düÅün ve sanat dergisi eylül - ekim 2007 - Ankara AÄın DerneÄi
düÅün ve sanat dergisi eylül - ekim 2007 - Ankara AÄın DerneÄi
düÅün ve sanat dergisi eylül - ekim 2007 - Ankara AÄın DerneÄi
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
HEDİYE<br />
Feridettin ATATUĞ<br />
Ayakları çıplaktı... İri, laci<strong>ve</strong>rt gözleri,<br />
morarmış derisinin içinden, yeni açılmış bahar<br />
çiçekleri gibi gülüyordu.<br />
- Kömürünüzü taşıyabilir miyim? dedi.<br />
Böyle çocuklar bir iki değil, yüzlerceydi.<br />
Güzel bildikleri bir su birikintisinde, çamurlu,<br />
tozlu sokaklarda hep oynadıklarını sanırladı...<br />
O da bunlardan biriydi, diye düşündüm.<br />
Aslında, “Kömürü taşıyayım” diyerek benimle<br />
alay ettiğini sandım. Yüzümü buruşturdum.<br />
Yoksa, içimdeki çocukluk daha ölmemişti.<br />
Minik kafasını okşar, “Buna gücün yetmez”<br />
derdim.<br />
Konuşmasına devam etti:<br />
- Çabuk <strong>ve</strong> temiz taşırım, dedi.<br />
Bu defa alay sırası bendeydi.<br />
- Tane tane taşıyarak mı? dedim.<br />
Sustu. Geri geri gitti. İri gözleri, donuklaştı.<br />
Sadece:<br />
- Sen bilirsin, dedi.<br />
Baltayı taşa mı vurmuştum? Bilmiyordum.<br />
Ama gittikçe soğuyan havada, kovanın<br />
demiri elime yapışıyordu. Bin kiloluk kömür<br />
yığınının biteceği yoktu. Hani utanmasaydım<br />
oturup ağlayacaktım.<br />
Biraz sonra, küçük bir elin kovaya uzandığını<br />
gördüm. Başımı kaldırdığım zaman, yine<br />
o çocuktu. Bana göz kırptı:<br />
- Denemesi bedava, dedi.<br />
Cevap <strong>ve</strong>recek halim mi vardı?<br />
Her şeyi oluruna bırakmıştım. Tane tane<br />
de taşısaydı, akşama kadar da devam etseydi,<br />
kabulümdü.<br />
Sıcak odamın penceresinden, biraz önce<br />
pes ettiğim işin, nasıl gittiğine baktım. Gözlerime<br />
inanamıyordum. Kömür yığını bitmek<br />
üzereydi.<br />
Şaşırmıştım...<br />
Olanlara inanmak için, kömürlüğe koştum.<br />
Olamaz, kömürlük dolmuştu. Yerler tertemizdi...<br />
Bir an kendi kendime, “Neydi bu<br />
be, bir Herkül mü, bir Hızır mı?” diye düşündüm.<br />
Hemen sobanın üzerine bir çaydanlık koyarak,<br />
kahvaltı hazırlamalıydım. Öyle yaptım.<br />
Masayı en değerli misafirlerime mahsus<br />
bir özenle hazırladım. Sofraya kızarmış ekmek<br />
dilimi, sucuk, reçel, yağ <strong>ve</strong> peynir koydum.<br />
Belki de ilk defa yediğimin tadına varacaktım.<br />
Ona baktım. Kara kömür tozlarının kapladığı<br />
yüzündeki gözleri, emeğini haketmenin<br />
mutluluğu ile parlıyordu. Minik dudakları, beyaz<br />
dişlerini sergileyerek açıldı:<br />
- Benim işim bitti. Güle güle ısının.<br />
Onu kucaklamak, öpmek istiyordum. Ancak:<br />
- Yüzünü yıka, birlikte kahvaltı yapacağız,<br />
diyebildim.<br />
Dışarıda kar yağıyordu.<br />
O çoktan yüzünü yıkamış, odanın kapısında<br />
bekliyordu.<br />
- Ben gitsem, dedi.<br />
- Olmaz, kahvaltıyı birlikte yapacağız, diye<br />
ısrar ettim.<br />
Kabul etti. Masaya birlikte oturduk. Yaşından<br />
umulmayan bir olgunlukla çayını içiyor,<br />
ekmeğini yiyordu. Arada bir başını kaldırarak<br />
çevresine bakıyordu. Kitaplıktaki kitaplarım<br />
ilgisini çekmişti.<br />
- Ne kadar çok kitabınız var.<br />
- Senin de var mı?<br />
- Bu kadar değil.<br />
- Demek okuyorsun.<br />
- Zamanım olunca.<br />
Ayağa kalktı. Kitaplığa doğru yürüdü.<br />
18 ağın Eylül-Ekim <strong>2007</strong>