t e m e d i .
A m a m i l l î e ğ i t i m b a k a n ı H a m d u l l a h S u p h i ' n i n
( T A N R I Ö V E R ) ı s r a r ı ü z e r i n e , ö d ü l s ü z o l m a k
ş a r t ı y l a o d a ş i i r i n i g ö n d e r d i .
Y a p ı l a n s e ç i m s o n u n d a , M e h m e t A k i f ' i n 2 0 Ş u b a t
1 9 2 1 ' d e y a z d ı ğ ı " K a h r a m a n O r d u m u z a "
s u n g u s u n u t a ş ı y a n ş i i r i 1 2 M a r t 1 9 2 1 g ü n ü b ü y ü k
ç o ğ u n l u k l a T B M M ' n c e İ s t i k l â l M a r ş ı k a b u l e d i l d i .
A y n ı y ı l b i r d e b e s t e y a r ı ş m a s ı a ç ı l d ı , a m a k e s i n
b i r s o n u ç a l ı n a m a d ı . B u n u n ü z e r i n e M i l l î E ğ i t i m
B a k a n l ı ğ ı ' n c a A l i R ı f a t Ç A Ğ A T A Y ’ ı n ( 1 8 6 7 – 1 9 3 5 )
b e s t e s i u y g u n g ö r ü l e r e k o k u l l a r a d u y u r u l d u .
1 9 2 4 ' t e n 1 9 3 0 ' a k a d a r m a r ş b u b e s t e i l e ç a l ı n d ı .
O y ı l b u n u n y e r i n i , C u m h u r b a ş k a n l ı ğ ı O r k e s t r a s ı
ş e f i Z e k i Ü N G Ö R ' ü n 1 9 2 2 ' d e h a z ı r l a d ı ğ ı b u g ü n k ü
b e s t e a l d ı . "
C A N I M B I Z I M A K I F ! B I Z I M
A K I F ' I N Ş A I R L I Ğ I F A L A N Y O K T U
hayal taciri
burak çakır
-II.Bölüm-
Nihayet merakı galip gelerek zarfı açmaya
koyuldu, küçük bir uğraşın ardından telli bir okul
defteri zarftan sıyrılarak kendini küflenmiş tahta
zemine bırakıverdi. Hayal kırıklığı ile baktı bir
süre deftere, isteksizce çekti oturduğu
sandalyeyi ve aynı isteksiz tavırla uzandı
deftere. O kadar merak, acele bunun için miydi
yani? Bir defter için mi güzelim uykusundan
olmuştu? Masaya bıraktı defteri ama gözleri
hala üzerinde duruyordu. Sonradan fark etti
deftere iğrenerek baktığını, iyi de bu gereksiz
iğrenme de nereden gelmişti? Yine önyargısına
esir olduğunu hissetti, Hala aşamamıştı şu
meseleyi…
Defter hakkında güzel şeyler düşünmeye çalıştı,
işte o an optimist düşüncedeki kabiliyetsizliğini
bir kez daha fark etti ama aklına bir şey
gelmemesi defterde güzel bir şeyler olmayacağı
anlamına gelmiyordu ya! Şekilsiz burnundan
derince bir nefes aldı, elleri titriyordu. Acaba
nasıl bir sürpriz bekliyordu kendisini? Çocuklara
mahsus bir hevesle defterin kapağını
araladığında yüzündeki umut bulutlarının
kararması da çok sürmedi.“ Sevgili günlük,
Acılarım doruklarında bu gece. Bilmiyorum kaç
kez kendi kendime “Bitti! Bu kez ağlamayacağım
artık” dedim…”
Bu bir günlüktü, sıradan bir günlük…Sinirle
birkaç sayfa daha çevirdi ama basbayağı
günlüktü işte! Yok, biri kesinlikle dalga geçiyor
olmalıydı, defteri tutmasıyla odanın diğer
köşesine fırlatması bir oldu. İnsan en hassas ses
tonuyla, ümitsizlikle söylendi;
-Kahretsin! Bir ergenin sözde aşkının sözde
bunalımını mı okuyacağım birde!
Başını ellerinin arasına aldı, gözlerini kapatarak
derin derin birkaç nefes aldı. Aynı ümitsiz tonla
söylenmeye Devam ediyordu;
-Bu da bir sınav belki? Sabrımı sınıyor…
Lafını kulak tırmalayıcı bir ses kesti, telefonu
çalıyordu. Odaya döndü, bu hengâme içerisinde
nasıl bulacaktı şimdi? Üşengeçliği de
üzerindeydi bugün ama az önce sönen merakı
yeni ümitler aşıladı karamsarlığına “Ya önemli
bir telefonsa?”
Bir hevesle sese doğru yöneldi, dağınıklığı ile
verdiği kısa bir cebelleşme nihayetinde ulaştı
telefonuna daha doğrusu takozuna. Takoz
telefonu eline aldığında basmayan cevaplama
tuşluyla cebelleşti bir süre de, bu savaşı kazanır
kazanmaz muzaffer bir edayla kulağına götürdü
telefonu tüm siniri şu iki küçük galibiyetle
sönüvermişti sanki. Ah, onun öfkesi daima
saman alevi gibiydi zaten;
-Efendim?
-Anıl Abi benim, Onur…
-Ha, Onur! Nasılsın kardeşim?
-Sorma abi…
Bugün bir gariplik vardı bu çocuğun sesinde,
hayırlısı;
-Ne oldu Onur, hayırdır?
Kısa bir süre sessizlik oldu. Anıl farkında olmasa
da telefonun diğer ucunda kıvranıyordu Onur.
Ah, Allah’ım sevdiğin birine kötü bir haber
vermek ne zordur! Neden sonra Onur seçtiği en
kusursuz teselliyi mırıldandı ahizeye;
Dönüş yolunda ayaklarını sürüyerek ilerliyor,
gözlerini yarı yarıya kapatıyor bu sayede
uykusunun kaçmayacağını umuyordu. Ancak
hiçbir şey umduğu gibi olmadı, az önce fırlattığı
zarfa basarak kaydı ve sırt üstü kapaklanıverdi
parkelere. Parkelerle kucaklaşması büyük bir
gürültüyle beraber odayı da toza boğmuştu.
Uykusunun kaçtığına mı yoksa düştüğüne mi
kızacağını bilemeden sinirli bir edayla yavaşça
doğruldu düştüğü yerden. Kesik kesik
öksürdükten sonra elini kafasına götürdü,
kanamıyordu ancak oldukça ağrıyordu. Yamulan
Clark Kent gözlüklerini düzeltti. İyice
doğrularak önündeki zarfı eline aldı. Biraz evirip
çevirdiyse de gönderenin ismi dışında bir şey
yazmıyordu zarfın üzerinde. “Bir hayran
mektubu daha” diyerek merakını yatıştırmaya
çalıştı ama başarılı olamadı. Bir mektup için
oldukça ağrı ve büyük bir zarf değil miydi?
Üstelik bu meçhul kız mektubu göndereceği
adresi de yazmamıştı zarfa, nasıl gelmişti o
halde? Kafasındaki sorular büyüyor büyüdükçe
girift bir hal alıyor ve düşünceleri mutlak
çıkmaza doğru sürükleniyordu. Bu kadar
düşünmeye ve senaryolar yazmaya ne gerek
vardı ki açıp bakmak varken?
-Abi biliyorsun, bu dergi senin için küçük bir
dergi zaten…Derginin durumu da ortada, sen de
biliyorsun…
son
ümit
SAYI: 7 AĞUSTOS 2014
B U R A K Ç A K I R
A . G Ü L Ş A H O N U R
B Ü Ş R A B E N E K
E F E E L M A S T A Ş
S O N E R Ü Ç K U Ş O Ğ L U
K E V S E R S A R E S
E N D E R T E M I R
A D E M Ö N E R
G I Z E M K A Y A
içerik
ağustos 2014
Tek Düze 2
Hayat ve Ölüm
Usul Usul Atılan Adımlar
Satranç Savaşı
Ben Uslu Biriyim 2
Tütüne Başlamak
Niçin Yapıyorsun Bunu Bize
Çeşme
Ah Osman Amca
Burak Çakır
Kevser Sares
A. Gülşah Onur
Soner Üçkuşoğlu
Ender Temir
Adem Öner
Büşra Benek
Efe Elmastaş
Gizem Kaya
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 7
T E K T I P
Bu denli sıradan ve tekdüze yaşayan bir toplum olmamızın
temel nedeni hayatı sıradanlaştırmamızdan kaynaklanıyor.
Her şeyi çabucak tüketen, değersizleştiren bir toplum olduk
son on sene içerisinde. Kapitalist düzene çok çabuk adapte
olan ve hayatını tüketmek üzerine kurgulayan bireylerin
sayısı artıyorken, üretken nüfusumuz gün geçtikçe kan
kaybediyor. Özellikle televizyon ve internet üzerinden
yapılan satış propagandaları her gün yeni bir başarıya imza
atıyor.
Tüketimin artık boyut değiştirdiğine de şahit olduğumuz şu
günlerde artık manevi öğeleri bile tükettiğimizi görülüyor.
Sevmek ve aşkın dahi olağan şeylermiş gibi sunulması, insan
duygu ve düşüncelerinin sığılaşması ile geldiğimiz nokta
maalesef; hissizleşmek.
B u r a k Ç a k ı r
kevser
hayat
sares
Hayat; dertleri, sorunları da beraberinde getiriyorsa, sorunların bittiği
bir yere, ölümle gitmeye neden korkuyoruz?
Pervasızca harcayıp, sermayenizden kar edemediyseniz eğer; niçin
hayat sofrasından karnı doymuş bir davetli gibi kalkıp gidemiyorsunuz?
Yahut haşmetli birçok tuzağa yakalanmadan, hayat mektebinde
yıkılmaz adımlar attıysanız niçin meşaleyi bir başkasına
devredemiyorsunuz?
Hayat: bir hamur, mayasına ne katarsanız onu verir. İyiliği, kötülüğü ya
da başka şeyleri… Sermayenin sahibine kalmış kararlar bütünü. O, belki
hiçbir şey katmaz yavan bir hamur verir fırıncıya. Sonunda ise pişen
hamurunu kendi tadacaktır. Herkes kendi aynasından aksedenleri kattı
hamuruna. Kimisi ise mayayı tutturamadı, bocaladı durdu.
