Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
■ Nisan ayı her şeyden önce sinemanın baharıdır.<br />
Çünkü İstanbul Film Festivali, İstanbullu film severlerin<br />
kalbinde ayrı bir yer tutar. Özellikle<br />
Türkiye’de bir sinematek olmamasının eksikliğini<br />
yaşayan bizler bu açığı hep İstanbul Film<br />
Festivali’nin geniş ve kaliteli içeriğiyle bastırmışızdır.<br />
Bu yıl festivalin en önemli özelliği Türk<br />
Sineması’na verdiği önem. Festivalin Türk<br />
Sineması bölümünde kurmaca ve belgesel olarak<br />
40’ı aşkın film yer alıyor. Bu kadar geniş bir içerik<br />
Türk Sineması adına İstanbul Film Festivali’nde<br />
hiç yer almamıştı.<br />
Festival dünyası ilk heyecanını Ankara Film<br />
Festivali’nde yaşadı. 10 günlük festival boyunca<br />
Ankara’daki sinema salonları doldu taştı. SİYAD<br />
jüri üyesi olarak bulunduğum festival boyunca<br />
hem gösterilen filmlerin içeriği hem de<br />
Ankaralılar’ın ilgisi beni şaşırttı ve çok sevindirdi.<br />
Bu arada Selçuk Üniversitesi tarafından düzenlenen<br />
ve 1-3 Nisan arasında yapılacak olan 9.<br />
Kısaca Film Festivali’nde de Yazı İşleri<br />
Müdürümüz Fırat Sayıcı jüri üyesi. Aynı heyecanların<br />
Konya’da da yaşanacağına inanıyorum.<br />
Dergimizin <strong>12</strong>. sayısı ise yine dopdolu. Mahsun<br />
Kırmızıgül’ün yazıp yönettiği Güneşi Gördüm<br />
filminin başrol oyuncusu Demet Evgar’la keyifli bir<br />
sohbet yaptık. Antalya Altın Portakal Film<br />
Festivali’nin sürpriz filmi Pazar: Bir Ticaret<br />
Masalı’nın yönetmeni Ben Hopkins konuşmak için<br />
<strong>Cinedergi</strong>’yi seçen ünlülerden.<br />
The Westler’ın gizemli güzeli Evan Rachel Wood,<br />
bu hafta vizyona girecek olan Outlander filminin<br />
yakışıklı oyuncusu Jim Cavizel portre sayfalarımızda<br />
işlediğimiz ünlüler.<br />
Özel dosyalarımızda ise Banu Bozdemir’in kaleminden<br />
Vahşet Filmleri, Kerem Akça’dan Spor<br />
Filmleri, Turgay Özçelik’in yorumuyla da Pembe<br />
Panter filmlerinin<br />
dosyalarını okuyacaksınız.<br />
Bununu<br />
dışında Ali Ulvi<br />
Uyanık’ın kendine<br />
has üslubu ile 18+, Fırat Sayıcı’dan Mesela Dedik<br />
ve sizin için hazırladığımız Zamanın Ruhu<br />
dergimizin diğer farklı konuları. <strong>12</strong>. sayıya<br />
geldiğimiz <strong>Cinedergi</strong>’nin Mayıs ayında ilk yaşını<br />
kutlayacağımızı hatırlatır ve bir yıllık bir dergi<br />
olmanın gençliğiyle hazırlayacağımız yepyeni<br />
sayılarda buluşmayı dileriz.<br />
Yayın Sahibi<br />
Star Medya Yayıncılık A.Ş. adına<br />
ETHEM SANCAK<br />
İcra Kurulu Başkanı<br />
MUSTAFA KARAALİOĞLU<br />
İcra Kurulu Başkan Yardımcısı<br />
LEVENT GÜLTEKİN<br />
Genel Yayın<br />
Yönetmeni<br />
Serdar Akbıyık<br />
Yazı İşleri Müdürleri<br />
Banu Bozdemir<br />
Fırat Sayıcı<br />
Katkıda Bulunanlar<br />
Ali Ulvi Uyanık<br />
Kerem Akça<br />
Mekki Arvas<br />
Remzi Bener<br />
Hasan Sayın<br />
Arzu Çevikalp
Yönetmen : Richard Curtis<br />
Senaryo: Richard Curtis<br />
Oyuncular: Philip Seymour<br />
Hoffman, Bill Nighy, Rhys Ifans,<br />
Nick Frost<br />
Konu: Filmde, sürekli rock’n roll müziği<br />
çalarak bir jenerasyona damgasını vuran<br />
ve jazz müziğini tercih eden hükümete<br />
karşı dik durarak İngiliz halkının gönlünü<br />
fetheden bir grup radyo DJ’in öyküsü<br />
anlatılıyor. 1966 yılında BBC haftada iki<br />
saat rock’n roll müziği yayınlarken açık<br />
denizden yayın yapan korsan radyoda<br />
günde 24 saat rock’n roll yayını vardı.<br />
İngiltere’nin yarıdan fazlası her gün korsan<br />
radyoyu dinliyordu.
Yönetmen : Michael Bay<br />
Senaryo: Roberto Orci, Alex Kurtzman,<br />
Ehren Kruger<br />
Oyuncular: Shia LaBeouf, Megan Fox,<br />
Josh Duhamel, Tyrese Gibson<br />
Konu: Sam Witwicky, Transformers’ın<br />
kökenleri konusunda yeni detaylar keşfeder.<br />
En büyük mücadele, Mısır’daki Giza<br />
piramitlerinde gerçekleşir. Çünkü aranan<br />
tapınak bu bölgededir. Filmde<br />
Transformers’ın piramitler öncesinde<br />
Mısır’ı ziyaret ettiği gösterilecek; hiyeroglif<br />
yazılarının günümüzdeki teknolojik araçları<br />
çağrıştırdığına değinilecek.<br />
Yönetmen : Quentin Tarantino<br />
Senaryo : Quentin Tarantino<br />
Oyuncular: Brad Pitt, Diane<br />
Kruger, Daniel Brühl, Eli Roth,<br />
Mike Myers, Julie Dreyfus, Maggie<br />
Cheung<br />
Konu: Çok sevdiği ailesinin, Nazi<br />
Albay Hans tarafından katledilmesine<br />
tanıklık eden Shosanna<br />
Dreyfus adlı kadın, katliamdan kıl<br />
payı kurtularak Paris’e kaçar.<br />
Orada sinema salonu sahibi ve<br />
işletmecisi olarak yeni bir kimlik<br />
edinir. Aynı günlerda Avrupa’nın<br />
başka bir köşesinde Teğmen Aldo<br />
Raine, Yahudi askerler tarafından<br />
kurulan bir grubu düşmana karşı<br />
misilleme yapma amacıyla organize<br />
etmektedir.
Yönetmen : Paolo<br />
Sorrentino<br />
Senaryo: Paolo<br />
Sorrentino<br />
Oyuncular: Toni Servillo,<br />
Anna Bonaiuto, Piera<br />
Degli Esposti<br />
Yönetmen: John Woo<br />
Senaryo : John Woo, Khan Chan<br />
Oyuncular: Tony Leung, Takeshi Kaneshiro, Zhang<br />
Fengyi, Chang Chen<br />
Konu: Çin’de Üç Krallık döneminde meydana gelen<br />
en kanlı savaş olarak bilinen Red Cliff savaşına 1<br />
milyon asker katılmıştı. Yönetmen John Woo, Çin<br />
tarihinin dönüm noktası olan bu savaşı en gerçekçi<br />
şekliyle beyazperdeye yansıtmak için 80 milyon<br />
dolarlık bütçeyle çalıştı. Böylece finans kaynakları<br />
bölgedeki bağımsız yapımcılardan gelen Red Cliff,<br />
Asya’nın bugüne kadar yapılmış en pahalı filmi oldu.
Konu: İtalyan politikacı Giulio Andreotti'nin<br />
tartışmalarla dolu yaşamından yola çıkılarak<br />
hazırlandı. Özellikle de ülkenin yedi defa<br />
başkanlığını yapan siyasetçinin mafyayla<br />
olan bağlantısına yer veriliyor. İtalyan<br />
sinemacılar son yıllarda politikaya filmlerinde<br />
daha çok yer veriyorlar. Il Divo bu politik<br />
hareketin beyazperdedeki en cesur<br />
çıkışlarından biri olarak kabul ediliyor. Öte<br />
yandan filmin son derece stilize bir çalışma<br />
olduğunu da eklemek lazım.<br />
Yönetmen : Paul McGuigan<br />
Senaryo: David Bourla<br />
Oyuncular: Chris Evans, Dakota Fanning,<br />
Camilla Belle, Djimon Hounsou<br />
Konu: Hong Kong'ta yaşayan bir grup genç,<br />
Amerikan hükümetinin el altından yürüttüğü<br />
bir projenin çalışanlarından kaçıyordur. Kendi<br />
çıkarları için kullanılmak üzere onların silaha<br />
dönüştürülmesini isteyen bu kişilerden tamamen<br />
kurtulmak için güçlerini birleştirmeleri<br />
gerekir. Bu amaçla da insanların düşüncelerini<br />
istediği gibi kontrol eden English'e ulaşmaları<br />
ve birlikte savaşmaları gerekmektedir.
Yönetmen : Pascal Laugier<br />
Senaryo: Pascal Laugier<br />
Oyuncular: Morjana Alaoui,<br />
Mylène Jampanoï, Catherine<br />
Bégin<br />
Konu: 1970'lerin başında<br />
Fransa'da, yıllarca kayıp olan kız<br />
Lucie yolun kenarında başı boş<br />
gezerken bir akşam bulunur.<br />
Başına ne geldiğini bir türlü<br />
söyleyemez. Daha sonra polis,<br />
Lucie'nin hapsedildiği ve kimsenin<br />
kullanmadığı izole edilmiş<br />
mezbahı bulur. Bütün deliller kızın<br />
dondurucu odada hapsedildiğini<br />
gösterir. Pislik içinde, aç, susuz,<br />
tecavüze uğramamış Lucie dondurucu<br />
odadan nasıl kurtulmuş ve<br />
başına ne gelmiştir?<br />
Yönetmen : Bill Duke<br />
Senaryo: Brian Bird<br />
Oyuncular: Morris Chestnut, Taraji P.<br />
Henson, Maeve Quinlan<br />
Konu: Gerçek mutluluk, başarı ve aşkın ne<br />
olduğuna dair yıllarca anlaşmazlıklar<br />
yaşayan Dave ve Clarice Johnson, sonunda<br />
evliliklerini bitirme noktasına gelirler. Clarice<br />
bir araba kazası geçirdiğindeyse içine attıkları<br />
ortaya çıkar. Aralarındaki farklılıklar,<br />
Clarice'in fiziksel terapi görmesiyle daha çok<br />
artmıştır. Dave de Julie ve oğlu Bryson ile<br />
vakit geçirmeye başlar. Dave, onlarda bulduklarıyla<br />
bir aile olmanın ve tutkulu bir eşin<br />
özlemini duymaya başlamıştır.
Belgesel sinemanın usta sanatçı ve<br />
kuramcılarından John Grierson’a göre<br />
belgeselin üç temel ilkesi şöyledir…<br />
Belgesel sinema gerçek bir olayı yeniden<br />
sahneler. Doğal/Gerçek insan ve olaylar,<br />
uygar dünyanın perdede yorumlanmasından<br />
daha iyi bir yol göstericidir.<br />
Kendiliğinden oluşan hareketin perdedeki<br />
değeri sahte/yapmacık olandan çok daha<br />
fazla değer taşır.<br />
74 yılında Fransız genç Philippe Petit,<br />
2001’de bir terör saldırısıyla tarihin karanlık<br />
sayfalarına gömülen ikiz kuleler arasına<br />
gerdiği tel üzerinde yürüdü. Üstelik<br />
emniyetsiz… Aradan 34 yıl geçti ve asla,<br />
asla demeyenlere adanan bir belgesel<br />
çekildi; “Teldeki Adam”… Başta sevgilisi<br />
ve arkadaşları olmak üzere, kendine<br />
yardım eden tüm işbirlikçilerinin de tanıklıklarına<br />
şahit olunan bu ip üstündeki<br />
belgesel, bildiğiniz üzere bu yılın en iyi<br />
belgesel Oscar’ını hak etti. Kimileri,<br />
bunun ikiz kule hasretine ve dolayısıyla 8 yıldır<br />
süregelen Amerikan baskıcı hakimiyetinin verdiği egolara<br />
dayandığını düşündü. Kimileri ise, diğer belgesel<br />
adaylarının niteliklerinin zayıf olduğuna.<br />
Hayatı boyunca kendini seyredenlerin yüreklerini<br />
ağzına getirerek ekmeğini kazanmış Fransız Philippe<br />
Petit, (sonradan yarı yolda bırakacağı) sevgilisi ve<br />
yakın arkadaşları tarafından asiste edilerek başarıya<br />
ulaşıyor. İşte bu dile kolay cümlenin açılımını yapan<br />
belgesel, canlandırma yöntemine, ilk ağızdan olayı<br />
yaşayanların şahitliğine, gerçek/belge görüntülere<br />
dayanarak gücünü katlıyor. Filmin en büyük artısı ise,<br />
girişte yazdığımız belgesel kurallarını, yine onları<br />
alaşağı ederek, en azından bazılarını görmezden gelerek<br />
bunu başarması. Öyle ki, çoğu zaman bir belgesel<br />
değil de, illegal yoldan iş yapmaya kalkan bir grup<br />
suç müptelasının heyecan dolu macerasını izliyormuşsunuz<br />
gibi geliyor. Şimdiki haliyle bile oldukça<br />
heyecanlı, hiperaktif ve eğlenceli bir kişilik olan<br />
Philippe Petit, filmin sonlarına doğru, arkadaşlarının<br />
söylemlerinin sertleşmesi ile kafanızda canlandırdığınız<br />
kişinin dışına biraz çıkabilir. Ama, her<br />
zaman güzellikler ve pohpohlamalar olacak değil ya…<br />
Hele ki, böyle eli yüzü düzgün ve eksiksiz bir belgeselde..<br />
Bol ödüllü belgeselin yönetmeni ise İngiltere<br />
doğumlu James Marsh… Geçmişte yaptığı başarılı<br />
işleri de göz önüne alacak olursanız, belgesel kulvarında<br />
uzun vadede adını çok sık duyacağımız kesin.<br />
Yeter ki, Hollywood dişlisi, onu sıkı bir aksiyon çekmek<br />
için öğütmesin. Toparlayalım… Yüzyılın sanat<br />
suçu olarak lanse edilen, adrenalin ve somut verilere<br />
dayalı bu nefes kesen belgesel, Petit’in üzerinde<br />
yürüdüğü tel kadar sağlam. Grierson’un belgesel<br />
manifestosunun yapıtaşlarıyla kolkola karşı kuleye<br />
geçebilirsiniz. Yeter ki aşağı bakmayın!
■ Biz toplum olarak ‘toparlanma’ ya da ‘Titre ve<br />
kendine gel’ hikayelerini çok severiz… Küçükken<br />
bizi gözyaşlarına boğan, The Champ / Şampiyon<br />
filminin son replikleri hala dün gibi kulağımda…<br />
Çocuk oyuncu Rick Schroder'in babasına zorlu bir<br />
dövüş sonrasında döktüğü gözyaşları bizleri de<br />
çocuk halimizle çok etkilemişti… Oğlu için ringlere<br />
çıkmış, yenmiş ve sonra hayata veda etmişti<br />
Şampiyon… Şimdi yıllar sonra yine aynı isimle,<br />
benzer bir teması olan filmle karşı karşıyayız…<br />
Antalya’da izlediğimiz film, Mickey Rourke’un festivalin<br />
konuğu olarak minik köpeğiyle arz-ı endam<br />
eylediği ve filmin havasına yatkın bir profil çizdiği<br />
görüntüleriyle etkisini sonrasında da hissettiriyor…<br />
Tam bir erkek filmi… Gerçek hayatta filmlerinde<br />
olduğu gibi ayyaş, serseri,motor meraklısı ve hatta<br />
boksör Rourke…<br />
1983 yılında rol aldığı Ruble Fish filmine yapılan<br />
eleştirilerden sonra, kötü eleştirilerin müsebbibi<br />
gazetecilerle yıllarca görüşmemişti. Yani tavrı kesin<br />
ve netti. 1991’de suratı dağıldı, dibe vurdu, çirkinleşti,<br />
içine çekildi ama sonra tekrar yükselmesini<br />
bildi. Herkesin en iyi performansını sergilediği<br />
konusunda hemfikir olduğu Angel Heart, (Burada<br />
Robert De Niro’nun uzun tırnakları ve karanlık delici<br />
bakışları lanetlenmesine yol açmıştır)Barfly, White<br />
Sands gibi filmler gerçekten de zirvedir kendisi için…<br />
Barfly için Charles Bukowski’nin hayat hikayesi<br />
denilebilir. Zira sarhoşluk bu iki ismi buluşturur,<br />
Bukowski, hayatını oynayacak insan için Rourke’a<br />
gözü kapalı kendini teslim eder adeta… Yani dip<br />
balıklarının hayatını ve onların yükselişlerini pek iyi<br />
yorumlar ve bünyesine yedirir usta oyuncu… Pek<br />
sevdiğimiz Johnny Depp de azılı hayranlarından…<br />
Yani insanlarla nefret ve aşk ilişkisini en derinden<br />
yaşayanlardan kendisi…<br />
Gelelim kendisinin de yükseliş hikayesi olabilecek<br />
Şampiyon’a… Buradaki rolü profesyonel güreşçi…<br />
Ama yaşlanmış ve gözden düşmüştür.<br />
Ancak müsamere salonlarında ringe çıkar… Kızıyla<br />
bağları kopmuştur. Yalnız adamdır yani… Arada bir<br />
hayranlarının sevgisini tadar o kadar… Ama bünye<br />
bu kadar dövüş temposuna tepki çeker ve kalp krizi<br />
geçirir… Şov dünyasına bu şekilde zoraki bir veda<br />
eden Randy, hayatını gözden geçirmek durumunda<br />
kalır. Bir süre için işler yolunda gidecek gibi gözükür.<br />
Süpermarkette tezgahtar olarak işe girer, kızıyla ilişkisini<br />
düzeltmeye başlar ve bir striptizciyle yakınlaşır.<br />
Ancak dövüşün cazibesi karşı koyulmazdır ve bir<br />
süre sonra ringe geri dönmeye karar verir. Gerçekten<br />
de dönüşü muhteşem olur… Dövüş sahnelerinin<br />
gerçekliği, Rourke’un bu role cuk diye oturması filmi<br />
seyirlik bir hale taşıyor… Kaybedenlerin hikayesi de<br />
diyebiliriz bu geri dönüş filmi için… Oscar’a aday<br />
oldu ama ödülü rakibi Sean Penn’a gitti ödül…<br />
Spirit’le idare etmek zorunda kaldı ama bence<br />
gönüllerdeki yerini tekrar sağlamlaştırdı bu filmle.<br />
Yönetmenlik koltuğunda Darren Aronofsky var…<br />
Yani iyi film, iyi yönetmen ve iyi oyuncu bir arada.<br />
Erkek filmi ama kadınlar da izleyebilir!
