You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Sezon başlıyor<br />
Evet sonunda Eylül geldi. Ve Eylül ile beraber<br />
Türk sineması da hareketlendi. Daha doğrusu<br />
icebergin ucu gözüktü. Bu yıl kesin sayı olmamakla<br />
beraber 70’ten fazla film vizyona girecek.<br />
Bu da demek ki neredeyse her hafta bir Türk<br />
filmi veya fazlası olacak. Eylül ayı içerisinde beş<br />
Türk filmi vizyon buluyor. 18 Eylül’de ilk filmimiz<br />
Çıngıraklı Top sinemalarda olacak. Biz de<br />
filmin yönetmeni Egemen Ertürk ile keyifli bir<br />
sohbet yaptık. Banu’nun (Bozdemir) sorularını<br />
cevaplayan Ertürk ilk filmi olmasına rağmen<br />
ne kadar iddialı olduğunu anlattı röportajında.<br />
Kasım ayında vizyona girecek olan Aşk Geliyorum<br />
Demez filminin ünlü oyuncusu Bergüzar<br />
Korel de röportaj vermek için <strong>Cinedergi</strong>’yi seçen<br />
ünlülerden. Hiç kimseye söylemediği projelerini<br />
bize anlattı Korel. Ağustos ayı içerisinde Türk<br />
sineması büyük bir kayıp yaşadı. Milli Sinema’nın<br />
kurucularından Yücel Çakmaklı’yı kaybettik.<br />
Onun anısına hazırladığımız dosyada onu seven<br />
birçok ünlünün görüşlerini okuyacaksınız.<br />
Alper (Turgut) iznini yaptıktan sonra, ayağının<br />
tozuyla politik sinema dosyasıyla çok önemli<br />
bir inceleme yaptı. Klasiklerden günümüze<br />
hayatın vazgeçilmezi politikayı en önemli rengi<br />
olarak kullanan filmleri sizin için yazdı. Benim<br />
sayfasına bakarken bile korktuğum bir dosya<br />
ise Banu’dan geldi. Korku filmlerindeki çocuk<br />
karakterleri ve bunun sosyolojik yanını onun<br />
kaleminden zevkle okuyacağınızı düşünüyorum.<br />
Eylül ayına girerken ise beni çok mutlu eden<br />
bir gelişmeyi sizle paylaşıyorum. Yazı İşleri<br />
müdürümüz Fırat Sayıcı SİYAD-Sinema<br />
Yazarları Derneği’ne üye oldu. Zaten yıllardır<br />
bu mesleğin içinde olan arkadaşımızın bir de<br />
mesleğin tek derneği olan SİYAD’a üye olması<br />
beni çok mutlu etti. Böylece kadromuzda<br />
SİYAD üyesi olmayan tek kişi bile kalmadı.<br />
Daha önceki aylarda da Alper Turgut üye<br />
olmuştu. Bu kadro size hayatın her rengini<br />
sunabilecek bir dengeye sahip. Mesela<br />
Ali Ulvi Uyanık 18+ ile sansüre karşı açtığı<br />
savaşı bütün gücüyle sürdürüyor. Kimsenin<br />
söylemeye ve yazmaya cesaret edemediği<br />
şeyleri onun kaleminden okumaya zaten<br />
alışığız. Tabii askerdeki arkadaşımız Kerem<br />
Akça’yı da özlüyoruz ve üç dört ay sonra<br />
dönüp dosyalarını bize vermesini özlemle<br />
bekliyoruz. Kadromuzu size kısaca tanıttıktan<br />
sonra söyleyeceğimiz son söz şu olacak; Yeni<br />
döneme <strong>Cinedergi</strong> olarak hazırız. İnadımız<br />
inat sinemayı sizin için takip edeceğiz. Bütün<br />
haberleri, röportajları ve gelişmeleri, festivalleri<br />
bizden okuyacaksınız. Mesela 10 Ekim’de<br />
başlayacak olan Antalya Altın Portakal Film<br />
Festivali’ne tam kadro katılacağız. Bir sonraki<br />
ay düzenlenecek Bursa İpek Yolu Film<br />
Festivali’nin ise sponsoruyuz. Gündem bitmez,<br />
<strong>Cinedergi</strong> pes etmez. İyi okumalar…<br />
Yayın Sahibi<br />
Star Medya Yayıncılık A.Ş. adına<br />
ETHEM SANCAK<br />
İcra Kurulu Başkanı<br />
MUSTAFA KARAALİOĞLU<br />
İcra Kurulu Başkan Yardımcısı<br />
LEVENT GÜLTEKİN<br />
Genel Yayın Yönetmeni<br />
Serdar Akbıyık<br />
Yazı İşleri Müdürleri<br />
Banu Bozdemir<br />
Fırat Sayıcı<br />
Webmaster<br />
Tayfun Salcı, Azad Purliyev<br />
Katkida Bulunanlar<br />
Ali Ulvi Uyanık<br />
Kerem Akça<br />
Alper Turgut<br />
Burak Yarkent<br />
Zeynep Bonçe
SERDAR AKBIYIK<br />
n Türk sineması Doğu ve Batı arasında<br />
kimlik bunalımı yaşarken bu toprakların hikayesini<br />
yazan, film yapan ve Yeşilçam’a<br />
milli bir kimlik kazandıran Yücel Çakmaklı’yı<br />
kaybettik. 1970’lerde ürettiği filmlerle inançlı<br />
Anadolu insanının hikayeleri onun elinden<br />
sinemamıza taşındı. Yönetmenliğini yaptığı<br />
Birleşen Yollar, Minyeli Abdullah gibi filmlerle,<br />
Küçük Ağa, IV Murat, Kuruluş/Osmancık gibi<br />
dizilerle Milli sinemanın ayak seslerini bütün<br />
yurda duyurdu. Mesut Uçakan’ın dediği gibi<br />
onun peşinden giden sinemacılardan daha<br />
çok toplumun bütününün Çakmaklı’ya borcu<br />
var. Bütün bu davasına rağmen yumuşak<br />
huyu ve birleştirici tarzıyla da insanların<br />
içine kin ve nefret değil barış, huzur ve<br />
sevgi veren bir insandı. Türk sineması Yücel<br />
Çakmaklı’yı kaybederek bir yönetmeni<br />
değil kimliğinin bir parçasını kaybetti. Yücel<br />
Çakmaklı mesleğe1963 yılında, askerden<br />
döndükten sonra Yeni İstanbul Gazetesi’nde<br />
sinema yazıları yazarak başladı. Bir yandan<br />
da Erman Film Stüdyoları’nda yönetmen<br />
yardımcısı olarak çalıştı. 1968’e dek 50 kadar<br />
filmde Dr. Arşevir Alınak, Osman Seden,<br />
Orhan Aksoy gibi yönetmenlere yardımcılık<br />
yaptı. İlk filmi Kâbe Yolları’nı yönetti. 1969’da<br />
Elif Film şirketini kurdu. Milli sinema olarak<br />
adlandırılan akıma dayalı filmler çekti. 1975-<br />
1990 arası TRT bünyesinde çalışmalarına<br />
devam etti. Tarık Dursun K.’dan Denizin<br />
Kanı, Tarık Buğra’dan Küçük Ağa ve Kuruluş<br />
gibi, roman uyarlamalarından TV dizileri<br />
gerçekleştirdi. Necip Fazıl Kısakürek’in Bir<br />
Adam Yaratmak ve Turan Oflazoğlu’nun 4.<br />
Murad’ı gibi tiyatro eserlerinden TV oyunları<br />
yaptı. 10 Temmuz 2008’de Devlet Üstün<br />
Hizmet Madalyasına layık görüldü.<br />
Türk sineması Doğu ve Batı<br />
arasında kimlik bunalımı<br />
yaşarken bu toprakların<br />
değerlerini sinemaya<br />
taşıyan ve Yeşilçam’a milli<br />
bir kimlik kazandıran Yücel<br />
Çakmaklı’yı kaybettik.
Mesut Uçakan<br />
n Yücel Abinin bizden<br />
uzaklaştığına inanamıyorum.<br />
Onunla çok uzun bir<br />
beraberliğimiz oldu. Sinemada<br />
açtığı mücadelede beraber<br />
yürürken yaptığı işlerle olduğu<br />
kadar arkadaşlığı, insanlığıyla<br />
da bize yol gösterdi. Şimdiki<br />
nesil onun değerini anlayabilir<br />
mi bilmiyorum. Kozmopolit<br />
ve toplumun değerlerinden<br />
uzaklaştığımız hatta Marksist<br />
bir bakış açısıyla ona<br />
saldırdıkları bir dönemde,<br />
1970 yılında Birleşen Yolları<br />
çekti. Hem de zamanın en<br />
büyük starlarını oynatarak<br />
bunu başardı. Milli Sinema<br />
diye isimlendirdiği akımı<br />
sürüklemiştir. Bizim üstümüzde<br />
emeği büyüktür. Ama<br />
bize katkısından daha fazla<br />
bu topluma katkısı vardır.<br />
Toplum bunu yeterince<br />
anlayabilmiş midir bilmiyorum.<br />
Hastalandığında yoğun bakıma<br />
girerken bile benle konuşurken<br />
hep yeni projeler, mücadeleler<br />
peşindeydi. Azmi ve insanlığı<br />
İsmail Güneş<br />
örnek alınacak bir abimizdi.<br />
Kendisine en ağır saldırılar<br />
olduğu zaman bile kin tutmazdı.<br />
Çok birleştirici bir insandı. Yücel<br />
Çakmaklı’yı anlamadan,<br />
bilmeden Türk sinemasını anlamak<br />
mümkün değildir. Günümüzde<br />
onun daha iyi anlatılması<br />
gerektiğine inanıyorum. Onun<br />
filmlerinin, üretimlerinin televizyonda<br />
veya sinemada tekrar<br />
halkla buluşturulması gerekiyor.<br />
Bize çok şey verdi biz bunun<br />
karşılığını ona verebildik mi<br />
bilemiyorum. Onun vizyonuna<br />
sahip çıkmak için çok mücadele<br />
ettik ama o bayrağı eline<br />
almasaydı ne olurdu onu da<br />
bilmiyorum. Allah gani gani rahmet<br />
eylesin.<br />
Fevkalade üzüntülüyüz. En son ameliyat olduktan<br />
sonra bir kaç kez telefonda görüştük. Kendisini iyi<br />
hissediyordu. Sonra birden durum değişti. Benim<br />
için çok büyük kötü bir sürpriz oldu. O kadar yaşam<br />
doluydu ki hastalığına rağmen proje üretmeyi hiç<br />
bırakmadı. Hastane masraflarını karşılayamayınca Kültür<br />
Bakanlığı yardım etti. Bunun üzerine bana “Borçlu<br />
kalmayalım, iyileşince yeni projeler yapalım bakanlığa”<br />
dedi. Böyle bir insandı. Klasik sinemamıza milli ve<br />
manevi bir boyut getirdi. 50 film yaptıysa bunun kırk<br />
tanesi iyi gişe yaptı. Kendine özgü bir dili ve seyircisi<br />
vardı. O kutuplaşmaların olduğu dönemde ürettiği<br />
filmlerle sinemamızın apayrı bir rengi oldu. Daha ne<br />
söyleyeceğimi bilmiyorum. Çok üzgünüz. Sevenlerinin<br />
başı sağ olsun.
Hülya Koçyiğit<br />
Çok sevdiğim bir insanı kaybettim.<br />
En son Gaziantep’te<br />
görüşmüştük. Sağlıkla ilgili<br />
bir problemi yoktu.<br />
Uzun yıllar beraber çalıştık.<br />
O yıllarda yönetmen<br />
yardımcılığı yapardı. Bu kadar<br />
sevdiğim bir insanın cenazesine<br />
katılamayacağım için<br />
büyük ızdırap duyuyorum.<br />
Çok yakın bir arkadaşımı<br />
daha kaybettim onun cenazesi<br />
için şu an İzmir’e gidiyorum.<br />
Sevdiğimiz insanlar teker<br />
teker aramızdan ayrılıyor.<br />
Çakmaklı Türk sineması<br />
adına o kadar iyi örnekler<br />
verdi ki? TRT’ye yaptığı filmler,<br />
diziler Türk halkına mal<br />
olmuştur. Çok ahlaklı bir<br />
kişiydi. Saygılı ve mütevazi<br />
tavırlarıyla insanları kendine<br />
hayran bırakırdı. Allah rahmet<br />
eylesin.<br />
Çakmaklı’nın<br />
1972 Zehra<br />
f ilminin<br />
başrol<br />
oyuncusu<br />
Atilla Dorsay<br />
Sağ kesim<br />
sinemacıların<br />
en entelektüel<br />
isimlerinden<br />
birisini<br />
hatta birincisini<br />
kaybettik.<br />
Onun filmleri<br />
İslami sinema<br />
ile Atatürkçü<br />
kesim arasında belli bir diyalog arayan<br />
ve toplum gerçeklerine son derece<br />
uygun düşen filmlerdi. Çabaları ise<br />
en çok 1973 sonrasında CHP-MSP koalisyonunun<br />
sinemadaki iz düşümü<br />
gibiydi. Peşinden çok yönetmen geldi<br />
ama hiç biri ona yetişemedi.<br />
Çakmaklı’nın<br />
1989<br />
Minyeli Abdullah<br />
f ilminin<br />
başrol oyuncusu<br />
Perihan Savaş<br />
Çok üzgünüm. Çok<br />
iyi bir insandı. Onun<br />
yönetmenliğinde<br />
Minyeli Abdullah’ı<br />
çekmiştim. Ne yapmak<br />
istediğini bilen bir<br />
insandı. Erken yaşta<br />
vefat etti. Daha yapacak<br />
çok şeyi vardı.<br />
Çok güzel fikirleri<br />
vardı ama ekonomik<br />
koşullar yüzünden<br />
bunları yerine getiremedi.<br />
Sponsor bulmak<br />
gibi problemler yaşadı<br />
ve onun çok daha fazla<br />
üretebileceği filmlere<br />
sahip olamadık. Hepimizin<br />
başı sağ olsun.
Yönetmen: Jorge Blanco, Marcos Martinez,<br />
Javier Abad Senaryo: Joe Stillman<br />
Seslendirenler: Dwayne Johnson, Gary<br />
Oldman, John Cleese, Jessica Biel, Justin<br />
Long<br />
Konu: 1950’lerin yaşamında takılıp kalmış bir<br />
gezegen, aniden ortaya çıkan NASA astronotu<br />
Chuck sayesinde altüst olur. Chuck<br />
buraya adım atan ve yaşayan tek canlının<br />
kendi olduğunu düşünmektedir. Ancak<br />
gördükleri karşısında<br />
şaşkınlığa<br />
düşecektir.
Yönetmen: James Cameron<br />
Senaryo: James Cameron<br />
Oyuncular: Sigourney Weaver,<br />
Zoe Saldana, Michelle Rodriguez,<br />
Sam Worthington,<br />
Giovanni Ribisi<br />
Konu: Kıdemli savaş gazisi<br />
Jake, gelecek dünyasında<br />
Pandora adlı Na’vi’lerin<br />
yaşadığı başka bir gezegene<br />
getirilmiştir. Dünya’dan gelenler,<br />
bu gezengende kendi dillerine<br />
ve kültürlerine sahip olan<br />
insansı robotlar arasında kendilerini<br />
garip hissederler.<br />
Yönetmen: Kenny Ortega<br />
Senaryo: Kenny Ortega<br />
Oyuncular: Michael Jackson<br />
Konu: Yakınlarının tam desteği<br />
ile gerçekleştirilen yapım, Londra<br />
konserlerine hazırlanan Michael<br />
Jacson’ın yüzlerce saatlik<br />
provalarından ve kamera arkası<br />
çekimlerinden görüntüler içerecek.<br />
High Definition formatında,<br />
dijital ses kalitesi ile hazırlanacak<br />
filmin bazı sahneleri de 3 boyutlu<br />
olacak ve Jackson’ın yakın<br />
arkadaşları ile birlikte çalıştığı<br />
kişilerin röportajlarını da içerecek.<br />
This Is It Jackson’ın hayranlarına<br />
ve müzik severlere sanatçının<br />
sıradışı kamera arkası görüntülerini,<br />
kariyerini ve görülmeye değer<br />
sahne performansını sunacak.
Yönetmen: Duncan Jones<br />
Senaryo: Duncan Jones, Nathan Parker<br />
Oyuncular: Sam Rockwell, Matt Berry, Robin<br />
Chalk, Dominique McElligott<br />
Konu: Lunar Industries ay istasyonunda<br />
çalışan Sam Bell için hayat çok zor geçmektedir.<br />
Üç yıllık bir anlaşması olduğu için bu<br />
ıssız üsse alışmak zorundadır. Dünyayla herhangi<br />
bir bağlantısı yoktur ve eşiyle bağlantı<br />
kuramamaktadır. Zaman içinde arzuları ve<br />
hayalleri doğrultusunda halusinasyonlar görmeye<br />
başlar. Fakat bunların bazıları beraber<br />
çalıştığı robot tarafından hazırlanmakta ve her<br />
şey giderek birbirine karışmaktadır.<br />
Yönetmen: Mike Newell<br />
Senaryo: Carlo Bernard, Jordan<br />
Mechner<br />
Oyuncular: Jake Gyllenhaal,<br />
Ben Kingsley, Gemma Arterton,<br />
Alfred Molina
Konu: Haylaz bir prens istemeden<br />
de olsa gizemli bir<br />
prensesle güç birliği yapar.<br />
Birlikte, zamanı tersine çevirebilen<br />
Zamanın Kumları’nı<br />
açığa çıkarabilecek ve sahibinin<br />
dünyaya hükmetmesini<br />
sağlayabilecek olan eski bir<br />
hançeri korumak üzere karanlık<br />
güçlere karşı bir yarış içine<br />
girerler.<br />
Yönetmen: Martin Scorsese<br />
Senaryo: Laeta Kalogridis<br />
Oyuncular: Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo,<br />
Ben Kingsley, Michelle Williams<br />
Konu: Massachussets sahili açıklarındaki<br />
Zindan Adası’nda suç işlemiş akıl<br />
hastalarının tedavi edildiği bir psikiyatri<br />
hastanesi vardır. Teddy ve Chuck adlı<br />
iki polis müdürü, Rachel adlı bir katil<br />
hastanın esrarengiz şekilde kayboluşunu<br />
soruşturmak üzere görevlendirilmişlerdir.<br />
Şiddetli bir kasırga nedeniyle hastayı aramaya<br />
başlayan polislerin işi zorlaşır.
n Günışığı Temizleme Şirketi seyrettiğim en<br />
doğru bakış açısına sahip, gerçekçi ve kadın<br />
dünyasına odaklanmış yapım. Yönetmen<br />
Christine Jeffs ve senaryoyu yazan Megan<br />
Holley kadın olmanın duygusal avantajını<br />
sonuna kadar kullanmışlar. Kadroda da<br />
müthiş üç kadın oyuncu Amy Adams, Emily<br />
Blunt ve Mary Lynn Rajskub karşılıklı olarak<br />
döktürüyor. Oscar adayı Şüphe-Doubt ile<br />
herkesi kendine hayran bırakan Amy Adams<br />
son dönemin en karizmatik kadın oyuncusu.<br />
Romantik dönemin bir iz düşümü olan fiziği<br />
ve ifadesi ile oynadığı her role derin bir anlam<br />
katan Adams bu filmin temel taşı. Filmin<br />
bütün öyküsü ve kadın dünyasının savaşçı<br />
ruhu Adams’ın karakterinde vücut buluyor.<br />
Amy Adams’ın canlandırdığı bekar anne<br />
Rose uyumsuz kız kardeşi Norah (Emily<br />
Blunt) ile bir yaşam mücadelesi vermektedir.<br />
Küçük yaşlarında annelerinin intiharıyla<br />
yalnız kalan ikili babaları Joe’nun (Alan<br />
Arkin) hayalperest dünyasından gerçek<br />
hayatın zeminine çakılmakla gençliklerini<br />
geçirmişlerdir. Annesiz ve güvenilmez baba<br />
figürünün yarattığı pasif hayatta kalma<br />
mücadelesi iki kardeşi de kaybedenler<br />
içinde yer almasına sebep olmuştur. Amy<br />
Adams’ın canlandırdığı Rose karakterinin<br />
filmdeki etkisinin bu kadar büyük olmasının<br />
sebebi Adams’ın vücut dilinde taşıdığı<br />
kırılgan havayla öyküdeki karakter Rose’un<br />
hayata tutunmak için sergilediği içten içe<br />
gelen müthiş gücün yarattığı tezat aslında.<br />
Gençliği elinden kayarken lisedeki erkek<br />
arkadaşı olan ve bir başkasıyla evlenen<br />
Mac’e tutkuyla sarılması Rose’un gerçeklerle<br />
yüzleşmeme yoludur. Zaten kötü<br />
durumlarda kendi kendine söylediği “Ben<br />
güçlüyüm, ben güçlüyüm” nakaratı filmin sonunda “Ben<br />
kaybedenim”e döndüğü an Rose savaşı kazanmaya başlar.<br />
Çünkü onu zayıf bırakan yönleriyle o zaman yüzleşir. Her<br />
kadının yaşadığı bir ikilem. Yüzyılların verdiği muhtaç olma<br />
halinden çıkıp kendi ayaklarının üzerinde durma idealinin<br />
faturasını ödeme anı çok önemli ve filmde gerçekten vurucu<br />
bir şekilde veriliyor. Rose’un kardeşi Emily Blunt’da aynı<br />
Adams gibi son dönemin en sağlam kadın oyuncularından.<br />
2004 yılında Aşk Yazım-My Summer Of Love filminde<br />
seyrettiğimde müthiş bir oyuncuyla tanıştığımı hissettiğim<br />
Blunt geçen yıllar içinde biraz sallansa da sonunda kendi<br />
kabiliyetine uygun bir filmde karşımıza çıkıyor. Baba<br />
rolündeki Alan Arkin ise fazla söze gerek bırakmayacak<br />
şekilde bütün o oyunculuk mesleğinde geçirdiği yılların<br />
kendine bıraktığı en güzel renkleri filmde kullanmış. 2006<br />
yapımı Little Miss Sunshine’daki dedeyi oynayan Arkin bu<br />
filmin de ağır toplarından. Bu hafta vizyona giren Gün Işığı<br />
Temizleme Şirketi- Sunshine Cleaning ismiyle zaten Littli<br />
Miss Sunshine’a bir gönderme yapıyor. Yönetmen Christine<br />
Jeffs çok güçlü bir anlatıcı. Uzum zamandır film çevirmeyen<br />
yönetmenin bir önceki filmi 2003 yapımı Sylvia. Gwyneth<br />
Paltrow’un başrolünde oynadığı ve Sylvia Plath’ın hayatının<br />
anlatıldığı film de muhteşemdi.<br />
Baştan başa, saf bir kadın filmi Günışığı Temizleme Şirketi.<br />
Hiç bir kadının bu filmi kaçırmasını istemem. Kadınların<br />
modern toplumun gereği olarak geçirdiği değişimi anlama<br />
fırsatını kaçırmaması gereken erkeklerinde bu filmi seyretmesi<br />
gerekir. Günışığı Temizleme Şirketi’ni seyretmekten<br />
sinema adına mutluyum.