Ölümünle, bedeninle birlikte her şeyin yok oldu. Görevini yaptın, senden
önce göçenler gibi başka, yeni bir diyara göç ettin. Bu göç gurbete değil,
senin asıl memleketine. Bu uzun yolculuğa çıkmadan önce, senden
öncekiler gibi senden sonrakilere bir şeyler bıraktın ya da bırakmadın.
Hayat vagonundan iniyorsun, geride bıraktığın gurbet ve gurbet
arkadaşların.
Bir perde kapanıyor ve diğer perde açılıyor. Bu açılan perde bir diğeri
gibi kapanmayacak. Sergilenen sonsuz bir oyun bu: “Hayat Ve Ölüm
Oyunu”.
USUL USUL
ATILAN
ADIMLAR
A. GÜLŞAH ONUR
Merhaba, ben on sekizini doldurmaya yaklaşmış,
özgürlük anlayışı çerçevesinde yaşamını devam
ettiren ve böyle devam ettirmeyi isteyen bir
genç kızım. Kız olduğumu özellikle belirttim
çünkü doğarken kendimiz seçemediğimiz
cinsiyetimize rağmen üzerine farklı farklı yükler
binen insanlarız bu dünyada ve ben de bunu
anlatmak istiyorum. Çoğu insanın hayatının
dönüm noktası olarak gördüğü bir sınava
hazırlandım. Sadece hazırlanmakla içinizi
rahatlatamazsınız bu sınavda, aynı zamanda
sınavınızın iyi geçmesi, tercihlerinizi iyi
yapmanız, istediğiniz yerin denk gelmesi gerekir
tam anlamıyla kazanabilmeniz için üniversite
sınavını. Zira istemeden yazdığınız bir yer denk
geldiğinde yıllarca istemediğiniz bir hayatı
yaşamak durumunda kalırsınız ki bu da bir
bakıma kazanamamak demektir. Ben herkes gibi
istediği hayatı yaşamak isteyenlerdenim. Yani
kazanmak isteyenlerden. Ama belki de bu
hayatta ödeyebileceğimiz en büyük bedel
kazanmanın bedeli. İstediğiniz yer ailenizden
uzak olabilir. Yıllarca alıştığınız düzenden ilk
defa ayrılırken içinizde büyük bir tedirginlik
oluşur ki bu daha ödeyeceğiniz bedelin
başlangıcıdır. Tek başına yaşamaya alışan bir
kızın üzerindeki toplum baskısı, yaşadığınız
zorluklar ve her şeyi tek başınıza yapmak
zorunda olmanızla devam eder ödediğiniz bu
bedel.
Tüm bunların yorgunluğu ise öyle bir
yorgunluktur ki gece başınızı yastığa
koyduğunuzda bile o sessizlikte atamazsınız.
Hatta sessizliğin içinde tek ses olur bu
yorgunluk ve iyice gelir üzerinize.. Ne ala
uyuduysanız, rüyalarınıza bile işlemeye başlar
yorgunluk, bir türlü dinlenemezsiniz. Şans eseri
belki bir nebze olsun dinlenmiş olarak
uyanırsınız bazı günler de. Ama yapacağınız
işler, yükünüz ve yoğunluğunuz hala aynıdır.
Tüm bunlar sona erdiğinde kazanmışsınızdır,
çünkü kazanmanın bedelini tamamıyla
ödemişsinizdir. Ama doğamız gereği kazanma
isteğimiz bitmez, başa sararız ve yeni
isteklerimiz başlar. Kimileri bu bedeli ödemek
istemez, halinden memnundur. Kimileri ise
sürekli kazanarak mutlu olur. Ama halinden en
memnun olan ve en az isteği olanı bile hayat bir
gün sınava sokar ve o zorlu günlerle sınar o
insanı. Önemli olan benliğimizi kaybetmemek,
sırtımıza binen bu yükün altında ezilmeden
durabilmektir. Bu zorlu günlerde hayatımızın,
sağ salim gençliğimizin en güzel yaşlarını
geçirmemiz dileğiyle…
Hayatta başarılar…
Satranç masasının başına oturan baba, televizyon izleyen oğlunu
yanına çağırdı.
“Karşıma otur. Nasıl oynandığını biliyorsun değil mi?”
“Evet, baba. Kuralları biliyorum.”
“Nasıl oynandığını bilip bilmediğini sordum, kuralları değil. Beyazlar
sende olduğuna göre...” derken oğlu ilk hamlesini, bir piyonu iki kare
ileri taşıyarak yaptı “Tabii ki.” dedi.
“Annenden bir şeyler öğrendim.” Baba hamlesini yaptı ve
konuşurken oynamaya devam ettiler.
“Ne gibi?”
“Bu sene sonunda askeri okullara başvurmak istiyormuşsun.”
“Şey... Evet, baba. Tabii eğer izniniz olursa.”
“Emin değil misin?”
“Hevesliyim.”
“Peki, ya şah karaktersiz birisi çıkarsa?”
“Önce düşman şahını yener, sonra kendi şahımı tahtından etmeye bakarım
baba.”
“Piyonlar asla düşman şahını yenemez.”
“Yenebilirler.”
“Yen o halde!”
Çocuk başını babasının yüzünden aşağıya indirdi ve satranç tahtasında, kendi
şahı ve bir piyonuyla, piyonunun karşısında sadece babasının şahının kaldığını
gördü. Çocuk tereddüt etmeden babasının şahını yıktı.
“İşte böyle baba.”
“Kim kazandı?”
“Bak, ben senin istediğin mesleğe karışamam. Buna hakkım yok.”
“Ben.”
“...”
“Kim kazandırdı?”
“Ama, seni iyiliğin doğrultusunda yönlendirmek benim
sorumluluğum.”
“Piyon.”
“Zaferi kim üstlenecek?”
“Evet, baba.”
“Şey... Şah.”
“Piyon, kendi şahını yemeye kalkarsa ne olur?”
“Yiyemez baba.”
“Neden?”
“İster asker ol, ister herhangi bir şirketteki herhangi bir çalışan. Piyon olarak
kaldığın sürece kimse değerini bilmez. Ve işin aslı; bir değerin de olmaz;
diğerlerinin, diğer piyonların gözünde böyledir. Çünkü şah oyunun sonunda
tek başına bile kalsa, bütün satranç tahtası onundur. Bu yüzden, yeri
geldiğinde kaybetsen de olur. Kazanmak için kendini hırpalama, kendine yazık
etme.”
“Diğerleri onu yer.”
“Ama kazanamazsam ne anlamı olur baba?”
“Diğerleri de şahın ölmesini isterlerse?”
“O halde neden şahın himayesine girsinler? Şahı öldürürlerse, baştan
kaybederler.”
“Anlam arama. Doğumunla ölümün arasında kazandıklarını ölümünle
kaybedeceksin nasılsa. O zaman ne anlamı kalacak?”
“Peki, baba ben ne yapacağım? Hiç mi çalışmayayım? Hayatımı nasıl
yürüteceğim?”
“Peki, bir şah, diğer taşlar yenildikten sonra, düşman şahını yenerse
ne olur?”
“Kazanmış olur baba.”
“Hayır.”
“Ama baba...”
“Hayır dedim! Yönetecek kimi kaldı ki? Diğer taşlar gittiğinde
kaybetti savaşı. Düşman şahını yenmek ona bir şey kazandırmaz.”
“Doğru söylüyorsun baba.”
“Asker mi olmak istiyorsun?”
“Ne yapacağını ben de bilmiyorum. Ben buradayım, ama bak aslında burada
olmak istemiyorum. Çok farklı hayallerim vardı; ama peşlerinden gitmeye
korktum. Belki sen korkmamalısındır. Hayallerinin peşinde giderken kaybetmiş
olman biraz anlamlı olabilir.”
“Anladım baba, sanırım anladım yani.” dedi ve önündeki şahı, kendi piyonuna
doğru hareket ettirmeye başladı. Şah ve piyon birbirlerine karşı hamleler
yapıyorlardı ki sonunda karşı karşıya geldiler.
“Böyle bir durumda hamle sırasının kimde olduğu önemli değildir, şah her
zaman piyonunu yer.”
“Ama baba.”“Efendim?”“Rönesans dönemini işledik bugün.”“Eee?”“Piyon şahı
yeniyordu.”
soner üçkusoglu
BEN
USLU
BIRIYIM
2
Ender Temir
Belki de elime kağıt kalem alıp yazmaya başlamalıyım.
Onlara anlatmaya çalışmalıyım. En sonunda beni
anlayacaklardır.
Yani öyle umuyorum. İlk duruşmamda beni savunan
avukat, ücretsiz avukat hakkım dolayısıyla zorunlu
olarak gelmişti. Beni savunmak istemediği yüzünden
okunuyordu. Beni anlamak istemediler. Ben onların
gözünde aşağılık bir katildim sadece. Böyle söylemek
insanların daha kolayına geliyordu. Kimse beni
anlamaya çalışmıyordu.
Yaklaşık 1 hafta polislerin yanında kaldım. Bu kadar
uzun sürmesinin sebebi kurtarışlarımı (onların tabiriyle
cinayet) istedikleri gibi anlatmamamdı. Öyle olunca
itiraf etmiş oldum. İnsanlar eğer sizi dinlemek
istemiyorlarsa, bir de kalabalıklarsa bir de elleri kolları
uzunsa, istediklerini alana kadar durmazlar. Onları hiç
kimse durduramaz. İşte kötü olanlar onlar. İşte
kurtuluşu hak etmeyen onlar. Kıyametten canlı
kurtulmayı hak ediyorlar. Tüm vücutları yara ve kırık
içinde, kötürüm halde.
TÜTÜNE
BAŞLAMAK
Adem Öner
kaç dal abi diyen tütüncü kız
sar demeden başlar sarmaya
ona duvar olmaktansa
tütüne başlıyorum...
B Ü Ş R A B E N E K
Bize Bunu Yapiyorsun N'için
Niçin yapıyorsun bunu bize? Her seferinde bizi
biraz daha yıprattığının farkında mısın?
Evet, seninle tam 12 yılı devirdik. Yani biz hayata
seninle başladık. Çocuktuk senin dizin kanardı
birlikte ağlardık. Hiçbir şeyi anlamazdık ama biz
birbirimiz olmadan yapamazdık.