Reha Erdem Türk Sineması’nın çok yararlanamadığı,<br />
zamanında belki de küstürdüğü bir yıldız<br />
yönetmen. Onun filmlerindeki duyarlılık en büyük ve<br />
taklit edilemez başarısı. Entelektüel çizgilerin gerisine<br />
çekilmek için örülen anlaşılmazlık duvarlarını kendine<br />
zırh edinmeyen bir isim. Ama yine de onun filmlerini<br />
kalbinizin gözüyle seyretmezseniz büyük zorluklar<br />
yaşarsınız. Sinemayı sevenlerde onun zorluklarının<br />
altındaki değerler için Erdem’e tutkunlar. Bu hafta<br />
vizyona giren Hayat Var, Reha Erdem’in en coşkulu,<br />
en sert, en kendinden emin duruşu sergilediği film. Bu<br />
nedenle de filmin gösterileceği sinema salonlarında<br />
farklı duygular, tepkiler yaşanacağına eminim.<br />
Hikayenin dedesi ve babası ile Boğaz’a kavuşan bir<br />
derenin yanı başında, gecekonduda yaşayan Hayat’ın<br />
ergen olma tecrübesinin toplumumuzun alışık<br />
olmadığı bir şekilde tüm açıklığıyla yüze vuran tarzı<br />
izleyiciyi zorlayacaktır. Bu açıdan Hayat Var, Semih<br />
Kaplanoğlu’nun Meleğin Düşüşü filmiyle aynı kaderi<br />
paylaşabilir. Oradaki insest ilişki ile Hayat Var’da işlenen<br />
11 yaşındaki bir kızın ergenliğe girişinde yaşadığı<br />
tecrübeler ve kullanılmışlıklar seyircimizin pekte alışık<br />
olmadığı konular. Reha Erdem’in dediği gibi filmdeki<br />
Hayat’ın büyümesi, cinselliği keşfetmesi kadar toplum<br />
tarafından cinselliğinin keşfedilmesiyle de koşut gidiyor.<br />
Ve tabii bu durum erkek egemen, kapalı toplumlarda<br />
bir cezaya da dönüşebiliyor. Hayat karakterini Beş<br />
Vakit’ten de hatırlayacağımız 1994 doğumlu Elit İşcan<br />
canlandırıyor. Beş Vakit’te de bu filmde de karanlık bir<br />
kuyunun başında durma hissi veren bakışlarıyla çocuk<br />
oyuncu olmanın zirvelerinde dolaşan Elit İşcan eğer<br />
yurt dışında olsaydı eminim Kristen Stewart veya Evan<br />
Rachel Wood ile yarışacak bir üne sahip olurdu.<br />
Çünkü genç yaşına rağmen işlediği karakterin ruhunu<br />
bize hissettiren ve herkese nasip olmayan bir<br />
kabiliyeti var. Tabii bu oyunculuk dilini oluşturmada<br />
Reha Erdem’in büyük etkisi olduğu mutlak. 2006’da<br />
Beş Vakit ile başlayan İşcan’ın kariyeri Erdem ile yola<br />
çıkmanın kendisi için ne kadar yararlı olduğunu kanıtladı.<br />
Filmde baba rolünü oynayan Erdal Beşikçioğlu<br />
ise kızına ve yatalak babasına bakmak için kayıkçılık<br />
yapan, aslında bu sorumluluğun pek peşinde koşmayan<br />
bir adam. Filmin öyküsü içinde İşcan kadar<br />
etkili bir karakter. Çünkü yaşanan sıkıntılar ve tecrübelerin<br />
ana sebebi bu baba karakteri. Filmi seyrederken<br />
onun zayıflığı izleyicinin neredeyse midesini<br />
bulandıracak. Ama film içinde el kadar kayıkla koskocaman<br />
gemiler arasında dolaştığı sahneler onun ve<br />
toplum içindeki her ferdin yalnızlığını, zayıflığını etkileyici<br />
bir şekilde bize yansıtacak. Yönetmenin de<br />
dediği gibi “İstanbul Boğazı’nda ne zaman yalnız<br />
kalmayı düşünsem o kıyılardan <strong>12</strong> milyon insanın<br />
bana baktığını, ne zaman yalnız kalmak istemesem o<br />
<strong>12</strong> milyon insanın bana arkasını döndüğünü<br />
düşünürüm.” lafı aslında filmin şifresi. Hayat Var, bu<br />
şehirde yalnız yaşayanların filmi. Yalnızlığımızı paylaşmak,<br />
unutmak için Reha Erdem tarafından bize verilen<br />
bir hediye.
HIGH ANXIETY<br />
Canlandıramayacağı herhangi bir kadın<br />
şahsiyet ya da hayat veremeyeceği bir<br />
karakterin olduğunu sanmıyorum!<br />
Bahsettiğim oyuncu, 1926 Iowa doğumlu,<br />
20 yaşında Miss Chicago seçilen,<br />
Northwestern Üniversitesi Drama Bölümü’nde<br />
eğitim almış Cloris Leachman. 21 yaşından bu yana<br />
tiyatro, televizyon ve sinemanın en çok tercih edilenlerinden.<br />
Yardımcı rollerin ilahesi; gerçek bir emektar:<br />
Geçen yıl “The Women”de, evin hazırcevap emektarı<br />
rolünde izledik onu. Bu yıl ise, 83 yaşında, üç filmde daha<br />
yer aldı. IMDb’de sadece oyuncu olarak kayıtlı çalışması,<br />
230! Bu kadar iş arasında, çok yönlü sanatçı George Englund<br />
ile 25 yıl süren mutlu bir evliliğe ve tümü sinemayı deneyecek<br />
olan biri kız, beş çocuğa sahip oldu. Ve tabii, acılar yaşadı:<br />
Kocası ve erkek çocuklarından biri yaşamını yitirdi!<br />
Peter Bogdanovich filmi “The Last Picture Show” (1971) ile Yardımcı<br />
Kadın Oyuncu Oscar ödülünü kazandı. Benim ilk sıramdaki rolü ise,<br />
Mel Brooks’un enfes Hitchcock filmleri parodisi “High Anxiety –<br />
Yükseklik Korkusu”ndaki (1977), erkek partnerine mazoşist yöntemler<br />
uygulayan sadist ve Nazist görünümlü hemşire Diesel! Karşıtlıklardan<br />
doğan gerçek güldürünün çok olanaklı ama bir o kadar da zor rollerinden<br />
biri Diesel’i, “benim oyuncum” Cloris’den defalarca izledim.
Monica Bellucci’nin<br />
İtalyan kanı ağır bastı<br />
ve Fransa Başbakanı<br />
Sarkosy’nin eşi Carla<br />
Bruni’nin hayatını<br />
oynamaktan vaz geçti<br />
■ Fransız yapımcıların<br />
First Lady Carla Bruni’nin<br />
hayatını sinemaya uyarlama<br />
fikri daha ilk andan<br />
sansasyon yarattı. Fransız<br />
‘Le Point’ gazetesinin<br />
haberine göre, Bruni’yi<br />
canlandırması istenen<br />
İtalyan oyuncu Monica<br />
Bellucci teklifi, Bruni İtalyan<br />
vatandaşlığından Fransız<br />
vatandaşlığına geçtiği için<br />
reddetti. Fransız basınına<br />
göre, bir zamanlar İtalya’nın<br />
iki gözde modeli olan<br />
Bellucci ve Bruni artık<br />
görüşmüyor.
■ İngiltere eski Başbakanı Tony Blair ile ABD eski<br />
Başkanı Bill Clinton arasındaki ilişkinin ele alınacağı<br />
filmde, Beyaz Saray'ın o dönemdeki first lady'si Hillary'yi,<br />
ünlü oyuncu Julianne Moore canlandıracak.<br />
Senaryosunu, 'The last king of Scotland' filmleriyle tanınan<br />
İngiliz Peter Morgan’ın yazdığı 'Special Relationship<br />
adlı filmde Bill Clinton'ı, Russell Crowe, Philip Seymour<br />
Hoffman, Alec Baldwin ve Tim Robbins gibi güçlü rakipleri<br />
safdışı bırakan Dennis Quaid canlandıracak. Çekimleri<br />
bu yaz Washington ve Londra'da yapılacak film, Blair'in<br />
İngiltere'de iktidara geldiği 1996 ile Clinton'un görevi<br />
bıraktığı 2000'deki başkanlık seçimleri arasındaki dönemi<br />
ele alıyor.<br />
■ ABD Dışişleri<br />
Bakanı Hillary<br />
Clinton'a yönelik ağır<br />
eleştiriler içeren<br />
belgesel film, ABD'de<br />
ciddi hukuk tartışmalarına<br />
yol açtı. Clinton'ın geçen yıl başkan adaylığı için<br />
kampanya yürüttüğü sırada hazırlanan ve büyük tartışmalara<br />
yol açan çalışmanın, anayasal güvence altındaki<br />
basın özgürlüğünün bir parçası mı yoksa Hillary'yi yıpratma<br />
amaçlı siyasi bir reklam filmi mi olduğu Yüksek<br />
Mahkeme'nin vereceği kararla belirlenecek. 90 dakikalık<br />
'Hillary: The Movie' adlı film, o dönemde başkan adaylığı<br />
mücadele eden Hillary hakkında hayli olumsuz bir tablo<br />
çizerken, eski first lady ile kocası Bill Clinton'un hasımlarının<br />
sert eleştirilerinin yer aldığı röportajları da içeriyor.
■ ‹stanbul Kültür Sanat Vakf› taraf›ndan<br />
bu y›l beflinci kez AKBANK<br />
sponsorlu¤unda düzenlenen 28.<br />
Uluslararas› ‹stanbul Film Festivali, 4 – 19<br />
Nisan tarihleri aras›nda gerçeklefltirilecek.<br />
Geçen y›l 170.000 izleyiciyle yine<br />
rekor bir rakama ulaflan Uluslararas›<br />
‹stanbul Film Festivali program› bu y›l<br />
yine dopdolu. Dünyan›n belli bafll› festivallerinde<br />
gösterilip Türkiye’de merakla<br />
beklenen ço¤u filmin ilk gösterimleri festivalin<br />
geleneksel “Dünya<br />
Festivallerinden”, “Genç Ustalar”,<br />
“May›nl› Bölge” gibi bölümlerinde<br />
yap›lacak. “Gümüfl Ülke, Alt›n Sinema:<br />
Arjantin” ve “Aflk Olsun” gibi yeni bölümlerle<br />
festival program› sinemada yeni<br />
yönelimlere dikkat çekecek; “Asiler,<br />
Azizler, Âfl›klar”, “An›lar›na” gibi bölümlerle<br />
de klasik sineman›n unutulmaz<br />
örneklerine yer verilecek. Her y›l oldu¤u<br />
gibi ünlü konuklar, usta sinemac›lar›n<br />
kat›laca¤› söylefli ve atölye çal›flmalar›,<br />
sinema dersleri ve partilerle iki hafta<br />
boyunca ‹stanbul’da gerçek bir festival<br />
havas› esecek.<br />
■ Cannes Film Festivali ilk defa üç boyutlu<br />
bir animasyonla açacak. Son yıllarda<br />
Hollywood animasyonlarına özel bir ilgi<br />
gösteren Cannes Film Festival’i, Disney ve<br />
Pixar’ın Up'ını açılış filmi olarak seçti. Up, 78<br />
yaşındaki bir serüvencinin inanılmaz<br />
hikayelerini konu ediniyor. Hayatı boyunca<br />
dünyayı gezmenin, tehlikeli ve keyifli maceralar<br />
yaşamanın hayalini kuran adam, biraz<br />
geç bir yaşta bu şansa kavuşuyor. Sekiz<br />
yaşındaki bir gezginin hayatına girmesiyle,<br />
yolculuk başlıyor.
■ Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo<br />
TV Sinema Bölüm Başkanı Doç.Dr. Aytekin<br />
Can, festivalle ilgili şu açıklamayı yaptı: "Kültür<br />
Bakanlığı'nın ana sponsorluğunda gerçekleşen<br />
9.Kısaca Öğrenci Filmleri Festivali'ne 250'ye<br />
yakın film katıldı. Festivalde açılış filmi Anadolu<br />
Üniversite'si yapımı bir animasyon: "Karagöz<br />
Akademisi"... Bu sene festival tarihinde ilk<br />
defa gerçekleştireceğimiz bir olay var. Türk<br />
sinemasının usta oyuncusu Sn. Hülya<br />
Koçyiğit'e sinemaya katkılarından dolayı<br />
Yaşam Boyu Onur Ödülü takdim ediliyor.<br />
Ayrıca sinema arşivcisi Sn. Vadullah Taş'ın<br />
koleksiyonundan Hülya Koçyiğit Film Afişleri<br />
sergisi düzenlenecek. Açılışını Hülya Koçyiğit<br />
gerçekleştirecek. Yine Hülya Koçyiğit'in katılacağı<br />
ve moderatörlüğünü sinema yazarı Fırat<br />
Sayıcı'nın yapacağı bir söyleşi gerçekleştirilecek.<br />
Festivalimizde belgeselden kurmacaya,<br />
deneyselden animasyona film gösterimleri olacak.<br />
Birbirinden değerli akademisyen, sanatçı<br />
ve yazarlardan oluşan bir jüri bu filmlerden<br />
layık gördüğüne ödüller verecek. Bu yıl,<br />
Kanada, Almanya, Kırgızistan, İngiltere ve<br />
Polonya'da okuyan öğrencilerin filmleri de<br />
yarışacak. Gelecek yıl 10.su düzenlenecek festivalin<br />
uluslararası platforma taşınması<br />
amaçlanıyor."<br />
Üyesi), Taha Feyizli (TRT Belgesel Yönetmeni),<br />
Mustafa Karakaya ( TRT Belgesel Yönetmeni),<br />
Yrd. Doç. Dr. Faruk Uğurlu ( Anadolu Üni.<br />
Öğretim Üyesi-Belgesel Fotoğraf Sanatçısı),<br />
Adil Yalçın (Belgesel Yönetmeni-Uluslar arası<br />
Altın Salkım Belgesel Film Festivali<br />
Koordinatörü), Yrd. Doç. Dr. Sühendan Kumcu<br />
İlal (Beykent Üni. Öğretim Üyesi. Uluslararası<br />
Altınsafran Belgesel Film Festivali<br />
Koordinatörü ), Yrd. Doç. Dr. Erkan<br />
Oyal (Beykent Üniversitesi Güzel<br />
Sanatlar Fakültesi Öğretim Üyesi),<br />
Doç. Dr. Aytekin Can ( Selçuk Üni.<br />
İletişim Fakültesi Rd-Tv ve<br />
Sinema Bölüm Başkanı)<br />
KURMACA DALI JURİ ÜYELERİ<br />
Binnur Feyizli (Yönetmen - Yapımcı ), Özlet<br />
Taluer (Kartal Film Festivali Yöneticisi), Kadir<br />
Beycioğlu (Altınkoza Festival Koordinatörü ve<br />
İnönü Üniversitesi Kısa Film Festivali<br />
Yönetmeni), Yrd. Doç. Dr. Kaya Özakgün (<br />
Maltepe Üni. Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema<br />
TV Bölüm Başkanı), Fırat Sayıcı(Sinema<br />
Yazarı), Yrd. Doç. Dr. Meral Serarslan (Selçuk<br />
Üni. İletişim Fakültesi Sinema Anabilim Dalı<br />
Başkanı), Aykut Oray (Oyuncu) ve Tardu<br />
Flordun ( Oyuncu )<br />
BELGESEL DALI JÜRİ ÜYELERİ<br />
Prof. Dr. Sezer Akarcalı (Ankara Üni. İletişim<br />
Fakültesi Rd-Tv ve Sinema Bölümü Öğretim
■ A sınıfı aktörlerin, oyuncu seçimi sırasında<br />
tanıştıkları aktrislere gönül kaptırmaları,<br />
Hollywood'un klasik aşk hikayesidir.<br />
Bruce willis'in, Victoria Secret modeli olan yeni<br />
eşi Emma Heming ile aynı şekilde tanışmış<br />
olması da bu nedenle şaşırtıcı değil. 54 yaşındaki<br />
ünlü yıldız ile 30 yaşındaki eşinin ilişkisine dair<br />
ilginç ayrıntıları yazan New York Post,<br />
Willis'in yeni eşini 'kendi eliyle seçtiğini'<br />
yazdı. Habere göre, 2007'de çekilen<br />
The Perfect Stranger filminde figüranların<br />
seçimiyle bizzat ilgilenen Bruce,<br />
geçtiğimiz hafta evlendiği Emma'yla<br />
o seçimde tanışmış. Ünlü aktör,<br />
kadın oyuncuları rollerinin büyüklüğü<br />
veya küçüklüğüne bakmadan bizzat<br />
kendisi seçmiş. Bruce'un ilk olarak<br />
model Tamara Feldman ile çıktığını,<br />
diğer yandan Emma ile de ilişkisinin<br />
başladığını anlatan bir kaynak,<br />
sonuçta Emma'nın ipi göğüslediğini<br />
anlattı. Çiftin Karayip'lerdeki<br />
düğününe, eski eşi Demi Moore<br />
ile 3 çocuğunun yanında yakın<br />
dostları da katıldı.