n Amerikalı gazeteci yazar Norman Cousins, insan,<br />
bir yanıt bulamadığı yerde korkuyu bulur der. Bilinmeyenden<br />
korkmak, tanınmayandan korkmak,<br />
daha önce karşılaşmadığımız bir yaratık ya da<br />
doğaüstü olaydan korkmak, insanoğlunun psikolojik<br />
olarak engelleyemeyeceği bir savunmasızlıktır.<br />
Korku içgüdüsü çoğu zaman hayatımızı yönlendirmekte.<br />
Bunun temelinde hayatta kalıp<br />
kalmayacağımızı ya da en azından kişisel olarak<br />
üzüntü çekip çekmeyeceğimizi bilememek yatar.<br />
İnsanoğlu herhangi bir tehditle karşılaştığında<br />
gardını alır; ya bu tehditi ortadan kaldırmak için<br />
karşısına dikilir ya da en az zararla kurtulmak için<br />
korkar ve kaçar. İşte bu psikolojik nedenselleri<br />
pusula alan “Kan Gölü” hedefi 12’den vurmakla<br />
kalmıyor, sinemadaki korku külliyatının ilk cildine<br />
girmeyi hak ediyor. Üstelik içinde hiç somut bir<br />
canavar/yaratık imgesi olmadan…<br />
Anaokulu öğretmeni Jenny ve sevgilisi Steve,<br />
romantik bir hafta sonu için orman içinde bulunan<br />
bir göl kenarına giderler. Fakat bu sakin<br />
ve huzurlu yerde ortaya çıkan 12-<strong>17</strong> yaş arası<br />
çocuklar kendilerini sevgililere kanıtlamak için güç<br />
gösterisine girişip şiddet uygulamaya başlarlar.<br />
Sıradan insanların hırslarına yenilerek ya da<br />
kendilerini savunmak adına nasıl birer psikopata<br />
dönüşebileceğini tökezlemeden anlatan yapım,<br />
aynı anda zamane gençlerinin psikolojik açılımlarını<br />
da ortaya koymaya çalışıyor. Filmin başrollerindeki<br />
sevgili çifti haklarını vererek canlandıran Kelly<br />
Reilly ve son olarak “Soysuzlar Çetesi”nde<br />
izlediğimiz Michael Fassbender’in altında kalmayan<br />
çocuklar, en az onlar kadar gerçekçi ve hikayeden<br />
koparmadan duygularını yansıtıyorlar. En son<br />
“Summers Town”la Türk seyircisinin karşısına çıkan<br />
Thomas Turugose’e, büyük bir rolü olmasa da<br />
özellikle dikkat derim. İnsanın bir şeye karşı korku<br />
duymasının açılımını yapan film bir yandan da ergenlik<br />
çağındaki günümüz gençlerinin psikolojik hatlarını<br />
çiziyor. Filmin yönetmen koltuğunda ise James Watkins<br />
var. İlk filmini çekmesine rağmen kamerasını ve<br />
ondan da önemlisi kalemini iyi kullanan Watkins, kısa<br />
sürede Hollywood’a transfer olursa şaşırmayın. Zira<br />
Hollywood bu tarz taze kanlarla güçten düşmüyor.<br />
Tamamen kontrolsüz ve derin bir ormanda geçen<br />
film, içinde seyirciyi psikolojik hamlelerle korkutmayı<br />
başaran, son dönemlerin en iyi yapımlarından.
n Tarantino her zaman yolu gözlenen ve<br />
şiddetle fazlasıyla bezeli yapımların bir numaralı<br />
adamı oldu. Soysuzlar beyazperdenin çokça<br />
kullandığı Nazi ve Yahudi ikileminden yola<br />
çıkıyor. Naziler bu kez Fransa’yı işgal etmiş durumdalar.<br />
Ve kendilerine başkaldıran ve kendilerine<br />
‘soysuzlar’ diyen bir çeteyi yok etmek için<br />
bayağı ciddi önlemlerle karşımıza çıkıyorlar!<br />
İlk gösterimini Cannes Film Festivali’nde yapan<br />
film hem olumlu hem de olumsuz tepkiler<br />
aldı. Ama bu Tarantino’nun çok da umrunda<br />
değil. Sonuçta o seyircide farklı reaksiyonlar<br />
yaratan filmler çekme derdinde olduğunu<br />
tekrarlayıp duruyor. Sonuçta karşımızda bir<br />
baskı, savaş, vahşet vs… filmi var diyebiliriz<br />
ama espri anlayışının her dramatik sahnenin<br />
ortasına sıkılan kara komediye daha yakın<br />
olduğunu söylemeliyiz. Aslında dramatik ve<br />
bizi boğazımıza kadar sıkan Nazi faşizminin<br />
iliklerimize kadar işlediği filmlerden bir hayli<br />
sıkılmıştık. Arada bu tarz filmlere farklılık<br />
katılmaya çalışıldıysa da kazanan hep dram<br />
oldu. Cannes’da filme karşı gösterilen olumsuz<br />
tepkiler de bir savaşın, acılarının anılarına<br />
saygısızlık edildiği düşüncesiyle olabilir. Ama<br />
o kara komedi, o dil karmaşası, o işaret dili,<br />
Führer’in şaşkınlığı, Nazilerin egoları ve hikayenin<br />
fütursuzca akışı bir ‘intikam draması’nın<br />
içinde farklı duygular takınarak ilerlediğimizi<br />
gösterebilir bize…<br />
Tarantino bu film için bünyesinde uzun<br />
zamandır biriktirdiği bir şeyi attığını söylüyor.<br />
Yani bu filmde biriken bir şeye özgürlüğünü<br />
vermiş. Filmi diğer filmleriyle kıyasladığımızda<br />
yer yer Rezervuar Köpekleri’ni yakalıyoruz.<br />
Bir barda Almanca dolu repliklerle geçen<br />
bölümde, Rezervuar Köpeklerinin depo sahnesine<br />
öykünüyor sanki. Ucuz Roman havası<br />
ise bir sürü değişik hikayenin kendi yolunda gitmesiyle<br />
benzeşiyor. Ama burada birbirine bağlanan ama<br />
daha fazla dağılmış bir öykü tepeciği var. Türkçe’ye<br />
12 Kahraman Haydut diye çevrilen Dirty Dozen stili<br />
de oluşmuştu kafamızda Tarantino’nun böyle bir intikam<br />
timi oluşturduğunu öğrenince. Kendisi de öyle<br />
yazacağını düşünmüş ama sonra başka yerlere kaymış<br />
olay. Tıpkı Rezervuar Köpeklerinin bir soygun filmi<br />
olmasını hedeflediği gibi…<br />
Filmde müzik kullanımı bir hayli farklı ve başarılı.<br />
Sadece müzikleri dinlesek bir western filminin orta<br />
yerine düşmüş sanabiliriz kendimizi ama karşımızda<br />
bayağı bir savaş ve 1940’lı yıllar filmi var. Bu havayı<br />
çok sevdiğini söylediği yönetmen Sergio Leone’ye<br />
bağlayabiliriz belki…<br />
Filmde güzel bir başlangıç yapıyor Tarantino. Sahneleri<br />
uzatmaktan kaçınmıyor. Gözü dönmüş bir Nazi’yi filmin<br />
başında öyle bir yer ve konuma yerleştiriyor ki, işte o<br />
zaman bir kara komedinin içine çekildiğimizi anlıyoruz.<br />
Çünkü Nazi subayı komik denecek kadar takıntılı ve<br />
oyunbaz bir adam… Bu yüzden kurbanlarıyla kedi –<br />
fare oyunu uyarlaması yapıyor ama pek de başarılı<br />
olduğu söylenemez!<br />
Şiddet ilk bölümden itibaren başlamasa da, özellikle<br />
kafa yüzülen sahneler de (bir western göndermesi)<br />
ve herkesin patır patır yere dökülmesinde özgürce bir<br />
şiddet oluşturma durumu göze çarpıyor. Film sektörüne<br />
ve film yazarlarına yaptığı göndermelerle de bir hayli<br />
komik sahneler ortaya çıkıyor… Kısacası bu film için<br />
tepkiler ve beğeniler ardı ardına gelecek ama Tarantino<br />
yine dikkat çekmeyi başaracak!
NUTS<br />
ÇETİN CEVİZ<br />
n Barbara olan adını ‘kendine<br />
özgü’ olması için Barbra olarak<br />
değiştiren bu çok yönlü sanatçıyı<br />
anlatmak kitap boyutlarında<br />
olacağından, şarkıcı-besteci, yapımcı –<br />
yönetmen ve oyunculuk niteliklerinden<br />
oyunculuğuna ve de “Nuts”a dikkat çekmek<br />
istiyorum.<br />
Kuşkusuz, ödülleri, özellikle de şarkıcılık<br />
ödülleri bol… Akademi Ödülleri’nde ise<br />
yapımcı olarak bir , ‘En iyi Şarkı’da iki ve<br />
‘En İyi Kadın Oyuncu’ dalında da iki kez<br />
aday gösterilip, bunlardan ‘Şarkı’ (“A Star<br />
Is Born”dan “Evergreen” / 1976) ile ‘Kadın<br />
Oyuncu’(“Funny Girl”/1968) ödülünü birer<br />
kez kazandı ( Not: ‘Kadın Oyuncu’ Oscar<br />
heykelciği o yıl iki sanatçıya verildi; diğeri ,<br />
“The Lion in Winter” ile Katharine Hepburn).<br />
‘Komik kız’dan çöpçatan Dolly’e, “What’s<br />
Up, Doc?”dan “Funny Lady”e uzanan güldürü<br />
ve müzikallerle başladığı oyunculuk<br />
kariyerinde, giderek dramlara ağırlık vermeye<br />
başlayan 1942 New York doğumlu<br />
Barbra, Cumhuriyetçi politikaları eleştirmesi<br />
ve savaş karşıtlığı ile her daim aktif<br />
sanatçılardan biri oldu. 1987’de kendisi gibi<br />
muhalif, aykırı yönetmen Martin Ritt(1914-<br />
1990) ile “Nuts”da buluştu. Müşterisini<br />
öldürmekten yargılanan fahişe rolünde,<br />
geçmişinin deşildiği mahkeme sahnelerinde,<br />
‘avukat’ Richard Dreyfuss, ‘anne’ Maureen<br />
Stapleton ve ‘üvey baba’Karl Malden ile<br />
birlikte döktürdü.<br />
Suç failinin –bazen- asıl kurban<br />
olabileceğine dair tüyleri diken diken eden<br />
bu dramı izledikten sonra iyice anladım ki,<br />
“benim oyuncum” Barbra, saç tellerinden<br />
ayak tırnaklarına, komple bir artist!
District 9<br />
n İddia ediyorum, 2009 yılının<br />
en iyileri arasına ismini kolayca<br />
yazdırabilecek, hatta<br />
benim tarafımdan bakarsanız,<br />
uzun yıllar boyunca kolayca<br />
hafızanızda yer edebilecek,<br />
olağanüstü bir film. Filmi,<br />
diğerlerinden bir adım one<br />
çıkartacak faktör, sadece<br />
olağanüstü olması değil, aynı<br />
zamanda farklı olması ve bir anlamda<br />
duvarı yıkması…<br />
“Duvarı yıkmasi” lafını biraz<br />
açacak olursak;<br />
District 9 filminin çok orjinal<br />
bir senaryosu olduğunu,<br />
alışılagelmiş bir bilim-kurgu<br />
veya korku filminin yanında hiç<br />
alışık olmadığımız görsel efektler<br />
ve ses ile bezenip önümüze<br />
geldiğini ve bizi farklı dünyalara<br />
götürüp gerçekten düşündüren<br />
yapıda bir film olduğunu<br />
söyleyebiliriz..<br />
İzleyicileri yanında film<br />
studyolarının da bu filmi önlerine<br />
alıp uzun uzun düşünmeleri<br />
gerektiği fikrindeyim. Kaldı ki,<br />
District 9 filmi, film şirketleri<br />
için de değişik boyutlara farklı<br />
kapılar açabilir diye düşünüyorum.<br />
Çekimlerinin, ses ve görüntü efektlerinin<br />
yanında, senaryo olarak<br />
düşündüğünüzde muazzam ve daha<br />
önce hiç uygulanmamış bir değerle<br />
karşı karşıya kaldığınızı görebiliyorsunuz.<br />
Yanlız size bir uyarı; Filmin reklamlarını,<br />
özet görüntülerini izlemenizi kesinlikle<br />
tavsiye etmiyorum (Benim kesinlikle<br />
yapmadığım bir şeydir). Hayran<br />
kaldığım, Los Angeles sokaklarını<br />
süsleyen, ve bakmadan geçemediğim<br />
afişlerine rastlarsanız, filmi izlemeden<br />
onlara da bakmamanızı ve uzak<br />
durmanızı öneriyorum. Sebebi ise;<br />
filmin özet görüntülerinin size farklı<br />
bir intiba uyandırabileceği, ve sizi çok<br />
farklı bir beklenti içine sokabileceği<br />
kanaatinde olmam. Beni dinleyin, ve<br />
kesinlikle bunları yapmayın.<br />
Neill Blomkamp size, 22 yil önce<br />
uzaylıların yerleştikleri bir dünyanın<br />
kapılarını açıyor, hem de ardına kadar..<br />
Zaten asıl buyuleyici olan da bu değil<br />
mi?<br />
Soruyorum size;<br />
Uzaylıların dünyaya geldiği ve insanlığı<br />
tehdit ettiği kaç film seyrettiniz?
Veya<br />
Uzaylıların uzaktan dunyayı tehdit<br />
ettiği, teğet geçtiği, gelipgittiği<br />
kaç film seyrettiniz??<br />
İste bu filmi diğerlerinden<br />
ayıran ve bir değil birkaç adım<br />
one çıkaran ve benim bu filmi<br />
gerçekten sevmemi sağlayan<br />
bu.<br />
Hic yazılmamışla,<br />
hiç izlenmemişle, hiç<br />
okunmamışla karşı karşıya<br />
kalacağınız bir macera… İlginç<br />
değil mi?<br />
Dünya üzerindeki 7.6 milyar<br />
insanın, uğrasmak zorunda<br />
olduğu bir uzay gemisini<br />
düşünün… 22 yıl önce üzerinize<br />
kabus gibi çöktüğünü,<br />
ve içindeki yaratıkların artık<br />
sizlerin bir parçası olduğunu…<br />
Los Angeles’a gelmeden<br />
önce sadece hayranlıkla<br />
izlediğim, Los Angeles’a geldikten<br />
sonra sadece kısa bir<br />
dönem, deneme amaçlı<br />
uğrastığım dijital efekt işini<br />
en iyi bulduğum filmlerin<br />
başında geliyor bu film.<br />
İnsanlar tamamen gerçek,<br />
ama bütün uzaylılar dijital<br />
film şirketi tarafından<br />
özenle yapılmış ve belli<br />
üzerinde de bayağı bir<br />
çalışılmış.<br />
Film hakkında bu kadar<br />
detay verince, baş karakter<br />
Sharlto Copley hakkında<br />
da biraz bahsetmek istiyorum.<br />
Filmin genelinde<br />
büyüleyici bir performans<br />
sergilemiş. Bence film<br />
üzerinde Neill Blomkamp<br />
kadar hakkı var.<br />
Size bir tavsiye, Blomkamp<br />
ve Copley ikilisini dikkatle<br />
izleyin. Kısa zaman<br />
icersinde inanılmaz yerlere<br />
gelip, isimlerinden çok söz<br />
ettirecekler.
n Twilight hayranlarının<br />
beklediği sonunda oldu<br />
ve Kristen Steward ile<br />
Robert Pattison sonunda<br />
“neredeyse” öpüşürken<br />
yakalandılar. Kings of<br />
Leon konserini dizdize<br />
izleyen çift hala resmi<br />
bir açıklama yapmazken,<br />
onları birlikte görenlerin<br />
bu konuda bir<br />
şüphesi yok. Pattison’ın<br />
Kristen’in evinden<br />
çıkarken yakalanması,<br />
ikilinin birlikte çok fazla<br />
vakit geçirmesi ve çok<br />
samimi pozları bunu zaten<br />
kanıtlasa da Twilight serisi<br />
bitene kadar bu konuda<br />
bir itiraf gelmeyeceği belli.<br />
Zira ilişkilerini kabul ederlerse,<br />
filmler bitene kadar<br />
ayrılmayacaklarını da<br />
kabul etmeleri pazarlama<br />
açısından şart koşulmuş.<br />
Bu arada çifte çoktan<br />
Brangelina, Tomkat gibi bir<br />
isim bulundu; Robsten…
n Bazi düşünceler vardır, ve kafanızın<br />
uzerindeki her bir teli yolmak istemeniz<br />
için yeterlidir. İste 2004 yılında beyazperdeye<br />
taşınan “White Chicks” filmi de herhalde<br />
aklınıza getirdiğinizde, aynı duyguları<br />
yaşayabileceğiniz bir saçmalık.<br />
Wayans kardeşler Marlon ve Shawn’ın, FBI<br />
ajanı olarak çözmeleri gereken bir konuyu,<br />
zengin, sarışın ve beyaz iki kız olarak yapmak<br />
istemelerini konu alan bu film’in 2. bölümü<br />
yolda. Şu aşamada çalışmaların başladığı bu<br />
filmin ne zaman beyaz perdede gosterime girecegi<br />
bir muamma.. Ama kafalarina koydiklarini<br />
her zaman gerceklestiren bu ikilinin bunu<br />
da yapacagi şüphe goturmez bir gercek.<br />
Kimleri ilgilendirir bilmiyoruz ama biz yine de<br />
sizi haberdar etmek istedik.<br />
n Robert Downey Jr. ismi şu günlerde<br />
Vampir Lestat karakteri ile<br />
birlikte anılır oldu.<br />
Anne Rice’ın “The Vampire<br />
Chronicles”ını günümüze uyarlamak<br />
isteyen Universal Film Şirketinin,<br />
efsanevi “Lestat” karakteri için<br />
Downey Jr. ile görüştüğü söyleniyor.<br />
Lestat karakterini şimdiye kadar,<br />
1994 yılında “Interview<br />
with the Vampire” filmi ile Tom<br />
Cruise ve 2002 yılında “Queen<br />
of the Damned” filmi ile Stuart<br />
Townsend canlandırmıştı. 3. karakter<br />
icin Downey Jr’in isminin ön<br />
plana çıkması şimdiden otoriteleri<br />
heyecanlandırdı.
n Şu siralar DreamWroks’un hararetle üzerinde<br />
çalıştığı çizgi film “Oobermind” isminden çok<br />
ekibe katılan ve ekipten ayrılan oyuncularla adını<br />
duyurmaya devam ediyor.<br />
En son alınan bilgiye göre Brad Pitt, Jonah Hill,<br />
ve Will Farrell’ın ekibe katılmasıyla güçlenen<br />
oyuncu kadrosu, Robert Downey JR.’ın ekipten<br />
ayrılmasıyla bir sarsıntı yaşadı.<br />
Kötü karakter olarak ekibe katılan Will Farrell,<br />
kahramanımız Metro Man’i (Brad Pitt) ortadan<br />
kaldırdığı taktirde herşeyin daha guzel olacağını<br />
düşünür. Zamanla bu yapmak istediğinden<br />
sıkılır, vazgeçer, kendine yeni bir rakip aramaya<br />
başlar ve Titan’ı (Jonah Hill) kendine rakip<br />
olarak “ortadan kladırılacak kişi” olarak belirler.<br />
PİXAR filmlerine rakip olup olamayacağı<br />
tartışılan DreamWorks yapımı bu film 2010 yılı<br />
sonunda gösterime girecek.<br />
n Neil Blomkamp’in<br />
yönettiği “District 9”<br />
gösterime girdiği ilk<br />
haftada, yaptığı 37 milyon<br />
dolarlık hasılat ile ilk<br />
sıraya yerleşti. 30 milyon<br />
dolarlık bir bütçe ile<br />
çekilen ve yapımcılığını<br />
Peter Jackson’ın yaptığı<br />
film, eleştirmenlerden de<br />
tam not aldı.<br />
Gecen hafta ilk sırada yer<br />
alan “G.I. Joe” ise toplamda<br />
22.5 milyon hasılat ile,<br />
“District 9”un ardından<br />
ikinci sıraya geriledi.<br />
Romantic Bilim Kurgu<br />
yapımı “The Time Traveler’s<br />
Wife” ilk haftasında<br />
19.5 milyon dolarlık hasılat<br />
ile üçüncü sırada yer aldı.<br />
Dördüncü sırada 12.4<br />
milyon dolarlık hasılat ile<br />
“Julie & Julia”, ve beşinci<br />
sırada ise 7 milyon dolarlık<br />
hasılatı ile Disney’in “G-<br />
Force” filmleri yer aldılar.