Hatırlıyor musun hastalanıp ta evde yattığım
günleri? Başımdan bir an olsun ayrılmayıp,
durmadan ağlamıştın. Konuşmazdım,
konuşamazdım da duyardım. Öyle güzel dua
ediyor benim için öyle çok korkuyordun ki elini
tutup ben ölmeyeceğim demek için bütün gücümü
toplamıştım da yine de olmamıştı. Sen ağlamaya
devam etmiş ben ise susmuştum.
Her adımı atarken, hayatın bize vurduğu her
tokatta hep el eleydik. Bazen sen haylazlık eder,
koşmaya kalkışırdın ve her seferinde duvara
çarpıp ağlamaya başlardın. Ben gelene kadar da
susmazdın. Yaramaz bir çocuktun da yine de
kopamazdım ki senden...Sonra bildiğimiz her şeyi
birlikte öğrenmedik mi, her acıyı birlikte tatmadık
mı? 10 yaşındayken babam öldüğünde, elimden
tutup babanın yanına götürüp, onun o kocaman
avuçlarına, benim minicik ellerimi emanet eden
sen değil miydin?
Niçin yapıyorsun bunu bize? Her seferinde bizi
biraz daha yıprattığının farkında mısın?
Evet, seninle tam 12 yılı devirdik. Yani biz hayata
seninle başladık. Çocuktuk senin dizin kanardı
birlikte ağlardık. Hiçbir şeyi anlamazdık ama biz
birbirimiz olmadan yapamazdık.
Hatırlıyor musun hastalanıp ta evde yattığım
günleri? Başımdan bir an olsun ayrılmayıp,
durmadan ağlamıştın. Konuşmazdım,
konuşamazdım da duyardım. Öyle güzel dua
ediyor benim için öyle çok korkuyordun ki elini
tutup ben ölmeyeceğim demek için bütün gücümü
toplamıştım da yine de olmamıştı. Sen ağlamaya
devam etmiş ben ise susmuştum.
Her adımı atarken, hayatın bize vurduğu her
tokatta hep el eleydik. Bazen sen haylazlık eder,
koşmaya kalkışırdın ve her seferinde duvara
çarpıp ağlamaya başlardın. Ben gelene kadar da
susmazdın. Yaramaz bir çocuktun da yine de
kopamazdım ki senden...Sonra bildiğimiz her şeyi
birlikte öğrenmedik mi, her acıyı birlikte tatmadık
mı? 10 yaşındayken babam öldüğünde, elimden
tutup babanın yanına götürüp, onun o kocaman
avuçlarına, benim minicik ellerimi emanet eden
sen değil miydin?
Okulda, mahallede bir an olsun yanımdan
ayrılmayıp beni hep kollayan sen değil miydin?
Birlikte ağlayan biz değil miydik? Senden bir
kelebeği yakalamanı istediğimde, bir tırtılı
avuçlarıma koyan üzerine birde okkalı bir nutuk
atan sen değil miydin? Bana kelebeğim derken
gözleri gülen kimdi?
Biz her şeyi birlikte başarmadık mı? Biz her ne
olursa olsun hep el ele yürümedik mi? Önümüze
açılan her kapıyı bir diğerimiz yoksa yok diye
kapamadık mı?Şimdi ne oldu bize büyüdük mü?
Büyük olmak bu muymuş bir birimizi kırmak mı? O
zaman mümkünse tekrar dönelim çocukluğumuza.
Dönelim ve her gece büyümek için ettiğimiz duayı
geri alalım ve hep çocuk kalalım.
Sahi hatırlıyor musun, yatmadan önce ettiğimiz
duayı? Belki saçmaydı ama bizimdi o . Masum bir
duaydı. ‘’Allah’ım ailemi koru, onunkini de koru,
bizi bir an önce büyüt ve ayırma birbirimizden .’
’Sonra babam ölünce çok kızmıştık Allah’a, bizi
dinlemediği için. Ve korkmuştuk bizi de
ayırmasından…
Büyüdük evet büyüdük. Hala birbirimiziniz. Ama
sen her gidişinde kelebeğinin ömrü daha da
kısaltıyorsun. Ne olur gel yeniden dua edelim.
‘’Allah’ım biz tekrar çocuk olalım ve o masum
ellerimizle el ele tutuşalım…’
AH
OSMAN
AMCA
G İ Z E M K A Y A
Osman Amca, soğukkanlı, kendi halinde bir adamdı. Masum
gülümseyişi, şişman yüzü,hala merakla etrafına bakan ışıl
ışıl gözleriyle bir çocuk, yılları içinde barındıran çizgiler ve
dolu gözleriyle ise yaşamak için fazlasıyla ihtiyardı. Hala
annesiyle birlikte yaşamaktan şikayetçi değildi belki ama
artık tatmadığı duyguları tatmak, isteyip de yapamadığı
şeyleri yapmak istiyordu. Bugüne dek hiç aşık olmamış,
anası dışında hiçbir kadınla diyalog kurmamıştı. Her
seferinde, o hep bahsedilen, hiç beklemediğin bir anda gelip
tüm hayatını değiştirecek olan kadını bekliyordu. Belki de
tam da bu sebepten, kimse çalmıyordu kalbinin kapılarını.
Beklemekten ne zaman ki vazgeçecek, o zaman gelecekti bu
davetsiz misafir. Ne gelirdi ki elinden, belki de hiç
gelmeyecek bir umut için yaşıyordu fakat yaşamadan bunu
bilemezdi.
Düzenli bir hayatı vardı Osman Amca'nın. Uyuyor, uyanıyor,
bir bardak çayı evde içip bir bardak da yürüyerek içiyordu.
Her kimse şu anasının bahsettiği-mutlaka gelecek olankadın,
onu bir an önce bulmak istiyor, yürüyebildiği kadar
çok yol yürüyordu. Olur ya, yolda bir arkadaşla
karşılaşırsın,o da tam seni ziyarete geleceğini söyler. Belki
de buna benzer bir şeyler olurdu, biraz tesadüf belki, belki
değil... Neyse... Dışarıdaki serüven sona erdiğinde de
devamlılık gösteren olaylar birbirini izliyordu:
Her zaman olduğu gibi, akşam yemeğini biraz
geçerek elinde bitmiş çay bardağıyla eve
geldiğinde yine her zaman olduğu gibi sorularıyla
anasına bakıyor; anası ise şefkat dolu gözlere
oğlunu süzüyordu.
-"Gözleri, güzel gözleri vardı. Masmavi, bir denizi
andırıyordu..."
-"Sen yüzme bilmezsin oğul..."
-"Çeşmede bir kadın, görmeliydin, gerçekten beni
seviyor! Nasılda süzdü bir bilsen. Sonra bizim şu
Haydar yok mu hani Ali'nin oğlu. Kızı kanserden
öldü geçen yaz... Nasıl ağlamıştı zavallı adam...
Neyse... İşte onun bakkalda da biriyle tanıştım.
Elinde çikolata vardı, yere düşürdü eğildim,
uzattım... Teşekkür etti... Daha neler neler..."
Anlattıkları ne kadar değişirse değişsin, sonuç
hep aynı kalıyordu. Anasının kucaklayan
bakışlarına dayanamayıp, bir süre sustuktan
sonra sarılıyor ve oyuncağı elinden alınmış çocuk
gibi ağlamaya başlıyordu. Yine de, ne olursa
olsun, anlatırken aldığı heyecan ve umut hiç
eskimiyordu, bugüne dek.
Ne olduğunu sorsan, o da bilmez. Bazı şeyler
bizim elimizden gelmiyor ya, duygular işte,
insanın bir hevesi kırıldı mı, vay haline! Bir de bu
hevesi kırılan adam Osman Amcaysa.. Ama ne
zaman, ama neden bilemeyiz, fakat vazgeçmişti
artık. Tek yaptığı, ölümü beklemek olacaktı, bir
de sürekli dua etmek: anasından önce alsın diye
canını Allah.. Nasıl dayanırdı o buna? Bilirdi,
anası güçlü kadındı. Çok çekmiş evvelden..
Evet, artık elinde bardakla dışarıda gezen Osman
Amca yoktu. Artık ne ruhu ne de yüzü çocuktu
Osman Amca'nın. Ee,bu Osman Amca'ya Osman
Amca demeye bin şahit isterdi. Haklıydı bile,
umut denen şey bir gidince,gelemezdi insan
kendine... Değişirdi, büyürdü,ve anlamsız
bakışlarını ölüme yönlendirir, yitip gitmeyi
isterdi.. Ah Osman Amca, vah Osman Amca!
Nefes candan gitmedikçe umut denen şey gider
mi sanıyorsun? Öyle sanmıyordu belki ama
bırakmıştı kendini. İştahı yoktu bu aralar hiç, bir
deri bir kemik kaldı derler ya,tam da öyleydi
bedeni... Ne yapıyorsun Osman Amca, sen yaşlı
bir adamsın!
Sesimi duysa belki gelecekti kendine ama ne
mümkün... Bazen sadece izleyip böyle yazıyorsun
işte. Neyse ne canım, yazılmaktan daha güzel ne
var? Yazıldıktan sonra ölmez ki insanlar. Ne
türküler, ne nameler, ne şiirler ne hikayeler!
Onlara konu olan bir şey ölebilir miydi?
Hastalanıp yatağa düşen Osman Amca da
ölemezdi elbet.. Şu Bahar Ana'mın hali de pek
yaman, Allah uzun ömürler versin tabii ama,
üzüntüsü gün gün artıyor, bir de evlat acısıyla mı
yansın yüreği? Dedim ya işte, insan aciz, ne
yapalım, derdi veren Allah dermanını da verir. İyi
değil Osman Amca, gidici diyor doktorlar... O
kadar ki işler, kefen ölçüsü aldırmaya kadar gitti.
Bahar Ana kolay mı alıştı yoksa öyle mi
göstermeye çalışıyor bilemeyiz ama bir Hocayı
getirmiş eve, kızıyla beraber. Cayır cayır yanıyor
Osman Amca ama gözleri açık, süzüyor etrafını...
Süzmez olaydı!
"Kim bu kadın?" "Neden terliyorum?" "Tüm
kaburgalarım neden titriyor?" Eyvah eyvah! Şu
hayat, gerçekten de ilginç... Anası Hoca
Efendi'yle konuşuyor, ara sıra ikisi birden
gözlerine bakıyor, Osman Amca tökezliyor, başını
aşağı yukarı hareket ettirip Esma'ya bakmaya
devam ediyordu... Hoş,Esma'nın kafasını
kaldırdığı da yok ama... Hiç bakmaz mı bu kadın ?