■ Geçtiğimiz günlerde eşi ve kızıyla birlikte Japonya'yı<br />
ziyaret eden oyuncu, oraya hayran kalmış ve serinin yeni<br />
filminin Tokyo'da geçmesini istiyormuş. Filmin senaryosunun<br />
daha yazım aşamasında olduğunu belirten yetkililer, en<br />
az ilki kadar heyecanlı bir "Mission: Impossible" macerasına<br />
hazırlıklı olmamızı öğütlüyorlar. Filmle ilgili detaylar ilerleyen<br />
aylarda belli olacak.<br />
■ Akbank sponsorluğunda düzenlenen 28.<br />
Uluslararası İstanbul Film Festivali programına,<br />
belgeselci ve film eleştirmeni Necati Sönmez’in<br />
Gazze saldırısının izleri üzerine yapılmış ilk belgesel<br />
niteliğini taşıyan filmi “Gazze’nin Yarası”, “Türk<br />
Belgeselleri” bölümüne eklendi.<br />
Necati Sönmez’in Mart ayı başında gittiği Gazze’de<br />
çektiği belgeselde, Gazzeliler, İsrail ordusunun,<br />
2008 sonlarında başlayıp yirmi iki gün aralıksız<br />
süren ağır saldırısının ardından yaşadıkları dehşeti<br />
ve kıyımı anlatıyor. İlk elden anlatılan tanıklıklarla<br />
“Gazze’nin Yarası” yalnızca Gazze'yi değil aynı<br />
zamanda tüm savaşların korkunçluğunu<br />
gözler önüne seriyor.<br />
“Gazze’nin Yarası” İstanbul Film Festivali’nde<br />
14 Nisan Salı günü saat 19.00’da Pera<br />
Müzesi Sineması’nda Necati Sönmez’in<br />
katılımıyla gösterilecek.<br />
Basın mensubu veya sinemacı sıfatıyla<br />
Gazze’ye giriş yapamayan Necati Sönmez<br />
tek kişi olarak, kamerasıyla birlikte 8 Mart’ı<br />
Gazzeli kadınlarla kutlamayı hedefleyen<br />
ABD’li sivil topluk örgütü “CodePink - Barış<br />
İçin Kadınlar”ın Gazze’ye düzenlediği<br />
dayanışma gezisine dahil olmayı başardı. 58<br />
kişilik kafilede, ünlü siyahi yazar ve barış<br />
aktivisti Alice Walker, altı yıl önce Gazze’de<br />
bir İsrail buldozerinin altında kalarak can<br />
veren Rachel Corrie’nin anne ve babası da<br />
yer alıyordu. Kahire’de buluşan ekip, Rafah<br />
kapısından Gazze’ye giriş yapmayı başardı.<br />
Arapça biliyor olmanın da avantajını da kullanan<br />
Necati Sönmez filmin senaryosunu Gazze’de<br />
yaşayan genç gazeteci Asma’a Al Ghoul ile kurguladı.<br />
Savaş boyunca ölüm ve yıkım haberleri yapmak<br />
zorunda kalan Asma’a’nın kendisi de filmin<br />
öyküsüne dahil oldu.<br />
“Gazze’nin Yarası” farklı kesimlerden bir grup<br />
insanın, kolay kapanmayacak taze bir yaraya kendi<br />
imkânlarıyla nasıl dikiş atmaya çalıştıklarının<br />
hikayesi.
Mahsun Kırmızıgül’ün<br />
Güneşi Gördüm filminin<br />
başrol oyuncusu Demet<br />
Evgar, Kırmızıgül’ün<br />
herkesi şaşırtan sinema<br />
başarısının sırlarını<br />
<strong>Cinedergi</strong>’ye anlattı<br />
SERDAR AKBIYIK<br />
■ Demet Evgar, Mahsun<br />
Kırmızıgül’ün sette çok<br />
komik ve hiperaktif bir<br />
insan olduğunu söylüyor. En<br />
sıkıntılı zamanlarda bile<br />
oyuncusundan yardım<br />
isteyebilecek alçakgönüllülüğe<br />
sahip olduğunu ve bu<br />
saflığının bütün insanların<br />
kalbini fethetmesini<br />
sağladığını anlatan Evgar,<br />
oynadığı güneydoğulu kadını<br />
canlandırırken de büyüdüğü<br />
Manisa’daki şalvarlı günlerini<br />
hatırladığını sözlerine ekliyor.<br />
Hala baba evine gittiğinde<br />
şalvarını giyip, başını<br />
bağladığını ve üzüm toplamaya<br />
gittiğini söylüyor.<br />
Projeye nasıl dahil oldunuz?<br />
Mahsun’la ortak bir<br />
arkadaşımız senaryoyu biliyordu.<br />
İlk filmde de birlikte<br />
çalışmışlardı. Mahsun nasıl<br />
bir karakter istediğini anlatmış.<br />
Onun aklına da ben<br />
gelmişim. Bana söyledi ben<br />
de Mahsun’un ne kadar<br />
güzel hikaye anlattığını duymuştum.<br />
Bende tamam<br />
dedim görüşelim ve hikayeyi<br />
dinleyeyim. Bana hikayeyi<br />
anlattı senaryoyu okudum<br />
ve kabul ettim.<br />
Sizin daha önce bir köy<br />
kadınını canlandırdığınızı<br />
görmemiştim. O doğaya da<br />
uzaksınız diye düşünüyorum.
Avrupai bir görünüşüm olduğu için böyle bir<br />
rolde akla gelinmesi zor bir isim olabilirim ama<br />
Mahsun bu işin altından kalkabileceğimi<br />
düşündüğü için beni istedi.<br />
Başkarakterlerden birisiniz. Rolünüz için bir<br />
değişim geçirdiğiniz belli. Bu değişimi nasıl geçirdiniz?<br />
Aşina olmadığım tek şey şiveydi. Böyle olduğum<br />
için mi bu işteyim yoksa bu işte olduğum için mi<br />
böyleyim, içimde bulunduğum ortamın bir insanı<br />
oluyorum. Bu “yumurta mı tavuktan, tavuk mu<br />
yumurtadan çıkar”, gibi bir şey. Hayatım boyunca<br />
girdiğim ortama uyum sağlamak benim<br />
yapımda var. Bu köy ortamına çok uzak değilim.<br />
Ben Manisa’da büyüdüm. Arnavutluk’tan oraya<br />
göçmüşüz. Her sene gideriz oraya.<br />
Gittiğimde şalvarımı giyer başımı bağlar<br />
babamın tarlasına gidip üzüm toplarım.<br />
İnsan her yerde insan. Orjinali Fransız,<br />
Kanada yapımı olan “Bir Kadın Bir<br />
Erkek” diye bir dizi çekiyorum. Orada<br />
çekilmiş senaryolar birebir uyarlanıyor.<br />
Bu dizide de gördüm ki kadın her<br />
yerde kadın, erkekte her yerde erkek.<br />
Sevişme doğum bunlar öğretilen şeyler<br />
değil. Emme duygusu bir bebeğe<br />
öğretilmiyor, insanın doğasında olan<br />
şeyler bunlar. Kadın olmakta böyle bir<br />
şey. İnsanlar ve karakterler bilinçaltı ile<br />
vardır. Benim bu karakteri oturtmam<br />
geçmişini bedenime oturtmamla oldu.<br />
Bir Kadın Bir Erkek’de günümüz kadın<br />
erkek ilişkisini irdeliyor. Güneşi<br />
Gördüm’de ise Güneydoğu kırsalındaki<br />
kadının dertleri var. Baktığımızda her<br />
ikisininde farklı problemleri olduğunu<br />
görüyoruz.<br />
Bu içinizdeki birlikle ilgili. Kadının<br />
içinde kendini birleştirmesi, farkında<br />
olmasıyla ve mücadele etmesi ile ilgili.<br />
Ve herkesin birbirine yardım etmesi ile<br />
ilgili. Yardımı dışarıda aramamalıyız.<br />
Önce kendiniz yardım etmeye başladığınızda size<br />
gelen yardımları karşılar duruma geliyorsunuz.<br />
Mahsun’la çalışmak nasıl bir şey?<br />
Herkesin bir başlangıç noktası vardır. Mahsun<br />
sette çok komik, hiperaktif bir insan. Çalışırken<br />
de anlattığından farklı bir şeyi çekme çabası<br />
içinde olduğunu görmedim. Yalın ve saf bir<br />
adam. O samimiyeti ile birçok şeyi başarıyor.<br />
Birçok şeyin altından kalkerken karşı tarafı dinleyip<br />
yardım istediğini gördüğünüzde zaten<br />
yüreğiniz onu kabul etmiş oluyor. Birinci<br />
filminde yaptığı hataları farkında olan bir adam, o<br />
yüzden kendini düzeltebiliyor. Bir şey<br />
önerdiğinizde sizi dinliyor. Böyle temiz yürekli<br />
dinleyen bir adama kayıtsız kalamıyorsunuz.
Sizin sosyal sorumluluk projelerine hassasiyet<br />
ile yaklaştığınızı biliyoruz. Bu<br />
filmde de sosyal mesajlar var. Projeyi<br />
kabul etmenizde ki sebeplerden biri de<br />
bu mu?<br />
Yönetmenin vermek istediği ile benim<br />
katmak istediğim şeyler farklıdır. Ben<br />
politikayı sevmem, benim işim sanat.<br />
Ben o kadını oynamak istedim. Oradaki<br />
kadının kadınlığını hissetmek hissettirmek<br />
istedim. Anladım ki Mahsun bu<br />
filmi çekecek ve bu filmle sinemaya gitmeyen<br />
ve birçok şeyin farkında olmayan<br />
insan sinemaya gidecek. Böyle bir öncü<br />
film olacağını hissettiğimden oynamak<br />
istedim. Gerçek bir hikaye anlatılıyordu.<br />
25 senedir kimsenin aralamaya cesaret<br />
edemediği bir konu anlatılacaktı. Çok<br />
daha cesur ya da başka şekilde anlatılabilirdi<br />
ya da bende rolümü başka şekilde<br />
oynayabilirdim ama bunun sonu yok.<br />
Burada bir kapı aralanacaktı bunu hissettim.<br />
Üç yıldır sinemadan uzaksınız. Bu kadar<br />
ara neden oldu?<br />
Özel hayatımla ilgili kendimi dinlenmeye<br />
almam gerekiyordu. Çünkü yıllarca biriktirdiğim<br />
bir şeyi sergilemiştim ve bunun<br />
da tadını çıkarmak istiyordum. Tabii tiyatro<br />
hiçbir zaman bıraktığım bir şey<br />
değil. Tiyatroda kendimi doldurdum.<br />
Tiyatro ağaca tırmanıp elma koparmak<br />
gibi, kendi kopardığın elmayı yiyorsun.<br />
O süreci ben seviyorum. Biraz uzun<br />
oldu. Bana kalsa bir yıl sonra bir film<br />
daha yapardım ama içime sinen bir<br />
proje de gelmedi elime.<br />
Çok izlenen bir dizi ile geri döndünüz.<br />
Dizilere olan tepkinizi de biliyoruz. Nedir<br />
bu dizinin farklılığı?<br />
Bir Erkek Bir Kadın’ın farklılığı<br />
öyküsünün çok gerçek olması. Süresinin<br />
diğer dizilere göre kısa olması. Ben<br />
bunu kabul ettiğimde kafam da olan<br />
şeyler bunlardı. Direnebildiğimiz kadar<br />
direniyoruz diğer dizilere. Ama “ben asla<br />
yapmayacağım” gibi bir şey söz konusu
değil. Bir Erkek Bir Kadın’dan sonra şunu da<br />
anladım ki bir çok insanın evine girmek güzel bir<br />
şey. Çok aristokrat bir şekilde televizyon izleyicisinden<br />
uzaklaştığınız da başka bir bağı koparıyorsunuz.<br />
Türkiye’de var olmak bunları yapmayı<br />
gerektiriyor. Ama yine de dizi konusunda titiz<br />
davranıyorum. İçime sinen 90 dakikalık bir dizi<br />
gelmediği için ben yokum, yoksa onları beğenmediğimden<br />
değil. Her şeyi içime sinmeli. Bu<br />
konuda ben çok serttim. Bu yumuşak geçişi de<br />
Bir Kadın Bir Erkek’le yaptık. İnsanların beyninin<br />
uyuşturmayan, komedi olan bir<br />
dizi.<br />
Sinema da kadının yerini nasıl<br />
buluyorsunuz?<br />
Bu güne kadar bana böyle roller<br />
gelmiyordu. Artık bu sıkıntı yavaş<br />
yavaş çözülüyor. Demek ki önce<br />
bu sıkıntı çekilmesi gerekiyormuş.<br />
Yeşilçam’a baktığınızda kadın<br />
adına birçok konuyu işlemediklerini<br />
görüyoruz. Bu topraklarda bir<br />
imparatordan 9-10 hikaye<br />
çıkarırsınız ve bunların arkasında<br />
hep bir kadın vardır. Bu ülkeyi hep<br />
kadınlar yönetmiştir. Bir evi bir<br />
ilişkiyi hep bir kadın yönetir. Ama<br />
bu hep dipte giden bir olaydır.<br />
Oraya girmek için bir birikim gerekir. Senaryo<br />
anlamında da Türkiye’nin anlayışı anlamında da<br />
bir patlamaya ihtiyaç vardı. Bu artık patladı. Hak<br />
ettikleri yere varacağına inanıyorum yazılan kadın<br />
karakterlerinin. Dişidir kadın, hayat kadından<br />
çıkar.<br />
Bu filmde yeni kadın oyunculuğunun temellerini<br />
yazan bir oyuncu ile oynadınız. Şerif Sezer ile<br />
oynamak adına ne düşünüyorsunuz?<br />
Müthiş gururluyum oyunculuk anlamında verdiğim<br />
savaşın yanlış olmadığını Şerfi Sezer bana anlattı.<br />
Ben 10 yıldır bu savaşı veriyorum. Bu kadın buna<br />
yıllarca direndi. Vazgeçmeyen, bundan utanmayan<br />
bir kadınla tanıştığım için çok mutluyum.<br />
Çok güzel bir arkadaş kazandım. Beni tiyatroda<br />
da özel hayatımda da yalnız bırakmıyor. Tam<br />
direncimin kırılma noktasında bana ne kadar<br />
doğru yaptığımı hissettirip bir kere daha kendimden<br />
emim olmamı sağladı diyebilirim. Böyle bir<br />
soru içinde çok teşekkür ederim.<br />
Mahsun’un iki filminin sonunda da kırsala bir<br />
dönüş var. Bu bağlamda onun için kırsala dönmek<br />
diyebiliriz. Çağdaş toplum hayatına inanmıyor<br />
da diyebiliriz. Gerçekten modern toplum olmayı<br />
becerememe gibi bir durumumuz var mı?<br />
Gittiğimizde de şunu gördüm ki oradaki insanlar<br />
orayı seviyor. Orada yaşamak istiyorlar. Buraya<br />
gelmek isteyen yok. Neden gelmek istesinler ki,<br />
havası, suyu, toprağı her şeyi güzel.
Bilmek istedikleri şeyi yapmak istiyorlar. Oradan<br />
buraya gelip maddi durumu düzeltmiş insanların<br />
oraya yatırım yapması lazım. Belki o zaman<br />
oradan kimse gelmek istemeyecek.<br />
Festival yapısının bazı filmleri es geçtiğini<br />
düşünüyor musunuz? Mahsun’un ilk filmine de<br />
bir tepki vardı.<br />
Evet bunun temelle ilgili bir şey<br />
olduğunu düşünüyorum. Yurt<br />
dışında oturmuş birçok şeyi<br />
buraya eklemekle ilgili de olabilir.<br />
Mesela Beyaz Melek’in<br />
DVD’si çıktığı için festivale<br />
katılamadı. Bunun da sebebi<br />
Oscar’larda da aynı kuralın<br />
geçerli olması. Ama burası<br />
Türkiye. Oscarlar’da geçerli olan<br />
kuralların burada da uygulanması<br />
şartlarımızı zorluyor. Beyaz<br />
Melek veya başka film çeken<br />
yapımcıların sonsuz bir zenginliği<br />
yok ki. Adam bir film çekiyor<br />
ondan kazandığı parayla diğer<br />
bir filmi çekmeye başlıyor. Bu<br />
döngünün devam etmesi için<br />
DVD de önemli bir şey. Ama<br />
kimse bizim endüstrimizin<br />
gerçeklerini düşünmüyor. Belki<br />
benimde bu yaşananlara içten<br />
içe küskünlüğüm vardır. Beyaz<br />
Melek önemli bir filmdi. Bir<br />
kadın karakter için uzun<br />
zamandır böyle bir şey yapılmamıştı.<br />
Başka umutlar istekler<br />
vardı. İvmesi kayboldu biraz işin.<br />
Ama seneler geçtikçe daha da<br />
oturacaktır umudum bu herhalde.<br />
Hollywood’a gitmek diye<br />
konuşuyoruz hep. Kevin<br />
Space buraya geldiğinde<br />
dedi ki Hollywood’u buraya<br />
getirmek mümkün. Hoş<br />
benim gözüm Avrupa sinemasında.<br />
Orası bana daha<br />
gerçek geliyor, daha çok<br />
çekiyor. Karakter filmlerini<br />
daha çok öne koyuyorum.<br />
En son çekilen Milyoner filmi de bir Amerikan<br />
yapımı. Hikayeleri kalmadı ve oraya yöneldiler.<br />
Bu Hint filmlerin yükselmesi değil. Aynı işlenmemişlik<br />
bizim ülkemizde var. Umarım bizim<br />
filmlerimizi bizim yönetmenlerimiz çeker onlar<br />
kazanır ve biz bir sektör oluştururuz. Çünkü en<br />
önemli şey ve dünyanın en büyük eksiği hikaye
ve bu bizde çok bol. Yönetmenimiz de<br />
var oyuncumuz da var. Oyuncunun hiçbir<br />
sıkıntısı olmaz, yabancı bir yönetmen<br />
gelip bizim oyuncularımızı çok farklı bir<br />
yere götürebilir. Ama önemli olan<br />
Türkiye’deki sinemanın sektörleşmesi. O<br />
yüzden festivallerin desteklenmesi lazım.<br />
Tiyatro, sinema, dizi hepsi var. Bunların<br />
hepsi beraber nasıl oluyor?<br />
Hepsi birbirini çekiyor. Mutlaka inandığım<br />
işlerin içinde oluyorum. Ben sevdiklerime<br />
de vakit ayırıyorum, az uyuyup az yemek<br />
yiyerek hepsine yetişiyorum.<br />
Siz hırslı bir insansınız. Hırslı sanatçılarda<br />
yönetmenlik yazarlık gibi şeylere eğilme<br />
durumu vardır. Siz de böyle bir şey var<br />
mı?<br />
Belki de dediğiniz hırs aslında başarısızlığı<br />
sevmemek. Çünkü bir ürün<br />
çıkardığınız da bunu sadece Türkiye<br />
insanına çıkardığımı düşünmüyorum.<br />
Türkiye’deki insanları başka bir tarafa<br />
koyduğum için değil, sakın yanlış anlaşılmasın.<br />
Çok aşikar ki dünya standartları<br />
çok farklı yerde. Benim<br />
kabuğum dünya. Dünyanın içinde herhangi<br />
bir noktadayım. O yüzden<br />
kendimi bir bölgeye bir yere ait<br />
hissedemiyorum. Dünyaya ve evrene ait<br />
bir noktasın. O yüzden albümle ilgili<br />
kendimi şımartma durumum olabilir. Şu<br />
an gündemde değil ama. Kardeşim<br />
yönetmenlik okuyor. Küçük denemeleri<br />
oluyor onda oynuyorum. Her şeyi kontrol<br />
edebilmek çok zor. Bir süre bir şeylere<br />
ara vermem gerekiyor herhalde. Ben<br />
kolektif olma durumunu da seviyorum,<br />
belki tek başına bir şeyler yazmaya<br />
cesaret edemem ama güvendiğim yazar<br />
arkadaşlarıma danışıp öyle fikirlerim<br />
hikayelerim araştırmak istediğim konular<br />
var. Ben daha çok araştırma kısmında<br />
olmak istiyorum.<br />
Sinema için yeni bir proje var mı?<br />
Belirlenmiş bir şey yok henüz.<br />
Bekliyorum ve istiyorum. Yazar<br />
arkadaşlarımla hikaye çalışmalarım var.