n Cem Yılmaz’ın son filmi “Yahşi<br />
Batı”nın hikayesi tüm gizlilik önlemlerine<br />
rağmen bir magazin dergisinde<br />
yayınlandı. Şirket yetkililerini kızdıran<br />
ve film ekibinde köstebek aratan olay<br />
filmin tüm açıklarını ifşa etti. İşte filmin<br />
konusu… Aziz Bey (Cem Yılmaz) ile<br />
Lemi Bey (Ozan Güven), 19. yüzyılın<br />
sonlarında padişah tarafından görevlendirilerek<br />
Amerika’ya giderler.<br />
Yanlarına da hediye olarak verilmek<br />
üzere çok değerli bir elmas taş ve yüksek<br />
miktarda para vardır. İkili Amerika’ya<br />
varınca, gidecekleri yer için bir posta<br />
arabasına binerler. Posta arabası<br />
soyulur. Komik ikili, kaptırdıkları parayı<br />
tekrar toparlamak için<br />
ödül avcılığı işine girerler.<br />
n Bir zamanlar çok fazla esrar<br />
içtiğini ama artık bir baba olduğu<br />
için kullanmadığını açıklayan Brad<br />
Pitt’in, Howard Stern’in programında<br />
Inglorious Basterds’ın yönetmeni<br />
Quantin Tarantino’nun yaptığı<br />
açıklama ile ot içmeyi bıraktıysa da<br />
en fazla 13 ay önce bırakmış olduğu<br />
ortaya çıktı. Stern’ün filmle ilgili en<br />
havalı olayı sorması üzerine Tarantino<br />
“Brad, Fransa’daki evinde<br />
bana ot ikram etti. İçmek için piposu<br />
olup olmadığını sorduğumda ise<br />
dolaptan bir kola kutusu çıkarıp<br />
onu kullanmamı söyledi.” diye<br />
konuşarak yakışıklı aktörün çizmeye<br />
çalıştığı fedakar baba imajını zedeledi.
n SİYAD - Sinema Yazarları Derneği dört yeni üyesine merhaba dedi.<br />
cinedergi.com Yazı İşleri Müdürü Fırat Sayıcı, otekisinema.com<br />
yazarlarından Serdar Kökçeoğlu, filmbutik.net editörü Selin Sevinç ve<br />
Mostar Dergisi yazarlarından Elif Tunca derneğin yeni üyeleri oldu. Bu<br />
son üyeliklerle birlikte SİYAD’ın üye sayısı 84′e ulaştı. SİYAD üyelik<br />
başvurularını yılda üç kez -Nisan, Ağustos ve Aralık dönemlerindedeğerlendiriyor<br />
ve adaylara başvuru sonuçlarını bildiriyor. Yeni SİYAD<br />
üyelerini tebrik ediyor, başarılarının devamını diliyoruz.<br />
n Jude Law’ın New York’ta<br />
bir klüpte tanıştıktan sonra<br />
kısa bir ilişki yaşadığı<br />
Samantha Burke, ünlü<br />
aktörden bebek beklediğini<br />
belirttikten sonra Law’ın<br />
avukatı tarafından yapılan<br />
açıklamada bu bilgi<br />
doğrulandı. Burke’ün en<br />
yakın arkadaşı olduğunu<br />
iddia eden bir kadının<br />
“Jude Law, Samantha’yı<br />
hatırlayamadı bile”<br />
açıklaması ise olayın daha<br />
bir netlik kazanmasını<br />
sağladı. Arkadaşının<br />
açıklamasına göre Samantha<br />
fakir bir semtte yaşıyor<br />
ve tek başına bebeği<br />
nasıl büyüteceğini kara<br />
kara düşünüyor. Law’ın<br />
bebeği kabul etmesi ve her<br />
türlü yardımı yapacağını<br />
açıklaması üzerine genç<br />
anne adayının rahatladığı<br />
aşikar.
n The Desperate Housewives<br />
dizisinin seksi oyuncusu ve<br />
bir kozmetik firmasının reklam<br />
yüzü olan Eva Longoria Parker<br />
sahibi olduğu “Hollywood<br />
Beso” isimli restoranın iyi iş<br />
yapması üzerine yeni projeler<br />
için harekete geçti. Seksi latin<br />
güzeli, hedefinin ABD’deki<br />
tüm havaalanlarında “Besitos”<br />
isimli birer mini şube açarak<br />
restoranlar zinciri kurmak<br />
olduğunu söyledi. Bu yönde ilk<br />
adımı attığını da belirten Longoria<br />
Los Angeles havaalanı ile<br />
anlaşma imzaladığını açıkladı.
n Yapımcı Jerry Bruckheimer,<br />
hayvanların casusluk faaliyetlerinde<br />
kullanılmak üzere eğitildiği gizli bir hükümet<br />
programındaki son gelişmeleri ele alan komedi<br />
macera filmi “G-Force” ile ilk 3 boyutlu filmine<br />
imza atıyor. En gelişmiş casusluk ekipmanlarıyla<br />
donatılmış olan bu eğitimli kobay fareler,<br />
dünyanın kaderinin patilerinde olduğunu fark<br />
Yönetmenliğini Oscar ödüllü görsel efekt<br />
ustası Hoyt. H. Yeatman Jr.’ın yaptığı G-FORCE,<br />
seyircileri son derece hareketli bir maceraya<br />
sürüklerken dünyanın daha da büyük kahramanlara<br />
ihtiyacı olduğunu bir kere daha ispatlıyor.<br />
“Bilindik, hatta klasik konuları ele alıp, farklı bir<br />
yaklaşım getirdikten sonra olanları görmek çok<br />
ediyorlar. G-Force’un üyeleri kobay ajan Darwin<br />
(seslendiren SAM ROCKWELL), her koşulda<br />
başarıya ulaşmaya kararlı ekip lideri Blaster<br />
(seslendiren TRACY MORGAN), sürekli tavır<br />
takınan, her şeyin aşırısını ve Juarez’i seven<br />
silah uzmanı Blaster; dövüş sanatları uzmanı<br />
seksi Juarez (seslendiren PENÉLOPE CRUZ),<br />
ayrıca duvardaki sinek kadar rahat gizlenebilen<br />
istihbarat uzmanı Mooch ve bilgisayar ile<br />
bilgi teknolojisi uzmanı yıldız burunlu köstebek<br />
Speckles (seslendiren NICOLAS CAGE).<br />
Maceraları sırasında G-Force üyeleri hayvanlar<br />
aleminin diğer üyeleriyle de tanışır; evcil hayvan<br />
mağazasında kalakalmış olan Hurley (seslendiren<br />
Jon FAVREAU) ve sınırlar konusunda<br />
son derece takıntılı hamster Bucky (seslendiren<br />
STEVE BUSCEMI).<br />
eğlenceli.” diyor Bruckheimer. “Gizli ajanlarla<br />
ilgili filmler James Bond’dan çok daha öncesine<br />
dayanır. Hayvanların konuşturulduğu ve<br />
kişilik kazandırıldığı filmler de bir süredir mevcut.<br />
Ama aynı zamanda gizli ajan olan hayvanlarla<br />
ilgili, ayrıca bol aksiyonlu, üç boyutlu bir<br />
animasyon film hiç görmedik.”<br />
Aksiyon ve bilgisayar destekli animasyonu<br />
birleştiren bu ileri teknoloji filmde ayrıca, kötü<br />
kalpli sanayici Leonard Saber’i canlandıran<br />
Golden Globe ödüllü BILLY NIGHY, G-Force’u<br />
kapatmak isteyen Özel Ajan Kip Killian’ı<br />
canlandıran WILL ARNETT, G-Force’un babacan<br />
kurucusunu canlandıran ZACH GALIFIANAKIS,<br />
ekibin veterinerini canlandıran KELLI GARNER,<br />
Connor’ı canlandıran TYLET PATRICK JONES<br />
gibi gerçek oyuncular da yer alıyor.
G-FORCE’un idari yapımcıları Mike<br />
Stenson, Chad Oman, Duncan Henderson<br />
ve David P.I. James. Hoyt H. Yeatman Jr. ve<br />
David P.I. James’in bir hikayesinden esinlenilen<br />
filmin senaryosu The Wibberleys’e<br />
ait (Büyük Hazine: Sırlar Kitabı). Pat<br />
Sandston, Ted Elliot, Terry Rossio ve Ryota<br />
Kashiba, filmin ortak yapımcıları. Perde<br />
arkası yetenekler arasında görüntü yönetmeni<br />
Bojan Bazelli (Hairspray, Sihirbazın<br />
Çırağı), üretim tasarımcısı Deborah Evans<br />
(Rehine, Unutulmaz Titanlar), kostüm<br />
tasarımcısı Ellen Mirojnick (Deja Vu, Ölümcül<br />
Cazibe, Wall Street), kurgucular Jason<br />
Hellman (Devlet Düşmanı, Bad Boys II)<br />
ve Mark Goldblatt (Terminator 2: Kıyamet<br />
Günü’ndeki çalışmasıyla Oscar adayı,<br />
Armageddon), bestekar Trevor Rabin (Armageddon<br />
ve Büyük Hazine filmleri), görsel<br />
efekt dalında iki kere Oscar kazanan Scott<br />
Stokdyk (Spider Man, Spider Man 2), ve<br />
özel efekt koordinatörü Stan Parks (Görünmeyen<br />
Tehlike filmi için Oscar adayı, Deja<br />
Vu) yer alıyor.<br />
G-FORCE’U YAPMAK<br />
Film Fikri Anaokulundaki Kobaylardan Çıktı<br />
Hoyt H. Yeatman Jr. “Görsel açıdan<br />
çığır açacak yeni bir proje arıyordum. Bu<br />
fikrin çıkmasını sağlayan beş yaşındaki<br />
oğlum oldu. Anaokulundaki sınıfından bir<br />
kobay getirmişti. Onlarsan sanki üniforma<br />
ve askeri miğfer giymiş askerlermiş gibi<br />
bahsediyordu. Ben de “Bu ufaklıklardan<br />
bir gizli ajan örgütü kursak ya.” diye<br />
düşündüm. “Hepimiz güldük.’ diye devam<br />
ediyor Yeatman. ‘Sonra internette<br />
araştırınca kediler, yunuslar, köpekbalıkları<br />
ve böcekler dahil olmak üzere, Amerikan<br />
devleti tarafından eğitilerek gizli operasyonlarda<br />
kullanılan hayvanlarla ilgili<br />
çok ilginç hikyeler okudum. “Bebeklerin<br />
ağzından çıkan bu hikaye,’ diyor yapımcı<br />
Jerry Bruckheimer, “çok<br />
sıra dışıydı. Bu da bizim<br />
için uygundu; çünkü<br />
çok orijinaldi. En güzel<br />
tarafı da G-FORCE’daki<br />
hayali noktanın aslında<br />
bazı gerçek durumlarsan<br />
esinlenilmiş olması.<br />
Mayınları tespit eden<br />
yunuslardan kayıt cihazı<br />
taşıyan hamamböceklerine<br />
kadar, devletimiz ulusu korumak için<br />
hayvanların eğitildi pek çok gizli program başlatmıştı.<br />
Biz de bunu bir adım ileriye götürdük. Biliminsanları<br />
bu hayvanları sadece eğitmekle kalmayıp, onlarla<br />
iletişime geçmenin bir yolunu bulsaydı ne olurdu?”<br />
Kobayların hayvanlarının gizli ajan olması fikrini<br />
geliştiren yapımcılar, hepsi de işine son derece<br />
bağlı üç kobay, bir yıldız burunlu köstebek ve bir<br />
sinekten medyana gelen G-Force’u yarattı. “Herhangi<br />
bir anda, dünyanın kaderinin onların patilerinde<br />
olabileceğini biliyorlar.” diyor Bruckheimer.<br />
Ama filmin başarılı ve bir şekilde inandırıcı<br />
olması için, hayvanların da bir şekilde iletişimde<br />
olması gerekiyordu. Burada devreye, filmdeki G-<br />
Force’un arkasındaki dahi Dr. Ben Kendall giriyor.<br />
“Büyük icadı, yaptığı küğçük başlık. Bu sayede<br />
hayvanlar düzgün İngilizce konuşabiliyor. Kendi<br />
dünyalarında tıpı bizim gibi konuşabiliyorlar; ama insanlarla<br />
iletişime geçmek için bu başlıkları takmaları<br />
gerekiyor.” Dr. Kendall’ın gizli operasyonunda,<br />
G-Force’un görevlerinde yardımcı olan inanılmaz<br />
araçlar kullanılıyor.Motorlu sağlık topundan, gece<br />
görüşüne ve mini askeri PDA’lara kadar, G-Force’un<br />
dünyayı kurtarması için her şey mevcut. “Yüksekten<br />
atlamak için, düşük irtifalı yelken kanatları var.” diyor<br />
Yeatman. “Çatı tepelerine sıçramaları gerektiğinde<br />
roket yardımı alabiliyorlar. G-FORCE dünyasında<br />
kobayların çok acayip araçları var.”<br />
Kötü kalpli milayerder bir sanayicinin dünyayı yok<br />
etme planları ortaya çıkınca G-Force’un eğitimi ve<br />
ileri teknoloji casus araçları sınanmış oluyor. Görev<br />
çağırınca G-Force maceranın içine dalar.
Eylül geldi, yerli film bombardımanı da başladı. 2007’de<br />
çekilen ismi dolayısıyla benim özel markajımda olan<br />
Çıngıraklı Top’un yönetmeni Egemen Ertürk’le konuştuk.<br />
Körlerin hayatını anlatan film, Çıngıraklı Top’un peşinde<br />
koşan azimli insanları anlatıyor. Biraz duygusal biraz<br />
da komik… Filmin başrol oyuncusu Burak Önal da<br />
film hakkında görüşlerini kısaca bizimle paylaştı… Ve<br />
karşınızda Çıngıraklı Top…<br />
BANU BOZDEMİR<br />
Öncelikle ilk filmini çeken bir yönetmen olarak sizi tanıyalım…<br />
Bilkent Üniversitesi Tiyatro Bölümü mezunuyum. Mezun olduktan<br />
sonra uzun süre engellilerle çalıştım. İstanbul Büyükşehir Belediyesi<br />
bünyesinde onlarla oyunlar sahneledim, eğitim verdim.<br />
Engellilerle çalışmak tesadüf müydü, yoksa sizin isteğiniz miydi?<br />
Benim isteğimdi. Ben daha öncede buna benzer şeyler yapmıştım.<br />
Çocuklarla çalışmıştım daha çok. Bu tarz şeyleri seviyorum.<br />
Yazmayı da seviyorum. Daha önce oyunlar da yazmıştım. Engellilerle<br />
çalıştığım dönemde onların futbol oynayışlarını gördüm. Ben<br />
çok fazla yönetmenlik yapmak istemiyordum ama beni bu yöne sevk<br />
ettiler.<br />
Nasıl bir sevkiyat oldu bu?<br />
En fazla Orhan Abi’nin (Oğuz) etkisi oldu. Ben onun çekmesini<br />
istiyordum. Ama o sen bu dünyayı herkesten daha iyi biliyorsun<br />
dedi. Ayrıca belediyede çalıştığım dönemde müdür olan bir kişi<br />
sonra milletvekili oldu. Görme engelli milletvekili Lokman Ayva. O<br />
çok entelektüel bir insandır. Onunla da konuştuğumuz bir projeydi<br />
aslında bu. Ben; ‘Görmüyorlar, topa vurmak için düşüyorlar, gülerek<br />
kalkıyorlar. Biz sapasağlam adamlar, nelerin arkasında neleri<br />
kaybediyoruz’ diye düşünüyordum. Böyle desteklerle ben bu işi<br />
sırtlandım.<br />
Filmde anlatılmak istenen ne tam olarak?<br />
Aslında körlerin sıkıntılarını anlattığımız bir durum yok. Körlerin<br />
sıkıntıları zaten belli. İnsanların onlara kör gibi davranıyor olması.<br />
Asıl sorun gören insanların neyi ne kadar gördüğü. Herkes bakıyor<br />
ama kimse bir şey görmüyor. Herkes reklam panolarının peşine<br />
takılmış, orada koşturup gidiyor. Hayat böyle, herkes tüketmeye<br />
yönelik hareket ediyor. İnsani değerler hafiflemiş durumda. Filmin<br />
anlattığı mesele de bu. Bizim için önemli olan nedir sorusunun<br />
peşindeyiz.<br />
Bir azim ve başarı hikayesi olduğunu söyleyebilir miyiz?
Evet. Neye gülmeli, neye gülmemeliyiz. Neye önem<br />
vermeli, neye vermemeliyiz gibi. Ama bunu da kimseyi<br />
rahatsız etmeden yapmaya çalıştık. Ajitasyon<br />
yok filmde. Çünkü körler acınacak bir dünyada<br />
yaşamıyorlar. Bu filmdeki körler kendileriyle barışık.<br />
Nasıl Metin Şentürk kendisiyle hafiften alay ederse,<br />
bizimkiler de kendi yaptıkları hatalara gülüp geçen,<br />
kendi çabalarıyla tutunmaya çalışan insanlar. Çok<br />
kahkaha atılacak bir film değil ama tebessüm ettirip<br />
arada duygulandıracak bir film var karşınızda. Ama<br />
asıl olan mücadele etmek, başarmak ve hayatın<br />
neyin üzerinde kurulu olduğunu göstermek.<br />
Filmi nasıl çektiniz, nasıl bir hazırlık süreci oldu?<br />
Aslında zor bir iş. 65 tane oyuncunun, yüzlerce<br />
figüranın olduğu kalabalık kadro, çok mekanı olan<br />
ağır bir film. Bir ilk film olarak ağır bir film. Büyük<br />
bir prodüksiyon gerekiyordu. Oyuncuların 18 tanesi<br />
kör rolü oynuyor. Kör rolü oynayacak oyuncularla<br />
çalıştım.<br />
Filmde körler de oynuyor mu?<br />
Birkaç tane var. Bundan da özellikle kaçındık.<br />
İnsanları rahatsız etmek istemediğimiz için. Bizim<br />
oyuncularımızı nasıl kör oynayacağını göstermek ve<br />
onları öyle anlatmak benim tercihimdi açıkçası. Bu<br />
filmde kör rollerini onlara oynatabilirdim ama tercih<br />
etmedim. Çünkü o zaman kontrol edemeyeceğimiz<br />
bir ajitasyon içinde olabilirdik. Türk halkı ne yazık<br />
ki böyle durumlara bakmak istemiyor, merhametli<br />
davranıp başını çeviriyor.<br />
Film bir iki yıllık bir gecikmeyle vizyonda… O<br />
arada neler yaşandı?<br />
Girmemesi benim tercihimdi. Dağıtım şirketiyle<br />
aramızda bir mutabakata varamadık. Biz ilk film<br />
sorunundan dolayı vizyon sorunu yaşamadık. Eurimages<br />
dolayısıyla Özen Film’le aramızda bir sözleşme<br />
vardı ama o hakkıyla yerine getirilemedi. O yüzden<br />
beklemesini uygun gördük. O arada bazı ince şeyleri<br />
de yapmaya çalıştık. Yeni şarkılar yapıldı vs...<br />
Çıngıraklı Top, gerçekte var olan bir şey değil mi?<br />
Evet, dünyada lig var. Kör futbolu diye geçiyor.<br />
İspanya’da federasyonları var. Onlar bizim ülkemizdeki<br />
gibi sıkıntılar içinde değiller. Bu federasyon<br />
İtalya’daki sayısal lotonun gelirlerini alıyor, o<br />
yüzden bayağı zenginler. Bizim çalıştığımız kulüp<br />
de var. İstanbul Görme Engelliler Spor Kulübü.<br />
Oranın futbolcularıyla da temasta bulunduk. Hatta<br />
oyuncularımızı da götürdük oraya. Gözlerini<br />
bağlayıp, körlerle futbol oynadılar.<br />
Oyuncularından özellikle körleri oynayan<br />
oyuncularından nasıl bir performans aldınız?<br />
Altı Nokta Körler Rehabilitasyon Derneği’nde uzun<br />
süre kaldık, kamp yaptık. Daha sonra ben deneyimlerimi<br />
de çok fazla aktarmaya çalıştım. Sette de<br />
bunların hepsine dikkat ettik. Çoğu da çok başarılı<br />
oldu.<br />
Filmde bir aşk hikayesi var mı bunca azmin ve<br />
başarının ortasında yeşeren?<br />
Evet, var. Filmde eski bir futbolcu var. Sakatlanmış<br />
ve futbol hayatı bitmiş. İçki ve kumara vermiş kendini.<br />
Başına fena belalar açıyor ve kaçacak bir yer<br />
ararken şans karşısına çıkıyor. Körler takımına bir<br />
antrenör aranıyor. Körler Derneği’nde de üniversitede<br />
asistan olan bir kızımız var. İpek Özkök oynuyor.<br />
O da gönüllü olarak onlara yardım ediyor. Derneğin<br />
gözü o. Antrenörle kızımız arasında önce kavgayla<br />
başlayan sonra aşka dönüşen bir ilişki oluyor.<br />
Filmi körlere izletme olanağınız teknik olarak var mı?<br />
Evet, onu da düşündük. Onlara özel bir gösterim<br />
yapacağız. Hatta ben kendi sesimle yapacağım.<br />
Çünkü onlar resmi görmüyorlar, onlara anlatmamız<br />
lazım resmi. Bu anlatılan resim de aynı çevirmenlerin<br />
kullandığı teknikle, körlere kulaklık dağıtılıyor.<br />
Dünyada bu iş sinemalarda yaygın ama maalesef<br />
ülkemizde uygulamaya geçmiş bir sinema yok.