Kafasında binlerce soru olan Osman Amca
anasının kapıyı kapattığını duyar duymaz
doğruluyor. Hiç bir şey sormuyor bu kez, "aşık
oldum" diyor sadece. "Aşık oldum!"
Anası, battaniyeyi elleriyle düzelterek oğlunun
başucuna oturuyor gözlerine bakıyordu.
"Ahh,deli oğlan, bulamadın mı aşık olacak başka
birini?" "Bulamadın mı aşık olacak başka zaman?"
Hiç biri dışa vurulan sözler değildi Esma evliydi,
Osman'ın sayılı günleri kalmıştı. Bunu
söylememeyi tercih etti Bahar Ana. Zaten çok
değil, tam iki gün sonra,cenazesi kalkacaktı
Osman Amca'nın. Son iki gün...
Bu son zamanlarını, Esma'nın yollarını gözleyerek
geçirdi. Fazlasıyla mutlu, hiç olmadığı kadar... Ve
hiç olamayacağı kadar... Eh, anası sevinse de onu
böyle görmeye, gerçeği bir o biliyor. Sevinçle
hüznü aynı anda yaşıyor kadıncağız...
Düşünmüyor değil aslında..."Bu insanın eceli,
misyonu tamamlanmadan gelmiyor..." Eğer
doğruysa bu, Bahar Ana'nın bir görevi daha var.
Cenazeyi kaldırmak...
Evet, cenazeyi kaldıranların en başında yer aldı
Bahar Ana... Son sözleri ağır oldu diyorlar Osman
Amca'nın... İki damla göz yaşıyla beraber,
yüzündeki muazzam gülümseyişiyle birlikte veda
etmiş hayata... Hüzünlü bir mutluluk... Bahar Ana
ise ondan beklediğimiz gibi, tabutu titreyerek
kaldıran elleri, dimdik omuzlarıyla beraber daha
da güçlü görünüyordu... Hiç ağlamadı Bahar Ana..
Hep gülümsedi.. Sahii, insan böyle zamanlarda
bile gülümseyebilir miydi?
"Ne yapalım ?" dedi Bahar Ana.. "Yaşasa, daha
çok ölecekti..."
son
ümit
SAYI: 8 EKİM 2014
B U R A K Ç A K I R
B Ü Ş R A B E N E K
S O N E R Ü Ç K U Ş O Ğ L U
E N D E R T E M I R
A D E M Ö N E R
A . G Ü L Ş A H O N U R
E F E E L M A S T A Ş
içerik
ekim 2014
Put
Ateş Pahası
Ben Uslu Biriyim 3
İncirler Olana Kadar
Hey Sen!
-
Pencereye Konan Serçe
Burak Çakır
Soner Üçkuşoğlu
Ender Temir
Büşra Benek
A. Gülşah Onur
Adem Öner
Efe Elmastaş
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : Ö Z E L S A Y I
P U T
Putlaştırmayı seviyoruz. İnsanlara olduklarından fazla anlam
yüklemeye, hikâyeleri efsaneleştirmeye bayılıyoruz toplumca.
Kendimizce kurtarıcılar bulmaya, kahramanlar yaratmaya
dayanamıyoruz. Bu ‘insanların’ eksikleri ve yanlışları olabileceğine
kat'iyen inanmıyor, büyük bir fanatizm ile savunuyoruz onları. Ve
hiçbirimiz kahraman ya da kurtarıcı olmaya, bir şeyler ortaya
koymaya çalışmıyoruz. Bilakis, bu gayret içerisinde olan insanlara
aynı fanatik tavırla karşı çıkıyor ve yapacaklarını engellemeye
çabalıyoruz. Peki, neden yapıyoruz bunu?
İnanmak inkâr etmekten kolay olduğu için mi?
Peki ya kuru kuru kuruya inanmak dinin ya da medeniyetin (!) bir
getirisidir midir gerçekten?
Yaşadığımız çağa “Akıl ve Bilim Çağı” diyorken ve tüm dinler insanı
düşünmeye teşvik ediyorken nasıl oluyor da şuursuz bireyler
olarak bir robot gibi, köle gibi her söylenene itiraz etmeden boyun
eğiyoruz?
Çünkü fikirsiz…
Çünkü düşünmeyeli asırlar oluyor…Çünkü bizim için bizi düşünen
(!) bir-leri- var…
Bırakalım artık “birilerini” dostlar, bu bizim hayatımız, bu hayatın
mes'ulleri de bizler olacağız. Şu abartılı söylevleri de bırakalım ve
kendi fikirlerimizi korkusuzca dillendirelim. Çünkü doğru tek bir
sesle değil, çok seslilikle elde edilir. Varsın uğultu olsun, ağrısın
başımız. Düşünelim, dertlenelim yeter…
Putlarımızı yıkalım, yeter…
B u r a k Ç a k ı r
ATEŞ
PAHASI
SONER ÜÇKUŞOĞLU
Harcamayı çok iyi bilirim ben. Ama diğer
yaşıtlarım gibi değil. Yani insanları ve parayı
değil, hayatımı harcarım. Karşılığındaysa sadece
benim sevdiğim zevklerimi alırım. Başkalarının;
toplumun sevmemi istediği türden zevkler değil,
benim, en derin ve anlamlı zevklerimdir bunlar.
Yeri geldiğinde bağırmak gibi ya da bir delilik
göstergesi olarak kafamda canlandırdığım
karakterle konuşmak gibi.
İstediğim şeyler uğruna aç kalmak mı? Evet.
Deneyimledim bunu ve vazgeçmedim. Tabii ki
vazgeçilmesi gereken noktalar vardır, ama açlık
bir durak değildir. En azından inilmesi gereken
bir durak değildir. İnsan istekleri uğruna aç
kalmayı önemsemiyorsa, istediklerinin değerinin
gerçekten farkındadır ve onlara ulaşmaya
çalışırken açlık gibi bir engel ile karşılaştığında
vazgeçmiyorsa, başka hangi engel onu yolundan
döndürebilir ki?
Böyle bir isteğe sahip olanlar için ölüm hiçbir
şekilde kolay olmaz. İsteklerine ulaşamadan
ölmek zaten çok kötü bir durum; gazı kaçtığı için
içilemeyen bir gazoz gibi. Ya da isteklerine
ulaştığında; tam da isteklerine kafasında değil
de kollarının arasında hissettiği anda ölmesi,
ölümün zamanlamasının bu derece trajik
olmasından daha kötü ne olabilir? Tüm bu
düşünceler kafamın içinden, vapursa kız
kulesinin önünden geçiyordu. Karşımda oturan
iki Alman turist öpüşüyordu. Neyse ki
gazozumun gazı henüz kaçmamıştı.
O iki Alman birbirlerini ölümden önce (ne kadar
önce bilmiyorum ama) bulmuşlardı. Ama ölüm
de hiçbir zaman çok uzak değildi zaten. İkisinin
de saçları martılar kadar beyaz ve gri arasında
bir renkteydi. Neyse, zaten renklerle aram hiç
iyi değildir. Karanlık dışında.
BEN
USLU
BIRIYIM
3
Ender Temir
Biraz düşünüyorum da arada, yanlış geliyor. Bazı
şeyler çok yanlış. Ben neden buradayım? Size beni
cezalandırma yetkisini kim verdi? Neden buradan çıkıp
gidemiyorum ben? Hakim denen adam kim? O
belirleyecekmiş galiba ıslah evi süresini. Onunla
konuşmak istiyorum. Islah evindeki çocukları çıkarsın.
Bana söz hakkı verilmedi. Konuşup kendimi
savunamadım bile. Söz alınca konuş dediler, söz möz
vermediler ama. Avukatı zaten biliyorsunuz. Onun
dışında, bir mesele daha var.
Biri var. Kurtulmayı hak edenler arasında. Ama bir
sorunumuz var. Onu kurtaramıyorum bir türlü.
Deneyeceğim zaman ağlıyorum. O da ağlıyor. Beni
tanıyor. Ben de onu tanıyorum. O gerçekten çok iyi bir
insan. Tanıdığım en saf en masum insanlardan. Belki de
kurtulmayı en çok hak edenlerden ama bir türlü
yapamıyorum. Anlamadığım tek nokta bu. Anladıktan
sonra devam ederim.
incirler
kadar olana
Büşra Benek
Gözlerimi açsam da sen çıksan karşıma. En başa
dönebilsek mesela; senin konuştuğun benim dinlediğim,
senin sustuğun benim baktığım, senin sevdiğin benim
güldüğüm. Hani sana doymaya daha çok zamanımın
olduğu, hani hayallerin olduğu...İncirler gibi olsaydık biraz
mesela. Önce tohum olsaydık sevgiyle sulansaydık sonra
yavaş yavaş toprağın altından çıksaydık. Önce küçük
savunmasız ama büyüdükçe güçlü, köklü. Yağmurlarda
ıslansaydık mesela ama ıslandıkça ihtiyacımız olanı
alsaydık iyice en derine salsaydık kökleri. Sonra tam
sağlamlaştığımızda güneşlere baksak. O sıcak yaz
günlerinde yavaş yavaş olgunlaşsak mesela. Ama
kurumadan yitmeden gitmeden. O sıcaklık içimize işlese
de biz daha çok sevsek. Git gide olsa içimiz tadımız
yerinde olsa. Ama hiç bitmese yaz hep yazda kalsak.
Mesela incirler hep dalında kalsa. Verilen sözler tutulsa
kökler hiç ayrılmasa. Sen bilir misin ki o köklerden biri
kopmaya kalkınca diğeri içinde yaşam biter. Ne su ne
güneş. O sıcak yaz mevsimi de bitmiştir artık. Anlamı
kalmamıştır çünkü toprağın altında tek kalmak karanlıkta
kolay değildir, bir destek lazımdır. Yağmurda ıslanınca
ısıtacak, güneşte birbirine gölge olacak. Ama hiç
bıkmayacak, gitgide bağlanacak gitgide olgunlaşacak.
Ama hiçbir zaman o incirler dalından kopmayacak.