BANU BOZDEMİR<br />
■ Teen - slasher türü perdeye daldığı ve<br />
gençleri biçmeye devam ettiği günden bu<br />
yana hız kesmiyor… Cadılar Bayramı, 13.<br />
Cuma ve Elm Sokağı’nda Kabus gibi bu türe<br />
öncülük eden filmleri saygıyla anıp, son yıllarda<br />
‘genciz, neşeliyiz, kamp yapalım ve sırayla<br />
ölelim’ tarzı filmlere bir bakalım istedik… Bu<br />
ay vizyona giren Kıymık / Splinter ve 13. Gün<br />
(Friday, the 13th) ilhamımız oldu, bizi bu yollara<br />
soktu…<br />
Cinnet / Timber Falls<br />
Mike ve Sherly kamp tatiline giderler. Batı<br />
Virginia dağlarında, sinekli ve ıssız bir bölgeye<br />
kamp kurarlar. Hayatla ilgili bağlarını pek<br />
bilemiyoruz ama çif ya da grup olarak gelen<br />
gençlerin tek derdi eğlencedir. Ama bu<br />
bölgede yaşam kuranlar böyle ‘kafama esti<br />
geldim’ ziyaretlerinden pek hoşlanmazlar.<br />
Burada da böyle oluyor. Yoldaki gizemli<br />
kadın ve sapa yolda kızın karşısına çıkan şerif<br />
de planın bir parçası… Kaybolmalar, yaralanmalar,<br />
kaçma kovalamacalar birbirini izler…<br />
Tatile gelen çiftler insanlıktan çıkar, bir süre
sonra kimse diğerini iplemez, gemisini kurtaran<br />
kaptan durumu yaşanır. Altından yerli çiftin özel<br />
sorunları çıkar.<br />
Joy Ride: Dead Ahead / 2<br />
2001 Yılı yapımı Joy Ride (Asla Yabancılarla<br />
Oynama) filminin devamı niteliğindeki Joy Ride 2:<br />
Dead Ahead, ilk filmin ana teması olan<br />
‘yabancılara bulaşmaya gelmez' önermesini ikinci<br />
filmde de devam ettiriyor. Aksiyon ve gerilim<br />
yine gırla gidiyor, şiddet ve işkence tavan yapıyor.<br />
Yine kızlar ve erkekler var, peşlerinde koca<br />
bir tır ve bir türlü ölmeyen bir katil. Gerilimi<br />
revaçta tutmak için bol bol efekt var. İlk filmi<br />
yöneten John Dahl ikinci filmde koltuğunu Louis<br />
Morneau'ya devretmiş. Üçüncüsü yakındır…<br />
Cehenneme Bir Adım / The Descent<br />
Cehenneme Bir Adım, tehlikeye iniş filmi. Bu kez<br />
karşımızda dağcı kızlar, aşağıda ise ilginç<br />
yaratıklar var. İngiliz Sinema yazarları Birliği<br />
tarafından gösterildiği yıl 'Yılın En iyi Korku<br />
Filmi' olarak gösterildi. Mağara inişi için<br />
bir araya gelen altı kız arkadaşın başından<br />
geçenler anlatılıyor. Kızların iniş<br />
yaptıkları mağaranın derinliklerinde<br />
kendilerini aç ve vahşi yaratıklar bekliyor. Düşen<br />
kayalar da mağaranın çıkışını kapatır.<br />
Labirentimsi bu mağaradan çıkış yolu aramaya<br />
başlayan kızlar, eski sırların ortaya çıkmasıyla<br />
birbirlerine sırtlarını döneceklerdir. Yani kaçış<br />
aynı zamanda bir iç hesaplaşmaya dönüşecektir.<br />
Dağların hakimi / King Of The Hill<br />
Quim, kırsal bölgede arabasını sürmektedir.<br />
Ormanlık alana geldiğinde kaybolur ve birden<br />
üzerine ateş açılır. Mermilerden açmaya<br />
çalışırken, kendi gibi kaybolduğu belli olan güzel<br />
Bea ile tanışır. Beraber ormana doğru kaçmaya<br />
başlarlar. Soğuğun ortasında başlayan bu kaçış<br />
heyecanlı saatleri beraberinde getirir. Sonu ise<br />
tam trajedi… Tehlikenin nerden ve kimden<br />
geldiği sonuna kadar belli olmayan filmlerden.<br />
Davetsiz Gelen / Reeker<br />
Uzak ve ıssız bir otoyol açıklanamaz bir şekilde<br />
kapandığında, beş öğrenci kendilerini<br />
çölün ortasında buluverir.<br />
Yeni şartların eğlencelerini<br />
bozmasına izin vermeyen<br />
gençler, lanetli varlıklar
tarafından rahatsız edilirler. Otelde akşam yemeği sırasında<br />
tanıştıkları bir yabancı karısının kayıp olduğunu ve en büyük<br />
korkularının gerçek olduğunu anlatır. O da ölü insanlar görmüştür...<br />
Cinayet kurbanlarından biri karısını alarak karanlık<br />
bir gücün yardımıyla ortadan kaybolmuştur... Gözleri<br />
görmeyen fakat duyuları bu sayede normal insanlardan çok<br />
daha güçlü bir öğrencinin önderliğinde geceyi hayatta<br />
kalmaya çalışarak geçireceklerdir.<br />
Kanlı Mesai / Severance<br />
Çok uluslu silah şirketi Avrupa satışından sorumlu çalışanlarını<br />
bir hafta sonu tatili ile ödüllendirir. Altı çalışandan<br />
oluşan ekip beklediklerinden çok daha mütevazi tatil<br />
köyüne gelirler. Çapkın Harris, herkesi burada eskiden bir<br />
grup özel eğitilmiş askerin karıştığı bir katliam gerçekleştiğine<br />
ikna etmeye çalışır. Ona inanmayanlardan biri de<br />
bilgisayar dahisi Steve'dir; çünkü LSD almıştır ve etraftaki<br />
geyiklerin kendisine hakaret ettiklerini düşünmektedir! Ertesi<br />
gün ekip, programlarının değiştiğini öğrenerek hayal kırıklığına<br />
uğrar. Zira aklını savaşla bozmuş birinci sınıf askerlerden<br />
oluşan bir grup tarafından takibe alınmışlardır. Böylece<br />
mesleklerinde en çok kullanılan lafın ne kadar doğru<br />
olduğunu anlarlar: Öl ya da öldür!<br />
Kurt Kapanı / Wolf Creek<br />
Üç üniversite arkadaşı tatil için Wolf Creek Ulusal<br />
Parkı'ndaki gizemli meteor kraterini görmek üzere parka<br />
giderler. Geri döndüklerinde arabalarının çalışmadığını<br />
görürler. Hiç kimsenin olmadığı bu dev, boş alanda çaresizce<br />
kendilerini kurtaracak birilerini beklerler. Hava kararmaya<br />
başladığında, oranın yerlisi olan Mick, gençleri kamyonuyla<br />
kurtarır. Sabah olduğunda, Mick'in, arabalarını tamir<br />
etmek ve onların gitmelerine izin vermek gibi bir niyeti<br />
olmadığı gerçeği ortaya çıkar. Üç arkadaş bir kaçış yolu<br />
ararken, inanılmaz, vahşet dolu gerçekle yüz yüze gelirler.<br />
Lanetli Topraklar / The Ruins<br />
Meksika’nın pırıl pırıl güneşi, sıcak suları, kızgın ve<br />
neredeyse altından kumlu sahilleri her yıl sayısız turisti<br />
davet eder. Böyle ortamlar özellikle ucuz eğlence arayan<br />
gençlerin ilgi odağıdır. Çok iyi arkadaş olan Amy ile Stacy,<br />
yanlarına erkek arkadaşlarını da alarak Meksika’daki turistik<br />
bir bölgeye tatile giderler. Grubun tatili sona yaklaşırken<br />
antik Maya harabelerini görme umuduyla bir ormana yolculuk<br />
yaparlar. Ancak arkeolojik kazı bölgesine vardıklarında<br />
beklenmedik olaylar meydana gelince korkuya kapılan genç<br />
gezginler, eski bir taş yapının tepesine sığınırlar. Orada
gizlenmiş ölümcül tehditle yüz yüze kaldıklarında<br />
gençler için vahşi bir hayatta kalma mücadelesi<br />
başlayacaktır.<br />
Otel / Otel 2<br />
Otel, üniversite mezunu iki gencin sırt çantalarıyla yaptıkları<br />
Avrupa gezisini konu alıyor. Paxton ve Josh,<br />
sonunda sırt çantalı Amerikalıların nirvanası olarak bilinen<br />
öğrenci pansiyonuna gelirler. Bu özel yer bir<br />
Slovak kasabasının dışındadır ve güzel oldukları kadar<br />
da çaresiz Doğu Avrupalı kadınlarla doludur. İki<br />
kafadar çok geçmeden egzotik güzeller Natalya ve<br />
Svetlana'yla yakınlaşırlar. Üç erkek kahramanın<br />
Slovakya'daki bir otelde yaşadıkları korkunç<br />
tecrübenin anlatıldığı ilk film Otel'den sonra, ikinci versiyonda<br />
üç kadın, yaz için yurt dışına çalışmaya gittiklerinde,<br />
Slovakya'daki otelin, diğer Avrupa ülkelerine<br />
de yayılmış korkunç ününü öğrenirler. Ama bu, içine<br />
düşecekleri dehşet verici tuzaktan kurtulmalarını<br />
engelleyemeyecektir.<br />
Ölülerin Günlüğü / Diary Of The Dead<br />
Bir grup film öğrencisi, ormanlık bir alanda korku filmi<br />
çekerlerken gerçek zombilerle karşı karşıya kalırlar. Bu<br />
durum karşısında kameralarını kurgudan gerçekliğe<br />
döndüren öğrenciler aynı zamanda olayların kaydını<br />
tutarak tarihte yer almasını isterler. Zombileri tek tek<br />
kaydetmeye çalışan gençler için bu kayıtlar artık hayatlarından<br />
bile önemli hale gelir. Olayların kısa süre<br />
içerisinde medya tarafından duyulması sonucu, çektikleri<br />
film bir yandan da medyanın çarpıtarak yansıttığı<br />
haberlere de rakip olacaktır.<br />
Şeytanın Oteli / Cold Prey<br />
Kış mevsiminin ortası. Beş genç snowboard yapmak<br />
için Jotunheimen dağının bulunduğu bölgeye doğru<br />
yola çıkar. Bir rampada snowboard yapan beş<br />
gençten biri çok kötü düşer ve bacağını kırar. Beş<br />
genç, bulunduklara yere az bir mesafede bir dağ oteli<br />
bulurlar. Gençler, geceyi orada geçirirler. Fakat otelde<br />
yalnız değildirler. Kısa bir süre sonra, zemin katta, zindan<br />
gibi pis bir oda keşfederler ve bu odada birisi<br />
yaşamaktadır. Kısa bir süre sonra Norveç’in adı çıkmış<br />
ve kararlı seri katili ile gençler arasında kedi fare oyunu<br />
başlar ve bunu yaşam ile ölüm arasındaki savaş takip<br />
eder. Gençlerin sayısı azaldıkça, aralarındaki<br />
arkadaşlık ve cesaret test edilecektir.
Timsah: Nehrin Dişleri / Rogue<br />
Amerikalı bir gezi yazarı olan Pete,<br />
Avustralya’nın Kuzey Bölgesi hakkında<br />
bir yazı hazırlıyordur. Çıktığı bir nehir<br />
turu, güzel tur rehberi Kate sayesinden<br />
başlangıçta keyifli bir yolculuktan<br />
ibaretken; teknelerinin<br />
bölgede yaşayan timsahlardan<br />
birinin saldırısına uğraması ile<br />
tam bir kabusa dönüşür.<br />
Teknelerinin batan grup,<br />
yakındaki küçük bir kara<br />
parçasına sığınır. Ancak gelgitli<br />
nehrin suları, gün batımı<br />
ile yükselir. Ve onları sadece<br />
birer av olarak gören timsah,<br />
sandıklarından hem çok<br />
daha büyük, hem de çok<br />
daha zekidir.<br />
Boş Oda / Vacancy<br />
Araları açık bir karı kocanın arabalarının gecenin geç bir saatinde<br />
gözlerden uzak bir taşra yolunda bozulması bir kâbusa yol açar.<br />
Çift şeritli ıssız ve karanlık bir otoyolda arabasız kalan David<br />
Fox ve yakında boşanacağı eşi Amy geceyi tuhaf ama zararsız<br />
görünümlü bir adam tarafından işletilen döküntü bir motelde<br />
geçirmeye mecbur kalırlar. Kaldıkları odanın gizli bölümünde<br />
işkence filmleri bulurlar. İşkencenin bir parçası olmaya ramak<br />
kalmıştır…<br />
Dehşetin Gözleri / Cabin Fever<br />
Jeff, Karen, Paul, Marcy ve Bert, okul arkadaşları<br />
olarak, çalışma hayatına başlamadan önce birlikte<br />
tatil geçirmeye karar verirler. Bunun için ormanın<br />
derinliklerinde bir kulübeye doğru yola çıkarlar.<br />
Kulübeye geldikten kısa bir süre sonra<br />
içlerinde biri hastalanır. Zamanla virüse<br />
kurban gitmemek için yardım gereksinimi<br />
duyarlar. Hastalık her birinin gerçek<br />
yüzünü ortaya çıkaracak ve ilişkilerine<br />
beklenmedik bir yön verecektir.<br />
Düş Kapanı<br />
Çocuk yaşlarda dört arkadaş,<br />
hasta bir çocuğun hayatını<br />
kurtarır. Bu olayın<br />
ertesinde telepatik
güçlere sahip olurlar.<br />
Başkalarının zihnini okuyabilme<br />
yeteneğine sahip<br />
olmuşlardır. Zamanla hepsi<br />
ayrı dünyalara dağılır, farklı<br />
işlerle uğraşmaya başlarlar.<br />
Fakat seyrek de olsa, av için<br />
bir araya gelmeyi ihmal<br />
etmezler. Buluşmalarından<br />
biri öncekilere hiç benzemeyecektir.<br />
Karşılarına gizemli bir<br />
adam çıkar, bu<br />
sadece bir<br />
başlangıçtır.<br />
Bulundukları bölgenin<br />
gizli bir nedenden<br />
dolayı karantina altına<br />
alındığını öğrenen<br />
adamlar, çocukluklarıyla da bağlantılı şaşırtıcı bir gerçekle<br />
karşılaşırlar.<br />
The Stranger<br />
Kristin McKay ve James Hoyt çifti bir dostlarının düğününde<br />
döndükleri gece, James'in ailesinin yazlık evinde bir gece<br />
geçirmeyi planlamaktadırlar. Romantik başlayan geceleri,<br />
kim oldukları belli olmayan üç kişinin ortaya çıkmasıyla son<br />
bulur. Güvenli sandıkları evleri, bu maskeli yabancılar<br />
tarafından terör ortamına çevrilecektir.<br />
Teksas Katliamı /<br />
Günümüzde başka versiyonlarının da bulunduğu<br />
ve 1990’larda ortaya çıkan teen-slasher tarzı<br />
korku filmlerine ilham kaynağı olan Teksas<br />
Katliamı, 1950’lerde ortaya çıkan Ed Gein adlı<br />
seri katilden esinlenmiştir. 1974 yapımında<br />
beş arkadaş büyükbabalarının evine<br />
birkaç günlüğüne eğlenmeye<br />
giderken Teksas yolunda bir otostopçuyu<br />
arabalarına alırlar.<br />
Normal olmadığı belli olan<br />
otostopçu elini keserek ve<br />
onlardan birini bıçaklayarak<br />
gerçek yüzünü ortaya çıkarır.<br />
2003 yapımı filmde 20’li<br />
yaşlarındaki gençler vahşet<br />
dolu anlar yaşar.