Zihni Göktay ve İlyas Salman gibi deneyimli<br />
oyuncular da var filmde.<br />
Her yaştan oyuncumuz var. 10 yaşında kör<br />
rolü oynayan oyuncumuz da var. 65 – 70<br />
yaşında körü oynayan oyuncularımız da var.<br />
Aslında büyün takım on yaşındaki o çocuk<br />
için kuruluyor. O da arkadaşları gibi futbol<br />
oynamak istiyor.<br />
Bir mahalle futbol takımı havası da var<br />
sanki…<br />
Evet, biraz var. Biraz Blues Brothers havası<br />
da var. On yaşındaki çocuk da var takımda<br />
50 yaşındaki adam da.<br />
Erkeklerin ilgisini çeker mi bu film?<br />
Sonuçta bir futbol filmi…<br />
Biz samimi bir film yapmaya çalıştık. Öyle<br />
bir ayrımımız yok. Ama kadınlar bu filmi<br />
çok sevecekler, en az erkekler kadar…<br />
Bambaşka bir dünyayla karşılaşacaklar. Hiç<br />
körlerden oluşmuş bir futbol takımı izlediler<br />
mi? Topun içinde bir tane zil var. Bu bir derbi<br />
değil. Körler normalde çok iyi oynuyorlar.<br />
Ama ben oyuncularımı daha kötü oynatmaya<br />
çalıştım, gerçekçiliği bozmamak için. Seslerle<br />
hareket ediyorlar. Sonuçta simsiyah bir körlük<br />
durumu yok. Onların dereceleri var. Tek<br />
gözünüzü kapayın yüzde elli görmezsiniz. Belirli miktarda<br />
ışık ve görüntü gördüklerini söylüyorlar. Zifiri bir karanlık<br />
yok. Onunla ilgili filmde bir sürprizimiz var zaten.<br />
Festivallere katılmayı düşünüyor musunuz bu filmle?<br />
Evet düşünüyoruz. Başvuru yaptığımız festivaller var. Ama<br />
benim biraz kaygım var. Filmi tamamlamadan yapıyoruz<br />
biz bunları. Festivallerin zamanına yetişebilmek için<br />
DVD’ler yapıyoruz. Biz filmi negatif çektik. Özel bir konsept<br />
hazırladık bu filmle ilgili. Görenlerin dünyasını gri, körler<br />
dünyasını rengarenk yaptık. Ama bu negatifte daha çok belli<br />
oluyor. DVD’de kayba uğruyor. Sesler için biraz ilgi gösterdik.<br />
Çünkü sese bağlı bir film. Festivaller için özel ilgimiz<br />
yok ama vizyondan sonra daha belli olacak. İngiltere Futbol<br />
Filmleri Festivali’nden davet aldık, Selanik’ten ilgi var. Önce<br />
kaderini kendi ülkesi belirleyecek.<br />
Filmin müzikleri de ilgi çekecek gibi…<br />
Gripin grubuyla bir ortaklı yaptık bu filmde. Onlar bize<br />
destek verdiler, biz de onlara. Onlara güzel bir klip<br />
hazırladık. Gripin ve Emre Aydın düeti ‘Sensiz İstanbul’a<br />
Düşmanım’ parçasını da bize hediye ettiler. Filmin müzikleri<br />
bayağı güzel oldu. Kendim yapmadığım için başkalarının<br />
yaptıklarıyla ilgili güzel şeyler söyleyebilirim.<br />
Burak Önal (Filmin oyuncusu)<br />
Ben de Egemen (Ertürk) gibi Bilkent Tiyatro Bölümü mezunuyum.<br />
Eski arkadaşız. Bu filmde oynadığım için çok<br />
mutluyum. Zaten her oyuncu bir sinema filminde oynamak<br />
ister. Filmde bir zamanlar popüler bir olan futbolcuyu oynuyorum.<br />
Sonra sakatlanıp kendimi içki ve kumara veriyorum.<br />
Sonra körlerle yolun kesişiyor ve hayata tekrar tutunmam<br />
gerektiğini fark ediyorum. Bu bir kesişme noktası. Onların<br />
çabalarından çok etkileniyor. Körlere destek olan kadından<br />
da etkilenip bir toparlanma sürecine giriyor. Sonrasında<br />
hepsinin hayatı futbol ve bu etkileşim oluyor.<br />
Yönetmen arkadaşınız olunca tabii onunla daha farklı<br />
iletişiminiz oluyor. Başkasına kızması gerekirken, sinirini<br />
en yakınındakinden çıkarıyor. (gülüşmeler) Şaka bir yana<br />
bu tanışıklığın hem ona hem de bana artıları olmuştur diye<br />
düşünüyorum. Ben filmden ve yönetmenimden memnunum.<br />
Şu an TRT’de Bahar Dalları diye bir dizide oynuyorum. Ama<br />
sinema farklı. Bu işler emek isteyen işler. Umarım filmimiz<br />
izlenir. Her oyuncunun tek hayali vardır, tekrarlıyorum<br />
sinema filmi yapmak. Tiyatrodan para kazanamıyoruz o<br />
yüzden dizilerde oynuyoruz diyorlar. O da bizim mesleğimiz.<br />
Yapacağız tabii. Dizilerden para kazanırız ama sinema<br />
filmlerinde hiç para almadan da oynayabiliriz. Sinema filmi<br />
önemli bence. Katkıda bulunmak ve destek olmak lazım.<br />
Ben mutluyum.
ALPER TURGUT<br />
n Politikanın tanıdık hoyratlığıyla sinema dilinin<br />
emsalsiz kıvraklığını tek potada eritmek her<br />
zaman mümkün değildir. “Siyasi sinema”, her<br />
an kaba bir propagandaya dönüşebilir, yakıcı ve<br />
yıkıcı bir hal alabilir. Kıssadan hisse; sanatsal ve<br />
kalıcı bir zarafeti inşa etmek anlaşılacağı üzere<br />
hayli zordur. Bir süre önce meslektaşım Zuhal<br />
Aytolun ile birlikte magazine yem olmamış yönetmen<br />
ve oyunculara “Türkiye’de ‘siyasi sinema’<br />
ne durumda ve yeni kuşak sinemacılar simge<br />
isim Yılmaz Güney’i aşabildi mi?” sorularını<br />
yöneltmiştik. Kimi Güney’in çıtasının daha<br />
da yükseklere taşındığını, kimi gerilediğimizi,<br />
kimi yerimizde saydığımızı ve hatta kimileri<br />
de Türkiye’de siyasi sinema diye bir şeyin<br />
olmadığını söyledi.<br />
Evet, 12 Eylül Darbesi’nin ardından çekilen<br />
bazı filimler ‘politik sinema’ açısından umut<br />
vericiydi ancak hep daha iyisinin, bir adım ilerisinin<br />
perdeye aktarılması beklendi. Siyasi<br />
sinema açısından konu sıkıntısı çekilmeyecek<br />
bir tarihe sahip ülkemizde neden yeterince cesur<br />
davranılmadığı tartışılıp durdu. Zihinlerimizde<br />
hep şu sorular asılı kalıyordu: “Türkiye’de politik<br />
içerikli filmler çekilebiliyor mu? Çekilenlere karşı<br />
ise gizli bir sansür mü uygulanmaya çalışılıyor?”<br />
12 Eylül Darbesi ve devamında gelen acımasız<br />
cunta rejimi, toplumsal hayatı darmadağın<br />
edip apolitik kuşaklar yetişmesine neden oldu.<br />
Sanırım çoğumuz bu konuda aynı görüşü<br />
paylaşıyoruzdur. Fikir, düşün, yazın, sanat, kültür...<br />
Cunta karanlığı her ne varsa altını üstüne<br />
getirdi, yaktı, yıktı, yasakladı, sürgüne yolladı,<br />
sansürledi ve susturdu. Türk sineması da bu
amansız fırtınanın ortasında kalakaldı, zaten aksini<br />
iddia etmek resmen safdillik olurdu. Tartışmak,<br />
eleştirmek, önermek, savunmak mümkün değilken<br />
özellikle siyasi sinemadan bahsetmenin hiç âlemi<br />
yoktu. O koşullarda politik sinema büyük bir düş idi<br />
ve baskıcı düzenin emriyle tozlu raflara kaldırıldı,<br />
ister, istemez... Yaprak bile kımıldamayan yılların<br />
ardından aydınlık beyinli yeni nesil yönetmenler, tüm<br />
toplumsal gevşemeye ve yaratıcılıktan yoksun rehavete<br />
karşın kollarını sıvadılar. Yeniden silkiniş, ayağa<br />
kalkış ikliminde, siyasi film denemeleri de peşi sıra<br />
geldi.<br />
Geleceğe umutla bakan, tartışma çeşitliliğinin<br />
arttığını savunan ve kendi deyimleriyle elini taşın<br />
altına koymaya hazırlananlar, yıllardır dayatılan zehirli<br />
apolitikleşme ilacının etkisinden kurtulduğumuzu öne<br />
sürüyorlar. Hepsinin ortak kanaati, el değmemiş nice<br />
olay ve kişinin bulunduğu bu ülkede konu sıkıntısı<br />
çekilmeyeceği yönünde... Demek ki, siyasi sinema<br />
adına adımlar atacak cesaret yavaş yerine geliyor.<br />
Ancak ve ne yazık ki; kafalarımız hala çok karışık...<br />
Dileriz ülkemiz her türden politik sinema yapacak<br />
denli özgürleşir ve toplum buna hazır olmayı öğrenir.<br />
(Örneğin İspanya’da siyasi filmler festivali yapılıyor)<br />
Politik sinema demişken yelpazenin en geniş halini<br />
görmemiz gerekir. Ülkemizin hali ortada, peki<br />
dünya ne durumda? Son yıllarda çekilmiş filmleri<br />
baz alırsak; “Beşir’le Vals”, “Persepolis”, “Frost/<br />
Nixon”, “V for Vendetta”, “Fidel’in Yüzünden”, “50<br />
Ölü Adam”, “Il Divo”, “Ateş ve Citroen”, “Aleksandra”,<br />
“Firaaq”, “Bakış Açısı”... Liste uzayıp gidiyor.<br />
Mübalağa edelim, sonsuz sayıda film diyelim. Beyazperdeyi<br />
politika sosuna bulayan bu filmleri görünce<br />
gerçek apaçık ortaya çıkıyor, dünyanın derdi biterse<br />
siyasi sinema da biter. Ama dert bitmek nedir bilmiyor,<br />
haliyle sinemacılar da derman arıyor.
Biraz eskilere gidelim. Costa Gavras’tan<br />
“Ölümsüz” ve “Kayıp” adlı unutulmaz klasikleri,<br />
Emile Zola’nın romanından devşirme<br />
pek meşhur “Tohum Yeşerince”, Fellini-<br />
Rossellini ortaklığında kotarılan “Roma,<br />
Açık Şehir”, Vsevolod Pudovkin’in Maksim<br />
Gorki’den uyarladığı “Ana”, Mark Semyonoviç<br />
Donskoy’dan Gorki’nin ünlü üçlemesi<br />
“Çocukluğum”, “Benim Üniversitelerim”<br />
ve “Ekmeğimi Kazanırken”… Sonra Elia<br />
Kazan’dan Viva Zapata, ardından tarihi<br />
kişiliklerden yola çıkan Spartaküs, JFF,<br />
Gandhi, Danton, Malcom X… Hitler’in son<br />
günlerini anlatan “Çöküş” (Der Untergang),<br />
bir itirafçının çarpıcı öyküsü “Kurt” (El<br />
Lobo), Japonların, Çinlilere yaptığı mezalimi<br />
dillendiren “Nanking Katliamı” konulu<br />
yapımlar, adedi bilinmeyen soykırım filmleri<br />
ve sinema tarihinin en çarpıcı seyirliklerinden<br />
“Gel ve Gör”... Sovyet sinemasından<br />
“Dünyayı Sarsan 10 Gün”, “Kronstadt’lıyız”,<br />
“St. Petersburg’un Sonu”... Siyasetin sol<br />
yüzü İngiliz usta Ken Loach’tan, “Carla’nın<br />
Şarkısı” ve “Özgürlük Rüzgarı”... İspanya<br />
İç Savaşı’nı masaya yatıran “Libertarias”,<br />
“Ülke ve Özgürlük ”, “Ana ve Kurtlar”… (Fırat<br />
Sayıcı arkadaşım bu filmleri geçen sayıda<br />
çok güzel anlattı, SİYAD üyeliği gerçekleşen<br />
meslektaşımı kutluyorum)<br />
Bilcümle savaş filmlerini atlamayalım.<br />
Alanı daraltırsak ve misal Bosna Savaşı’na<br />
odaklanırsak, pek çok film ile karşılaşırız.<br />
Altın Ayı kazanan “Esma’nın Sırrı” ise<br />
belki de bunların en tazesi… Ya diğerleri;<br />
Milcho Manchevski’nin çemberin asla yuvarlak<br />
olmadığını ‘kelimeler’, ‘yüzler’ ve<br />
‘resimler’ ile haykırdığı muhteşem başyapıtı<br />
Yağmurdan Önce (Before the Rain), Balkan<br />
sinemasının yüz akı ünlü Emir Kusturica’nın<br />
acıyla mizahı harmanladığı Yeraltı (Underground)<br />
ve sonrasında Bir Mucizedir<br />
Yaşamak (Zivot Je Cudo) adlı eserleri, Isabel<br />
Coixet’in (Goya ödüllerini toplayan) bir kadın<br />
şahsında savaşı resmettiği filmi Sözcüklerin<br />
Gizli Yaşamı (La Vida Secreta de las Palabras)<br />
ile Ahmed Imamovic’ten tabiri caizse<br />
‘ortaya karışık’ ve kısmen absürd bir deneme<br />
Batıya Git (Go West)… Evet, bunlar ilk akla gelenler...<br />
Unutulmamalı, siyaset hayatın her alanında ve<br />
istisnasız devinen her yanımızda... Politika umuttur<br />
bazen sımsıkı sarmalayan ve bazen de yıkımdır<br />
ne yazık ki... Ve gün olur, siyasetin beyazperdeye<br />
yansımasıyla (delibozuk propaganda filmleri değil<br />
asla) etkisi iç acıtan yapımlar kıt da olsa karşımıza<br />
çıkar. Aslında zordur siyasi sinema. Acıyı kurgulamak,<br />
kotarmak, yaranmak bela iştir... Özetle<br />
emperyalizmin, kapitalizmin, savaşın, işgalin,<br />
CIA’nın, işkencenin, tecavüzün ve her türlü melanetin<br />
başrolü kaptığı bu yapımlara parantezler<br />
açmayı sürdüreceğiz. Politik sinemaya<br />
–bu kulvar oldukça geniştir- ileriki<br />
aylarda devam ederiz, siyasi filmlerden<br />
vereceğimiz örneklerle<br />
dosyamızı şimdilik kapatalım.<br />
Not; Çıkış noktası politika<br />
olup, bir süre sonra<br />
raydan çıkanlar başka<br />
başka mecralara<br />
savrulan filmler de<br />
vardır. Siyasete<br />
uzak görünüp<br />
alt metinlerle<br />
en aşağılık<br />
ve ırkçı<br />
söylemlere
sarılanlar da… Kışkırtmadan uzak sanata yakın<br />
filmler kuşkusuz önceliğimizdir.<br />
Büyük bir öncü; Potemkin Zırhlısı<br />
Efsanevi “Potemkin Zırhlısı” (Bronenosets Potyomkin<br />
/ Battleship Potemkin) politik sinemanın,<br />
propaganda filmlerinin ve daha da ileri gidecek<br />
olursak modern sinemanın öncüsüdür. Lenin,<br />
ihtilalın ardından sinemayı devletleştirme kararı<br />
alır (1919) ve akabinde Devlet Yüksek Sinema<br />
Teknik Okulu’nu kurdurur. (1922). Stalin ise<br />
Lenin’in bıraktığı yerden devam eder. Büyük<br />
Ekim Devrimi’nin tüm sinemaseverlere<br />
hediyesi olan dahi yönetmen<br />
Sergei M. Eisenstein, adı geçen<br />
başyapıtı tam 84 yıl önce<br />
çekti. İşte Stalin’in direktifiyle<br />
kotarılan Potemkin<br />
Zırhlısı, 1905’te<br />
içten içe çürümekte<br />
olan çarlık<br />
rejimine karşı<br />
ayaklanan<br />
kahraman<br />
denizcilerin öyküsünü anlatır. Film, devrimci<br />
propagandayı (Bolşeviklerin ayaklanmanın<br />
20. yıldönümüne saygı ve selam duruşudur)<br />
esas alır. O tarihte henüz 27 yaşında olan ve<br />
“Grev”den sonra ikinci filmini yönetmenin<br />
büyük heyecanını yaşayan Eisenstein, Potemkin<br />
Zırhlısı’nın senaryosunu Nina Agadjanova, Nikolay<br />
Aseyev ve Sergey Tretyakov ile ortaklaşa<br />
yazar. Eisenstein, filmin kolektif bir yapıma<br />
dönüşebilmesi için kimsenin öne çıkmasına izin<br />
vermez, tam da bu yüzden Potemkin Zırhlısı’nın<br />
başrol yerine binlerce gönüllü oyuncusu vardır.<br />
Yaratılmak istenen epik bir destandır ve Eisenstein<br />
bunu sinemada başaran ilk yönetmendir.<br />
Pek çok otoriteye göre; teknik açıdan devrim<br />
niteliği -çağına göre- taşıyan Potemkin Zırhlısı,<br />
dünyanın en iyi filmidir. Kimi sinemacılar ise<br />
Potemkin Zırhlısı ile ondan 16 yıl sonra çevrilen<br />
“Yurttaş Kane”i (Citizen Kane / Orson Welles)<br />
önemlilik ve ölümsüzlük konusunda yarıştırlar.<br />
Sinema derslerinde de bu “öncü”yü irdelemek<br />
mutlak bir zorunluluk gibidir. Potemkin Zırhlısı<br />
ne yazık ki; Hitler’in sağ kolu, Nazi’lerin Halkı<br />
Aydınlatma ve Propaganda Bakanı Paul Joseph<br />
Goebbels’i de derinden etkilemiştir; “Eşi benzeri<br />
olmayan şaheser. Bu filmi izleyen insan bir<br />
Bolşevik olabilir.” Filmin ana eksenini tamamlayan<br />
beş parça şunlardır; “İnsanlar ve<br />
solucanlar”, “Limandaki drama”, “Ölümün<br />
çekişi”, “Odessa merdivenleri” ve “Filoyla<br />
randevu”... Özellikle Odessa merdivenlerinde<br />
yaşanan katliam bölümü, sinema<br />
tarihinin unutulmazları arasına adını çoktan<br />
yazdırmıştır. Ve hatta birçok yönetmen<br />
hala ünlü merdiven sahnesine göndermeler<br />
yapıp durur. Potemkin Zırhlısı, öte yandan<br />
şanssız da bir filmdi. Rusya dâhil pek<br />
çok ülkede yasaklandı, sansüre uğradı.<br />
Ve bundan beş yıl önce film, hummalı bir<br />
çalışmayla yeniden yapılandırıldı.<br />
Eisenstein’in bir diğer politik filmi<br />
de, Amerikalı gazeteci John Reed’in,<br />
“Dünyayı Sarsan On Gün, adlı ünlü<br />
romanından uyarlanan “Ekim” idi.<br />
“Yaşasın Meksika” ise Eisenstein’ın<br />
“bitmemiş başyapıt”ıdır
Evlatların için ağla ey Arjantin<br />
“Resmi Tarih” (La Historia Oficial),<br />
siyasi sinemanın doruklarından... Naif,<br />
akılda kalıcı, sarsıcı ve kan dondurucu...<br />
.<br />
Cuntalar, Güney Amerika’nın makûs<br />
talihi gibidir (ülkemizin kaderi de benzer<br />
özellikler taşımaz mı?) ve bu kahredici<br />
ve bildik gerçek, hiç kuşkusuz ki; ötelenemeyen<br />
tüm acıların, tarifsiz yaraların<br />
ve kayıp ruhların yegâne sorumlusudur.<br />
Şili cehenneminde yitirilen insanlığın<br />
ortak değerleri Salvador Allende ve Victor<br />
Jara’ya birer selam çakalım ve asıl<br />
konumuz olan Arjantin Cuntası için ayrı<br />
bir paragraf açalım. Tarih 24 Mart 1976...<br />
Köşe başlarını tutan postallar, bütün<br />
renkleri boğan üniformalar ve caddelere<br />
kan ağlatan tank paletleri... Hain General<br />
Jorge Videla komutasındaki CIA<br />
güdümlü ordu, Başbakan İsabel Peron’u<br />
devirdi. Bilmeyenlere hatırlatalım; İsabel<br />
Peron, en ünlü Arjantinli Juan Domingo<br />
Peron’un üçüncü eşidir. İki kez<br />
başkanlık yapan eski asker Peron, bir<br />
dönem sekreterliğini de üstlenen İsabel<br />
ile efsanevi Evita’nın “Eva Peron” hayata<br />
erken vedasının ardından evlenmiştir.<br />
Madonna, Joan Baez, Sinead O’Connor<br />
ve Olivia Newton-John’un seslendirdiği<br />
Evita ağıtı “Don’t Cry For Me Argentina”<br />
(Benim İçin Ağlama Arjantin) unutulabilir<br />
mi?<br />
Darbenin ardından Arjantin genelinde<br />
650 tutuklama merkezi oluşturulur ve<br />
30 bin kişi yaratılan bu hayâsız kan<br />
gölünde katledilir. Askeri yönetim, muhalif<br />
bellediklerini, sonsuz işkencelerin<br />
ardından kargo uçakları ve helikoptere<br />
bindirir ve sonra ayaklarına ağırlık<br />
bağlayıp -diri veya ölü fark etmez- okyanusa<br />
atar. Bizim Cumartesi Anneleri’nin<br />
gözyaşlarıyla izlediği Arjantin orijinli<br />
politik film “Olimpo Garajı” (Garage<br />
Olimpo / 1999) son soluğunu azgın<br />
dalgalara bırakanları anlatır. Benzer<br />
bir canavarlığın yaşandığı Şili’de suya<br />
atılan ve cesedi kıyıya vuran genç ve<br />
idealist bir kadın öğretmen için de bir<br />
türkü yakılır; “O, denizden geldi”...<br />
Darbecilerin, gaddarlıkları bitecek gibi<br />
değildir; hamile kadınları işkencede<br />
öldürüp, 500’ü aşkın bebeği evlatlık<br />
olarak dağıtırlar. Uzun yıllar sonra bu<br />
çocuklardan sadece 80 kadarı gerçek<br />
aileleri tarafından bulunabildiler. İşte<br />
tam da bu yüzden diyoruz ki; sen, yine<br />
de metanetini bir kenara bırakma ancak<br />
hiç değilse bir kez olsun, en asil<br />
evlatların için ağla ey Arjantin.<br />
Gelelim filmimize; Tarih öğretmeni<br />
Alicia, ABD’li şirketlere danışmanlık<br />
yapan hukukçu kocası Roberto ve<br />
beş yaşındaki evlatlık kızları Gaby ile<br />
huzur, güven ve zenginlik içerisinde<br />
yaşamaktadır. Arjantin darbenin etkisinden<br />
gün be sıyrılmaktadır ve<br />
Alicia’nın korunaklı ve sırtını gerçeklere<br />
döndüğü dünyası da yıkılmak üzeredir.<br />
Resmi Tarih, Arjantinli yönetmen Luis<br />
Puenzo tarafından 1985 yılında çekildi.<br />
Siyasi filmler kategorisinden kısa bir<br />
sürede kült filmler listesine girebilen<br />
bir etkileyicilik, sanatsal bir işçilik ve<br />
yetkinliğe sahip bu yapıt, en iyi yabancı<br />
film Oscar’ı dâhil 22 ödül kazandı.<br />
Filmin başrollerini Norma Aleandro,<br />
Héctor Alterio, Chunchuna Villafañe ve<br />
Hugo Arana üstleniyorlar. Yıllar önce<br />
Türkiye’de de vizyona giren ve bu sene<br />