Hani malum şarkıda olduğu gibi;
İncirler olana kadar kalsaydın bari verdiğin onlarca
sözden birini tutsaydın bari...O incirler olacak ama
dalından hiç kopmayacak. Çünkü köklerden biri giderse
olan incirlerde olur…
seni
en güzel sanatların
içine yerleştirdim
beni
en güzel diyarlara
konargöçer eyledin
can dedim
yar dedim
canım yarim neyledin
seni ben kuşluk vakti
kuşlardan dinledim
adem öner
Pencereye
Konan
Serçe
Sırra kalem bastığımız günlerdi. Bildiğimiz bütün
doğrular yitenlerle birlikte gitmişti ve korku denen
şey bir Filistin askısı kadar gerçekti. Çığlıkların
dövdüğü duvarlarda bir haykırış hiçliğe açılan,
pembe tülden bir perdenin leş kokularıyla
sıvanması gibiydi ve itiraf bile yağlı urgandan
kurtuluşun anahtarı değildi. Yalnızlığın içinde
yalnız olmayı, bildiğim hiç bir üstat satırlarında
hissettiremese de eli sopalı çelimsiz bir askerin
aşağılamaları bile benliğimi kabuğuna çekilen bir
salyangoza çevirmeye yetiyordu. Ayaklar altına
alınmak onurumuza dokunuyordu da bir celladın
elinde can vermek bizi yüceltiyordu. Belki de
çaresizliğin kafamızda oynadığı bir oyundu bu.
Demir parmaklıklardan baktığım şehrimde
yükselen dumanlarda, külleşen onca ümit esen
kuzey rüzgârıyla yüzüme, yüreğime değiyordu.
Yanlışlarımızı soruyordum kendime, bitmek
tükenmeyen devrimci bir erimle. Sonra annem
geliyordu aklıma. Sobası yanan sarı sıcak evinde
bilirim benden daha çok ağlıyordu ve babam "bu
insanlar için değmez" deyişi aklımda
yankılanıyordu.Penceremin önüne konan her bir
serçeyi işaret sayıyordum. Yarınlarda bizlerinde
olduğu düşlere dalıyordum. Aşkı tattığım
zamanlardaki kızaran yanaklarım, her son bahar
dirilmeye yüz tutan hayallerimi kamçılıyordu.
Dünya algısını yitiren beynim bir ahşabın
üzerindeki izlerin peşi sıra gidebilecek
hafiflikteyken koridor boyu kapıma kadar gelen bir
postal sesi bana dair olan her belirtiyi sıyrık bir
sancıyla terbiye ediyordu. Duvarlar yargılardan ve
kayıplardan kaskatıydı.
Birbirini göz göze görmeyen, zulüm tezgâhlardan
geçenlerde tıpkı benim gibi sonunda şiddetli bir
itilmişlik ve terk edilmişliğin pençesinde istemsiz
deviniyordu.
Bu enkazdan ve yıkıntıdan arta kalanlarla beni
serbest bıraktıklarında içimde, yaşadığım şehrimle
gerçekte olanın ayrımlarında kırıldım. Cadde ve
sokaklar için büyüttüğüm düşleri tek tek toplarken
gökyüzünün ve yapışık grilikteki yaşanan hayatın
içine daldım. Sözlerimin bittiği yerde hayat başladı,
şiirler yarım kaldı. Dışarıda olanca sadeliğiyle
yaşanan düzen en kısa söylemiyle ahmaklıktı.
Sessizliğe rağmen sessizleşmekten başka çarenin
olmadığı yıllarda akıl sağlığını ve kimliğini korumak
geçip giden günlerim içinde basit ve bilindik bir
savaştı ve para adına şekillenen, satın almak ile
değerlenen zoraki kimliğim üzerime dar gelerek
parçalar halinde dağılması da son derece doğaldı.
Aşık olmayı bile unuttuğumuz zamanlarda geride
kalanlarla dostların mezar taşlarında teselli aradık
ve yıllar sonra mütevazi çilingir sofralarında bile
onları andık. Bazen sevimli ifadeler bazen hüzünlü
hikâyelerle adlarını mırıldansak ta onları ve olanları
hiç unutmadık. Şimdilerde televizyon ekranlarında
ve mahkeme salonlarında bir tiyatro daha
dönmekte. Aynı otuz dört yıl öncesi gibi yetkili
merciler yalan söylemekte. Darbenin yargılanan
zebanileri yaş haddinden zindanlara girmeden,
yaşattıkları cehennem adına hiçbir bedel ödemeden
bu dünyadan göçmeyi beklemekte ve sevimli
görünmek adına günümüzün egemenleri doğumuna
sebep olana sövmekte. Ama her şeye rağmen bu
oyun ve drama hiçbir şeyi örtemez ve halefi olan,
isteğine göre hukuka takla attıranlar maskelerini
gizleyemez.
son
ümit
SAYI: 9 ARALIK 2014
K E V S E R S A R E S
S O N E R Ü Ç K U Ş O Ğ L U
E N D E R T E M İ R
B Ü Ş R A B E N E K
A . G Ü L Ş A H O N U R
B E R F İ N Ç E L E B I
C . M E L İ K D I V A R C I
N İ S A N U R K A R A T A Ş
M E H M E T E R E N
O K A N N A S U H O Ğ L U
E F E E L M A S T A Ş
içerik
aralık 2014
Hür Tefekkür
Adsız Serüven
Ben Uslu Biriyim 4
Deneme
Duvar
Umuttur Bizi Yaşatan
Ama Nafile
Dayan Yüreğim
Morgda Org Resitali
İnanabiliyor Musun?
Naber
Kevser Sares
Soner Üçkuşoğlu
Ender Temir
Büşra Benek
Efe Elmastaş
A. Gülşah Onur
Mehmet Eren
Nisanur Karataş
C. Melik Dıvarcı
Berfin Çelebi
Okan Nasuhoğlu
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 9
ADSIZ
SERÜVEN
SONER ÜÇKUŞOĞLU
Sokak lambası titriyordu. Evimde oturmuş,
sessizliği dinliyordum. Çıldırtacak derecede
kötüydü. Ara sıra sokaktan geçen birisinin ayak
seslerini ya da konuşmasını fısıltı halinde
duyabiliyordum ve bu delirmemi engelleyen tek
şeydi. Çünkü, yalnız olmadığımı biliyordum.
Aslında yalnız değilim diye kendimi
kandırabiliyordum demek daha doğru olur.
Herkes dışarıda olmasına karşın ben evde tek
başımaydım. ve öyle olmadığıma inanmaya
çalışıyordum.
Telefon çaldı. Arayan ilk tanıdığım ve âşık
olduğum kadındı. Sesi hüzünlü geliyordu her
zamanki gibi. Hal hatır muhabbetinden sonra
kapattık. Konuşacak bir şey kalmamıştı yıllar
içinde. Ben artık onun oğlu değildim, dışarıdaki
kadınların yarısının sevgilisi ve kendimin
müstakbel katiliydim.
Yağmurun sesi gelmeye başladı. Yatağımda
yatan kadından bahsetmiyorum. Emin değilim
zaten isminin Yağmur olduğundan.
Pantolonunun içine jartiyer giyen kaç kadın
vardır ki ismi Yağmur olan? Hırlıyordu uyurken.
Bazen de sayıklıyor ve beni uyutmuyordu.
Uyanıkken benim adımı sayıklıyordu, şimdiyse
tanımadığım ve hiç de kıskanmadığım birinin
adını. Şayet kıskansam mutfağa gider en güzel
bıçaklarımdan birini seçer ve meme uçlarını
keserdim. Ancak bir kadını ilk gecede kıskanmak
her zaman mümkün olmuyor. Kıskandığınız
kadınsa tek geceyle bitmiyor, hep devam ediyor.
Sokağa çıktım. Yağmur hızlanırken sokakta
tamamen karanlığa bürünmüştü. İçim gibi. Kendi
evimde olmak iyi değildi. Gidecek başka yerim
de kalmamıştı. Birkaç sokak gezecek ve yine
kendi çöplüğüme dönecektim. Çöpçülerin bile
uğramayı unuttuğu sokak boyunca yürüdüm, ilk
sağdan saptım sonra da ilk soldan. Amacım bir
an önce kaybolmaktı ancak hafızam izin
vermiyordu. Çevredeki her sokağı ezberlememe
yetecek kadar kadın getirmiştim bu eve. Ancak
hiçbiri evimin yerini ezberleyecek kadar sık
gelmemişti.Bir çöpçü ya da polis görene kadar
ilerledim. Nihayetinde gördüğüm sadece bir
büfe oldu. İç cebimdeki biten sigara paketimin
yerine yenisini koyarken, vermeyi unuttuğum
parasını bekliyordu büfeci. Belki bir eli tezgahın
altındaki sopasındaydı belki de başka bir yerde.
Bir deli ya da psikopat olma ihtimalime karşın
hazırladığı her neyse artık... Parayı uzattığımda
rahatlar gibi oldu. Uzattığım 100 lirayı
bozamayacağını söyledi. Sabah uğrar bırakırım
desem de kabul etmedi. Sabah uğrar üstünü
alacağımı söyleyerek oradan ayrıldım. Açıkçası
hatırlayıp hatırlamaması umurumda değildi.
Neden olmadı, bilmiyorum. Belkide sabaha
kadar intihar etmiş olurum diye düşündüm ve
önemsemedim. Zaten gelip alamayacaktım.
Birkaç sokak daha uzaklaştım sanırkeneve çıkan
sokağın önünde buldum kendimi. Sokak lambası
kusursuz bir şekilde aydınlatıyordu geceyi.
Sokağın bozuk yolundaki küçük su birikintilerini
ve üzerlerine düşen her damlayı büyük bir daire
ile karşılamalarını görebiliyordum. Birkaçının
kenarından geçip evime girerek yatak odama
ilerledim.Uyanmış, üzerini giyme gereği
duymadan sigara içmeye başlamıştı yatağımda.
Başka bir kadın, sigara içiyor ve külünü yatağın
her yerine döküyordu. Yatağın üzerine
çıktım.Bittiğinde ikimiz de son sigaramızı
içiyorduk. Bir farkla; O, bu evdeki ve yataktaki
son sigarasını içiyordu. Önce onu kovdum,
sonra kovduğuma pişman eden bir duyguya
kapıldım. Bir bedene ihtiyacım vardı. Çok geride
bıraktığım bir kadını birkaç saatliğine
unutturacak bir et parçasına.
Et parçasıbiraz hakaretvari olabilir. Ama diğer
kadınların alınmaması gereken bir nokta var ki
unutmaya çalıştığım kadının kendisi.