Birçok kez Oscar törenini sunan Whoopi<br />
Goldberg, işsizlikten, bir özel kanal için canlı<br />
yayında muhabirlik yapmaya mecbur kalmıştır.<br />
Kırmızı halıda başlayan gece, kulis ve sahnede<br />
bitecektir…<br />
üzerinde Abdullah Tekstil-Mahmutpaşa-Turkey<br />
yazıyor. İlginç! Açıkçası ben de ilk defa duydum bu<br />
markayı… Neyse… İşte Leonardo Di Caprio… Hey,<br />
Leo! Bu tarafa gel.<br />
Leonardo Di Caprio: Merhaba Whooper. Ay pardon<br />
Whoopi.<br />
Whoopi Goldberg: Neler hissediyorsun Leo? Bu<br />
gece kimler götürür Oscar’ı.<br />
Leonardo Di Caprio: Kim olacak tabi ki ben!<br />
Whoopi Goldberg: İyi de sen aday bile değilsin ki!<br />
Leonardo Di Caprio: Olsun sürpriz yapacağım.<br />
Because, I am the king of the world! (Der ve<br />
koşarak kaçar)<br />
Whoopi Goldberg: Yürü be kim tutar seni. Sayın<br />
seyirciler Penny’nin sırrından sonra, Leo’nun da<br />
çıldırışına tanık oldunuz. Bu gecenin en şanslı seyircileri<br />
sizlersiniz. Hadi biraz da kulise göz atalım.<br />
Whoopi Goldberg kameramanla birlikte kulise girm-<br />
Whoopi Goldberg: (Üzerinde simsiyah kadife bir<br />
elbise ile, diğer kameraman ve muhabirleri ite<br />
kaka, kırmızı halı geçişlerinde sunuma başlar) Evet<br />
sayın seyirciler. Canlı yayınımız başladı. Evet, ilk<br />
olarak, bu geceyi sunacak olan Hugh Jackman<br />
geliyor. Hugh! Hugh! Heeey, Hugh! Buradayım.<br />
(Ona doğru seslenir, ama Hugh Jackman,<br />
Whoopi’yi görmemezlikten gelir.) Allahın cezası,<br />
şımarık herif! (Birden kamerayı hatırlar) Pardon<br />
sayın seyirciler. Bir an kendimi kaybettim. Evet,<br />
şimdi yaklaşan kişi ise Penelope. Ooo, çok şık<br />
giyinmiş. Heyy, Penny. Buraya baksana.<br />
(Penelope yaklaşır.) Merhaba Penelope.<br />
Penelope Cruz: Merhaba.<br />
Whoopi Goldberg: Çok şık görünüyorsun. Nerden<br />
kıyafetin?<br />
Penelope Cruz: Ee, bu 60 yıllık antika bir kıyafet.<br />
Uzun zamandır dolabımda duruyordu. Kısmet<br />
bugüneymiş.<br />
Goldberg: Peki nereden almıştın kıyafetini?<br />
Penelope Cruz: (Sırıtarak konuyu geçiştirir) Bırakın<br />
da orası bana kalsın. Geç kaldım.<br />
(Saatine bakar) Eyvah saatim yok. Acaba evde mi<br />
bıraktım? Ama eminim yanıma aldığımdan. Neyse<br />
size iyi yayınlar…<br />
Penelope telaşla giderken elbiseden bir etiket<br />
düşer yere. Whoopi, alıp bakar.<br />
Whoopi Goldberg: Evet sayın seyirciler.<br />
Penelope’nin bir sırrını ortaya çıkarttık. Etiketinin
eye çalışır. Güvenlikte takılır.<br />
Whoopi Goldberg: Sen benim kim olduğumu biliyor<br />
musun. Ben senin yaşın kadar Oscar sundum<br />
tamam mı! Haddini bil ve beni içeri al.<br />
Güvenlikçi: Kusura bakmayın hanfendi. Sizi içeri<br />
alamam. Kulise girmek yasak. Zaten bir sürü hırsızlık<br />
şikayeti aldık bu gece. Ortalıkta birileri cepçilik<br />
yapıyor.<br />
Whoopi Goldberg: (Bu sırada kulisin aralanan<br />
kapısından, içeride makyaj yapan Hugh Jackman’ı<br />
görür) Hey, Hugh. Benim, Whoopi. Bi yardım et de<br />
beni de içeri alsınlar. Kısa bir röportaj yapalım.<br />
Hugh Jackman, onu görmemezlikten gelmeye<br />
devam eder. Kalkıp kulisin kapısını kapatır.<br />
Whoopi Goldberg: Aşağılık herif. Alacağın olsun<br />
senin! Bi tarafın mı kalktı, haa! (Kameraman uyarır)<br />
Pardon seyirciler, yine kaybettim kendimi. En iyisi,<br />
biz salona geçelim ve tören öncesine bakalım.<br />
Salona geçerler, koltukların arasında, oturanlarla<br />
röportaj yapmaya başlarlar.<br />
Whoopi Goldberg: Evet, sevgili seyirciler. Gözüme<br />
Sean Penn’i kestirdim. Bakalım neler diyecek?<br />
Selam Sean!<br />
Sean Penn: (İrkilerek) Selam. Nerden çıktın sen?<br />
Whoopi Goldberg: Birkaç soru soracağım vaktin<br />
var mı?<br />
Sean Penn: Hayır hiç vaktim yok. ABD, Irak’a<br />
girmeden bişiler yapmam lazım. Politik filmler çekmek,<br />
vatandaşlıktan çıkmam falan lazım.<br />
Whoopi Goldberg: İyi de, ezeli düşmanın Bush<br />
çoktan gitti Beyaz Saray’dan. Obama geldi. Hatta<br />
sırf bu yüzden sana bu akşam en iyi oyuncu<br />
Oscar’ı vereceklermiş diye söylentiler var.<br />
Sean Penn: Yanılıyorsun. O söylentiler doğru ama<br />
Bush’tan dolayı değildir. Olsa olsa artık<br />
Amerika’da her üç erkekten biri gay olduğundandır.<br />
Malum son filmim Süt’de bir<br />
eşcinseli canlandırıyorum. Bu arada 5<br />
papelin var mı? Sanırım cüzdanımı<br />
düşürdüm yada çalındı.<br />
Whoopi Goldberg: Olsa dükkan senin.<br />
Malum, kriz var. Hadi başarılar sana. (<br />
Sean Penn’in yanından ayrılır, birkaç sıra<br />
arkada Mickey Rourke’u görür) Hey,<br />
Mickey! Selam.<br />
Mickey Rourke: Selam Goldi.<br />
Whoopi Goldberg: Oscar’ı Sean Penn’e<br />
vereceklermiş gibi duydum.<br />
Mickey Rourke: (Whoopi’nin kulağına<br />
eğilerek fısıldar) Biliyor musun Goldi, eğer<br />
böyle bişi olursa Sean’i cehenneme yollayacağım.<br />
Whoopi Goldberg: Ooo! Burası kızışacağa<br />
benzer sayın seyirciler.<br />
Bu sırada tören başlar. Sahneye Hugh<br />
Jackman gelir. Herkes alkışlamaktadır.<br />
Önce vasat sesiyle birkaç müzikal parçayı<br />
okur. Bazı seyirciler kulaklarını tıkar.<br />
Hugh Jackman: Herkese merhaba! 2009<br />
Oscar’larına hoş geldiniz. Hemen bir<br />
espriyle başlayayım. Whoopi Goldberg’in<br />
hayaleti buralarda dolaşıyor, haberiniz<br />
olsun! (Kimse gülmez) Ne o, komik bulmadınız<br />
galiba.<br />
Whoopi Goldberg: (Salonun ortasında<br />
bağırır) Hey, ben buradayım ve hala<br />
ölmedim seni aşağılık herif.
SERDAR AKBIYIK<br />
■ Evan Rachel Wood, Hollywood'un bize<br />
yeni hediye ettiği düşler prensesi. 22<br />
yaşındaki güzel yıldız 1994'te televizyon<br />
dizileriyle kariyerine başladı. 7 yaşında<br />
kamera karşısına geçen Wood, iki abisinden<br />
büyük olanı Ira David Wood ile<br />
birçok filmde beraber oynadı. Genç<br />
yaşta oyuncu olmanın çok zor olduğunun<br />
bilincinde olan yıldız duygularını şöyle<br />
açıklıyor: Hep göz önünde olmak beni<br />
çok rahatsız ediyor. Kendi küçük yaşamıma<br />
saklanabilmek isterdim. Bu konuda<br />
Jodie Foster'ı kendime hep örnek aldım.<br />
Çünkü o da çocuk yıldız olarak başladığı<br />
kariyerini sapasağlam ayakta durarak<br />
devam ettiriyor." Bütün bu sıkıntılarına<br />
rağmen kendini çok şanslı sayan ve<br />
dünyaya tekrar gelse hayatında hiçbir<br />
şeyi değiştirmeyeceğini söyleyen<br />
Wood'un klasik bir Hollywood kızı<br />
olmadığı söylemlerinden de çok belli.<br />
Çocukluk ve ergenlik döneminde giydiği<br />
giysilerle dalga geçen yıldız artık daha<br />
sade giysileri ve daha az gösterişli bir<br />
hayatı tercih ettiğini anlatıyor. Wood'un<br />
gösterişsiz seçim dediği isimler de Oscar<br />
De La Renta ve Armani...<br />
Kuzey Karolayna'da doğan Wood tam bir<br />
İngiltere hayranı. İngiltere'nin yağmuruna,<br />
insanına erkeğine hayranım diyerek bu<br />
hislerini biraz da kışkırtıcı bir şekilde<br />
ifade ediyor. Woods'un kendisinin<br />
seslendirdiği<br />
Beatles'ın<br />
parçalarından<br />
oluşan Across<br />
The Universe'deki başarısı da bu<br />
söylemini destekliyor. Filmdeki karakteri<br />
canlandırırken bir Beatles filmi izlemek<br />
isteyen insanın neleri görmek istediğini<br />
düşündüğünü anlatan Wood, bu doğrultuda<br />
protest, psychedelic, etkileyici ve<br />
duygulu bir dünya yaratmaya çalışmış.<br />
Açıkçası bizce de Across The Universe,<br />
Wood'un en başarılı olduğu film. Hem<br />
sesi, hem yarattığı karakter bütün<br />
Beatles severleri kendine aşık etti. Biraz<br />
daha ileri gidersek John Lennon'un düşlerinden<br />
çıkmış bir güzellikti. Son olarak<br />
büyük ses getiren The Wrestler'ın kadrosunda<br />
gördük Evan Rachel Wood'u.<br />
Mickey Rourke'un lezbiyen kızını<br />
oynadığı filmin biraz arkada kalan güzelliğiydi.<br />
Eh tabii Mickey Rourke'un dönüş<br />
filmi, Marisa Tomei'nin uzun bir aradan<br />
sonra gerçekten ses getiren oyunculuk<br />
başarısı geride kalanları biraz etkisizleştirdi.<br />
Ama dikkatli gözler Wood'un<br />
alttan alta hikayeyi tamamlayan, derin<br />
oyunculuğunu hissetti.<br />
Evan Rachel Wood’un aşk dünyasıda<br />
merakla izlenen yönlerinden biri. Yakın<br />
zamana kadar çılgın şarkıcı Marilyn<br />
Manson ile çıkan Wood bu ilişkisi için<br />
şöyle bir yorum getiriyor: “Onun yanında<br />
kendimi buluyorum. Beni ben yapan bir<br />
insan.” Evan rachel Wood’un fırtınalı aşk<br />
dünyasından daha çok bize beyazperde<br />
de hangi aşkları yaşatacağını önemsiyor<br />
ve karanlık hislerin bu başarılı yorumcusunu<br />
dikkatli gözlerle izliyoruz.
■ Zamanın Ruhu her sayıda, dünya ve<br />
ülkemiz insanı için önemli filmleri konu<br />
etmeye devam ediyor. Bu tür konuları çok<br />
önemsiyoruz, çünkü biz de, gençliğimiz de<br />
bazı gerçeklere ulaşmakta hep problem<br />
yaşıyor. Türkiye'nin sinemaya ulaşma<br />
adına önceliği ne yazık ki hep popülerlik<br />
ve gişe başarısı olmuştur. Daha yeni yeni,<br />
o da çok az sayıdaki belgesel sinemalarda<br />
vizyon bulma şansına sahip oluyor. Eğer<br />
bu belgeseller dünya düzenine karşı<br />
eleştirel bir bakışa sahipse başka<br />
engellere de takılıyor. Türkiye dışındaki<br />
ülkeler bu problemleri sivil toplum örgüt-
lerinin ve bağımsız medya gruplarının destekleriyle<br />
aşıyor. Türkiye ise her iki yapılanma açısından<br />
da problemlerini aşacak güce sahip olamadı.<br />
Bu anlamda internet yayıncılığının gücünü,<br />
bağımsızlığını önemsiyor ve kullanıyoruz.<br />
Bu hafta tanıtacağımız, gazeteci John Pilger'in<br />
yazıp yönettiği "The War On Democracy",<br />
Güney Amerika ülkelerinin ABD'ye karşı verdikleri<br />
özgürlük mücadelesini işliyor. Üstelik yapımda<br />
yer alan mülakatlarda sadece ABD karşıtı isimler<br />
değil, dönemin CIA yöneticileri de kullanılmış.<br />
Film öncelikle Venezüellalı lider Hugo Chavez'le<br />
yapılan bir röportaj ile başlıyor. Chavez'in<br />
Venezüella'da seçimle başa gelmesi aslında sivil<br />
bir darbeydi. Bu darbe ABD ve<br />
onun uzantısı olan şirketlere,<br />
medyaya, gelir düzeyi yüksek<br />
sınıflara karşı yapılmıştı. Filmde<br />
bunun üzerine ABD'nin<br />
Chavez'e karşı nasıl bir önlem<br />
aldığını görüyoruz. İlk önce<br />
medyayı kullanarak halkın<br />
beynini yıkamaya çalışan irade<br />
daha sonra ordunun da<br />
karıştığı bir komployla Chavez'i<br />
devirdi. Fakat halk bütün<br />
yıpratmalara karşı liderinin<br />
yanında yer alarak darbecilerin<br />
elinden Chavez'i kurtardı.<br />
"The War On Democracy"<br />
bütün yaşananları Hogo<br />
Chavez'in ağzından bize<br />
sunuyor. Daha sonra yatay bir<br />
geçiş yaparak Şili ve diğer<br />
Latin Amerika ülkelerinde<br />
gerçekleşen gizli ve açıktan<br />
ABD destekli devlet<br />
katliamlarını; işkenceye,<br />
tecavüze maruz kalmış, hayatta<br />
kalmayı başarmış insanların<br />
ağzından dinliyorsunuz. Özellikle<br />
Şili'nin özgürlükçü lideri<br />
Allende'nin başına gelenler ve<br />
Pinochet iktidarı Chavez'in ve<br />
Venezüella'nın nasıl bir sondan<br />
kurtulduğunu bize anlatıyor.
To<br />
ikt<br />
sta<br />
ya<br />
tık<br />
be<br />
ve<br />
ola<br />
sö<br />
Fü<br />
Ira<br />
lar<br />
ve<br />
sa<br />
ve<br />
da<br />
bir<br />
or<br />
Cl<br />
ya<br />
gö<br />
hik<br />
Kü<br />
Ve<br />
se
ütün bu ülkelerdeki kırılgan sınıf yapısının ABD<br />
tarafından kullanılmış olması. Zengin, eğitimli ve elit<br />
kesim ile fakir halk birbirine düşman ediliyor.<br />
Aradaki sınıfsal nefret kullanılıyor. Ve özellikle milliyetçi<br />
ve sosyal demokrat olan kesim iki sınıf<br />
arasında eritiliyor. Geriye kalan birbirinden nefret<br />
eden ve nefret etmek için de bir çok sebebi olan iki<br />
sınıf oluyor. Bu bağlamda baktığımızda özellikle<br />
Şili'nin toplumsal yapısı ile Türkiye'nin insan yapısı<br />
birbirine çok benziyor. Neredeyse aynı dönemlerde,<br />
aynı tarz oyunlarla birbirine düşürülen iki sınıf<br />
arasındaki gerginlik, ordunun yönetime geçmesine<br />
sebep oluyor. Şehirli insanların yaşamı, tepkileri<br />
büyük benzerlikler gösteriyor. Bütün bunlardan yola<br />
plu mezarlar, işkence köşkleri, darbe sonrasında<br />
idara karşı olabilecek binlerce ismin toplandığı<br />
tlar ve bir daha ismi hiç duyulmayan düşünürler,<br />
zarlar, gazeteciler... Olup bitenler tanıkların anlatları<br />
önümüzden geçiyor bir bir. Tam bu sırada<br />
nce Pilger'in en büyük gazetecilik başarısı olan<br />
o dönemde CIA'nin Latin Amerika Masası şefi<br />
n Duane Cllaridge mülakata çıkıyor. Bu adamın<br />
yledikleri ve tavrı insanlığımızdan utandırıyor bizi.<br />
tursuzca söylediği yalanlar ve ABD'nin şu an<br />
k'ta yaptıklarına göndermeleri komşu toprakımızda<br />
neler yaşandığını bir kere daha hatırlatıyor<br />
utandırıyor. Cllaridge kendini ABD'nin dünyanın<br />
hibi olmasına o kadar inandırmış ki hiç korkusu<br />
utanması yok. Bütün devletlere ve dünya vatanşlarına<br />
kafa tutabiliyor. ABD'nin Cumhuriyetçi ve<br />
kısım demokrat bölümünün inancını seslendiriy-<br />
. Bu filmi seyrederken kesinlikle Duane<br />
laridge'ın mülakatına dikkat edin. İnsanın insana<br />
ptığı zulmün ve aşağılamanın sınırları olmadığını<br />
receksiniz. Ardından Latin Amerika ülkelerinin<br />
ayelerini teker teker seyrediyoruz. Guetemala,<br />
ba, El Salvador, Nikaragua, Bolivya, Şili ve<br />
nezüella'da bire bir aynı olan senaryoları<br />
yrediyoruz. Bunların en büyük ortak noktası<br />
çıkarak geçmişi seyretmek ve anlamak değil amaç.<br />
Şu an ABD'nin içinde bulunduğu bütün çatışmalarda<br />
izlediği yolun ne kadar benzer olduğunu da<br />
görüyoruz. ABD 25 yıl evvel arka bahçesi olan Latin<br />
Amerika'da ne yapıyorsa artık bütün dünyada fütürsuzca<br />
aynı davranışları sergiliyor. Çünkü artık bütün<br />
dünya ABD mantığına göre onun arka bahçesi.<br />
Dikkatle izlenmesi ve tartışılması gereken bir film<br />
"The War on Democracy".