12. Uçan Süpürge Uluslararası Kadın<br />
Filmleri Festivali’nde gösterilen Resmi<br />
Tarih’i sakın kaçırmayın (DVD’si Digital<br />
Kültür tarafından satılıyor)...<br />
Tutkulu bir kadın aşksız da<br />
yaşayamazdı<br />
“Rosa Luxemburg” (Die Geduld<br />
der Rosa Luxemburg) ise devrim<br />
hareketinin kuramcısı ve önderi bir
üyük kadının öyküsünü resmeden<br />
şiir gibi bir seyirlik Rosa Luxemburg,<br />
eski Çekoslovakya ve Batı Almanya<br />
ortak yapımı, 1986 tarihli bilcümle vurucu<br />
ve takdire şayan bir eser. Filmin<br />
yönetmeni ve senaristi Margarethe<br />
von Trotta... Başrolleri sırtlayanlar ise<br />
Barbara Sukowa, Daniel Olbrychski ve<br />
Otto Sander... 2007’de gerçekleştirilen<br />
2.Uluslararası İşçi Filmleri Festivali’nde<br />
gösterilen bu güzide yapıtın, DVD’sini<br />
almanızı hararetle öneririm.<br />
Büyük şair Ahmed Arif’in “Suskun”<br />
adlı şiirinde selamladığı “Cihanın ilk<br />
umudu, ilk sevgilisi ve ilk gerillası<br />
Spartaküs”ün” iki bin yıl sonraki<br />
takipçisidir Rosa Luxemburg... Spartaküs<br />
Birliği’ni birlikte kurduğu ve<br />
aynı kaderi paylaştığı yoldaşı ise Karl<br />
Liebknecht’dir.<br />
Polonya’da doğan, genç yaşında<br />
teorisyenliğe soyunan ve ardından evlenip<br />
Almanya’ya yerleşen “Kızıl Rosa”,<br />
her zaman bıçak sırtında yürüdü,<br />
cezaevlerine düşmek ve yakasını<br />
bırakmayan hastalıklar dahi onu yolundan<br />
alıkoyamadı. Clara Zetkin, August<br />
Bebel, Karl Kautsky ve daha niceleriyle<br />
ya dostluk kurdu ya da karşılarına<br />
dikildi. Lenin de, zaman zaman ters<br />
düştüğü Rosa için - her şeye rağmen<br />
- “O, bir kartaldı ve kartal kalacaktır”<br />
demiştir. Leo Jogies, Kostja Zetkin,<br />
Paul Levi, Hans Diefenbach... O, aşksız<br />
da yaşayamadı. Tam 90 yıl önce katledilen<br />
kadın, emek, özgürlük ve sosyalizm<br />
hareketinin büyük lideri Rosa<br />
Luxemburg’u (1871 – 1919), saygıyla<br />
anıyoruz.<br />
Provoke edici bir seyirlik<br />
“Açlık” (Hunger), zorlayıcı olduğu<br />
oranda sarsıcı, etkileyici, provoke<br />
edici ve akılda kalıcı bir seyirlik...<br />
İngiliz işgaline karşı Kuzey İrlanda’nın<br />
mazlum halkının onurlu ayaklanması<br />
ve devamında bu isyanı simgeleyen<br />
gencecik Bobby Sands’in açlık greviyle<br />
sonlanan destansı öyküsü...<br />
Açlık’ı, 40 yaşındaki siyahî İngiliz yönetmen<br />
Steve McQueen (tam 29 yıl önce 50<br />
yaşında hayatını kaybeden efsanevi aktörle<br />
alakası yok, sadece isim benzerliği)<br />
çekti. Filmin senaryosu Steve McQueen<br />
ve Enda Walsh’e ait. Açlık’ın başrolünde,<br />
babası Alman, annesi ise Kuzey<br />
İrlandalı olan yetenekli aktör Michael<br />
Fassbender var. Açlık’ta canlandırdığı<br />
Bobby Sands ile mükemmel bir iş<br />
çıkaran Fassbender’i sinemaseverler,<br />
“300” ve “Angel” adlı yapımlardan<br />
hatırlayabilirler. Yıldızı giderek parlayan<br />
Fassbender’i yakında Quentin<br />
Tarantino’nun son filmi “Inglourious<br />
Basterds”da izleyeceğiz. Filmin diğer<br />
önemli rollerini ise Liam Cunningham,<br />
Stuart Graham, Helena Bereen ve Larry<br />
Cowan üstlenmişler. Açlık, Cannes’da<br />
en iyi ilk filmin karşılığı olarak “Altın<br />
Kamera”yı kazandı ve çeşitli festivallerden<br />
28 ödülle döndü.<br />
“Açlık grevi eyleminde yaşamını yitiren<br />
İrlanda Cumhuriyet Ordusu (IRA) önderi<br />
ve İngiliz parlamentosu milletvekili<br />
Bobby Sands’ın son günlerini kurgulayan<br />
yapım, gıdasını politikadan alsa<br />
da kendisine bildik siyasi filmlerden<br />
ayrı duran bir kulvar seçmiş. İşkenceci<br />
sadist gardiyanlara ve zulme uğrayan siyasi<br />
mahkûmlara eşit oranda yaklaştığı<br />
için suçlanılabileceği ince bir çizgide<br />
yürüyen film, gerçeklik ve enformasyon<br />
kaygısı da taşımıyor. Sinema tarihine<br />
geçmeye aday 18 dakikalık kesintisiz<br />
bir plan, işkence sahneleri, duvarları<br />
bokla sıvanan hücreler, anüs kontrolü,<br />
eriyen bedenler, İngiliz hükümetinin<br />
“Demir Leydi” lakaplı Başbakanı Margaret<br />
Thatcher’ın metalik sesi... Açlık’ın<br />
hazmı zor ve yarattığı etki sersemletici...<br />
Tek kelimeyle; kışkırtıcı... Sands ve
yoldaşları, 1996 Eylül’ünde ülkemizde<br />
gösterime giren “O da Bir Ana”dan (Some<br />
Mother’s Son) yaklaşık 13 yıl sonra tekrar<br />
aramızdalar. O da bir Ana (Oscar’lı yıldız<br />
Helen Mirren ve İrlandalı muhteşem aktris<br />
Fionnula Flanagan’ın büyüleyici<br />
oyunculukları unutulmazdı), işgal altında<br />
sokakları tutuşan ve yüreği içerdekilerle bir<br />
atan Kuzey İrlanda’yı anlatıyordu, Açlık ise<br />
neredeyse diyalogsuz bir şekilde korkuyu,<br />
yalnızlığı, özveriyi, nefreti ve büyük inancı<br />
resmetmeyi deniyor.<br />
Basiretsiz bir örnek; “Bir Terör Filmi: Der<br />
Baader Meinhof”<br />
“Bir Terör Filmi: Der Baader Meinhof” (Der<br />
Baader Meinhof Komplex), sol gösterip sağ<br />
vuran bir film. Ve tüm görsel cazibesine<br />
inat, senaryosu ve inandırıcılığı yerlerde<br />
sürünüyor. Kızıl Ordu Fraksiyonu (RAF),<br />
Almanya’nın yakın tarihini (1967–1977’) sarsan<br />
ve silahlı eylemi devrim yürüyüşünün<br />
pusulası ve rotası belleyen bir örgütlenmedir.<br />
Bolivya’da Che, Vietnam’da Ho Amca,<br />
“kaldırım taşlarının altında kumsal var” diyen<br />
Parisli öğrenciler ve ABD’li çiçek çocuklar...<br />
Dünya siyasetle yatıp kalkmakta, gençlik<br />
sosyalizm düşü kurmakta, sokakların<br />
ruhu mutlu yarınlara inanmaktadır.<br />
Filmimize gelecek olursak; İran’ın son şahı<br />
Muhammed Rıza Pehlevi ve onun güzelliği<br />
dillere destan üçüncü eşi Farah Diba’nın<br />
2 Haziran 1967’deki Almanya ziyaretini<br />
protesto eden gençler, polis şiddetine<br />
(İstanbul polisine gönderme yapıp orantısız<br />
güç mü desek?) maruz kalırlar. Sonra<br />
RAF’ın ilk çekirdek kadrosu; Andreas<br />
Baader, Ulrike Meinhof, Gudrun Ensslin,<br />
Astrid Proll, Holger Meins, Jan Carl Raspe,<br />
Irmgard Möller ve diğerleri ortaya çıkar.<br />
Federal Cinayet Dairesi Başkanı sinsi<br />
ve becerikli Horst Herold ise peşlerine<br />
düşmekte gecikmez.<br />
Öncelikle söylememiz gereken yönetmen<br />
Uli Edel’in devlet ideolojisinden yana taraf<br />
tutan bu filminin (Alman basını, onlara ‘çete’<br />
demişti, Edel ise, serseri, sefil ve salaklardan<br />
oluşan vahşiler çetesini daha uygun görmüş<br />
sanırım) gösterime girdiği her ülkede tartışma<br />
yaratmasıdır. Andreas Baader, katıksız bir<br />
kadın düşmanı yani bildiğiniz yarım akıllı bir<br />
maço ve sürekli öfke nöbeti içerisinde... Siyasi<br />
bir önderden ziyade mahallenin delisine<br />
dönüştürülmüş. Gazeteci ve iyi bir hatip olan<br />
Ulrike Meinhof, ikircikli davranan sorunlu bir<br />
ev kadını kılığında... Edel’e göre o, resmen<br />
saftorik ve sıradan bir maceracı... Örgütün<br />
kendini geri planda tutan teorisyeni Gudrun<br />
Ensslin ise –sıkı durun- teşhirci bir top<br />
modele çevrilmiş. İkinci kuşak RAF’çılardan<br />
Brigitte Mohnhaupt ve Christian Klar ise<br />
devrimcilikle alakası olmayan ve kafaları asla<br />
basmayan tipler vasıtasıyla cezalandırılmış.<br />
Eleştirilerimiz bitti mi? Ne gezer... Yoldaşına,<br />
“cezaevinde altı yıl erkeksiz kaldım, hadi<br />
sevişelim” diyen devrimci bir kadın militan.<br />
İçini boşalt, karikatürize et, kullanabildiğin<br />
kadar kullan ve at... İşte al sana yeniçağın<br />
ikon kültürü... Uzlaşmacılar, hinoğlu hinler,<br />
hainler, dönekler, yaptığı eylemi savunamayanlar...<br />
Çıplaklar kampı sevdalısı, rock<br />
yıldızı özentisi ve marka düşkünü eylemcilerin,<br />
bir tek “ille de birey, birey, birey” diye<br />
bağırmadıkları kalmış. Onları büyük büyük<br />
laflar eden küçük insanlar olarak betimlemek,<br />
filmin inandırıcılığını hepten silip götürmüş.<br />
Yönetmenin öfkesi o denli yaman ki; RAF üyelerini<br />
eğiten Filistinli direnişçiler de “hödük”<br />
mertebesindeler... İnançlarından kati suretle<br />
ödün vermeyenler ise filmimize göre toplu<br />
şekilde intihar ediyorlar. Yazık ve el insaf be!<br />
Başrollerini Martina Gedeck, Moritz Bleibtreu,<br />
Johanna Wokalek ve Bruno Ganz’ın paylaştığı<br />
Bir Terör Filmi: Der Baader Meinhof, bugüne<br />
dek çekilmiş en pahalı Alman filmiymiş. Protesto<br />
gösterileri, ABD’yi hedef alan kanlı<br />
bombalamalar ve 10 dakikada üç banka soygunu...<br />
Tamam, görsellik 10 numara ancak<br />
film sırıtıyor ve ortaya halkın gerçek düşmanı<br />
RAF’tır gibi bir ucubelik çıkıyor.
SERDAR AKBIYIK<br />
n Bazıları parlayan yıldızlarıyla beraber<br />
doğarlar. Katherine Hiegl işte böyle bir yıldız. 13<br />
yaşından itibaren model ajanslarının dikkatini<br />
çeken sarışın güzel kısa bir sürede sinemanın<br />
aranan yıldızlarından olmuş. Fakat 2000’lere<br />
geldiğinde bir kariyer planlaması yaparak sinemadan<br />
televizyonun sihirli dünyasına dalmayı<br />
kendisine daha uygun bulmuş.<br />
Roswell, The Twilight Zone son olarak ta Greys<br />
Anatomy’de Izzy rolüyle izleyicileri kendine<br />
hayran bırakmaya devam ediyor.<br />
Biz sinema kariyerine dönersek üçüncü filmi<br />
olan ve Gerrad Depardiu ile kamera karşısına<br />
geçtiği 1994 yapımı Kahraman Babam-My<br />
Father Hero’yu öncelikle konuşmalıyız. 14<br />
yaşında oynadığı filmde Depardiu’nun kızı<br />
rolünü canlandırdı. Uzun süredir görüşmediği<br />
Fransız babasıyla tatile çıkan fakat tatilcilerin<br />
babasını erkek arkadaşı sanmalarıyla olayların<br />
karmakarışık bir hal aldığı filmdeki rolüyle o kadar<br />
beğeni kazandı ki yaşına rağmen geleceğin<br />
en seksi oyuncusu nitelemelerine maruz kaldı.<br />
Hala o günleri hatırlarken “Hala bazı adamlar<br />
çıkıp geliyor ve diyor ki o filmde çok seksiydin.<br />
14 yaşındaydım tanrı aşkına!”<br />
Bu erken yaşta gelen başarı Heigle’ın biraz<br />
gözünü korkutmuş olmalı ki daha sonra televizyona<br />
döndü. Aslında Katherine Heigl’ın yedi<br />
yaşında yaşadığı bir dram bütün hayatı boyunca etkisi<br />
altında kalacağı hisleri içinde büyütmesine sebep<br />
olmuş. Erkek kardeşi Jason bir trafik kazası geçirip<br />
bitkisel hayata girmiş. Beyin ölümü gerçekleştiğinde<br />
ise aile hep beraber oturup bir karar varıp Jason’ın<br />
organlarını bağışlamışlar. Bütün bu süreç yedi yaşındaki<br />
Heigl’a yaşamanın ne kadar mucizevi bir şey olduğunu<br />
öğretmiş.<br />
Onun için neredeyse çocuk yıldız olan Heigle o günlerde<br />
yaşadığı bu şöhret ve güzellik bunalımından<br />
çok da dejenerasyona uğramadan kurtulmuş. Özellikle<br />
Heigl’ın son dönem filmleri ilgi çekiyor. Set Hogan<br />
ile başrolü oynadığı Knocked Up-Kaza Kurşunu ile<br />
yine dikkatleri üzerine çeken sarışın yıldız yakın zamanda<br />
aile hayatına bir çeki düzen vereceğini ve çok<br />
çocuklu bir ailenin özlemini çektiğini söyledi. Bu ay<br />
Robert Luketic’in yönettiği ve Gerard Butler ile başrolü<br />
paylaştığı Kadın Aklı, Erkek Aklı filmiyle karşımıza<br />
gelecek olan Katherine Heigl niçin son yıllarda FHM’nin<br />
Maxim dergisinin ve daha bir çok ünlü yayının yılın 100<br />
seksi listesinin vazgeçilmez ismi olduğunu kantlayacak.
İşte sinemanın farklı<br />
simalarından biri daha.<br />
Yüzünün temsil ettiği<br />
masum ve donuk ifadeyle,<br />
‘sonradan olacakların<br />
sorumlusu değilim’ der<br />
gibi bir hali varsa da tüm<br />
şüpheleri üstüne çekmek de<br />
üstüne yoktur.
BANU BOZDEMİR<br />
n 7 Mart 1971 doğumlu Amerikalı<br />
oyuncu Peter Sarsgaard başrol<br />
mertebesindeki rollere çok fazla<br />
erişemese de yardımcı erkek oyuncu<br />
dalında gayet başarılı. İzleyici<br />
bıraktığı tedirginlik halini sokak<br />
serserisiyken, katilken, uyuşturucu<br />
müptelası olmuşken de kullanır,<br />
eski bir dostu canlandırırken de…<br />
Ama güven verici olmadığını kesindir.<br />
O tekinsiz haliyle bile sinemanın<br />
en şirin suratlı kızlarından biri olan<br />
Maggie Gyllenhaal’ı tavlamayı<br />
başarmış, hatta evliliğe kadar uzanan<br />
yolda bir kız çocuk sahibi bile<br />
olmuşlardır.<br />
Garden State filminde bir mezar<br />
kazıcı olarak karşımıza çıkar.<br />
Hem film hem de Sarsgaard’ın<br />
performansı gayet başarılı. Saçları<br />
kazındığı için kendilerine ‘kavanozkafa’<br />
diyen bir grup askerin<br />
içinde de ön plandadır. Jarhead ile<br />
ilgili fikirleri söyle: ‘İsteseniz de<br />
istemeseniz de bu film, savaş karşıtı<br />
bir filmdir. Savaş yanlısı olmadığı<br />
gözle görülür şekilde ortada. Ancak<br />
savaş karşıtı yönünü ısrarlı şekilde<br />
vurgulamadığını düşünüyorum.<br />
Bence bu filmin asıl mesajı, o<br />
üniformaların altındakilerin genç<br />
çocuklar olduğudur.’ Çeşitli yorumlara<br />
açık tabii.<br />
Kinsey de biraz ağır topların<br />
arasında erise de, ona dönük<br />
meraklı bakışlardan tam not<br />
almayı başardı. İskelet Anahtar da<br />
karısının peşinden sürüklenen bir<br />
adam rolündeydi.<br />
Filmografisinde Erkekler Ağlamaz,<br />
K 19, Yargısız İnfaz, Uçuş Planı,<br />
Empire gibi filmler var. Kendisi<br />
bütün bu filmografi içinde acı<br />
çeken bir eşcinselden, tehlikeli<br />
bir adama, masum bir aşıktan<br />
arıza bir adama dönüşmüş, pek<br />
de altından kalkamayacağı rol<br />
olmadığını göstermiştir.<br />
Bu ay karşımıza Orphen / Evdeki<br />
Düşman rolündeki John Coleman<br />
olarak çıkacak… Konusu itibariyle<br />
ortamda ondan daha tedirgin edici<br />
bir ufaklık var ama Sarsgaard’a<br />
olan güvenimiz de tam…
Roma İmparatorluğu en şaşaalı günlerini<br />
yaşamaktadır. Arenalarda dövüşen gladyatörler<br />
halkın en büyük eğlence aktivitesidir.<br />
O günkü son dövüş, sadece topuğundan<br />
öldürülebilen Achilleus ile gelmiş geçmiş<br />
en iyi gladyatör olan Maximus arasındadır.<br />
Julius Sezar da, onur konuğu olarak şeref<br />
locasındadır. Davullar çalmaya başlar…<br />
Julius Sezar: (Ellerini kaldırarak bağırır)<br />
Dövüş başlasın!<br />
Arena Seyircisi: Aaaaşil! Aaaaşil!<br />
Achilles: Ulan, 4 aslan, 5 kaplan, 6 gladyatör<br />
öldürdük. Bi bırakın da final maçı<br />
öncesi soluklanalım. Ne adrenalin meraklısı<br />
adamlarmış lan şu Romalılar? (Sezar’a doğru<br />
el kol hareketi yaparak) Lan şerefsiz, bi<br />
tarafın yiyosa gel sen dövüş burada!<br />
Sezar, Achilles’un kendisine selam verdiğini<br />
sanıp gülümser ve ona el sallar. El pençe<br />
divan yanında duran Brütüs’ün verdiği şarabı<br />
kafasına diker. Derken, arenanın büyük<br />
kapısı açılır. Bir elinde kalkan, bir elinde<br />
kılıçla Maximus arenaya girer.<br />
Arena Seyircisi: Maxiiimus! Maxiiimus!<br />
Achilles: Ulan ne taraftarmış be<br />
arkadaş iki dakkada sattılar beni!<br />
Neyse, biz önümüzdeki maçlara<br />
bakalım. Daha Truva’yı ele geçirip<br />
Helen’in de bi de ben tadına<br />
bakıcam. Deyyus Paris’i de<br />
aradan çıkartırsam…<br />
Bu sırada Maximus yerden<br />
bir taş alıp<br />
Achilles’a atmıştır.<br />
Maximus: Hoop arkadaşım. Bekleme yapma.<br />
Ne kendi kendine konuşuyon. Akşam oldu. Hadi<br />
dövüşçeksen dövüş de bitirek şu işi.<br />
Achilles: (Kızarak koşmaya başlar) Ulan ben senin!<br />
Arena Seyircisi: Aaaaşil! Aaaaşil!<br />
Achilles koşa koşa Maximus’un yanına kadar gelir,<br />
havaya sıçrar, seyirciler nefeslerini tutar. Achilles tam<br />
kılıcını Maximus’un boynunun yanından kalbine sokacakken,<br />
Sezar geğirir…<br />
Sezar: Pardon!<br />
Brütüs: Yarasın efendimize!<br />
Achilles Sezar’a bakar.<br />
Arena Seyircisi: Seeezar! Seeezar!<br />
Achilles: Ohaaa! Konsantrasyonumun<br />
içine ettin be<br />
Sezar!<br />
Maximus fırsattan istifade<br />
ters takla atarak kaçar.<br />
Maximus: Deymesin<br />
yağlı boya! Ehehehe!<br />
Ne oldu lan,<br />
sarı!<br />
Achilles:
(Sinirlenmiştir) Bana sarı deme lan!<br />
Maximus: Niye len! Sinirine mi dokunuyor! (Bir<br />
sıçrayışta Achilles’un tepesine biner)<br />
Arena Seyircisi: Maxiiimus! Maxiiimus!<br />
Achilles kalkanıyla savunur ve Maximus’u altına alır.<br />
Arena Seyircisi: Aaaaşil! Aaaaşil!<br />
Yerde yatan Maximus sıkı bir tekmeyle Achielus’u<br />
uzağa fırlatır.<br />
Arena Seyircisi: Maxiiimus! Maxiiimus!<br />
Maximus: Ulan ne dönek seyirciymişsiniz be! İki dakika<br />
delikanlı olun…<br />
Arena Seyircisi: Aaaaşil! Aaaaşil!<br />
Maximus: Allah da belanızı versin! Başka bir şey demiyorum!<br />
Bir saate yakın dövüşen ve bir türlü<br />
yenişemeyen Maximus ve Achilles<br />
yorulmuştur. Seyirci bile artık tezahüratı<br />
kesmiştir. Bu durumdan sıkılan Sezar<br />
ayağa kalkar.<br />
Sezar: Anlaşılan bu böyle olmayacak.<br />
Ortamı biraz şenlendirelim.<br />
Arena Seyircisi: Seeezar! Seeezar!<br />
Sezar: Muhafızlar büyük kapıyı açın!<br />
Brütüs: (Sezar’ın kulağına fısıldayarak)<br />
Efendim yalnız küçük bir sorun var.<br />
Sezar: Neymiş o?<br />
Brütüs: Conan’ı bulamadık efendim.<br />
Sezar: Niyeymiş o?<br />
Brütüs: Efendim o artık Akilonya’ya kral<br />
olmuş.<br />
Sezar: Ulan bu devirde de önüne gelen<br />
kendini kral ilan ediyor anasını satayım. Ne<br />
yapacağız peki şimdi?<br />
Brütüs: Onun yerine reytingi daha yüksek<br />
birini getirttik.<br />
Sezar: Asterix deme sakın!<br />
Brütüs: Hayır hayır korkmayın hemen!<br />
Sezar: (Kızarır) Kimi getirdiniz oğlum,<br />
çıldırtma beni de söyle şunu!<br />
Brütüs: (Büyük kapıyı gösterir) Geliyor!<br />
Sezar: (Gözlerini kısarak büyük kapıya bakar,<br />
gözleri parlar, ağzı sulanır) Aferin len<br />
Brütüs, kedi olalı bir fare tuttun…<br />
Bu sırada Maximus ve Achilles ağızları<br />
açık bir şekilde kapıdan gelene<br />
bakmaktadırlar. Arenada zaman durmuş<br />
gibidir. Kimseden çıt çıkmamaktadır. Sonra<br />
birdenbire gaza gelip, tribün duvarlarına<br />
abanan arena seyircisi hiç bağırmadığı<br />
kadar güçlü bir şekilde tezahürata başlar…<br />
Arena Seyircisi: Zeeeeyna! Zeeeeyna!<br />
Zeeeeyna!<br />
DEVAMI GELECEK AYDA!