Muhtemelen tanıdığım en güzel kadındı. Ya da
ben öyle sanıyordum. Sigaram henüz bitmemişti
ve derin bir uykunun eşiğinde hissediyordum
kendimi. Ellerimi karnımda birleştirip gözlerimi
kapattım ve biraz sonra kalkar sigarayı
söndürürüm diye içimden geçirdim.Gözlerimi
açtığımda odam olamayacak kadar beyaz bir
odanın içinde, yatağım olamayacak kadar temiz
bir yatağın üstündeydim. Etrafta kadınlar vardı,
beyaz giyinmiş kadınlar. Böyle bir durumda iki
ihtimal vardır, ya cennete gitmişsinizdir ya da
bir hastane odasında uyanmışsınızdır. Maalesef
ilki olduğunu düşünmeyecek kadar
gerçekçiydim. "Ne oldu bana?" diyebildim güç
bela. Boğazım, sanki yıllardır su içmemiş bir
bedevininki kadar kuruydu.Birkaçı hemen
yanıma geldi. Önce ağzımdaki boruyu çıkarttılar
sonrasında ise hastanede olduğumu, evimde
yangın çıktığını ve şans eseri kurtulduğumu
anlattılar. Bir de, artık ellerimi
kullanamayacağımdan ve bedenimin yüzde
sekseninin yanmış olduğundan bahsettiler. Tabii
ki inanmadım. Hiçbir şey hissetmiyordum, sanki
hiçbir fark yoktu. Sokağa çıkmadan önce olduğu
gibi,.. Ancak verdikleri ağrı kesici ve
uyuşturucuların etkisi geçtikçe içi boş
bedenimin duvarlarındaki ateşi hissetmeye
başladım. Biri beni öldürmeliydi, ben
yapamıyordum.
BEN
USLU
BIRIYIM
4
Ender Temir
Anladım sanırım, daha doğrusu anlamaya başladım.
Ben onu kurtaramadım çünkü onu ağlarken görmeye
dayanamıyorum. Dedim ya, o ağlarken tüm duvarlarım
yıkılıyor sanki. Sanırım iyi bir şey yapmadım ben. Yani o
insanları kurtarmakla... Belki de kurtarmamalıydım
onları. Eğer hayatlarına devam etselerdi belki bir
şansları olurdu. Bencilce davrandım. Hayatlarına
onların adına karar vermek bana düşmezdi sonuçta.Gel
gelelim ki bir de mahkeme denen olay var.
Araştırdığımı,okuduğumu söylemiştim. Artık
biliyorum her şeyi. Ceza kanununun bilmem kaçıncı
maddesinin falanca bendine göre şu kadar yıl hapis
cezası.. 18 yaşının altında olmamam ve iyi halim falan
da hafifletici ama söylemeye değmez. İndirdikleri ceza
bindirdiklerinin yanında devede pire kalır.
İfademi alan polis soktu bunları aklıma –ben
bencilmişim falan-. Ama aklıma yatmıyor bir türlü. Ben
anlatmaya çalışıyorum ama onlar anlamamakta ısrar
ediyorlar. Sanırım kanunları yüzünden. Onlara hep
söyledim; ben, öldürmenin ne demek olduğunu bilirim
diye. Benimki öldürmek değil, hayat vermek dedim.
Tanrı’ya ve dinlerine bağlı insanların anlamaması daha
da çok şaşırtıyor beni. Yanacaksın öbür dünyada
diyorlar. Orayı iyi insanlarla doldurdum diye mi
yakacak beni Tanrı? Kendileriyle çelişiyorlar. Ya öbür
dünya falan yokki bu da onları kurtardığımı değil boşa
öldürdüğümü gösterir.-, yani kendileri uydurdu her
şeyi, ya da hepsi yalan söylüyor. Bunların hepsi bir
oyun ve Tanrı beni ödüllendirecek. Benim kafamı da
karıştırdılar.
Büşra Benek
deneme
Küçük bir çocuğun gözyaşları gibiydiseni sevmem.
Konuşamaz, sadece ağlardım . Bağıra bağıra ağlardım.
Herkes ağlamamı duysada nedenini bilemezdi. Ağlasam
da derdimi kimselere anlatamazdım. Kelimelerim yoktu
benim, sadece gözyaşlarım ve ağlamalarım vardı. Herkes
görürdü ama kimse bilmezdi...Küçük bir çocuğun
gözyaşları gibiydi seni sevmem. Masum, içten, yalın...
Sadece ağlıyor görünürdüm ama bilinmezdi içimdeki
yangınlar. Ateş fırtınaları kopardı içimde ve yangınım
daha da büyürdü. Ben ise önüne geçemezdim . Geçmekte
istemezdim aslında. Çünkü, senin yaşattığın acı bile
mutluluk verirdi bana . Senin varlığının verdiği acıydı o.
Senin ve seninle yaşadıklarımızın gerçek olduğunun
kanıtıydı .
Küçük bir çocuğun gözyaşları gibiydi seni sevmem. Yaram
kabuk bağlasada ben yaramazlık yapar, o kabuğu
yolardım. Bilirdim ki, eğer kanatmazsam daha çabuk
geçerdi acın. Ama ben acının geçmesini istemezdim. Bütün
kabukları yolardım tek tek . Bıkmadan, usanmadan... Her
ne kadar istemesem de git gide geçerdi acın. İçimde yok
olmaya başlardın. Korkardım seni hissedememekten ama
engel de olamazdım. Giderdin, eriyen bir kurşun gibi
yavaş yavaş ve nihayetinde biterdin.
Küçük bir çocuğun gözyaşları gibiydi benim sevgim.
Canımı acıta acıta, yavaş yavaş akar ve giderdin . Sonra
sen de biterdin.
Duvar
Efe Elmastaş
Bilerek ve isteyerek yazının içine soktum
kendimi. Mutlu olmadığım bir zamanda,
öykülerin refakatiyle suni huzura erdim.
Karakterlerimin hayatlarıyla ve yaptıkları
eylemlerle derin bir “oh”çektim. Kendimce,
vicdanın dengesini, adaletin terazisinde
tarttım. İyi ki yazı var. Kafamı kuma gömüp
sıradan yaşamımın devamlılığını sağladım.
Vazgeçtim çoğunluğumun gerzekliğini
dönüştürme girişimimden. Aidiyet
hissetmediğim bir padişahın toprağında
öncelikle kifayetsiz isyanlarımı bastırdım. En
alasından yalnızdım. Meydanların ortasında,
paslanmış doktrinlerle öylece bakakaldım.
Çekilmesem üstümden geçecekti. Biraz yana
kaykılarak, kendimi kendi dünyama adadım.
Ama söyledim ya durmadı içim. Ne kadar
görmesem, işitmesem de yerin ağzı beni buldu
ve asfalt yollarda bana gerçeğin balçığından
sundu. Almasamda lekesi kaldı. İstemedim ama
pantolonuma yapıştı yani anlayacağınız
kurtaramadım paçayı. Şimdi o bilindik iç
huzursuzluklarda,
haykıramadığım
doğrularımla öylece kağıt kalemin yanındayım.
Olur da ömrüm bir gün doğumunun arifesine
rastlarsa, bilin ki onları da alıp yanıma,
sözlerimi duvarlara yazacağım.
İnsanoğlunun en temel yaşam kaynaklarından biri umuttur.
Aldığımız her nefes, geleceğe götürür bizi. Geleceğe attığımız her
adımda ise yeni umutlar yükselir içimizden. İnsanız işte, ne
isteğimiz biter ne de yakınmalarımız. Hep daha iyisini isteriz. Elde
ettiklerimizin bizi, hayallerimizdeki kadar cezbetmediği de olur
bazı zamanlarda. Umduğumuzu bulamamak da deriz biz buna.
Böyle zamanlarda dahi umut hiç tükenmez içimizde. Umut fakirin
ekmeği demişler, yanlış efendim! Umut, zenginiyle, fakiriyle,
kadınıyla, erkeğiyle, yaşlısıyla, genciyle ve dahi çocuğuyla
hepimizin ekmeği. Düşünün, hiç bir şeyden haberimiz yokken
yani doğduğumuzda bile anne ve babamızın umuduyduk biz...
Umudumuzu kaybetmek vardır bir de. Böylesine güçlü bir yaşam
kaynağını nasıl kaybeder insan, bilmem. Umudumuz, en karanlık
gecelerimizde doğacak yeni gündür. En sıkıntılı günlerimizde,
gecenin verdiği huzur ve sakinliği bulma umudumuz vardır. Bu
yüzden insan umudunu kaybetmez, en fazla kaybettiğini
zanneder. Umudun kaynağı tükenmez; günler, geceler, doğacak
bebekler ve açacak her bir çiçek ayrı ayrı umut zerreleridir. Evet,
zerre dedim çünkü, bu dünyada umut edilecek o kadar çok şey var
ki bu saydıklarım ancak zerreler gibi kalır onların yanlarında.
Mesela yeni seneler...
O umut dolu gecelerin ve günlerin oluşturduğu kocaman seneler.
Adeta umut ışığı gibi doğarlar içimize. Yeni yılda çoğumuzun bir
beklentisi vardır. Bazıları sıcacık bir yuva ve sıcacık bir yemek
ister. Bazıları ise daha sıcak bir yuva ile daha sıcak yemek... Yeni
yıl çekilişi için bilet alınır. Yetişkinlerin bilet seçerken nasıl da
çocuklar gibi onu mu seçsem bunu mu seçsem dediklerini
görürsünüz. Onların kalbini böyle attıran şey yine umuttur. Yeni
yılda hediyeler, televizyon programları, çekilişler, yemekler ve
daha niceleri... Hepsi bir önceki senenin umutlarını da hatırlatır
bizlere. Kimi gerçekleşmiş, kimi unutulup gitmiş Yada kimi uzun
soluklu bekleyişlere rağmen gerçekleşmemiştir. İster olsun ister
olmasın yeni yılın heyecanı unutturuverir her şeyi.
Gerçekleşmeyen umutlar tazelenirken hiç akılda olmayan şeyler
de umut edilmeye başlanır. Bazılarından vazgeçilir, bazılarına iyi
ki olmamış denilir. İnsanoğlunun en saf, en doğal hallerindendir
adeta yeni yıl umutları. Bir seneyi daha geride bırakıp, 365 günlük
yeni bir umut hazinesine yaklaşırken sizlere tavsiyem, asla
umudunuzu yitirmeyin demek olmaz.