SERDAR AKBIYIK<br />
2006 Yılında ilki çekilen Pembe<br />
Panter serisinin ikincisi 17<br />
Nisan’da vizyona giriyor. Efsanevi<br />
karakter Müfettiş Clouseau’yu,<br />
Steve Martin ile tekrar dirilten projenin<br />
ilk ayağı dünya genelinde<br />
oldukça iyi bir gişe rakamına<br />
ulaşmış ve yapımcılarının yüzünü<br />
güldürmüştü. “Pembe Panter<br />
2”(The Pink Panther 2,2009)’de ilk<br />
filmde olduğu gibi Steve Martin ve<br />
Jean Reno bu filmde de<br />
başrollerde, Andy Garcia da filmin<br />
kadrosunu zenginleştiren isimler<br />
arasında.<br />
İlki 1963 yılında çekilen orijinal<br />
Pembe Panter filmlerinde, Peter<br />
Selllers Müfettiş Clouseau karakterini,<br />
sinemanın unutulmazları<br />
arasına sokmayı başarmıştı. Hafif<br />
aptal, biraz da sakar ama gözü<br />
pek ve başarılı bir dedektif olan<br />
Clouseau, önüne gelen bütün<br />
davaları bir şekilde çözmeyi<br />
başarıyordu. Alışılmış polis profiline<br />
uymayan Clouseau, dedektif filmlerine<br />
komedi unsurunu ekleyerek<br />
önemli bir başarı elde etmişti. 17<br />
Nisan’da “Pembe Panter 2”yi<br />
izlemeden önce, serinin diğer filmlerini<br />
hatırlamakta fayda var.<br />
“Pembe Panter”<br />
(The Pink Panther, 1963)<br />
Profesyonel hırsız Phantom,<br />
gözünü Pembe Panter isimli<br />
elmasa dikmiştir. Müfettiş<br />
Clouseau olacakları önceden tahmin<br />
eder ve elmas çalınırken hırsızı<br />
yakalamak için harekete geçer.<br />
Filmin başrollerinde David Niven<br />
ve Claudia Cardinale oynamıştır.<br />
Peter Sellers’ın canlandırdığı<br />
Clouseau bu filmde bir yan karakterdir.<br />
Fakat yan karakterin seyirci<br />
tarafından oldukça beğenilmesi,<br />
sırf Clouseau’nun başrolünü<br />
oynayacağı yeni filmlerin habercisi<br />
olmuştur. Ayrıca bu filmde<br />
Clouseau, diğer filmlerden daha<br />
aşırı biçimde sala bir karakter<br />
olarak gösterilmiştir. Karısı ile birlikte<br />
kaldığı otel odalarındaki,<br />
karısının sevgilisi Phantom ile<br />
aralarındaki o aptal kovalamaca<br />
sahnesi oldukça ünlüdür.<br />
“A Shot in the Dark” (1964)<br />
Karakterin tutulmasının ardından,<br />
onun ön planda olduğu bu film<br />
çekilir. Filmde oldukça zengin biri<br />
olan Benjamin Ballon’un evinde bir<br />
cinayet gerçekleşir.<br />
Müfettiş Clouseau bu<br />
cinayeti çözmek için<br />
görevlendirilir. Ancak her<br />
geçen gün yeni bir cinayet<br />
gerçekleşmekte ve tüm<br />
deliller hizmetçiyi suçlu<br />
göstermektedir. Oysa<br />
Clouseau onun suçlu<br />
olduğuna inanmaz. Bu film<br />
serinin geri kalanlarından<br />
konusu itibariyle farklıdır.<br />
Normalde hırsız yakalamakla<br />
meşgul olan dedektifimiz, bu<br />
filmde bir cinayeti çözmektedir.<br />
Baş Müfettiş Dreyfus karakteri,<br />
bir yan karakter olarak filmi<br />
zenginleştirmiş ve serinin geri<br />
kalan filmleri açısından<br />
vazgeçilmez unsur olmuştur.<br />
“Inspector Clouseau”(1968)<br />
Bu film, diğerleri kadar tutulmamıştır<br />
ve bu yüzden pek bilinmez,<br />
çünkü Clouseau rolünü bu<br />
filmde Peter Sellers değil Alan<br />
Arkin canlandırmıştır. Serinin ilk filminden<br />
itibaren hem yapımcısı,<br />
hem de yönetmeni olan Blake<br />
Edwards da koltuğunu Bud<br />
Yorkin’e bırakmıştır. Pek bir başarı<br />
elde edemeyen bu filmden sonra<br />
Peter Sellers ile Pembe Panter<br />
serisi yoluna devam etmiştir.<br />
“Pembe Panter’in Dönüşü”(The<br />
Return of the Pink Panther,1975)<br />
11 Yıllık bir aradan sonra Peter<br />
Sellers Clouseau karakteriyle,<br />
seyirciler de Pembe Panter ile<br />
tekrar kaşı
karşıyadır. Aradan geçen süre film<br />
için bir dezavantaj olabilecekken,<br />
Edwards ve Sellers birlikteliği yeni<br />
bir klasiğin ortaya çıkmasını<br />
sağlamıştır. Bir müzede sergilenen<br />
pembe panter elması esrarengiz<br />
bir biçimde çalınır ve Dreyfus<br />
tarafından zoraki bir şekilde göreve<br />
atanan Clouseau’nun aklına hemen<br />
Phantom gelir. Oysa Phantom’un<br />
hısızlıkla bir alakası yoktur ve kendini<br />
aklamak için o da olayı aydınlatmaya<br />
çalışır. Clouseau ve onun<br />
alışılmadık metotları yine izleyenlere<br />
keyifli dakikalar geçirtmektedir.<br />
“The Pink Panther Strikes<br />
Again”(1976)<br />
Dreyfus’un Clousseau fobisi onun<br />
akıl sağlığını kaybetmesine sebep<br />
olmuştur. Tedavi görmesi için hastaneye<br />
yatırılan Dreyfus, hastaneden<br />
kaçarak, hayatını karartan<br />
Dedektif Clouseau’nun peşine<br />
düşer. Sadece Clouseau için değil<br />
, dünya için<br />
de bir tehdit<br />
haline gelen<br />
Dreyfus’u etkisiz<br />
hale<br />
getirmek yine<br />
sakar dedektifimiz<br />
Clouseau’ya düşmektedir.<br />
Dreyfus’u yakalamak için birbirinden<br />
komik kılıklara bürünen<br />
Clouseau, yine izleyenleri kahkahaya<br />
boğmaktadır.<br />
“Pembe Panter’in<br />
İntikamı”(Revenge of the Pink<br />
Panther,1978)<br />
Clouseau, Philippe Douvier isimli
karanlık biri tarafından<br />
öldürülme istenmektedir.<br />
Ölümden son anda kurtulan,<br />
fakat basın tarafından<br />
öldürüldüğü duyurulan<br />
Clouseau, bu durumu fırsat<br />
bilerek, kılık değiştirip kendisini<br />
öldürmek isteyenlerin<br />
peşine düşer. Akıl hastanesinden<br />
haberi duyduğu anda<br />
iyileşerek ayrılan Dreyfus’un<br />
ise durumdan haberi yokrue<br />
ve her an akıl sağlığını tekrar yitirme riskiyle karşı<br />
karşıyadır. Clouseau ve yardımcısı Keto yine eğlenceli<br />
dakikalara imza atmaktadırlar.<br />
“Pembe Panter’in İzinde”(Trial of the Pink Panther,<br />
1982)<br />
1980 yılında serinin yeni filmi The Romance of the<br />
Pink Panther filminin çekimleri sırasında , bir kalp krizi<br />
neticesinde Peter Sellers hayata veda etmiştir. Blake<br />
Edwards eski filmlere yapılan<br />
flashbacklerle, bu filmi hazırlayarak<br />
Peter Sellers’a hem bir<br />
saygı duruşu, hem de onu tanıma<br />
fırsatı bulamamış izleyicilere<br />
muhteşem Müfettiş<br />
Clouseau karakteri ile tanışma<br />
işlevi görebilecek bir iş ortaya<br />
çıkartmıştır. Filmde Müfettiş<br />
Clouseau’nun uçağı, göreve<br />
giderken ortadan kaybolur. Ve tüm dünya onun ölüp<br />
ölmediğini merak etmektedir.<br />
“Pembe Panter’in Laneti” (Curse ot the Pink<br />
Panther,1983)<br />
Blake Edwards elindeki kullanılmayan görüntülerle bu<br />
filmi Peter Sellers olmadan çekmiştir. Baş Müfettiş<br />
Dreyfus elmaslarla ortadan kaybolur. Müfettiş<br />
Clouseau’nun amacı ise onu bularak elmasları sahiplerine<br />
ulaştırmaktır. Film serinin önceki filmlerinin<br />
tadında olmasa da, Peter Sellers olmadan çekilen ve<br />
kurgulanan bir önceki film gibi, ilginç bir seyir sunuyor.<br />
“Pembe Panter’in Oğlu” (Son of the Pink<br />
Panther,1993)<br />
Blake Edwards’ın elinde başka kullanılmayan görüntü<br />
kalmayınca, Peter Sellers’ın yerini doldurabilecek bir<br />
oyuncu arayışına girilir. Onun yerini tam olarak dolduran<br />
birisi olmayacağına kanat getirdikten sonra,<br />
Roberto Benigni ile Clouseau’nun oğlu karakterini<br />
canlandırdığı bir film çekilir. Peter Sellers hariç eski<br />
serinin hemen hemen bütün kadrosunu<br />
tekrar bir araya getiren Blake<br />
Edwards , bu filmde umduğu<br />
başarıyı yakalayamadı. Serinin<br />
“Inspector Clouseau” filmini saymazsak<br />
en başarısız filmi de böylece<br />
seyirciyle buluşmuş oldu.<br />
“Pembe Panter” (The Pink<br />
Panther,2006)<br />
Eski başarılı günlerinden uzak olan<br />
Hollywood’un yeniden çevrimlerle<br />
günü kotardığı bu yıllarda, Pembe<br />
Panter’in yeniden çekilmemesi<br />
imkansızdı. Nitekim Steve Martin’in<br />
Müfettiş Clouseau’yu canlandırdığı<br />
Pembe Panter sinema açısından<br />
vasat bir film olsa da, gişedeki<br />
başarısı sayesinde yapımcılarının<br />
yüzünü güldürmeyi başardı. Yeniden<br />
çevrimlerin, orjinallerinin gölgesinde<br />
kalması kuralını tekrardan onaylatan<br />
bu yeni Pembe Panter macerası,<br />
göz dolduran kadrosuna rağmen<br />
Pembe Panter filmografisi içerisinde<br />
en zayıf halkalardan birini oluşturuyor.<br />
Bakalım “Pembe Panter 2” bu<br />
durumun dışına çıkabilecek mi…
45. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde En İyi Film Ödülü kazanan Pazar:<br />
Bir Ticaret Masalı’nın yönetmeni Ben Hopkins’le konuştuk…<br />
BANU BOZDEMİR<br />
45. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde En İyi<br />
Film Ödülü kazanan Pazar: Bir Ticaret Masalı’nın<br />
yönetmeni Ben Hopkins’le konuştuk… Hong<br />
Kong doğumlu, İngiltereli, Almanya’da yaşayan<br />
ve Türkiye’ye sık aralıklarla gelen Hopkins, kendini<br />
‘biraz gezgin biraz serseri’ olarak ifade ediyor…<br />
Film kurnaz bir adam olan Mihram’ın<br />
öyküsü, röportaj ise bir dünya vatandaşı olan<br />
Hopkins’in…<br />
Türkiye’yi çok iyi seven ve bilen biri olarak, bize<br />
kendinizi tanıtır mısınız? On yıl öncesinde sizi<br />
Türkiye’ye getiren ve sonrasında hep getiren<br />
duygu neydi?<br />
Ben 1969’da Hong Kong’da doğdum. 1995 yılında<br />
profesyonel olarak yazarlık ve yönetmenlik<br />
yapmaya başladım. On yıl öce Gezici Festival<br />
bünyesinde Türkiye’ye geldim. Sonra İstanbul’a<br />
geldim ve çok sevdim. Sonra Yılmaz Güney’in<br />
filmleriyle tanıştım. Umut, Yol ve Sürü’yü<br />
gördüm. Güney, o filmlerde ekonomik bir tanımlama<br />
yapıyordu. Benim büyükbabam ekonomistti,<br />
babam da öyle. O yüzden ben ailemden<br />
ekonomiyi öğrendim. Hepsi bir araya gelince<br />
Türkiye’de film çekme fikri de kendiliğinden oluştu.<br />
Ben de bu filmi yaptım.<br />
Sinemasal bir yol çizmenizde Türkiye’nin katkısı<br />
oldu mu? Ne kadar?<br />
Yılmaz Güney’in çok etkili bir sinema dili vardı.<br />
Ben gençliğimde çok fazla film izledim. Ama Türk<br />
sineması o kadar yaygın değildi. Yılmaz Güney’in<br />
adını İngiltere’de duydum ama filmlerini hiç<br />
göstermemişlerdi. Onun filmlerini görmek için<br />
Türkiye’ye gelmek zorundaydım. Ondan sonra da<br />
hep geldim… Etkisi var elbette.<br />
Antalya’da en iyi film ödülü kazandınız. Yabancı<br />
bir yönetmen olarak, hatta festivalin tek yabancı<br />
yönetmeni olarak ulusal bir yarışmada ödül<br />
kazanmak nasıl bir duygu?<br />
Çok güzel… Çok şaşırdım, benim için büyük sürpriz<br />
oldu. Çünkü öncesinde haber vermediler.<br />
Ben de ödül kazanamadığımı düşündüm. Çok<br />
güzel bir duygu tabii ki… Ama bu oradaki jürinin<br />
takdiri… Başka bir festivalde benim filmimi değil,<br />
başka bir filmi seçmişlerdi. Örneğin Fransa’da<br />
yapılan Dinar Festivali’nde benim filmin gösterildi<br />
ama orada başka bir film bütün ödülleri topladı.<br />
Festival Fransa’da yapılıyordu ama İngiliz filmlerini<br />
kapsıyordu…<br />
Filminiz Kültür Bakanlığı tarafından Türk filmi<br />
olarak kabul edilmedi. Peki yurt dışında nasıl<br />
oluyor bu tür ayrımlar…<br />
Bürokrasi her yerde aynı işliyor. Ama İngiltere’de<br />
böyle bir ayrım yok. Ama Bafta’da Amerikan filmlerine<br />
veriyorlar daha çok. Orada daha zengin,<br />
daha profesyonel bir film endüstrisi var çünkü.<br />
Ama bütün filmler yer alabiliyor festivalde.<br />
Peki Hollywood’da şansınızı denemeyi<br />
düşündünüz mü?<br />
Hollywood’a iki kere gittim. Bir proje için oyuncu<br />
bulmaya gittim. Çok garip bir yer. Bana göre bir<br />
yer değil. Çok ticari bir yer. Kültürel olarak bakmıyorlar<br />
projelere. O ayrım çok net. Aslında bu<br />
netliklerini çok beğeniyorum. Ama ben kültür<br />
insanıyım…<br />
Pazar: Bir Ticaret Masalı’ndaki karakteriniz<br />
Mihram da ticari bakan, ticari bir kişilik…<br />
Evet. Mihram için Hollywood çok güzel bir karakter<br />
olurdu. Orada çok rahat ederdi.<br />
Filminiz Türkiye’de geçiyor ama Rusya’nın<br />
komünizm sonrası etkilerini taşıyan ve<br />
Azerbaycan’a uzanan bir yelpaze çiziyor. Bu<br />
kadar geniş ve birbirine geçen zaman dilimini ve<br />
mekanları aynı potada nasıl buluşturdunuz?<br />
90’lı yıllarda ben bir gazete haberi okudum.<br />
Moldovya’da<br />
komünizmin çöküşünden<br />
sonra dükkanlarda<br />
hiç ürün kalmamıştı. Bu
oşluğu dolduran girişimciler oluşmuş<br />
o dönemde. Ne istiyorsan<br />
getiriyorlar. Kaçak mal tabii. Bu<br />
girişimci ruhu benim için güzel<br />
bir konuydu. Çünkü kapitalizmin<br />
en güzel ve en basit<br />
şeyi arz-taleptir. Mihram<br />
böyle bir karakter, tüccar.<br />
Filmin içinde komünizmin<br />
yıkılmasının birebir etkileri<br />
yok aslında. Türkiye’nin<br />
doğusunda yaşananları<br />
kullanan bir adam var daha<br />
çok.<br />
Kendi kültüründen beslenen<br />
yönetmenlerden ilham<br />
aldığınız söylüyorsunuz.<br />
Örneğin Yılmaz Güney<br />
gibi… Ama siz<br />
gördüğümüz kadarıyla<br />
farklı kültürlerin peşindesiniz<br />
daha çok…<br />
Evet, biraz öyle aslında…<br />
Ama ben İngiliz’im ve<br />
Londra hakkında en güzel<br />
filmi ben yaptım diye<br />
düşünüyorum. Yani ilk<br />
filmimde Londra hakkında<br />
her şeyi değil ama<br />
düşündüğüm birçok şeyi<br />
söyledim. Orda bitti, şimdi<br />
kendi yoluma bakıyorum.<br />
Şimdi geziyorum. Bir gün<br />
tekrar Londra’ya<br />
döneceğim ve orasıyla<br />
ilgili şeyler çekeceğim<br />
tekrar. O yüzden biraz<br />
gezginim ve serseriyim…<br />
Gezerek besleniyorum<br />
diyebilirim…
Tekrar Mihram’a gelelim…<br />
Aslında günümüzde fazlaca<br />
karşımıza çıkan bir tipleme ve<br />
günümüz maddi dünyasının<br />
bir insanı. Onu farklı ve cazip<br />
kılan yanı nedir?<br />
Kurnaz biri. Ama edebiyatta<br />
bu gibi tipler çok vardır…<br />
Kurnaz ama cazibeli. İngiliz<br />
televizyonlarında çok ünlü bir<br />
karakter var. Herkes tanıyor.<br />
Tüccar bir karakter. Evet<br />
kesinlikle seviliyor. Mihram da<br />
çok sevilecek bir karakter.<br />
Tayanç (Ayaydın) da çok iyi<br />
oynadı. İyi birini değil, kurnaz<br />
birini oynuyor. Kusurlu bir<br />
insan. Karizmatik ama…<br />
Zaten sinemada birebir iyi ya<br />
da kötü karakterler yaratmak<br />
çok da ilgi çekmiyor. Mutlaka<br />
iyi birisinin biraz kötü, kötü<br />
birisinin de biraz iyi yanı<br />
olmalı…<br />
Oyuncuları siz mi seçtiniz?<br />
Oyuncularla nasıl<br />
karşılaştınız?<br />
Londra’da bir tiyatronun<br />
sanat yönetmeni olarak<br />
çalışan Mehmet Ergen var.<br />
Orada ben bazı Türk oyuncularla<br />
tanıştım. Sinan Tuzcu da<br />
orada çalışmıştı. Filmi yapmak<br />
istediğimde Sinan Tuzcu<br />
casting direktörü olarak
tavsiyelerde bulundu. Çok fazla<br />
oyuncu geldi. Tayanç yedinci<br />
deneme yaptığım oyuncu oldu.<br />
Çok belliydi, çok çok iyiydi. Çok<br />
farklı şeyler gösterebilir, duyguları<br />
açığa çıkarabilirdi. O yüzden<br />
onu seçtim.<br />
Türkiye’ye ve doğuya ilişkin iyi<br />
gözlemleriniz var.<br />
Karakterlerinizin film içindeki<br />
yerleşimi de iyi… Genco Erkal<br />
da var… Rojin var. Güzel yani…<br />
Ben girdiğim yerin içinde çok<br />
fazla yabancı gibi durmuyorum.<br />
Van’da da herkesle iletişimim<br />
çok doğaldı. Herkesten de<br />
karşılık geldi. Herkesle Türkçe<br />
konuştum, öyle anlaştım. Filmin<br />
içinde bir kadın şarkıcı olması<br />
gerekiyordu. O çok zengin bir<br />
ses. Kürtçe söyleyen bir kadın<br />
olsun diye ısrarım yoktu ama o<br />
ses doğudan daha sık gelen bir<br />
ses. Çok beyaz ve sarışın bir<br />
kadın film içinde doğal durmazdı.<br />
Zaten şarkıcı orada filmi<br />
tanıtan biri. Başka bir tip olsa<br />
ters düşerdi. Her oyuncu güzel<br />
bir şekilde yer aldı filmimde…<br />
Doğunun kurnazlığıyla batının<br />
kurnazlığı arasında fark var mı<br />