Çocuklar beyazperdenin korku<br />
unsurları olmazmış gibi duruyor<br />
ama, masum hallerini çok çabuk<br />
yok ediyorlar. Ve sabit bakışlarla<br />
çok rahat bir biçimde üzerimize<br />
üzerimize geliyorlar. Hedefleri de<br />
genelde büyükler oluyor… Şimdi<br />
sinema tarihinin ‘tuhaf ve korkunç’<br />
çocuklarına göz atalım. En yakın<br />
örneğimiz de bu ay vizyona girecek<br />
olan Orphen / Evdeki Yabancı...<br />
BANU BOZDEMİR<br />
n Village of the Damned / Lanetliler Kasabası 1960<br />
yapımı orijinal filmin John Carpenter tarafından<br />
yeniden çekilmiş hali. Aynı gün hamile kalan kadınlar<br />
benzer çocuklar doğururlar. Büyüdükçe aralarında<br />
artan telepatik güçler, gizli güçlerin parmağını<br />
çocukların ‘lazer’li gözlerinden bize sunar. Children<br />
of the Corn / Korku Çocukları; Stephen King’in<br />
aynı adlı kısa öyküsü ilk olarak 1984’de sinemaya<br />
uyarlandı ve ardından bıktırıcı boyutta epey bir devam<br />
filmi geldi. Burada da kasabadaki çocukların<br />
birer şeytana dönüşmeleri ve büyükleri öldürmeleri<br />
anlatılıyor. Mısır tarlasında orakla dolaşan ve yüzümüze<br />
tuhaf bir alaycılık ve tehditle bakan çocuklar bir<br />
hayli ürkütücü gerçektende.<br />
Hide and Seek / Saklambaç, annesini kaybeden<br />
Emily ve hayali arkadaşı arasında geçiyor. Dakota<br />
Fannning tarafından canlandırılan Emily, hayali<br />
arkadaşının güdümünde birtakım şeyler çeviriyor.<br />
Masum duruşunun altından çıkanlara dikkat! The<br />
Sixth Sense, Altıncı His,<br />
sekiz yaşındaki Cole’u da aşan durumlara taşınıyor.<br />
Masumiyet timsali çocuk başına gelenlere akıl sır<br />
erdiremiyor, doğaüstü güçlerinin farkına varmasıyla<br />
da ‘tuhaf çocuklar’ kategorisindeki yerini inceden<br />
alıyor. Joel Osment masumane tavırlarıyla bir hayli
dikkat çekiyor. The Shining / Cinnet filmi bu<br />
listeye ikiz kızlardan dolayı giriyor. Boş otel<br />
koridorlarını daha da ürpertici hale getiren<br />
bu hayalet ikizler Jack’in küçük oğlunun<br />
peşinden bir dakika bile ayrılmıyorlar… A<br />
Nightmare on Elm Street’de de robalı elbiseli<br />
kızlarıyla Freddy’nin gelişini müjdeliyor ve<br />
korku sınırlarımız içine dahil oluveriyordu.<br />
The Devil’s Backbone / Şeytanın Belkemiği;<br />
1939 yılında İspanya iç savaşı sırasında bir<br />
yetimhanede geçiyor. Carlos hem savaş<br />
koşullarına hem de peşini bırakmayan hayalet<br />
çocuğa karşı temkinli olmak zorundadır.<br />
Carlos’u rahat bırakmayan hayalet görsel<br />
olarak zombi kıvamında ve olmadık durumlarda<br />
karşımıza çıkıyor! Filmin Pan’ın<br />
Labirenti filmine ilham olduğunu da belirtelim…<br />
Bu da yetimhaneden ilham alan bir<br />
film. The Orphanage / Yetimhane’de küçük<br />
kahramanımız Simon bir tuhaf olur. Habire<br />
garip bir yaratığı resmeder. Sonra ortadan<br />
kaybolur ve 30 yıl öncesinin olayları açığa<br />
çıkar. Bir de tuhaf maskeli bir çocuk…<br />
Korkulur mu korkulur! The Exorcist /<br />
Şeytan, bildiğimiz şeytan. Linda Blair’i öyle<br />
bir hallere soktu ki yıllar sonra bile merdivenden<br />
inişi, ters dönüşü ve o muhteşem<br />
sesiyle hala aklımızda. En korkunç ve tehlikeli<br />
çocuklardan diyebiliriz kendisi için…<br />
Salem’s Lot, 1979 tarihli ve tahmininiz üzere<br />
muhteşem Stephen King çocuklarından ilham<br />
alıyor. Vampirlik kasabaya bulaşıyor ve<br />
babasını pencerenin önünde masumca ve<br />
vampirce çağıran çocuk akıllara kazınıyor…<br />
Başka bir vampirli çocuk filmi de İnterview<br />
With The Vampire / Vampir’le Görüşme.<br />
Filmde bütün ünlüler ( Tom Cruise, Brad<br />
Pitt) vampir ve küçük şeker kızımız da maalesef<br />
öyle… Bir kontes edasıyla ortalıkta<br />
dolaşıyor ama kanı acıkınca uzun dişleriyle<br />
adeta beyazperdeye uzanıyor Claudia…<br />
Bu küçük vampire hayat veren de Kirsten<br />
Dunst’tan başkası değil… Sinemanın ilk<br />
kötü çocuğu unvanına sahip diyeceğimiz<br />
Rhoda, istediği şeyler olmayınca başlıyor<br />
öldürmeye. The Bad Seed 1956 yapımı bir<br />
film ve küçük kızı canlandıran Patty McCormack<br />
büyük yeteneğiyle göz kamaştırıyor.
Wicked Little Things / Madendeki Çocuklar, bir nevi zombi ve intikam filmi. Göçük altında<br />
kalan çocuklar intikam için şehre geri gelirler. Şehir halkı önlem paketi olarak onları<br />
hayvanlarla besler ve ama çocuklar intikam için gelmişlerdir sonuçta… Toplu haldeki<br />
zombi çocuklar pek bir acımasızlar… Tıpkı Romero imzası taşıyan Night<br />
of the Living Dead filminde olduğu gibi. Zombi ordusu hareket halindedir<br />
ve küçük bir kız çocuğu bir cesedi afiyetle mideye indirmektedir.<br />
Whisper / Ölüm Fısıltısı, yüklü bir fidye karşılığı kaçırılan ve<br />
şeytani güçleriyle fidyecilerin başına bela olan Max’i<br />
anlatıyor. Görüntü normal ama içinde bir farklılık var<br />
çocuğun… Godsend, 8 yaşında ölen Adam’ın<br />
DNA’larından yapılan bir çocuğun hayatı<br />
üzerine… Adam, normal bir çocuktur ama<br />
sekiz yaşına gelince kötülük içine fena<br />
halde bulaşır. Görüntüsü normal<br />
çocuklardan Adam ama<br />
DNA’sı bozuk sanırız…<br />
The Fair Haired Child<br />
de ayrı bir Godsend<br />
vakası. Baba<br />
çocuğun ölümüne<br />
sebep oluyor, anne<br />
oğlunu geri istiyor.<br />
Bir anlaşma<br />
yapılıyor ve ortaya<br />
çıkan şey tam bir<br />
ucube…<br />
Araya biraz<br />
Uzakdoğu sosu<br />
katarsak Ju-On<br />
the Grudge’dan<br />
bahsedebiliriz.<br />
Mavi suratlı ve<br />
çekik gözlü bu<br />
çocuk miyavlayarak<br />
ortamlarda<br />
karşımıza<br />
çıkar. Babası<br />
tarafından<br />
öldürülmesi de ayrı bir<br />
trajedi ama çocuk kendini<br />
ortamlarda göstermesini iyi biliyor.<br />
Ringu da saçlarıyla yüzü kapanan<br />
kızın, bozuk bir yürüyüşle üzerimize gelen<br />
görüntüsü pek bir korku salmıştı içimize. Kuyunun<br />
içindeki cesedinin yerini belli etmek için çabalayan küçük<br />
kız, o kadar ürkütücü olduğunu biliyor muydu acaba?<br />
1974 yapımı ve yeniden çevrimi It’s Alive’de hilkat garibesi gibi doğan
o bebek, ilaç deneylerinin korkutucu sonucu. O yüzden doğar doğmaz etrafta kim<br />
varsa atlıyor, parçalıyor. Ailesi bebeği yok etme konusunda tereddüt ediyor,<br />
bebek ortalığı biçmeye devam. Hafiften absürd ve komik… 1978 yapımı Halloween,<br />
serinin ilerleyen bölümlerinde deneyimli bir katil haline gelen Michale<br />
Myers’in mimi mini halini gösteriyor. Elinde koca ekmek bıçağı<br />
ve palyaço maskesiyle beyazperdeye koca bir imza attı Myers.<br />
Pet Sematary/ Hayvan Mezarlığı yine korku ustası King<br />
uyarlaması. Ve yine şirin bir çocuğun değişimi var. Ölünce<br />
tekrar canlanması inancıyla havyan mezarlığına gömülen<br />
Churc, geri gelir ama ‘canını seven kaçsın’<br />
tarzında. Elinde bıçaklı, şirin mi şirin bir çocuk<br />
var bu kez karşımızda. 1976 yapımı Carrie de<br />
King uyarlaması ve yine bir çocuktan ilham<br />
alıyor. Carry gizli güçlerini fark eden ve<br />
hafif sıyıran bir kız olarak karşımıza<br />
çıkıyor. Kafasından aşağı boca<br />
edilen domuz kanı, ortalığı kana<br />
bulayan fitil oluyor…<br />
1976 yapımı The Omen,<br />
devam filmleriyle şenlenen<br />
bir yapım. Damien, Şeytan’ın<br />
oğlu bir evlatlık. Kurbanları<br />
arasında genç dadısı ve merdivenlerden<br />
aşağı düşürdüğü<br />
annesi de var. Damien<br />
rolündeki Harvey Stephens<br />
gayet başarılı ve şirinlik<br />
konusunda diğerlerinden<br />
aşağı kalmıyor! The Good<br />
Son / İyi Evlat iki çocuğun<br />
hesaplaşması üzerine farklı<br />
bir film. İyi çocuk rollerinde<br />
görmeye alışık olduğumuz<br />
dönemin popüler çocuk oyuncusu<br />
Macaulay Culkin, çevresine<br />
korku saçan Henry rolünde gayet<br />
başarılı. Bu yazıya almaya biraz tereddüt<br />
ettiğim bir film Freaks / Ucubeler. 1932′de<br />
çekilen film kolsuz ve bacaksız insanlar, cüceler,<br />
siyam ikizleri, vs. gibi o dönemin sirklerinde gösteri<br />
işinin bir parçası olan gerçek hilkat garibelerine yer vermesi<br />
nedeniyle çeşitli tepkilerle karşılaşmış ve sansasyonel<br />
de olsa bir başarı kazanmıştı.<br />
Not: Sinemanın yüz ifadelerini pek bozmadan, ellerine bir bıçak<br />
tutuşturduğu çocukları bunlar… Çocukların ‘vicdan’ duygusu sınırlı<br />
olduğu için ellerine bir fırsat geçtiğinde bunu her şekilde kullanacaklarına<br />
inanırım…
Memoria del Saqueo<br />
Yağma Anıları,<br />
Arjantin’de, Latin<br />
Amerika’da ve<br />
dünyanın<br />
her yerinde başka bir<br />
dünyanın mümkün<br />
olduğu<br />
tartışmalarına<br />
bir katkı
SERDAR AKBIYIK<br />
n “Bu anlattıklarım yeni değil. Ülkemizin nasıl<br />
kan kaybettiğini, serpilen devlet işletmelerinin<br />
dışarıya nasıl satıldığını, politikacıların bunun<br />
için nasıl rüşvet aldıklarını, o yıllar boyunca<br />
gazete ve televizyonlardan da izleyebilirdiniz.<br />
Ama her şey karmaşık olduğu için, sahtekarlıkları<br />
bir araya getirmeyi ve iç yüzünü ortaya koymayı<br />
gerekli gördüm. Bunları iki saate sıkıştırabildim,<br />
aslında 20 saate ihtiyacım vardı. Ama iki saat<br />
içinde de insanlar olayları daha net görecek<br />
ve nasıl soyulduklarını ve nasıl aptal yerine<br />
konulduklarını anlayacaklardır.” Fernando Solanas<br />
küreselleşmenin Arjantin üzerindeki yıkıcı etkilerini<br />
incelediği Memoria del Saqueo (Yağma Anıları<br />
– Sosyal Soykırım), filmi ile yapmak istediklerini<br />
kısaca böyle anlatıyor.<br />
Yağma Anıları, Arjantin’de Ekim 2001 seçim<br />
sonuçları ile başlayıp, daha sonra düzenlenen tencere<br />
tavalı sokak gösterileri, krizin derinleşmesi,<br />
sıkıyönetimin ilanı ve nihayetinde 20 Aralık<br />
2001’de Devlet Başkanı De la Rua’nın istifasıyla<br />
sonuçlanan döneme heyecan dozu yüksek kısa bir<br />
bakış attıktan sonra aniden durup “Arjantin’de ne<br />
oldu? Bu kadar zengin bir ülkede nasıl oldu da bu<br />
kadar insan açlık çekti?” sorularını ortaya atıyor<br />
ve 70’li yıllara geri dönüyor.<br />
Türkiye’den de pek yabancı olmadığımız bir dö-
70’li yıllarda uluslararası finans piyasaları<br />
para içinde yüzüyorlardı. 1973 ve 1979<br />
yıllarında petrol fiyatlarında yaşanan şok<br />
Ortadoğu’daki petrol ülkelerinin kasalarını<br />
parayla doldurmuş, onlar da bu paraları<br />
Batı’daki büyük bankalara yatırmışlardı.<br />
Bankalar bu büyük miktardaki paralarla<br />
kısa zamanda kar getirecek şekilde yatırım<br />
yapmanın peşine düştüler. Özellikle Amerikan<br />
bankaları saldırgan bir borç verme<br />
politikası içine girdiler. Üçüncü<br />
Dünya ülkelerindeki girişimci ve<br />
hükümetleri büyük çaplı finansal<br />
yardımlarla gerçekleştirilecek<br />
büyük projeler ve büyük miktarlarda<br />
ithalata ikna etmek için bu<br />
ülkelere gittiler.<br />
Bu ülkelerin yüksek miktardaki<br />
borçları nasıl ödeyeceklerine,<br />
ödeyip ödeyemeyeceklerine ise<br />
hiç kafa yormadılar.<br />
Üçüncü Dünya ülkelerindeki<br />
Batı hayranı elitler, kredileri<br />
memnuniyetle kabul ettiler. Bu<br />
kredilerle Batılı yaşam tarzının<br />
tüketim ve lüks malları için<br />
ithal finansmanı da sağlanmış<br />
oldu. Paraların bir kısmı silaha<br />
giderken bir bölümü de yolsuzluk<br />
kuyularında kayboldu.<br />
Bugün biliyoruz ki o borç verme<br />
politikasının bir de siyasi arka planı var.<br />
John Perkins’in Zeitgeist’ın ikinci bölümünde<br />
ve Bir Ekonomik Tetikçinin İtirafları<br />
kitabında anlattığı gibi Amerikan yönetimi<br />
gelişmekte olan ülkeleri Amerikan<br />
bankalarına bağlayabilmek için yıllarca<br />
onları sistematik olarak borçlandırmak için<br />
çaba göstermişti.<br />
Ne diyordu John Perkins: Ekonomik tetikçiler,<br />
yerküre üzerindeki ülkeleri trilyonlarca<br />
dolar dolandıran yüksek ücretli<br />
profesyonellerdir. Dünya Bankası, ABD<br />
Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID) ve<br />
diğer yabancı ‘yardım’ kuruluşlarından<br />
büyük şirketlerin kasalarına ve gezegenimizin<br />
tabii kaynaklarını kontrol eden birkaç<br />
varlıklı ailenin ceplerine para aktarırlar.<br />
Kullandıkları araçlar arasında sahte finansal<br />
raporlar, hileli seçimler, rüşvet,<br />
zorbalık, seks ve cinayet bulunmaktadır.<br />
Oynadıkları oyun imparatorluklar kadar<br />
eski olmasına rağmen, günümüzdeki<br />
küreselleşme sürecinde yeni ve korkutucu<br />
bir boyuta ulaşmıştır. Nereden mi biliyorum;<br />
ben de bir ekonomik tetikçiydim.”<br />
80’li yıllarda Reagan dönemiyle birlikte faizler<br />
yüzde 6’lardan yüzde 20’lere tırmandı.<br />
Gelişmekte olan ülkelerin borçları sabit<br />
faize bağlanmadığı için borçları kısa zamanda<br />
iki, üç katına çıktı. Aynı dönemde<br />
dünya piyasalarında gelişmekte olan ülkelerin<br />
başlıca döviz kaynağı olan hammadde<br />
fiyatları düşmüştü. Hepsi de borç<br />
batağındaydı. Ne borçlarını ne de faizlerini<br />
ödeyebilecek durumdaydılar.<br />
1982 yılında ilk kez Meksika borçlarını<br />
ödeyemeyeceğini açıkladı onu diğerleri<br />
izledi. Dünya finans sistemi çöküşe<br />
geçmişti.<br />
Gelişmekte olan ülkelerin ve büyük<br />
bankaların iflas bayrağı çekmesini önlemek<br />
için IMF ve Dünya Bankası ödeyemeyecek<br />
durumdaki ülkelerin borçlarını
yeniden yapılandırdı. Ama borç dağları büyümeye devam etti<br />
ve alınan yeni kredilerle ancak borçların faizleri ödenebildi.<br />
Bunun üzerine IMF söz konusu ülkeleri “yapısal uyarlama<br />
programları” yapmaya zorladı. Basitçe ifade edersek, bu<br />
giderlerin düşürülüp gelirlerin yükseltilmesi demekti. Söz<br />
konusu ülkeler mümkün olduğu kadar fazla döviz elde edebilmek<br />
için tam anlamıyla ihraç ekonomilerine döndü.<br />
Yapısal uyarlamanın başka bir hedefi de neoliberal politikalar<br />
çerçevesinde devletin gücünün azaltılıp, özel ekonominin<br />
güçlendirilmesiydi. Piyasalar liberalleştirildi ve devlet<br />
Yağma Anıları, Arjantin’in son yıllarda<br />
yaşadıklarını gösterirken bir yandan<br />
da neoliberal politikalar peşindeki<br />
diğer ülkelerde yaşananların da kısa<br />
bir özetini sunuyor. Yolsuzluk ve<br />
özelleştirme sırasında ortadan kaybolan<br />
paraların izini sürerken diğer<br />
yandan da yoğun olarak Arjantin’deki<br />
sokak gösterilerini yansıtıyor.<br />
Solanas baştan sona kadar filme<br />
anlatıcı olarak müdahale etse de<br />
hiç yalnız değil. Hatta film fazlasıyla<br />
kalabalık. Kamera sürekli sokaklarda<br />
gösteri yapan insanların peşinde.<br />
Aslında bunu küreselleşme karşıtı<br />
bütün filmlerde izlemek mümkün.<br />
Çünkü onların umudu hala sokaklar.<br />
işletmeleri özelleştirildi.<br />
İç piyasa için üretilen tüketim malları ve gıda ürünleri, devletin<br />
eğitim, sağlık ve kamusal inşaat gibi alanlara yaptığı<br />
sosyal harcamalar önemli ölçüde kısıldı.<br />
80’li yılların yapısal uyarlama programları Üçüncü Dünya ülkeleri<br />
için sosyal ve ekonomik anlamda tam bir felaket oldu<br />
ve geride milyonlarca yoksul, aç insan bıraktı.<br />
O ve ondan sonraki nesiller az beslenerek eğitimsiz ve işsiz<br />
olarak büyüdü.<br />
Solanas’ın filminde konuşan doktorlardan birinin çok acı bir<br />
şekilde tespit ettiği gibi:<br />
“Bu çocuklar çöp yiyerek yaşıyor. Yetersiz beslenenlerin<br />
üçüncü neslinden hayatta kalanlar bu çocukları doğuruyor.<br />
Çok sayıda çocuk ölüyor. Yaşayanlar ise daha küçük, daha<br />
zayıf, beyin kapasiteleri daha az. Ama onlar da herkes gibi<br />
insan, duyguları var. Onları toplumun bir alt türü olarak<br />
görmek insanı isyan ettiriyor.”<br />
Siyasi Fimlerin Yönetmeni<br />
Fernando Solanas politik filmleriyle<br />
tanınan Arjantinli bir yönetmen.<br />
1936 yılında doğdu. İlk belgesel<br />
filmi La Hora De Los Hornos<br />
(Fırınların Saati) kısa sürede siyasi<br />
filmlerin klasikleri arasına<br />
girdi. 1976 - 1983 yılları arasında<br />
askeri diktatörlük döneminde<br />
Paris’te yaşadı. Ülkesine döndükten<br />
sonra bir yandan “Sur” gibi<br />
filmlerle diktötörlük dönemiyle<br />
hesaplaşırken, bir yandan da siyasete<br />
girdi. Dönemin Devlet Başkanı<br />
Carlos Menem ve hükümetine<br />
yönelik rüşvet suçlamalarının<br />
ardından 1991 yılında suikasta<br />
uğradı, bacağından altı kurşunla<br />
yaralandı. Frente del Sur partisini<br />
kurdu. 1993 - 1997 yılları arasında<br />
parlamento üyeliğinde bulundu,<br />
1995 yılında Devlet Başkanlığı’na<br />
adaylığını koydu. Daha sonra<br />
filmleriyle daha geniş kitlelere<br />
ulaşabileceği düşüncesiyle siyaseti<br />
bıraktı. Türkiye’de de gösterilen<br />
Memoria del Saqueo filmiyle 2004<br />
yılında Berlin Film Festivali’nde<br />
onur ödülü aldı.