Asla umudunuzu yitirdiğinizi sanmayın. Çünkü umuttur bizi
yaşatan!
umuttur bizi yaşatan
A . G Ü L Ş A H O N U R
ama nafile - mehmet eren
Seviyorum seni dersin seni hiç görmemiş mavi gözlere
Ama nafile yine görmez seni
O anda kapını çalar hiç sevilmemiş yürekler
Anlarsın o zaman aşık olduğunu
Anlarsın sadece senin aşık olduğunu
O ise habersizdir senin kendisi için nefes aldığından
Ölmek istersin son nefesini bile almadan
Görmek istemezsin son anı
Bir an önce gitmek istersin onsuz dünyalara
Bırakmaz seni seni sevebilme umudu
O umuttur ki
hem nefes almanı sağlar hem de senin onsuz aldığın her nefesi sana haram kılar
Yeter başkasını seveceğim dersin
Ama nafile sevemezsin
Anlarsın, sadece gözünü kapattığını
Ama nafile yine görmek istemediğin rüyalarındadır mavi gözlü sevdan
O an keşke hiç sevmeseydim seni dersin
Keşke görmeseydim o mavi gözlerini
Keşke yabancı olsaydım bulunduğun topraklara
Ama nafile...
dayan yüreğim - nisanur karataş
Dayan yüreğim diyerek çıkıyoruz yola.
Seviyoruz yaşamayı bir çocuğun park heyecanı
gibi mutlu ve viran olmuş bir evin yıkılmayacağı inancını taşıdığı kadar umutluyuz.
Paylaşılmamış sevinçlerimiz, yaşanmamış mutluluklarımız, anlık gülüşlerimiz var
hayata dair.
Ve devam ediyor iken yolculuğa yüreğimiz
geliyor ansızın aklımıza.
Ah ! Bu yüreğin yükü ne kadar da ağır diyoruz onca değeri içinde barındırır yine de yıkılmaz
hiç ses etmez dayanır inadına içimizde yaşamaya devam eder. Sonra yaşadıkça yorgunluktan
mı dayanamamış olmasından mı bilinmez bambaşka
bir duyguyu ortaya çıkartıverir, "nefret" derler buna o duygu ki kırar insanı, incitir,
paramparça eder. Ve değişiriz artık sevinçlerimiz, mutluluklarımız veda eder bize usulca...
Sevmek unutulmaya yüz tutar, kırarız ve kırılırız. Biraz daha yaşamaya durdukca kırgınlıklar
ağırlık yapar yüreğimiz de her dokunuşta
batar ve kanatır dayanamayız, toplayıp
kırıkları birleştirmek isteriz kendi içimizde...
Ve yolun başında verdigimiz sözü yeniden
hatırlarız ," Dayan Yüreğim ! " dayan ki
yaşayalım, nefreti değil sevgiyi barındıralım
anlık gülüşlerimizi, gizli saklı neşelerimizi bir köşeden çıkartıp doyasıya yaşayalım !
morgda org resitali
C. Melik Dıvarcı
morgu dahi ısıtan bir
sıcaklığın vardı senin,
uzanıp yanıma fısıldayınca
sevgi sözcüklerini bir
kulağımdan girip,
çıkmıyordu kalbimden…
bilmezdik, piyano çalar gibi
sevişemezdik belki,
ama o dolma parmaklarınla
org çalardın ya bana
değme orkestralar taş çıkartamazdı,
o tek kişilik korona…
dolma parmaklar demiş
kenelinden gelmeyen yoktu hani,
her gelişinde sefertasıyla
yemek değil aşk
taşırdın sanki bana…
suyuna umut banardık,
buharında ısınırdık…
ısınmak sahi ısınmak,
seninle birlikte gitti…
giden her şeye rağmen,
ümidim var dedirten,
kadavrayı dirilten
acemi bir neşter var elbet!
şimdi ben, bekliyorum…
inanabiliyor musun?
Berfin Çelebi
Kanayan dizlerimizi saklardık
Biraz ürkerdik gelecek fırçadan
Biraz da utanırdık zayıf olmaktan
Hani Adana sokaklarında kaybolup her gün
Fayans sayılarını ezbere bildiğimiz kaldırımlarda
Sen ıslık çalmayı öğretirdin bana.
Bilmezdik bu şehriHer gün ayrı bir caddesinde
Evi ararken bulurduk kendimizi
Ama bilmemeyi de yediremezdik kendimize
Geçmişi düşündükçe
Hayıflanıyorum geleceğe.
Değişen çok şey var
Mesela sen yoksun artık
Hatta daha ilerisi
Bu aralar, Adana üşüyor inanabiliyor musun?
son
ümit
SAYI: 10 MART 2015
B U R A K Ç A K I R
Y A S I N Ö Z Y Ü C E L
E N D E R T E M İ R
C . M E L İ K D I V A R C I
E B R U Ö Z D E N
A H M E T S U A T
Z E Y N E P D E M I R
içerik
mart 2015
Demode Bir İroni
Röportaj
Gerçek Mi Değil Mi?
Eskilerden Çıkan Bir Riya
Röportaj
Bal- Kan
Ayrılık Ertesi
-
Burak Çakır
Yasin Özyücel
Ender Temir
Ebru Özden
Ahmet Suat
Burak Çakır
C. Melik Dıvarcı
Zeynep Demir
İmtiyaz Sahibi & Yayın Yönetmeni: Burak Çakır
Editör: Bahri Mert Demirel
Tasarım & Yeniden Düzenleme:
Son Ümit Medya
sonumitmedya@gmail.com
F A N Z İ N : 1 0
-Siz şiir yazarken nelere dikkat ediyorsunuz?
-Öncelikle söyleşi talebimizi kabul ettiğiniz için teşekkür
ederiz Yasin Bey. Söyleşimizin başlangıcı olması açısından;
Yasin Özyücel kimdir?
Şiirlerimde güncel konuları kullanıyorum. Ama dil açısından
aynı şeyi söyleyemeyeceğim maalesef… Çünkü günümüzde
kullanılmakta olan dili ben bile artık anlamakta zorlanıyorum.
Bu yüzden kelime haznemi elimden geldiği kadarıyla
genişletme çabası içindeyim ki benden sonra beni okuyanlar
zorluk yaşamasınlar…
Rica ederim… Ben de bu imkânı bana sağladığınız için sizlere
teşekkür ederim. Kendimden bahsetmeyi pek sevmem. Bu
sebeple kitaplarıma özgeçmiş bile koymadım. Ama kısaca
açıklayacak olursam eğer; atadan anadan yani kökten
Ankara’lıyım. 1986’dan beri dünyadayım. Bir çoban ile
hocanın torunu, kapıcı çocuğu garip bir Yasin’im. Aslımı asla
inkâr etmedim. Şimdilik kadrolu işsizler ordusundayım.
İkametim ise kültür başkenti Eskişehir…
-Günümüz Türk ve dünya edebiyatını nerde görüyorsunuz?
Sizce edebiyatın geleceği nedir?
Kütüphanelerde, tozlu rafların arasında…İşin latifesi bir yana
edebiyat, sanatsal anlamdaki diğer sektörlerin arasında
neredeyse en son sıralarda yer bulabiliyor bence. Edebiyata
gerektiği değeri vermiyoruz maalesef. Bu sebepledir ki
geleceği pek parlak görünmüyor…
-Birçok şair ve yazar okuduklarından etkilenerek
başlıyorlar yazmaya. Hatta ilerleyen sanat hayatlarında da
devam ediyor bu ilham alma mevzusu. Sizi yazmaya iten şey
neydi? İlham aldığınız yazar ve şairler var mıdır, eğer var ise
bu yazarları isimleri bizlerle paylaşır mısınız?
Aslına bakacak olursanız, beni şiir yazmaya iten şey bir başka
sanat dalı olan tiyatro idi. Ortaokul yıllarında okul
tiyatrosunda okuduğum bir şiirden sonra yazmak konusunda
içimde acabalar birikmeye başladı. Lisenin ilk yıllarında
uğradığım ilk aşk felaketi fitilimi ateşledi diyebilirim. Fakat
zaman içinde yazdıklarım aşktan ziyade eleştirisel bir örtüye
büründü. İlham aldığım yazar ve şairlere gelecek olursak;
başta Nazım Hikmet Ran olmak üzere, Necip Fazıl Kısakürek,
Mehmet Akif Ersoy ve Neyzen Tevfik…
-Bir okur olarak sizi deriden etkileyen bir kitap oldu mu?
Olduysa sizi etkileme sebebi neydi?
Tabi ki de… Bülent Akyürek’in Yılgın Türkler kitabı… Olaylara
yaklaşım tarzı, anlatımının ve kullandığı dilin doğallığı, ama
en önemlisi korkusuzluğu beni etkileyen unsurlardır.
-Sizce edebiyatın esas gayesi nedir? Bir şair ya da yazar
yazılarında nelere dikkat etmeli?
Bence edebiyat bir ayna gibidir. Yani insanı insana
anlatmaktır gayesi. Farklı tür ve şekillerde, 7’den 70’e
herkesin anlayabileceği dilde… Bir şair ya da yazar
yazılarında içinde bulunduğu çağa ayak uydurabilmeli. Ama
manevi ve insani değerlerinden hiçbir menfaat ve çıkar
uğruna ödün vermemeli. Haklıyı ve de hakkını savunmaktan
korkmamalı. Bu uğurda ölümü bile göze alabilirse, yazdıkları
er ya da geç değer kazanır…
-Ülkemizde yayınevi ve yazar ilişkisini nasıl
değerlendiriyorsunuz? Sizce yayınevleri yazarları yazmaya
yeterince sevk ediyor mu?
Çok iç açıcı ve samimi bir durumda değil. Zira çok az yayınevi
(iki elin on parmağını geçmez.) birlikte çalıştıkları yazarların
hakkını savunuyor ve işlerinin gereğini yerine getiriyorlar.
Yazarları da teşvik eden zaten bu tür yayınevleri… Diğerleri
insanı kağıttan kalemden soğutuyorlar…
-Edebiyat üzerine yeni projeler bekliyor mu bizi?
Allah nasip eder ise evet…
-Yakın bir zamanda yeni bir kitabınız daha çıkacak,
okuyucularınızı nasıl bir kitap bekliyor?