acaba?<br />
Doğuda tanıdığım insan<br />
tiplemeleriyle batıda tanıdığım<br />
tiplemeler farklı aslında… Batıda<br />
daha çok sinema yapan insanları<br />
tanıyorum. Doğadakiler ise<br />
berberi otellerde çalışanlar ve<br />
şoförler. İstanbul’da kurnaz, tüccar<br />
gibi insanlarla karşılaşmadım<br />
ama doğuda karşılaştım. Çünkü<br />
daha farklı insanlarla tanıştım.<br />
Soruya cevap vermek için<br />
İstanbul’da kurnaz insan tanımalıyım.<br />
Dünya ekonomik bir darboğazdan<br />
geçiyor. Bu krizde Mihram<br />
gibi karakterler artabilir mi<br />
sizce?<br />
Evet, sanırım… Para kazanmak<br />
için farklı yollar deneyebilir<br />
insan. Para az olunca daha fazla<br />
yaratıcı olmak zorunda kalacaklar<br />
insanlar…<br />
Filminiz aynı zamanda yol filmi…<br />
İsmi bir masal barındırsa da<br />
komedi unsurlarıyla ve karakterlerinizin<br />
gerçekliğiyle film başka<br />
bir yere oturuyor aynı zamanda…<br />
Bu biraz da yönetmenin işi…<br />
Farklı elemanları bir araya<br />
getirmek ve kotarmak yönetmenin<br />
işidir… O yüzden zorlanmadım,<br />
her şeyden bir parça<br />
kattım filmime… Konusu gereği<br />
tabii..<br />
Film çekmeye devam edecek<br />
misiniz?<br />
Evet edeceğim. Bu kez doğudan<br />
batıya geçiyoruz. İki film doğuda<br />
çektim, biraz da batıya geçelim.<br />
Hikayemizde bir sınır olması<br />
gerekiyordu. Edirne gibi bir yer<br />
olmalıydı. Senaryo öyle gerektiriyor<br />
çünkü. Bu da bir yol<br />
hikayesi, hatta daha fazla yol<br />
hikayesi… Aslında arabada film<br />
çekmeyi sevmiyorum ama<br />
senaryo böyle oldu. Belki de<br />
yollarda olmayı seviyorum. Bu<br />
hikaye daha çok özgürlükle<br />
ilgili… İki kadının hikayesi.<br />
Özgürlüğü ve mutluluğu kazanmanın<br />
zorluğu var… Sınır aşıyorlar,<br />
Yunanistan’a gidiyorlar.<br />
Türk, Yunan ve Alman ortak<br />
yapımı olacak…<br />
Peki Türkiye’den bir kaçış hali<br />
mi var?<br />
Hayır. Aksine geri dönmek istiyorlar.<br />
Türkiye’yi biraz da yanlışlıkla<br />
terk ediyorlar. Aksi bir<br />
durum yok yani…
“Kulaklarını Dik –<br />
Prick Up Your Ears”(1987)<br />
Yönetmen: Stephen Frears<br />
Oyuncular: Gary Oldman,<br />
Alfred Molina, Vanessa<br />
Redgrave<br />
1.85:1 Geniş Ekran/<br />
İngilizce 2.0 – Türkçe 2.0/<br />
105 dakika.<br />
SAGA COLLECTION<br />
9 Ağustos 1967 gecesi, on altı<br />
yıldır birlikte olduğu arkadaşısevgilisi,<br />
oyun yazarı Joe Orton’ı<br />
uykusunda kafasına sert cisimle<br />
defalarca vurarak öldüren ve sonra<br />
meyve suyunun içine karıştırdığı<br />
haplarla intihar eden aktör<br />
Kenneth Halliwell ‘in ona söylediği<br />
son sözleri, bu ‘ruhsal şiddet’,<br />
seks, fedakârlık, kıskançlık içeren<br />
ilişkinin en önemli şifrelerinden<br />
biridir: “Uykun bile benimkinden<br />
daha iyi”!<br />
“The Grifters”(1990) ve “The<br />
Queen”(2000) ile iki kez yönetmen<br />
dalında Oscar ödülü adayı olan<br />
İngiliz yönetmen Stephen Frears,<br />
çiftin hazin sonunun yirminci yılında,<br />
başka bir eşcinsel ilişkiyi anlattığı<br />
“My Beautiful Laundrette –<br />
Benim Güzel Çamaşırhanem”den<br />
de iki yıl sonra, bu özel aşkın<br />
hikâyesini aktarırken, film boyunca,<br />
eşcinselliğin doğasına dair<br />
önemli izler sürmüş.<br />
Taşradan gelen, her açıdan girişken,<br />
çok yetenekli olmamasına<br />
rağmen yılmayan Joe (asıl adı<br />
John), genç yaşta saçlarının<br />
dökülmesine koşut olarak yaşadığı<br />
acılardan dolayı kalbi de kırılıp<br />
dökülmüş Kenneth ile tanıştıktan<br />
sonra gerçek bir koruyucu,<br />
yardımcı, eş bulmanın verdiği<br />
güvenle hızlı seks yaşamına<br />
devam eder. Romanlar, radyo<br />
oyunları derken ölümünden önceki<br />
son üç yılda çok başarıya ulaşan<br />
tiyatro oyunları sahnelenen Joe,<br />
kışkırtıcı kara mizahı ile dikkat<br />
çekip ödül kazanırken, Kenneth<br />
küçük evlerinde içi içini yiyerek<br />
ruhsal anlamda savrulmaktadır.<br />
Joe’nun onu ‘rahatlatma’ girişim-
lerine, seks tatillerine rağmen, o gece kaçınılmaz<br />
son gelir.<br />
Joe’nun günlüklerinden yola çıkarak Amerikalı<br />
yazar John Lahr’ın(filmde Wallace Shawn canlandırıyor)<br />
yazdığı biyografiden, Oscar adayı<br />
senarist- aktör Alan Bennett’in yazdığı metnin<br />
içindeki gizli kodları yakalayıp vurgulayan<br />
Frears,’ bıçak sırtı’nda yürümüş.<br />
Homoseksüellerin polis kovuşturmasına tabi<br />
tutulduğu, geniş bir toplum kesiminin de ikiyüzlü<br />
ahlakı savunduğu bir dönemde birlikteliklerini<br />
saklamadan yaşayan iki sanatçıyı ve her an tuzla<br />
buz olacak aralarındaki narin ilişkinin her ikisine<br />
yüklediklerini, eşcinselliğin özel şifrelerini kullanarak<br />
anlatmış.<br />
Joe’nun önemli bir ödül kazandığı gece bile,<br />
halk tuvaletine gidip toplu sekse katıldığı sahne,<br />
anahtar gibi. Erkeklerin doğasında olan çok<br />
kişiyle çok seks yapma arzusunun, fiziksel gösterişin<br />
faşizanca baskın çıktığı eşcinsel topluluklarda<br />
nasıl her şeyden bağımsız hareket ettiğine<br />
dair önemli örnek Joe. Ona giderek artan<br />
hayranlığının kendi yok oluşunu hızlandırdığı<br />
Kenneth ise, Joe’nun tam tersi bir örnek.<br />
Kızgınlığının altında yatan belki de en önemli<br />
neden, onun gibi cazip ve sekste cesur olmaması.<br />
Bencillikte zirveye çıkmış Joe’nun girişimleri<br />
sayesinde, zaman zaman cinselliğini rahatça<br />
yaşayan Kenneth için, eşcinsel çiftlerde ahlaki<br />
düsturla açıklanan bir kandırmaca, temelinde ise<br />
“ben yapamıyorsam o da yapmamalı” olan<br />
sadakatin darbeler yemesi, asıl huzursuzluk ve<br />
çöküşünün nedeni aslında. Bu püf noktası,<br />
yönetmen tarafından, mesleki başarısızlık- çekememezlik,<br />
geride kalma gibi nedenlerin yanı sıra<br />
ana duygu olarak kusursuzca yansıtılıyor.<br />
İri yarı, peruklu, itici görünen Kenneth’de<br />
Alfred Molina ve Joe’da genç, parlak, sevimli,<br />
seksi Gary Oldman’ın, çok rahat, ayrıntılı oyunlarını<br />
bütünleyen Vanessa Redgrave ise, yazar<br />
John Lahr’a günlükleri veren<br />
Joe’nun yakın dostu, menajeri<br />
ve öykünün anlatıcısı Peggy<br />
Ramsay rolünde.<br />
Ekstralarda, fotoğraf galerisi<br />
ve fragman mevcut.
BANU BOZDEMİR<br />
Oyunculuk kariyerinin başlangıcı 1991 yılına rastlasa<br />
da, gönüllerdeki asıl patlamayı 1998 yapımı<br />
İnce Kırmızı Hat ile yaptı. Savaşın ortasında<br />
yaşamın anlamını doğayı keşfederek sorgulayan<br />
yakışıklı ve masum bir askerdi o. Filmi biraz gerilere<br />
sararsak, 26 Eylül 1968 yılında dünyaya gözlerini<br />
açtığını öğreniyoruz… Amerikalı birçok oyuncu gibi<br />
Katolik bir aileye mensup ve bu yüzden yetişkin<br />
olana kadar oyunculuk kariyeri aklının köşesinden<br />
bile geçmiyor. Bir ara rahip olmayı düşünmüşse de<br />
aklı varsa yoksa basketbol oynamakta. Ama boyunun<br />
azizliğine uğruyor ve çareyi oyunculuk da<br />
deniyor… 1991'de ‘My Own Private Idaho’ filmindeki<br />
rolü ile oyunculuğa ilk adımını atıyor.<br />
Yakışıklıdır, gözleri bir okyanus<br />
kadar derindir, masumdur ama<br />
oyunculuğun inişli çıkışlı<br />
yollarında o da kendince<br />
‘darbeler’ alır.<br />
‘Any Given<br />
Sunday’de<br />
montaj<br />
masasında<br />
filmden<br />
çıkarılır, Pearl Harbour da reddedilir. Ama yapılacak<br />
bir şey yoktur, olgunluğu kuşanmanın tam sırasıdır.<br />
‘Bu olaylar egomu kontrol etmeme yardımcı oldu.<br />
İnsanın burnunun sürtülmesi iyi bir şeydir’ yorumlarını<br />
yapar. Dennis Quaid'li ‘Frequency’, Kevin<br />
Spacey, Helen Hunt, Haley Joel Osment' li ‘Pay it<br />
Forward’, Jenifer Lopez'li ‘Angel Eyes’, filmlerinden<br />
sonra ‘The Count of Monte Cristo’ ile nihayet<br />
başroldedir ve böylece kendini gösterme fırsatını<br />
bulur.<br />
1993 yılında tanışıp aşık olduğu İngilizce öğretmeni<br />
Kerri Caviezel ile 1997 yılından beri evli. Ama<br />
‘sanat için soyunurum’ sözü onun için geçerli değil.<br />
Koyu bir Katolik olduğunu yazımızın başlarında<br />
belirttiğimiz Caviezel hem dini, hem de şahsi<br />
inançları açısından ‘High Crimes’ filmindeki bazı<br />
aşk sahnelerinde çıplak oynamayı reddetti. Mel<br />
Gibson filmi The Passion of The Christ 'ta<br />
Jesus Christ (Hz. İsa) rolünü kabul<br />
ettikten kısa bir süre sonra yaptığı<br />
açıklamada; isminin baş<br />
harflerinin Hz İsa'nınkiyle<br />
aynı olduğunu (J.C.) ve<br />
Jim'de film çekilirken<br />
33 yaşında<br />
olduğunu (çoğu
tarihçi ve dini bilginin inandığına göre<br />
Hz İsa 33 yaşındayken öldürülmüştü),<br />
söylemişti. Karakterle benzerlik<br />
sendromunun sonucu olarak görebiliriz<br />
bu açıklamaları… İnsanların hafızalarını<br />
kurcalayan üç filmde arka arkaya rol<br />
aldı. The Final Cut, De Javu ve<br />
Unknown. Bu ay karşımıza Outlander<br />
filmiyle, bir Viking hükümdarı olarak<br />
çıkacak… Tarihin içinden çıkıp, tüm<br />
haşmetiyle seyirciyi selamlayacak…
1930’larda üretilmeye başlanan<br />
spor filmleri, zaman içinde<br />
değişime uğrasa da esas<br />
devrimi 2008 yapımı “Sugar” ve<br />
“Şampiyon” ile yaşadı<br />
KEREM AKÇA<br />
1931 yılında “The Champ” ile başlayan spor filmleri<br />
türü, sinema tarihinde bilindik formülüyle dikkat çekmiştir.<br />
Daha doğrusu çekememiştir. Zira türü, bu<br />
eskiyen çukurun içinden çıkaran ya da çıkarmak<br />
isteyen filmler çok da fazla üretilmemiştir. Genelde<br />
Amerikan sinemasının ya da Hollywood sisteminin içindeki<br />
türlerden biri olarak görülen ‘spor filmi’, önceliği<br />
beyzbol ve boksun aldığı geniş bir skalada at yarışı,<br />
araba yarışı, Amerikan futbolu, basketbol, bilardo, futbol,<br />
atletizm, golf, rugby gibi spor dallarına da kullanmıştır.<br />
Ancak elbette merkezde hangisi olursa olsun esas formül<br />
aynıdır. Genelde işçi sınıfı ya da alt sınıf bireyi bir<br />
karakter, belli bir sporun uygulayıcısı olarak ‘başarı’ya<br />
ulaşıp sınıf atlamak ister. Bu yolda da tabii klişe ötesi<br />
bir olay örgüsüne, bir tampon sevgiliye ve tekdüze bir<br />
motivasyona tanıklık ederiz. Yani bu kurallar Oscar<br />
ödüllü atletizm filmi “Ateş Arabaları” (“Chariots of Fire”)<br />
için de, araba yarışı filmi “Grand Prix” için de, Amerikan<br />
futbolu filmi “The Longest Yard” için de, futbol filmi<br />
“Victory” için de geçerlidir. Herhangi bir dal farkı<br />
gözetmeksizin karşımıza bir ‘sınıf atlama’ hikayesi<br />
çıkarır bu filmler.<br />
“Rocky”, kalıplarına en sadık spor filmi olduğu için<br />
unutulamıyor<br />
“Rocky” ise bu mantığın son 30 yıldaki en klişe ve<br />
özüne sadık örneğidir. Zaten birey üzerinden hikaye<br />
anlatıp katharsis olgusunu izleyiciye kabul ettirmek için<br />
de ‘boks’ gibi sporlar daha uygundur.<br />
Tabii bu başarı hikayelerinde ‘Amerikan kahramaları’<br />
üretilir. Daha doğrusu ‘kahraman’ yaratmak için izleyici-
lerin beyni yıkanır. İlerideki mucizeye<br />
doğru tecrübesiz kişiler yönlendirilir.<br />
Bu sayede de genelde acıklı<br />
hikayeler anlatılır. Çünkü sonlarının başarı<br />
veya umut aşılayan başarısızlık olması çok<br />
da farketmez. Buradaki esas amaç o ‘gerçekçi’<br />
olduğu iddia edilen duygu yoğunluğunu yaşatmaktır.<br />
Bunu yaparken de Amerikan halkına ‘savaşma’yı<br />
öğretmektir.<br />
Ama bu yoğunluk 1961’de “Bilardocu” (“The Hustler”) gibi o<br />
zamanın bağımsız bir filmiyle dağıldı. Zira orada Paul Newman’ın<br />
canlandırdığı bilardocu karakteri, sporu yükselmek için değil de zevk<br />
için icra ediyordu. Film aslında bir kumar filmiydi. Ancak bilardonun<br />
iki arada bir derede kalmışlığı sebebiyle, sporu kumara çeviren ‘yeni<br />
dünya filmi’ olarak da algılanabilir.
eklenti ve umut içine sokar, kaybolan<br />
seyirci içinde kayıptır artık ve arkada kalanlara<br />
yönelir daha çok kamera…<br />
Christopher Hampton imzalı Kayıp Hayatlar<br />
/ İmagining Argentina kayıpların çığ gibi<br />
çoğaldığı 1976 yılına ve Arjantin’e götürüyor<br />
bizleri… Askeri yönetim, yer, zaman ve<br />
kişi ayrımı yapmadan herkesi gözaltına<br />
almaktadır… Bir gün kayıpları yazan<br />
gazeteci Cecillia’da kaçırılır. Kocası Carlos<br />
karısı ve diğer kayıplar için doğa üstü güçleriyle<br />
farklı bir umut yaratır…<br />
Bu anlamda Marco Bechis’in Kardeşler ve<br />
Garaj Olimpo filmleri de kayıplar ve<br />
işkenceler üzerine etkili yapımlar…<br />
Kardeşler’in fonunda yine Arjantin var.<br />
Askeri diktatöryanın hakim olduğu yıllar…<br />
Bir anne doğum yaptıktan hemen sonra<br />
öldürülür… İkiz kardeşler ayrı düşerler.<br />
Yıllar sonra bir araya geldiklerinde geçmişlerini<br />
araştırmaya başlarlar… Arjantin’de<br />
yaşanan kayıplar üzerine etkili bir bakış…<br />
Garaj Olimpo, gözaltına alınan genç bir<br />
kadına yapılanlar üzerine… İşkence mekanı<br />
Garaj Olimpo adlı bir mekandır ve işkencecisi<br />
de ona aşık, çekingen kiracı Felix…<br />
İnsan hakları için çalışan üç insanın 1960’lı<br />
yıllarda oratdan kaybolmasını ve onların<br />
peşindeki iki dedektifin hayatına eğilen<br />
Mississippi Yanıyor / Mississippi Burning ,<br />
hem ırkçılığa hem de kayıplara karşı sessiz<br />
çığlığı dile getiren filmlerden…<br />
Savaşta yitip giden, bekleyenlerine inanmak<br />
istemedikleri bir ölüm armağanı sunan
savaş filmleri de kaybolmuş insanların izindedir<br />
çoğu zaman… Jean Pierre Juenet’nin yönettiği<br />
Kayıp Nişanlı / A Very Long Engagement de<br />
kaybını arayan bir nişanlının peşinde çeşitli<br />
detaylara girip çıkar… Richard<br />
Attenborough’un Kayıp Yüzük / Closing The<br />
Ring filmi bir kayıptan arta kalan bir emanetin<br />
peşinde dolanır…<br />
Tarihin içindeki kayıplardan, günümüzdeki<br />
savaş kayıplarına gelecek olursak, en etkili<br />
örneğin Paul Haggis’in yönettiği Tanrının<br />
Vadisinde / In The Valley of Elah olduğunu<br />
görüyoruz. Amerika’nın zorla girdiği ve askerleriyle<br />
orada nizamı (!) sağladığı Irak’ta<br />
esrarengiz bir biçimde kaybolan asker oğlunun<br />
peşinde helak olan bir babanın dramına odaklanıyoruz…<br />
Kaybolmaların en kanlısı ve meşakkatlilerinden<br />
biri de psikopatların eline düşenlerin kaderleri<br />
olsa gerek… Pisi pisine bir kayıp olma hali…<br />
Texas Katliamı serisi, Hostel ve Mumya Evi ve<br />
Testere serisi de de farklı kaybolmaların izini<br />
süren filmlerden… Genelde geziye çıkan<br />
insanların zehir olan tatilleri ve hayatlarıyla<br />
ödedikleri bir kaybolma hali vardır bu filmlerde…Testere<br />
de ise kurbanların mutlaka<br />
farkında olmadıkları bir suç unsurları bulunur…<br />
The X Files / İnanmak İstiyorum da, ajanlar<br />
buzlar altında ve seri şekilde kaybolan insanların<br />
izini sürerler, hem de psişik güçleri olan<br />
bir medyumun eşliğinde…<br />
Bir de istekli bir kaybolma hali vardır ki, o biraz<br />
akılara zarar bir durumdur… Sean Penn’in<br />
2007 yapımı In The Wild genç bir adamın<br />
yaşamın uzayıp gittiği her şeyden bir kaçışı, bir<br />
kaybolma halini anlatır… Christopher annesinden,<br />
babasından, kardeşinden uzaklaşır, şehirden<br />
kopar ama doğanın içinde de kaybolur…<br />
Etkileyici bir kaybolma halidir onunkisi…<br />
Wim Wenders’in Paris – Texas filmindeki kayboluş<br />
hali de zorunluluklardan kaçış ve zorunluluklara<br />
bir dönüş hali taşır… Wong Kar Wai<br />
imzalı 2046’da kayıplarını gelecekte aramak<br />
için yola çıkan insanlar anlatılır… Ama gidenler<br />
de gelmez, bir kişi hariç. Film bir git-geller silsilesine<br />
dönüşür kayıpların ve gelecek<br />
arayışının içinde.