Binbir Gece’nin Şehrazat’ı Bergüzar Korel yeni projesini açıkladı.<br />
İp cambazı olan dedesinin hikayesini sinemaya uyarlamak isteyen<br />
genç yıldız bu hedefi doğrulutusunda bütün projelerini iptal etti<br />
SERDAR AKBIYIK<br />
Son dönemlerin en sevilen ve tartışılan ismi<br />
Bergüzar Korel. Binbir Gece dizisindeki Şehrazat<br />
rolü ile üç yıldır evlerimizin konuğu. Üstelik bir<br />
de dizideki rol arkadaşı Halit Ergenç ile duygusal<br />
bir ilişki yaşayıp evlenince tam bir Kül Kedisi hikayesi<br />
kahramanı oldu. Korel üstüne yapışan bu<br />
karakterin dışına çıkmak için bir şans yakaladı.<br />
Murat Şeker’in son filmi Aşk Geliyorum Demez<br />
filminin başrolünde Tolgahan Sayışman ile karşılıklı<br />
oynuyor. Fiziği ve oyunculuk gücüyle izleyicileri<br />
kendine hayran bırakan Korel’in hiç bilmediğiniz<br />
yüzünü, planlarını, hırslarını sizin için sorduk.<br />
Anne tarafından Girit göçmeni olduğunu söyleyen<br />
Korel dedesinin bir ip cambazı olduğunu ve onun<br />
hikayesini senaryolaştırmak istediğini söyledi. Yani<br />
güzel oyuncuyu artık sadece ekranda değil kamera<br />
arkasında da takip edeceğiz.<br />
Proje size nasıl geldi?<br />
Proje iki ay önce menajerim vasıtasıyla geldi.<br />
Murat Şeker’in romantik bir komedi çekeceğini ve<br />
benimle çalışmak istediğini söylediler. Görüşmenin<br />
mümkün olup olamayacağını sordular. Bende<br />
hemen görüşebileceğimi söyledim. Sonrasında<br />
Murat’la bir araya geldik. Murat filmi anlattı ve<br />
bana çok sıcak geldi film. Sonra senaryoyu aldım,<br />
görüşmeler devam etti ve kabul ettim.<br />
Murat Şeker’in bir özelliği var. En romantik filmleri<br />
o çekti. Bunun da bir etkisi oldu mu projeyi<br />
kabul etmeniz de?<br />
Murat, bence insan ve duygulara çok önem<br />
veren bir yönetmen. Hem setin içinde hem de<br />
çektiği filmlerde böyle olduğunu<br />
gördüm. Bence o eski Yeşilçam<br />
filmlerinin tadını şu yeni dönemde<br />
yakalayabilecek ender yönetmenlerden.<br />
Çünkü tamamıyla insanın<br />
duygularını beyaz perdeye<br />
geçirmek isteyen ve bunun üzerinde<br />
hiç oynamaya çalışmayan,<br />
yönetmen egoları olmayan bir<br />
rejisör. Yani onun için ışıktan ya<br />
da atmosferden çok oyuncusunun<br />
duygusu önemli. İyi ki bu filmin<br />
içindeyim diyorum açıkçası.<br />
Eski Yeşilçam filmlerini sever<br />
misiniz?<br />
Evet, çok. Kanallar fazlalaşmadan<br />
önce, hafta sonları okula gitmediğim<br />
zaman genelde Türk filmleri oynardı.<br />
Evde mutlaka Türk filmlerini izlerdik.<br />
Çünkü onları izlediğim zaman<br />
çoğu şeyden uzaklaşıyorum. O zaman<br />
çok anlamıyordum ama şimdi benim için<br />
tamamıyla bu dünyadan uzaklaşmak adına<br />
resmen bir terapi gibi. Aynı zamanda çok sıcak.<br />
Fazla şey öğreniyorum yani. “Bizim Aile”leri,<br />
“Neşeli Günler”i, “Hababam Sınıfı”nı ve bunun<br />
gibi birçok filmi kaç kere izledim bilmiyorum. Bazen<br />
arkadaşlarımızla eski filmlerin DVD’lerini alıp<br />
izlediğimizde çok olmuştur. Ben aslında yapı olarak<br />
da geçmişten çok kopamayan biriyim. Çok genç<br />
olmama rağmen geçmişi çok özlemle anan biriyim.<br />
Hayatım bir anda çok değiştiği için geçmişi çok<br />
özlüyorum.
Yeni üretilen filmlere baktığımız zaman<br />
Yeşilçam duygusunda olmayan, fazlasıyla<br />
gerçekçi bir tarz görülüyor. Bu gidişatı nasıl<br />
görüyorsunuz? Yapılanma anlamında bir<br />
başlangıçsızlık söz konusu değil mi?<br />
Beni en çok sinirlendiren şey “Aynı Türk filmi<br />
gibi” benzetmesi oluyor. Yani Yeşilçam filmlerini<br />
küçümsemeleri… Çünkü insan önce klasiği<br />
bilmeli ki yeni bir şeyler yapabilmeli. Ve bence<br />
yöntemsizliğin yöntem olduğu bir sinemayı ben<br />
sevmiyorum. Ve bu kadar zor günler geçirirken de<br />
ülke adına ve bir sürü sıkıntımız varken sinema<br />
salonuna gittiğimiz zaman ben biraz olsun kafam<br />
dağılsın istiyorum. Tabi ki her filmin yeri var. Çok<br />
mutlu oluyorum. Dışarıda başarılar kazanıyoruz,<br />
yeni sinemalar var, yeni bir anlayış başladı. Bu<br />
benim çok hoşuma gidiyor ama açıkçası eskiyi<br />
de özlüyorum. Murat’ın bu anlamda güzel bir şey<br />
başlattığını düşünüyorum. Çünkü ben Murat’la<br />
çalışmadan önce kendi kendime ‘neden bizde<br />
de herhangi bir ego ya da sanatsal bir kaygı<br />
gütmeden, normal bir hikâye çekilmiyor’ diyordum.<br />
Daha sonra “Babam ve Oğlum” çekildi, ben<br />
heyecanlandım. Daha sonra birkaç film daha<br />
yapıldı böyle. Sonra Murat’ın “Aşk Tutulması”<br />
filminin fragmanını gördüm. İzlemedim filmi, izleyemedim<br />
bir türlü ama “Ne kadar güzel ya” dedim,<br />
renkler ne kadar iç açıcı… Çok aydınlık bir filmdi.<br />
Ama tanımıyordum o zamanlar Murat Şeker’i. Sonra<br />
Murat’tan böyle bir teklif gelince heyecanlandım<br />
tabii. Bu filmde insanlar benden ya da rejiden çok<br />
büyük şeyler beklemesinler. Bu böyle çok tatlı, çok<br />
naif bir film. Yani burada ne oyuncu, ne de rejisör<br />
egosu var. Çok tatlı bir senaryomuz var, onu çekmeye<br />
çalışıyoruz.<br />
Rolünüzden biraz bahseder misiniz ve bu rolde<br />
sizi çeken neydi?<br />
Aslında rolüme baktığınız zaman yine eski Türk<br />
filmlerinden yola çıkarak şöyle anlatayım. Bir han<br />
ve han esnafı var. Bir de bu hanı satın almak<br />
isteyen bir müteahhit var. Bende bu müteahhittin<br />
yardımsever kızını oynuyorum. Çok zenginler fakat<br />
kız yaşadığı hayatın ve yerin çok farkında. Hiçbir<br />
zaman bunlardan uzak kalıp o mutlu azınlıklardan<br />
olmayı kabul etmemiş hayatı boyunca. İnsana,<br />
hayata ve doğaya önem veren bir kız. Doğayı<br />
ve hayvanları çok seviyor. Bunu kabul etmemin<br />
birinci sebebi roldeki kızın yaşının benim yaşıma<br />
çok yakın olması. Üç senenin sonunda, Şehrazat<br />
karakterinden sonra prensiplerime uygun olan ve<br />
benim şu ana kadar yaratmaya çalıştığım isme<br />
zarar vermeyecek bir roldü. Ben de kabul ettim.<br />
Çünkü üç senedir Şehrazat’tım ve oyuncu olduğum<br />
unutulmuştu. Ben de belki oyuncu olduğum tekrar<br />
hatırlanır ve neler yapabileceğimi gösteririm diye<br />
düşündüm.<br />
Normalde sinemada parlamak, sinemada isim<br />
yapmak size bir takım projeleri getirebiliyor. Ama<br />
dizide bir karakteri uzun süre canlandırıp o karakter<br />
size yapıştığı zaman etrafınızda sanki bir<br />
duvar örülüyor. Böyle bir durum mu var? Böyle<br />
bir sıkıntı yaşadınız mı?<br />
Aslında çok değil, bundan dört sene önce ben ilk<br />
“Kurtlar Vadisi Irak”la sinema seyircisiyle buluştum<br />
ve oynadığım karakter bir Arap kızıydı. Filmin<br />
galasına kadar kimse benim Türk olduğumu bilmiyordu.<br />
Filmin galasında Türk olduğumu öğrendiler ve o<br />
filmin sonunda güzel şeyler duydum. Yetenekli genç<br />
bir oyuncu adayıydım. Sonra dizi başladı yine geriye<br />
döndük. Fakat bu paranın, rekabetin ortasında biraz<br />
tek başıma kaldım Şehrazat rolüyle. Çünkü reyting<br />
denen bir şey var ve o reyting uğruna bütün değerler<br />
yok edilmeye hazır. Benim kaç yaşında olduğum,<br />
nasıl bir aileden, nasıl bir yaşantıdan geldiğimi kimse<br />
umursamadı. Ben de çok gençtim. Dolayısıyla her<br />
hafta insanların evine giriyorsunuz. İster istemez insanlar<br />
sizin bu karakter olduğunuzu düşünüyor. Tabi<br />
ki insanların bunu düşünmesi çok doğal ama bizim<br />
camiamızda da benim sadece Şehrazat olduğuma<br />
ve olabileceğime inanan insanların olması beni çok<br />
şaşırttı. Tabii ki teklifler geldi ama ya benim prensiplerime<br />
uymadı ya zamanı tutturamadık. Şehrazat<br />
rolüyle ünlendiğimi ve bundan başka rollerde<br />
oynayamadığımı zannettiler. Belki bir yerde yanlış<br />
yaptım, kendimi başka tanıttım, bilmiyorum. Ama<br />
üç sene boyunca dizide oynadım ve bundan çok<br />
mutluyum, Erol Avcı’nın işinde oynadığım, Kudret<br />
Sabancı’yla tanıştığım, birçok oyuncuyla karşılıklı<br />
oynadığım için mutluyum. Bu rol bana çok şey verdi,<br />
ama birçok şeyi de aldı götürdü. Bu da son zamanlarda<br />
dizi sektörünün çok fazla gelişmesi, insanların<br />
artık dizilerle yatıp kalkması ve bu reyting endişesi<br />
yüzünden sanırım. Ama mesela şimdi Murat’la<br />
çalışırken bunların hepsini unutuyorum, burada çok<br />
güzel geçiyor zaman.<br />
Tecrübenizin çoğu dizi oyunculuğu üzerine, bu
sizin oyunculuğunuzu nasıl<br />
etkiliyor? Bu anlamda bir<br />
rahatsızlık duyuyor musunuz,<br />
yoksa bir tazelenme söz konusu<br />
mu sizde?<br />
Disiplin anlamında ve işi ciddiye<br />
alma konusunda benim<br />
için hiçbirinin birbirinden farkı<br />
yok. Televizyonda ben üç sene<br />
boyunca çok kasılmışım onu<br />
anladım. Ezber çektiğimiz<br />
için çok daha rahat olmaya<br />
başladım. Ama tabi ki çok<br />
kapanmışım. Ben bu ayrımı<br />
yapabilecek kadar profesyonel<br />
görmüyorum kendimi ya<br />
da bunun ayrımına varacak<br />
kadar tecrübeli değilim. Çok<br />
film çekmem ve en azından<br />
bir dizide daha oynamam<br />
lazım. Ama dizi bir süre<br />
sonra memur oyunculuğa<br />
dönme riski çok yüksek bir<br />
iş. Haftanın dört beş günü<br />
aynı sete gidiyorsunuz,<br />
aynı mekandasınız, aynı<br />
makyajlar, aynı kostümlerle<br />
çalışıyorsunuz. Seyircinin<br />
beklediği, hep görmek istediği<br />
bir karakter var. Dolayısıyla<br />
çok fazla yeni şeyler ekleyemiyorsunuz<br />
ama sinema öyle<br />
değil tabii. Çok özgürsünüz.<br />
Burada da olabildiğince özgür<br />
bırakıyor beni Murat.<br />
Diğer meslektaşlarınız ile<br />
iletişiminiz nasıl? Oyunculuğu<br />
veya sinema üzerine üretiminizi<br />
tetikleyen ilişkilere girebiliyor<br />
musunuz?<br />
Bunu sormanız çok garip oldu aslında<br />
çünkü sabah bunun heyecanıyla<br />
uyandım. Benim dedem cambazmış,<br />
ip cambazı ve ben dedemin hikâyesini<br />
yapmak istiyorum. Anne tarafım Giritli.<br />
Çok küçüklüğümden beri hep hikâyelerini<br />
dinledim bizim aileden. Dedemin hayatı,<br />
annemlerin hayatı, bütün o kızların ayrı ayrı
hayatları çok iyi bir sinema filmi ya da iki sezonluk bir<br />
dizi olacak kadar entrika dolu bir hayat ve çok renkli.<br />
Sonra ben bir gün annemi aradım ‘Anne ben bu sene dizi<br />
yapmayacağım, filmden sonrada dinleneceğim. Gel biz<br />
seninle teybimizi alalım İzmir’deki akrabalarımızın yanına<br />
gidelim ya da buradaki akrabalarımıza bize hikâyelerini<br />
anlatsınlar bizde seninle gereken notları alalım. Nasıl olur?<br />
Kime gideriz?” dedim. Bu camianın içinde olmama rağmen<br />
bilmiyorum. Bu çok ütopik bir şey aslında. Ama evet, ben<br />
dedemin hikâyesini yapmak istiyorum. Hatta bu sabah<br />
bütün bunları düşündüm. O yüzden bu soru gelince çok<br />
şaşırdım. Yanlış anlaşılmasın ama benim bu camiadan<br />
normal hayatımda görüştüğüm çok insan yok. Ben çok fazla<br />
tanımıyorum insanları. Belki daha çok sosyalleşmek, daha<br />
çok beyin fırtınası yapmak gerekiyor, bilmiyorum ya da<br />
yalnız kalıp bir odaya girip yazmak gerekiyor. Ama bunun<br />
için de büyük bir cesaret gerekiyor. Bu sene bunu yapmak<br />
istiyorum. Böyle bir cesaret geldi şimdilik bana ama devamı<br />
gelir mi, gelmez mi, bilmiyorum.<br />
Senaryo yazmak, kendi kişisel hikâyelerinizi sinemaya<br />
yansıtmak… Bu anlamda Türkiye’deki sinemanın belki<br />
de eksik kalan, negatif olan kısmının bu olduğuna inanır<br />
mısınız? Gerçek yaşamdan uyarlanan öyküler çok az.<br />
Yetmişlerin sonunda sinemayı bitiren bir seks furyası<br />
başlamış. Babamın anlattığı kadarıyla biliyorum. Sinemada<br />
senede kaç film çekiliyor tam olarak bilmiyorum ama çok<br />
azı beni heyecanlandırıyor. Çünkü sinemaya gittiğimde<br />
karanlık bir film izlemek istemiyorum ben. Gerçek bir şeyler<br />
görmek istiyorum. Yani bir sürü şey yapılıyor, deneniyor ama<br />
kimse klasiğe girmiyor. Ben bunu anlayamıyorum. Sinemacı<br />
bir anne babanın çocuğu olduğum için belki bana çok<br />
kızacaklar ama sinemanın üretiminden umutlanıyorum fakat<br />
seyrettiğim örnekler beni heyecanlandırmıyor. Ben Ferzan<br />
Özpetek’in, Zeki Demirkubuz’un, Çağan Irmak’ın filmlerinde<br />
tabii ki oynamak isterim. Ben senaryoya inandığım sürece<br />
her filmde oynarım. Sinemada para hiçbir şekilde önemli<br />
değil benim için. Zaten biz hayatımızı geçindirmek için dizi<br />
yapıyoruz aynı özeni göstermeye çalışarak. Evet çok güzel<br />
şeyler yapılıyor ama beni heyecanlandıran çok az sayıda<br />
film var.<br />
Kadın oyuncu anlamında çok yeni ve çok başarılı isimler<br />
çıkıyor. Bu herhalde biraz da senaryodaki kadın<br />
rollerinin de fazlalaşmasından. Kadın karakterlerin Türk<br />
sinemasında baskın duruma geçmesi söz konusu mu?<br />
Böyle bir hissiyat var mı?<br />
Evet çok başarılı oyuncular var ama benim için Nurgül<br />
Yeşilçay’ın yeri çok ayrı. Bu kadar kadın oyuncunun olması<br />
ve bu rekabetin artması benim hoşuma gidiyor. Daha da
yenileri gelsin ve herkes iş yapsın istiyorum. Öyle bir mantığım var.<br />
Ama henüz çok dengeli bir rekabet olduğunu düşünmüyorum. Çünkü<br />
çok fazla reyting alan bir dizinin, çok güzel bir kadın oyuncusu eğer<br />
en iyi kadın oyuncular arasında gösteriliyorsa, ben buna katılmıyorum.<br />
Bu benim hoşuma gitmiyor. Sinemaya gidip de oyunculuğunu izlerken<br />
etkileniyorsam bir kadın oyuncudan, evet onu oturur tartışırım. Dizi<br />
oyunculuğu bir oyuncunun kabiliyetini tartmak adına çok yeterli gelmiyor<br />
bana. Ben kendime baktığım zaman kafa patlatıyorum. Kendi<br />
jenerasyonuma baktığım zamanda Beren, Tülin, Vildan, eminim hepsi<br />
kafa patlatıyorlardır. Bizim şöyle bir ayrımımız yok. Diziyi para için,<br />
sinemayı kendimizi tatmin etmek için, tiyatroyu da ah bir çıkabilsek<br />
gibi bir düşüncemiz olduğu için yaptığımızı zannetmiyorum. Tabii ki<br />
dizide de insan mesai harcıyor, düşünüyor, ama bir zaman sonra o<br />
memur oyunculuğa dönme riski çok fazla. Dolayısıyla kendinizi çok<br />
fazla yenileyemiyorsunuz. Sinemada bunu<br />
daha çok yapıyorsunuz. Dolayısıyla sinema<br />
bence bunu anlamak için daha doğru bir<br />
tercih.<br />
Murat Şeker’e neden romantik komedi<br />
üzerine gidiyorsunuz dediğimde, ben<br />
son romantiklerdenim dedi. Size bir dolu<br />
proje geliyordur ama siz ikinci filminiz<br />
olarak bunu tercih ettiniz. Bu anlamda<br />
siz kendinizi nasıl tanımlarsınız?<br />
Senaryoyu okurken içim kıpır kıpır oldu<br />
ve çok masum geldi bana. Benim de<br />
şu anda öyle bir masumiyete ihtiyacım<br />
vardı açıkçası. Senaryonun o masumiyeti<br />
beni çok heyecanlandırdı. Bana geçen<br />
“Ferzan’ın, Zeki’nin filminde oynamak<br />
istemez misiniz?” diye bir soru geldi. Bende<br />
bilmiyorum dedim, ikisi arasındaki fark nedir<br />
ama ben her filmde oynarım. Senaryoyu<br />
sevdiğim sürece... Kendimi çok olmam gereken<br />
yerde ve çok ben gibi, kendimi ifade<br />
edebileceğimi hissediyorum. Mutluyum.<br />
Bir çocuk bekliyorsunuz. Bunun size çekimlerde<br />
ve duygusallık olarak bir etkisi<br />
oldu mu?<br />
Olmadı. Bir zorluk yaşamadım. Çünkü zor<br />
zamanlarım bittiğinde başladım bu filme.<br />
Üç ayım dolmuştu. Rahatlamıştım. Ama<br />
insanların olağan üstü dikkati ve ilgisi<br />
bana çok ilginç geliyor bazen. Bazen çok<br />
utanıyorum o kadar ilgiye alışık olmadığım<br />
için normalde. Fiziksel olarak bazen açlığa<br />
dayanamıyorum ya da çok çabuk yoruluyorum.<br />
Bunların dışında bir zorluğu olmadı.