Henüz taslak aşamasında ama meselenin bir de maddi boyutu
var tabi… O pürüzleri de halledebilirsem eğer bu sene
içerisinde çıkartmayı istiyorum kitabımı. Çünkü son şiir
kitabım olacak bu. Zira bazı mevzularda dilimi sivrileştirdim
ve ağırlaştırdım. Ortaya koyduktan sonra kim üstüne alınır
bilemem… Ama ilk iki kitabımda olduğu gibi içerisinde
sevgiyi de barındıracak yergiyi de…
-Son olarak okurlarımıza söylemek istediğiniz bir şey var
mıdır Yasin Bey?
Bir gün, herhangi bir yerde karşılaşırsak eğer soğuk
durmamalarını rica edeceğim. Ben onlardan farklı biri
değilim. Hiçbir zaman da farklı olmak gibi bir çabam
olmamıştır… Yazdıklarım içerisinde kendilerinden bir parça
bulabileceklerinden eminim. Çünkü ben, beni değil bizi
anlatmaya çalıştım elimden geldiğince…
GERÇEK Mİ
DEĞİL Mİ?
ENDER TEMİR
Bir şiir daha aldı seni benden. Onun daha iyi
yazdığı bir şiir daha. Ölümü engelleyemedi.
Sanki bir askerin tüfeğinden çıkan merminin
toprağı dağıtması gibi. Ya da kuru toprağa düşen
yağmur damlasının torakta yarattığı krater.
Ölüm, bizi yenen şey. Bizi dümdüz eden şey. Ne
kadar uğraşırsam uğraşayım ölüm kadar güçlü
olamayacağım. Ölümü yenemem. Ona direnirim,
ama direnişin sonu zafer olamaz. Savaşın sonu
zafer olur. Peki ne yapmalı? Daha doğru düzgün
yaşayamazken bile, ölüme savaş mı açmalı?
Ölüme son savaş açan adamı öldüren şey bir
sivrisinekti unutma.
Bazen boşa aranıyormuşum gibi geliyor. Dünya
kocaman bir evcilik oyunu. Lakin öyle bir oyun
ki, ‘’para’’ denen kağıt parçaları ve ‘’silah’’
dediğin demir yığınları yaşamla ölüm arasındaki
dengeyi sağlıyor. Bir de ‘’gıda’’ olayı var. Bizi
hayatta tutan şey. Düzenli yemezsek ölürüz,
net. Ama az önce bahsettiğim kağıt parçaları
yoksa gıda da yok. Demir parçaları varsa eğer,
gıda da olsa para da olsa ölüyorsun. Büyük olan
bir seferliğine 100 silah üreteceğine 99 silah
üretse aç insan kalmayacak. Artı fazla gelecek
bir silaha değer kağıt parçaları. Neyse. Bu kadar
yeter evcilikten bahis. Tamam düzen var işliyor
ve saire. Ama insan denen hayvan öyle pislik bir
yaratık ki. Belki de senin düzen sandığın şey,
aslında değil. Bir simülasyonda bile olabilirsin!
Uyan çocuk. Gerçeğe ulaş. Yapabilirsin. Yapmak
zorundasın. Hepimiz için. Kendin için.
3-Kendinizi Türk Edebiyatında nerede görüyorsunuz,
ileride nerede olmak istiyorsunuz?
Kendimi edebiyat dünyasında farklı bir ses ince bir dokunuş
olarak görüyorum...
1-Merhaba Ahmet Bey, öncelikle söyleşi talebimizi kabul
ettiğiniz için teşekkür ederiz. Başlangıç olması için Ahmet
Suat kimdir?
Selamlar…
Ben Ahmet Suat... Sivas ta yaşamaktayım. Sivas`ın ilçesi olan
Zara`daki bir lisede Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni olarak
görev yapmaktayım... Çocukluğumdan beri yazma-okuma
benim en büyük alışkanlığım ve zevkimdir... Çok küçük
yaslarda annemin teşviki ve yol göstericiliğiyle günlük
yazmaya başlamıştım. Bu belki de hayatımdaki övündüğüm
tek şey. Kendimle yüzleşmeyi, kalemimi kuvvetlendirmeyi o
yaslarda öğrendim.
2-Yakın bir zamanda ilk kitabınız olan “Umud Aşk” basıldı ve
kısa bir sürede ikinci basıma ulaştınız. Bize kitabınızdan
bahsedebilir misiniz? Ne anlatıyor Umud Aşk?
4-Toplum-Yazar ilişkisini nasıl değerlendiriyorsunuz?
Toplum yazarı anlayabiliyor mu ya da yazarlar
okuyucularına yeterince ulaşabiliyor mu?
Bütün insanların anlatabileceği bir dünyası vardır ve bazıları
bu dünyaları kâğıda dökerler... İste bu kişiler yazarlardır...
Toplum yazarları anlar, geç de olsa anlar... Yüzyıllar sonra
olsa da...
5-Birçok yazar kitaplara olan ilgisizlikten şikâyetçi, okuyan
bir toplum olmadığımız vurgulanıyor sıkça. Sizce ülkemizde
edebiyatın yeri neredir?
Maalesef ülkemizde bir kitabin tanınması ve okuyucuya tarifi
yüksek maliyetlerin ödenmesi sonucu reklamla
yapılabilmekte... Öyle kusursuz eserler var ki tanıtılmadığı
için kayıp gitmekte karanlığa... Bu beni uzuyor, çünkü yazar
yazmanın dışında bir de yazdıklarını tanıtmakla uğraşıyor. Bu
sebeple okuyucuyu ilgisinden ya da ilgisizlisinden dolayı
suçlayamam...
Yazdığım bu ilk eser kolay okunan bir roman. Yer yer
eğlenceli yer yer hüzün dolu sayfalardan oluşuyor... Akıcı
olan, okurken bir sonraki sayfayı merak ettiren kitabim henüz
mezun olmuş genç bir öğretmenin sıra dışı yaşamını anlatır,
eğlenceli ve bir o kadarda içinde eridiği yoğun duygu
karmaşışıyla okuyucuyu hüzne boğuyor ve imkânsız bir aşkı
farklı bir bakış acısıyla anlatıyor.
6-Yakın bir zamanda bizleri bekleyen bir projeniz var mıdır?
Şuan bir tiyatro eseri üzerinde çalışıyorum… Yakın bir
zamanda okuyucuyla buluşacak umarım…
7-Son olarak okuyucularımıza söylemek istediğiniz bir şey
var mı Ahmet Bey?
a-Kitabınız bir şarkı/türkü olsa ne olurdu?
Kitabım bir şarkı olsaydı içten gelen heyecanla ve
yasama arzusuyla dünyayı yeniden ele aldıran bir
şarkı olurdu...
Son olarak mesajım lütfen en iyi arkadasınız kitaplar olsun...
Teşekkürler...
Biz teşekkür ederiz Ahmet Bey, yazın hayatınızda başarılar…
B A L
K A N
burak çakır
Ürkütücü bir sessizlik hâkimdi geceye, köy halkı
evlerine çekilmişti ancak uyuyabilen yoktu. Bulgar
çeteciler hakkında yayılan dedikodular her geçen gün
artıyordu, adım adım bütün Türk köyleri basıyorlarken
kim, nasıl uyuyabilirdi ki? Köyün dışında kalan ev
denemeyecek küçük kulübede de durum farklı değildi,
otuzlarında bir kadın evinin en köşesinde oturmuş
elindeki silahla nöbet tutuyordu. Şişmiş ve morarmış
gözleri en az üç gündür uyku uyuyamadığını ele
veriyordu, yinede bu kısık kandil lambasının altında
çocukları için eli tetikte bekliyordu. Sessizliği uzaktan
gelen ayak sesleri böldü aniden, Gülsüm yerinden
hafifçe doğrularak pencereye yöneldi. Göz ucuyla
bahçeye bakındıktan sonra sesin geldiği yöne doğru
baktı uzun uzun, birisi doğruca evlerine geliyordu.
Karanlık gelen kişiyi maskeliyordu, tabancasını gelen
adama doğrulttu ve beklemeye başladı Gülsüm.
Adamın ay ışığına çıkmasıyla endişeleri ve bekleyişi
son buldu, kapıya yönelerek yavaşça açtı tüm kilitleri;
Ayrıldıklarında Bahri karsına dikkatlice baktı dolunay
ışığında;
-Gülsümüm yorulmuşsun, haydi yat sen ben tutarım
nöbeti.
İtiraz edecek mecali yoktu Gülsümün, köşeye geçerek
çocuklarıyla birlikte yattı ama uyuyamıyordu. Nihayet
uyuyamayacağına kanaat getirince kalktı eşinin yanına
gitti;
-Bahrim, ne yaptın… satabildin mi bari?
Yakalanmış gibi hissetti kendini Bahri, saklamanın
manası yoktu;
-Birilerini buldum bulmasına da Gülsüm…
-Ne oldu, Bahrim susma kurban olayım!
-Hoş geldin! Diyerek sarıldı kocasına Gülsüm. Nerede
kaldın, merak ettik çocuklarla.
-Ancak geldim Gülsümüm, yollar tekin değil biliyorsun.
Yol uzuyor haliyle…
-Ne bileyim be kuzum, kaçmak üzüyor beni…
Başını önüne eğdi Gülsüm sessiz kaldı bir süre, bu
sükûta Bahri de eşlik etti. Gece gibi karanlık
kaderlerine bakarak sustular beraber…
A Y R I L I K
E R T E S İ
c. melik dıvarcı
neden ayrılık ertesinde
yemek yemez
su içmez insanlar?
çünkü insanlar, toktur
ayrılık ertesinde
acı yerler, yaşarır
gözleri, gözyaşı içerler
ayrılık ertesinde
dizleri ölümüne girerler
titreme yarışına ve
veda ederler yaşamın yarısına,
“Her ölüm erken ölümdür” ya
her ayrılık da erken ayrılıktır,
çünkü yakışmaz hiçbir aşka veda,
çünkü aşk denen Âdem mirası,
öyle Havva’dan sudan bir şey değildir!
doğdukça her yeni insan,
yaşanıp bittikçe her yeni aşk,
miras bırakır
çocuklarına, torunlarına…
ve katlanır aşk…
aşk da miras bırakır
ayrılık ertesine ve
her yeni aşk sonunda
ayrılık ertesi…
* 2 0 1 5 y ı l ı n d a b a ş y a z ı o l a r a k y a y ı m l a n a n " D e m o d e B i r İ r o n i " y a z ı s ı n d a
k u l l a n ı l a n g ö r s e l Z e y n e p D e m i r i m z a s ı t a ş ı y o r .