eyzbol takımlarından biri, Dominik Cumhuriyeti’ndeki<br />
pilot takımda yetişen ve İngilizce bilmeyen oyuncuları A<br />
takıma yükseltmek için ‘rüya ülkesi ABD’ye getirir.<br />
Ancak bu çağırış esnasında Amerikalı ‘scout’ın<br />
(gözetleyici) ülkedeki antremanlarda sporcuyu aşağılaması<br />
ve salak yerine koyması öne çıkarılır. Yani aslında<br />
sömürgeci ve ırkçı bir Amerikan tavrı, filmin ana iskeletine<br />
yerleştiriliyor. Bu da direk spor filmlerinin kökten<br />
milliyetçi ve kişisel irade öğütleyen yapısını tam tersine<br />
çeviriyor aslında.<br />
Boden-Fleck ikilisinin el kamerasıyla ve amatör oyuncularla<br />
çektiği bu yapımın tamamı bir Afrika dilinde olduğu<br />
için de bir yabancılaşma duygusu uyandırıyor bir diğer<br />
taraftan. “Sugar” ismi de zaten kolay yağmalanabilecek<br />
oyuncuların metaforik çıkarımı olarak görülebilir. Zira<br />
orada aşağılanıp ikinci eğitime sokulan bu beyzbol<br />
oyuncularının (ki ülkenin beyzbol kültürü yok, naapsınlar!)<br />
tamamı büyük ihtimalle ana takıma giremiyor. Öyle<br />
ki aslında bir rüyanın, ‘NY Yankees’ stadının hayaliyle<br />
geldikleri şehirden dışlanıp, hayatlarını zor idame ettirecek<br />
hale gelerek geri dönüyorlar. Burada başarı için<br />
gelen ana karakter de zaten ‘NY Yankees’ stadının<br />
bulunduğu mahalledeki bir lokantada çalışabiliyor<br />
sonuçta. Yani ‘safkan bir başarısızlık’ depolayan film,<br />
“Cinderella Man”, “Glory Road”, “Seabiscuit”,<br />
“Dreamer” gibi Amerikancı tür örneklerinin çok uzağında.<br />
Zaten onların anti-tezini yapmayı amaçlayan bir<br />
bağımsız film özünde. Tamamı Afrika dilinde konuşan<br />
kişilerden de gerçek bir kahraman nasıl çıkabilir ki<br />
zaten? Çıksa çıksa buradaki gibi anti-kahraman çıkabilir!<br />
Darren Aronofsky imzalı “Şampiyon” ise spor filmini<br />
daha önce pek fazla rastlamadığımız şekilde ‘güreş<br />
filmi’ formatında canlandırıyor. Böyle olunca da<br />
Amerikan güreşinin varyete tarafıyla bir ‘ölüm sporu’na<br />
dönüştüğünü görüyoruz. Zira Amerikan güreşi bizdeki<br />
güreş gibi bir spor değil. Takma isimlere sahip, birbirinden<br />
farklı kılıklarda bir grup sporcunun izleyiciyi<br />
eğlendirmek için yaptıkları anlaşmalarla yürüyen bir<br />
spor. Yani orada başarı diyebileceğimiz anlamda bir<br />
başarı asla yok aslında. Şöhret olma gibi bir kavram var.<br />
Lafın özü 90’ların sonunda yükselişe geçen ‘şöhret<br />
orantısı’na odaklanma mantığı hakim filmde. Tabii<br />
sporun yaklaşmak istemediğimiz alt kültür bireyleri<br />
arasındaki dövüşlere odaklanması da biraz ‘kickboks’<br />
gibi bir yere gitmemizi sağlıyor.<br />
Mickey Rourke’un canlandırdığı ana karakterin filmde
hayatla verdiği mücadeleden arta kalanlar ise elbette bir<br />
anti-kahraman, evli eş yerine striptizci bir sevgili, yıllardır<br />
görülmeyen bir kız çocuk ve görsel olarak yönetmenlik<br />
stilinde farklılık. Zira aile üzerine giden spor filmlerinde<br />
genelde çekirdek ailenin sorunsuz olduğu,<br />
karakterin ise onlara başarı getirmek için hırslandığı<br />
görülür. Burada çekirdek aile bölünmüş bir şekilde<br />
sunuluyor. Bunların tamamı da anti-kahraman. Darren<br />
Aronofsky, filmi çekerken yükseliş dönemini atlayıp,<br />
sporcunun başarısızlık yani çöküş döneminden başlaması<br />
ve ‘ölüm-yaşam’ arasında kalmışlık duygusunu<br />
vermek istemesi ise ‘devrimci’ ve ‘bozucu’ bir hareket.<br />
Aronofsky, filmini Cassavetes filmlerindeki gibi el kamerasıyla<br />
çekmiş. Genelde uzun planlar kullanarak ise<br />
oyunculukları ön plana çıkarmayı tercih ediyor. Ana<br />
karakteri canlandıran Rourke’un psikolojisini<br />
Bergman’vari bir dramatik yapıyla anlatmasını da<br />
sağlayan bu dengeli yönetmenlik aslında. Hepsi antikahramanlardan<br />
oluşan bir sosyal gerçekçi ve uçarı<br />
mücadelenin örneği. Amaç ise başarı değil de, ‘alışkanlık’<br />
gibi yapışan Amerikan güreşi. Yani sevdiği ‘alışkanlık’<br />
temasına bir geri dönüş yapıyor Aronofsky burada.<br />
Spor filmini de karakter dramasının içine sokup, bağımsız<br />
sinemanın derinliklerinde bir yere yerleştiriyor.<br />
Cassavetes’in film grameriyle nasıl türlerin değiştirilebileceğini<br />
de gösteriyor. Elbette kendisinin bozucu,<br />
yenilikçi ve devrimci bir yönetmen olduğunu ve<br />
seyircinin algısıyla oynamaktan zevk aldığını da...<br />
Spor filmi bundan sonra anti-kahramanların yolunu<br />
izleyen ve el kamerasıyla onların psikolojisini resmeden<br />
bir formüle bürünecektir muhtemelen. Halen Amerikan<br />
klasik sinemasının gramerini uygularsa sonuç ‘çöp<br />
artışı’ olabilir zira.
■ Zeki Demirkubuz, Nahid Sırı Örik'in<br />
aynı adlı romanından uyarladığı<br />
Kıskanmak adlı filminin çekimlerini<br />
tamamladı. Filmde Nergis Öztürk,<br />
Berrak Tüzünataç, Hatice Aslan ve<br />
Serhat Tutumluer rol alıyor. Sonbahar’da vizyona girecek olan<br />
film Türk edebiyatının tek negatif kahramanı Seniha’nın hayatını<br />
anlatıyor. Seniha ağabeyinin karısı Mükerrem'i hastalıklı<br />
bir şekilde kıskanıyor. Sadece karısını değil kendi öz<br />
ağabeyinin güzelliğini bile kıskanıyor. Çünkü o çirkinlerin asla<br />
sevilmemeye ve güzeller için kendilerini feda etmeye yazgılı<br />
olduklarını daha küçük yaşlarında öğrenmiş... Bakalım nasıl bir<br />
kıskançlıkla karşı karşıya olacağız…<br />
■ Yönetmen Cemal Şan Acı isimli son filminin<br />
çekimlerini tamamladı. Bir dede ile torun<br />
hikayesi anlatan film Erzincan’ın, iki bin metre<br />
yüksekliğindeki bir dağ köyünde çekildi.<br />
Filmin başrollerini Nesrin Cavadzade ile Erol<br />
Demiröz paylaşıyor. Erol Demiröz bu filmde<br />
çalışmanın kendisini yeniden Yılmaz Güney’li<br />
yıllara götürdüğünü ifade ederek, “İmkansızı<br />
başardık. Eksi yirmi derecede, çok zor şartlarda<br />
çalıştık ekip donma tehlikesi geçirdi<br />
ama sonucu görünce her şeyi unuttuk ‘’ dedi.<br />
Şan’ın filminin önümüzdeki sonbahar da vizyona<br />
girmesi bekleniyor.<br />
■ Çekimleri İsviçre’de devam eden<br />
Amok, Türk asıllı tiyatro yönetmeni<br />
Cihan İnan’ın senaryosunu yazdığı<br />
ve yönetmenliğini üstlendiği bir<br />
yapım. Güven Kıraç, filmde bir Türk<br />
göçmeni canlandırıyor. Akıl almaz<br />
cinayetler işleyen ve Alman polisi<br />
tarafından aranan bir tetikçinin Türk<br />
göçmenler, Alman bir aile ve İsviçreli<br />
bir çiftle yollarının kesişmesi ve bu<br />
eksende gelişen maceraların<br />
anlatıldığı film 2009 kış sezonunda<br />
vizyona girecek.
■ Kelebek isimli kısa filmi<br />
bulunan oyuncu Cansel<br />
Elçin, Meltem İnan’ın<br />
kitabından uyarlanan<br />
filmin yönetmenliğini<br />
yapıyor. Üç genç kızın<br />
olgunlaşma hikayesi diyebileceğimiz<br />
filmin<br />
Hindistan ve Fransa ayağı<br />
bitti. Şimdi sıra İstanbul’da… Filmde aynı zamanda oyuncu olan<br />
Elçin, hem bir Hint tanrısını hem de hayali film çekmek olan bir<br />
öğretmeni canlandırıyor. Filmde ayrıca Feride Çetin, Cengiz<br />
Bozkurt, Umut Kurt ve Emrah Akduman yer alıyor.<br />
■ Trajediden doğan bir aşk öyküsünü konu alan<br />
Aşkın Dansı isimli yapım, önümüzdeki aylarda<br />
vizyona girecek. Yönetmenliğini Sami Güçlü’nün<br />
yaptığı filmde Tolga Savacı, Yıldız Asyalı, Ahmet<br />
Mekin, Ahmet Sezerel, Alev Oraloğlu, rol alıyor.<br />
Film, trafik kazasında ayağını kaybeden<br />
Saliha'nın, aynı kazada ölen sevgilisinin mezarının<br />
bulunduğu Kapadokya'ya intihar etmek için<br />
gidişini ve bu yolculukta dans hocası Barış ile<br />
tanışmasının ardından aralarında başlayan tutkulu<br />
aşkı işliyor.<br />
■ Hande Yener'in rol aldığı ve<br />
Türkiye’de eşcinselliği anlatan<br />
'Kraliçe Fabrika' isimli film, erkeklerin<br />
sevişme görüntüleri yüzünden<br />
Kültür Bakanlığı'nın engeline takıldı.<br />
Filmin yapımcısı bu tepkiye şöyle<br />
karşılık veriyor: ‘Türkiye'de kadınla<br />
erkeğin sevişmesine izin vermeyen<br />
yapının, iki erkeğin sevişmesine izin<br />
vermemesi doğal ama bu kadar<br />
olacağını beklemiyorduk. Şimdi<br />
yurtdışındaki bağımsız festivallere<br />
hazırlanıyoruz.’ Bakalım orada ne<br />
kadar şansı olacak!<br />
■ Emre Akay’ın yönettiği, Hasibe<br />
Eren, Salih Kalyon, Yıldız Asyalı ve<br />
Tarık Ündüz’ün başrollerini paylaştığı<br />
Adab-ı Muaşeret filminin<br />
çekimleri tamamlandı ve film vizyon<br />
için gün saymaya başladı…<br />
Okulda geçen filmde kızların ve<br />
erkeklerin iki ayrı grubu vardır.<br />
Kızların grubu ‘Adab-ı Muaşeret’,<br />
erkeklerin ki ise ‘Mokokolar’dır.<br />
Herkesin kabul edilmediği gruplar,<br />
aralarında hınzırca çekişmektedir.<br />
Bu arada, iki tarafa da üye olamayan<br />
Aykut ile Zeynep arasında<br />
bir aşk başlar. Biraz Hababam<br />
Sınıfı tadı olabilir.
Hollywood’un ünlü<br />
aktörleri arasında,<br />
gösterişli ama bir o<br />
kadar da karşındakini<br />
rahatsız etmeyecek bir<br />
zerafete sahip olan Clive<br />
Owen için, hayatta en<br />
önemli üç şey var, işi, evi ve<br />
hayranları… Hüznü, zekayı ve<br />
karizmayı bir araya getiren yüz<br />
hatları sayesinde, her türlü role<br />
çabuk bürünebilen Owen, Larry<br />
gibi kendini sürükleyen aşka değer<br />
vermekte, Theo kadar da, ideallerinin<br />
uğruna tavizler vermeyi göze almakta.<br />
Theo gibi, aileye ve çocuklara olan<br />
inancı, onu Hollywood’un hovarda<br />
dünyasından uzak tutmayı başarmış.<br />
Kişisel tartışma ve polemiklerden uzak<br />
durmaya çalışan, set ortamında anlayışlı ve<br />
uyumlu bir oyuncu olan Clive Owen, yükselişe<br />
devam diyor…
İlk İzlenim: Yüzünden, acı hatıralara sahip olduğunu,<br />
ve bunların, onu iki kat fazla duygusallaştırdığını<br />
rahatlıkla anlayabilirsiniz.<br />
Konuştukça: Gerçekten duygusal. Ama kıskanmaya<br />
başlarsa, kaçacak delik arayın.<br />
Artıları: Karizmatik, sağlam karakterli…<br />
Handikapları: Aklı başka bir kadına kolay kayabilir…<br />
Yaşam Felsefesi: Ne olursa olsun, sevdiğim kadını<br />
her zaman affederim.<br />
Hayattaki Düsturu: Gerçek aşkın peşindeyim, o da<br />
benim peşimde…<br />
Tanıyınca: İlk görüşte aşka inanıyorsanız, ona bakmaya<br />
devam… Ancak, hiçbir zaman size olan<br />
sadakatine emin olamayacaksınız…<br />
İlk İzlenim: Güven verici, hüzünlü ama sıradan…<br />
Konuştukça: O bir politik aktivist!<br />
Artıları: Tehlikeli ve ölümcül durumlarda, ani ve<br />
doğru kararlar almayı biliyor.<br />
Handikapları: Yok denecek kadar az…<br />
Yaşam Felsefesi: Acılarımdan yola çıktım, bir daha<br />
geri dönmek yok!<br />
Hayattaki Düsturu: Emanete hıyanet edilmez.<br />
Tanıyınca: Amacı ve davası uğruna her türlü<br />
tehlikeyi, kendi ölümünü bile göze alabilecek biri, her<br />
devrin adamı… Aşkı, sevgiyi, yeri geldiğinde de şiddeti<br />
insanlığı kurtarmak için kullanıyor. Ona doğum<br />
yapacak eşinizi bile teslim etseniz, gözünüz arkada<br />
kalmaz…
■ Çoğu insan, sinemada film bittiğinde<br />
ve jenerik akmaya başladığında, bir an<br />
önce sinemadan çıkmak için harekete<br />
geçer. Ancak, Oscar fatihi Slumdog<br />
Millionaire’in, film kadar eğlenceli ve çok<br />
şey anlatan jeneriğindeki şarkı<br />
başladığında ise seyirci çoktan koltuktan<br />
kalkamaz hale gelmiştir. Çünkü o<br />
muhteşem Hint şarkısı başlamıştır; “Jai<br />
ho”... Oscar’da müzik dalında da filme<br />
heykelcik kazandıran müzisyen ise 1966<br />
doğumlu A.R. Rahman. Yüzden fazla<br />
filmin müziklerine imza atan A.R.<br />
Rahman, Hint sinemasının vazgeçilmezlerinden<br />
biri haline gelmiş. Hindistan’ın<br />
yoksulluğunu ve acılarını, herşeye rağmen<br />
yaşama sevinciyle yoğuran karakteristik<br />
yapısıyla filme aktaran bu soundtracki<br />
her dinlediğinizde, filmi yeniden<br />
izlemiş kadar olacaksınız.<br />
1. o… saya.<br />
2. riots.<br />
3. mausam & escape.<br />
4. paper planes.<br />
5. paper planes.<br />
6. ringa ringa.<br />
7. liquid dance.<br />
8. latika’s theme.<br />
9. aaj ki raat.<br />
10. millionaire.<br />
11. gangsta blues.<br />
<strong>12</strong>. dreams on fire.<br />
13. jai ho.
Stanley Kubrick<br />
Gene D. Phillips<br />
"Ben fikir üretiyorum -sinema yönetmeninin temel<br />
işi budur. Yönetmenin ikinci görevi, filmin seyirciye<br />
nasıl bir zevk vereceğini belirlemektir. Konu aktörlere<br />
gelince ise, ben hep en iyileriyle çalışmayı<br />
denesem bile burada bir orkestra şefinin karşılaştığı<br />
sıkıntıları çekmek kaçınılmazdır. Kendimin bu film<br />
yapma sürecinin en çok hangi aşamasını sevdiğimi<br />
soracak olursanız, o zaman da 'kurgu' diye cevap<br />
veririm. Çünkü yaratıcı bir iş çıkarmanıza en yatkın<br />
zemin, kurgudur. Önceden yazarak hazırlanmak,<br />
sonradan senaryoyu kaleme almak elbette çok tatmin<br />
edici bir duygu, fakat yazarken bir film<br />
üzerinde doğrudan çalışmış olmazsınız. "<br />
Agora Yayınları / 266 Syf.<br />
Türk Sineması ve Din<br />
Yalçın Lüleci<br />
■ ..Ahlakımızı ve geleneklerimizi sarsıcı filmler pek<br />
fazla. Allah korkusu ve ahlak duygusu olmayan<br />
insanlar her meslekte bulunur. (...)<br />
Ediz Hun Babıali'de Sabah Gazetesi, 9 Mart 1966<br />
Beyaz sinemayı temsil eden arkadaşlar biraz daha<br />
popüler düşünseler... Çünkü; belirli bir türün kalıpları<br />
içinde macera olsun, güldürü olsun, melodram<br />
olsun sen ideolojik mesajı daima verebilirsin... O<br />
senin bilgine, becerine bağlı bir şey...<br />
Giovanni Scognamillo<br />
Türk sineması ve din ilişkisi konusunda, belgelere<br />
dayanması, bu ilişkinin oluşmasına eserleri ile katkıda<br />
bulunmuş yönetmenlerin ifadelerine ve sinema<br />
yazarlarının tanıklığı... Es Yayınları / 220 Syf.