n Bir adam. Evli ve iki çocuklu iken bir<br />
yıl önce evi terk etmiş; şimdi boşanmış,<br />
mutsuz. En yakın arkadaşı, uyuşturucu<br />
müptelalığı ve bunalımlarıyla yalpalayan<br />
bir tip. Ha, bir de baş barmen<br />
olduğu bara yeni alınan Fransız<br />
eşcinsel çocuk… Ama asıl, haftada<br />
bir gün, Çarşamba, öğleden sonra iki<br />
ile dört saatleri arasında, süzülürcesine<br />
gelip kapısını çalan ve neredeyse<br />
hiç konuşmadan en yalın biçimiyle,<br />
yapmacıksız, doya doya seks yaptığı<br />
evli kadın, yaşadığını anlama nedeni.<br />
Peki, ikisi arasındaki bu ‘giz’, adam için<br />
tutkuya dönüşmeye başlarsa? Ve zaten<br />
bir aşk ilişkisi uç vermeye başlamışsa?<br />
İşte, modern kentlerin kıyı köşelerinde<br />
her gün binlercesi yaşanan özel durumlardan<br />
biri daha; “Kraliçe Margot”nun<br />
riskleri seven yönetmeni Patrice Chereau<br />
için, açıklaması, anlaması, anlatması güç<br />
hatta çoğu zaman imkânsız cinsellik ve<br />
tutku ilişkisinde bir parantez açmak ve<br />
ailesel, çevresel, toplumsal rollerle de<br />
ilişkilendirmenin ipuçlarını vermek için ideal<br />
bir durum.<br />
“Benim Güzel Çamaşırhanem”den<br />
anımsayabileceğiniz yazar Hanif Kureishi’nin<br />
iki eserini temel alan yönetmen, sinemanın<br />
gördüğü en özgür(en doğal) seks sahnelerine<br />
yüklediği anlamlarla algılarınıza yöneliyor…<br />
Oynayamayacağı rollerden sıkılabilen<br />
ve cinselliği de dâhil hep dışa yönelik olan<br />
erkek türü ile aileyi bir arada tutmanın<br />
yükünü sırtlayan ‘içe dönük’ kadın türü<br />
arasındaki esas farkı, bu bilinmezliğin açmazı
“Mahremiyet -Intimacy”(2001)<br />
Yönetmen: Patrice Chereau<br />
Oyuncular: Mark<br />
Rylance(Jay), Kerry<br />
Fox(Claire), Timothy<br />
Spall(Andy), Marianne<br />
Faithfull(Betty)<br />
2.35:1 Geniş Ekran / İngilizce<br />
5.1 – Türkçe 2.0 / Dolby Digital<br />
/ 115 dakika.<br />
TEPE Filmcilik / esen SHOP<br />
olarak mükemmel anlatımıyla hissettiriyor.<br />
Yani, “Mahremiyet”, açıklamak<br />
değil hissettiği cinsel role göre ruhuyla<br />
yüzleşmek isteyenler için: Ve evlilikle<br />
ve ihanetle ve kendine bile itiraf edemedikleriyle<br />
yüzleşmek için de…<br />
“Intimacy”de, Mark Rylance - Kerry<br />
Fox ikilisinin, dramatik oyunculukları<br />
ve cesur sahnelerde gösterdikleri performanslar<br />
şaşırtıcı. Adeta, sinema<br />
oyunculuğunda yeni bir sayfa açıyorlar.<br />
Koca rolündeki Timothy Spall’in etkisi<br />
ise hafızalardan pek<br />
kolay çıkmaz. Berlin Film<br />
Festivali’nde, Patrice<br />
Chereau, hem Altın Ayı, hem<br />
de Mavi Melek ödüllerini<br />
alırken, En İyi Kadın Oyuncu<br />
kategorisinde Gümüş<br />
Ayı’nın sahibi de Kerry Fox<br />
oldu.<br />
Türkiye için sevindirici olan,<br />
DVD sürümünün, doğru<br />
bir kararla, 18+ ve kesiksiz<br />
biçimde raflarda yerini almış<br />
olması. Hep eleştiriyoruz;<br />
bu kez de alkışlayalım kararı<br />
veren alt kurulu.
n Murat Şeker’in yönettiği, Bergüzar<br />
Korel ve Tolgahan Sayışman’ın<br />
başrollerini paylaştığı filmin çekimlerine<br />
başlandı. Esnaf Ali’yle<br />
yardımsever ve zengin Gözde’nin<br />
arasında yaşananların anlatıldığı<br />
film romantik komedi kıvamında…<br />
Vizyonu 6 Kasım.<br />
n Senaryosunu<br />
İlksen Başarır<br />
ile Mert Fırat’ın<br />
yazdığı ve<br />
yönetmenliğini<br />
yine İlksen<br />
Başarır’ın<br />
üstlendiği<br />
“Kutu” filminin<br />
çekimleri<br />
tamamlandı.<br />
Saadet Işıl<br />
Aksoy, Mert Fırat, Emre Karayel,<br />
Lale Mansur’un rol aldığı<br />
filmde işitme engelli bir gencin<br />
çağrı merkezinde çalışan bir<br />
kıza aşık olması konu edilirken,<br />
aşkın engel tanımaması da<br />
şiirsel bir dille anlatılıyor.<br />
n Sevgilinizin her gün<br />
değişmesi ve her sabah başka<br />
biri ile uyanmak bir rüya mıdır?<br />
Yoksa bir kabusa<br />
dönüşebilir mi?<br />
Emre Altuğ’dan<br />
sadakat ve ilişkiler<br />
üzerine bir romantik<br />
komedi…<br />
Başrollerini Emre<br />
Altuğ, Birce Akalay,<br />
Zeynep Beşerler, Irmak Ünal ve<br />
Durul Bazan’ın paylaştığı film 18<br />
Eylül vizyonda.<br />
n Yedi Kocalı Hürmüz, 38 yıl aradan sonra yeniden Ezel Akay<br />
tarafından beyazperdeye uyarlanıyor. Hepimizin tanıdığı Hürmüz<br />
bilindiği gibi Osmanlının son dönemlerinde İstanbul yaşayan,<br />
aynı anda 7 kişiyle birlikte “yalandan” evlenen bir kadın. Daha<br />
önce Yılmaz Atadeniz ve Atıf Yılmaz tarafından beyazperdeye<br />
uyarlanan filmin kadrosunda Nurgül Yeşilçay, Gülse Birsel,<br />
Haluk Bilginer, Erkan Can, Memet Ali Alabora, Sarp Apak, Cengiz<br />
Küçükayvaz, Öner Erkan, Cem Karakaya, Ezel Akay, Müjdat<br />
Gezen, Erol Günaydın, Zihni Göktay ve Halit Akçatepe var. Vizyonu<br />
20 Kasım. Stüdyo yaratma olayı da ayrı bir şov.
n Cemal Hünal, Engin<br />
Altan Düzyatan, Gürgen<br />
Öz, Sedef Avcı, Sinem Kobal,<br />
Burcu Kara ve Begüm<br />
Kütük’ün oynadığı romantik<br />
komedi filminin yönetmeni<br />
Ketche. Çekimleri devam<br />
eden film aşkın, dostluğun,<br />
arkadaşlığın ve insanların<br />
içinde bulunduğu şehir<br />
yaşamının, hayattaki yerini<br />
vurgulayacak. Filmin<br />
havasının yabancı filmleri<br />
aratmadığını söyleniyor…<br />
n Murat Emir Eren ve Talip<br />
Ertürk kafa kafaya vermişler<br />
ve ülkemizin ilk zombi filmi<br />
için 24 Ağustos’u çekim<br />
günü ilan etmişler. Korku<br />
ve gülmecenin yan yana<br />
gideceği filmde Esra<br />
Ruşan, Ozan Ayhan, Rüya<br />
Önal, gibi genç oyuncuların<br />
yanı sıra ayrıca Taner<br />
Birsel gibi usta bir isim de<br />
var. Çekim mekanı Büyükada…<br />
Arkadaşlarımıza<br />
başarılar…<br />
n Levent Kırca’nın oynadığı<br />
Ateşin Düştüğü Yer adlı<br />
filmin çekimleri tamamlandı.<br />
Filmdeki hikayenin Uşak’ta<br />
geçtiğini, söyleyen Levent<br />
Kırca, ”Arabesk kültür içinde<br />
yaşam savaşı veren bir ailenin<br />
yaşadıkları anlatılıyor. Eskiden<br />
Anadolu’dan genç kızlar<br />
artist olmak için Yeşilçam’a<br />
gelirdi. Şimdi ise ajanslara<br />
başvuruyor. Film genel olarak<br />
bu temayı ele alıyor” dedi.<br />
n Maskeli Beşler filminin yazarı ve yönetmeni Murat Aslan’dan yeni<br />
bir komedi filmi. Filmin oyuncu kadrosunda Kadir İnanır ve Maskeli<br />
Beşler filminden bazı oyunculara da yer verileceği konuşuluyor.<br />
10 Ağustos’ta çekimlerine start alan filmin en dikkat çekici özelliği<br />
ise Türkiye’nin ilk “yerli” filmi olması. Türkiye’de ve 11 ülkede 27<br />
Kasım’da vizyona girecek.
n 1981 doğumlu güzel oyuncu, Leon’daki<br />
muhteşem Mathilda karakteriyle girdi<br />
dünyamıza ve gönlümüzü fethetti.<br />
Closer’daki Alice ile karşımıza artık<br />
büyümüş, olgun bir genç kadın olarak<br />
çıktı. Mathilda kadar hırslı, azimli ve saf<br />
duygularla mesleğini sürdüren Natalie<br />
Portman, Alice kadar dişiliğini ve tutkuyu<br />
kullanmayı beceriyor. İnsanın içine<br />
işleyen sıcaklığıyla en az Mathilda kadar<br />
şirin ve bir o kadar da Alice gibi alımlı.<br />
Cazibesini ve neşeli tavırlarını sete de<br />
yansıtan, çalışma arzusunu sorunlu olduğu<br />
zamanlarda bile kaybetmeyen, iyimser<br />
bir oyuncu Portman. “Star Wars” serisi,<br />
“Garden State”, “Paris Seni Seviyorum”,<br />
“V for Vandetta”, “The Other Boleyn Girl”,<br />
“Benim Aşk Pastam” gibi başarılı filmlere<br />
imza atan Natalie Portman, hala sinemaseverlerin<br />
gözde oyuncularından.
İlk İzlenim: Sevimli, ilgi çekmeye çalışan ve bu konuda<br />
oldukça acemi biri.<br />
Konuştukça: Savunmasız, güçsüz ve çaresiz…<br />
Artıları: Çabuk öğrenen, yetenekli, sadık ve azimli.<br />
Handikapları: Zaman zaman içinde kıvrandığı intikam<br />
aşkı, onu yanlış hamleler yapmaya zorluyor.<br />
Yaşam Felsefesi: Ne yapacağıma karar verdim. Bir<br />
temizlikçi (kiralık katil) olacağım!<br />
Hayattaki Düsturu: İntikam, intikam, intikam!<br />
Tanıyınca: Öldürülen ailesinin, en çok da erkek<br />
kardeşinin kanını yerde koymamak için Leon’a<br />
sığınan küçük kız, çocukluğun tüm saflığını<br />
barındırıyor. Leon’a beslediği aşkı, karnına saplanan<br />
bir acı olarak tanımlayan Matilda, umudunu hiç<br />
yitirmeden intikam için çabalıyor.<br />
İlk İzlenim: Sıradan, sevimli, konuşkan, duyarlı…<br />
Konuştukça: Aşka ve sadakate önem veriyor.<br />
Artıları: İç ve dış güzelliği.<br />
Handikapları: İhanete uğrayınca kontrolünü kaybediyor.<br />
Yaşam Felsefesi: Yalan istemiyorum. Doğruyu da<br />
söyleyemiyorum.<br />
Hayattaki Düsturu: Seni kimse benim kadar sevemez.<br />
Aşkım sana neden yetmiyor?<br />
Tanıyınca: Vücuduyla para kazanan Alice, her zaman<br />
iki arada bir derede kalmış. Aşka sonuna kadar<br />
inanan genç kız, ihanete dayanamıyor. Güzelliğini<br />
hiçbir zaman övünç meselesi yapmıyor, ruhunun<br />
artılarını insanlara sunuyor.
Eylül ayı diziseverler için yılbaşı sayılabilecek<br />
kıvamdadır. Mayıs ve Haziran aylarındaki<br />
dizi finallerinde yaşadığımız yarım kalmışlık<br />
hissiyatını yaz boyu takip ettiğimiz yeni<br />
sezonların haberleriyle atlatmaya çalışır, dedikodulara<br />
kulak kabartırız. Ve sonunda aylarca<br />
konuşup durduğumuz diziler başlar. Eylül,<br />
aynı zamanda da dizi Oscarları sayılan Emmy<br />
Ödül Töreni’nin de düzenlendiği aydır. Bu ay<br />
evlerimize kimler ellerinde ödülleriyle misafir<br />
olacak 20 Eylül’e kadar öğrenemeyeceğiz.<br />
Ama şimdilik kalbimizden geçenleri hayali<br />
Emmy’lerle şahlandırabiliriz.<br />
En iyi seslendirme:<br />
Her ne kadar Huff’taki performansından beri<br />
kendisini, konu ne olursa olsun ödüllere<br />
boğmak istesem de, The Simpsons’taki seslendirmeleri<br />
sonucunda aldığı üç Emmy’nin<br />
Hank Azaria’ya yettiğini ve Family Guy’ı seslendiren<br />
Seth McFarlane’in de aldığı iki Emmy’nin<br />
kafi olduğunu düşünüyor ve Emmy’yi Robot<br />
Chicken’daki performansıyla Seth Green’e veriyorum.<br />
En iyi sanat yönetmeni:<br />
Bones, Heroes ve True Blood adaylar<br />
arasındayken yine Mad Men’e ödül veren zihniyeti<br />
kınayacağımı belirtmem gerek. Zira geçen sene<br />
hakkından fazlasını alan Mad Men’in bu sene de<br />
yıldızlaşması kabul edilemez. Bu seneki ödül<br />
True Blood ile Cat Smith’in hakkıdır.<br />
Komedi dalında en iyi yönetmen:<br />
The Office ve 30 Rocks kafa karıştırsa da Flight<br />
of the Conchords gönüllerin şampiyonu olmaya<br />
devam eder. James Bobin ödülü evine götürür.<br />
En iyi orjinal şarkı:<br />
Flight of the Conchords’tan Brett ve Jemaine’in<br />
şarkısı Carol Brown’dan başkasının bu ödülü<br />
alması düşünülemez. Aynı zamanda Grammy<br />
sahibi olan bu ‘beceriksiz’ müzisyenleri ödülsüz<br />
gönderemeyiz.
Drama dalında en iyi erkek oyuncu:<br />
House M.D. ile Emmy’ye bol bol aday olmuş<br />
Hugh Laurie ile Dexter’da bize katilleri sevdiren<br />
aktör Michael C. Hall arasında seçim yapmak<br />
zorunda kalacak akademiye şimdiden kolaylıklar<br />
diliyorum. Seçim zor olsa da, bu kadar adaylığa<br />
karşılık artık Laurie’ye bir ödül vermek gerekir.<br />
Komedi dalında en iyi kadın oyuncu:<br />
Weeds’in biricik oyuncusu Marie Louise Parker<br />
evine ödülle dönmesi şart olanlardan.<br />
Komedi dalında en iyi yardımcı erkek oyuncu:<br />
How I Met Your Mother’dan Neil Patrick Harris’in<br />
dizide oynadığı karakter olan Barney Stinson’ın,<br />
diziyi geride bırakacak kadar güçlü olduğu<br />
düşünüldüğünde ödülün kime gideceği belli değil<br />
mi zaten?<br />
Drama dalında en iyi yardımcı erkek oyuncu:<br />
Her ne kadar başrol oyuncusu gibi olsa da<br />
Lost’taki Ben Linus karakteri ile Michael Emerson<br />
en iyi yardımcı oyuncu ödülünü alır.<br />
Drama dalında en iyi konuk oyuncu:<br />
NVPD Blue ile kalbimizde taht kuran Jimmy<br />
Smiths’in Dexter’a olan katkısı bir Emmy ile<br />
ödüllendirilmeli.<br />
En iyi komedi dizisi:<br />
Açık ara Weeds önde gitse de Flight of the<br />
Conchords, The Office ve How I Met Your<br />
Mother da akademiyi zorlar. Burada ise Weeds<br />
ödülünü alır.<br />
Drama dalında en iyi senaryo:<br />
Lost’un deha ürünü senaryosuyla<br />
karşılaştırınca bu hayali ödül töreninde Mad<br />
Men’in pek şansı yok.<br />
En iyi drama dizisi:<br />
And the Emmy goes to Dexter…<br />
Yeni sezon takip edilmesi elzem olan dizileri de<br />
böylece saymış olduk. Bunlara Fringe, Dollhouse,<br />
Heroes, Castle, Criminal Minds, Bones,<br />
Supernatural ve The Mentalist’i de eklersek<br />
yazın bittiğine sevinebiliriz bile.
10 Kasım 1928’de Roma’da doğan Ennio Morricone, 20. yüzyılın<br />
en tanınmış ve takdir görmüş film müzisyenlerindendir. 500’den<br />
fazla esere imza atan besteci, klasik müzikten rocka, elektronik<br />
müzikten caza kadar çok geniş bir yelpazenin içinde hünerlerini<br />
sergilemiştir. Çalışmalarının yalnızca üçte biri western<br />
tarzında olmasına rağmen, en çok bu işleriyle ün kazanmıştır.<br />
Morricone’nin kalabalık olmayan, rafine müzik tarzı bilhassa<br />
“İyi, Kötü, Çirkin” ve “Bir Zamanlar Amerika’da”, “Dokunulmazlar”,<br />
“1900 Efsanesi”, “Cinema Paradiso” ve “Malena” gibi<br />
örneklerde öne çıkmaktadır. Onlarca ödüle sahip besteci, usta işi<br />
çalışmalarını sürdürmekte...
Memduh Ün Filmlerini Anlatıyor<br />
Memduh Ün<br />
n Bir yönetmenin filmlerine dair gerçekleri ve<br />
yaşadıklarını tüm çıplaklığı ve içtenliğiyle sunması<br />
pek sık rastlanan bir şey değildir. Türk sineması<br />
denince akla gelen isimlerden biri olan Memduh<br />
Ün sizleri sinemanın gerçek dünyasına davet<br />
ediyor. Üstelik karşınıza pek sık çıkmayan bir<br />
fırsatla, montajlanıp kurgulanmamış en yalın ve en<br />
gerçek haliyle. İşte onu yaratan isimlerden birinin<br />
gözünden gözünden Yeşilçam’ın asıl hali ...<br />
Kabalcı Yayınları / 435 Syf.<br />
ertekin akpınar<br />
10 Yönetmen ve Türk Sineması<br />
Yılmaz Güney Endişe filmini çekerken hangi<br />
olaylarla karşılaştı? Erden Kıral Türkiye’yi neden<br />
terk etti? Ali Özgentürk, Selvi Boylum Al Yazmalım’ın<br />
finalini nasıl değiştirdi? Ömer Kavur film çektiği<br />
mekanlara bir daha neden gitmedi? Ertekin Akpınar<br />
konuştuğu 10 yönetmenle birlikte tarihe ortaklık<br />
ederek sinema aşkının, diğer aşklar gibi mutluluğun<br />
yanında hüznü de barındıran bir macera olduğunu<br />
farklı bakış açılarıyla bizlere sunuyor. Yeniden<br />
basım olan bu kitapta yer alan, sinema dolu hayat<br />
tecrübelerini bu çok değerli 10 yönetmeninin kendi<br />
ağzından öğreneceğiz. Türk Sineması’na verdikleri<br />
katkıları görerek yönetmenlere minnet duyacağız.<br />
Hayal-et Yayınları / 272 Syf.