HAYATIM HARBİDEN ROMAN Önsöz Bilinmezden gelmiş ve yine ...
HAYATIM HARBİDEN ROMAN Önsöz Bilinmezden gelmiş ve yine ...
HAYATIM HARBİDEN ROMAN Önsöz Bilinmezden gelmiş ve yine ...
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Artık evin beni neden çektiğini anlamıştım. Ağaçların arasına hayallerden bir salıncak<br />
yaptım. Yine hayallerden bir baba yarattım. Salıncağı sallayan babama, adetlerimiz gereği tepsi<br />
içinde kah<strong>ve</strong> getiren bir anne ekledim hayallerime. Ve babasının yüzüne bakıp gülen bir bebek<br />
yarattım. O bebek bendim. Salıncakta yarattığım hayal bebek çok mutluydu. Ama ben, mutsuz <strong>ve</strong><br />
yalnızdım.<br />
İşte tam o günlerde, kilolu bir kadın olan halam aniden bayıldı. Hemen doktora<br />
götürdüler. On dokuz yıllık evli olan halam, karnındaki şişliğin bir ur olduğunu düşünüyordu.<br />
Ama yakında bir çocuk doğuracağını duyunca, sevinçten deliye dönmüştü. On dokuz yıl sonra<br />
mucize olmuş <strong>ve</strong> hamile kalmıştı.<br />
Halamın bir oğlu oldu. Çocuğu yokken benim üzerime titreyen halamın ilgisi <strong>ve</strong> sevgisi,<br />
traktörle el sallayıp giden aile gibi uzaklaşıp gitti. Sonraki günlerim hep o evin etrafında geçer<br />
oldu. Hayallerimde ağaçlar arasına kurduğum salıncak, anne <strong>ve</strong> baba, mutlu bir bebek. Ve birçok<br />
sesler. Geri gelmesi mümkün olmayan anların düşleriyle yaşar oldum.<br />
Artık halamın bir çocuğu olmuştu. Ve benim yaşantımda her şey değişti. Oğlu doğana<br />
kadar ben bir taneydim. Ama sonra, kendi çocuğunu bana tercih etmişti. Aslında halam haklıydı.<br />
İnsanın kendi çocuğu başkaydı. Artık babaannemden sonra halam da yok olmuştu. Evlerinde<br />
kalıyordum ama bir gölge gibi. Belki de, acıyıp baktıkları hain kedi Samur gibiydim.<br />
Bir hafta içinde mahalleyi birbirine kattım. Kendimden büyük çocukları bile bıçakla kovalar<br />
olmuştum. Yoldan polisler geçerken, beni aradıklarının söylenmesine aldırmıyordum bile. Dayak<br />
yedikçe azıyor <strong>ve</strong> daha da saldırganlaşıyordum. Bir komşudan para istedim ama <strong>ve</strong>rmedi. Hemen<br />
bir gaz lambası bulup yaktım <strong>ve</strong> ahırına fırlattım. Ama iki kızı ahırda saklambaç oynuyormuş.<br />
Samanlar alev almadan bağrışmalara aile yetişmişti. Halam sadece azdığımı söylüyordu. Ama<br />
benden aniden koparttığı sevgiyi aklına getiremiyordu.<br />
Yine tek başıma bahçe içindeki ağaçların arasında oynuyordum. Çocukların en gözde<br />
oyuncağı uçan balondu. Balonum elimden kaçtı <strong>ve</strong> bir ağacın dalına takıldı. Ağaca tırmanırken<br />
bir sarsıntı oldu <strong>ve</strong> yere düştüm. Ağaç sallanıyordu. Ama tırmandım <strong>ve</strong> balonumun ipini<br />
yakaladım. Halamın sesini duydum: “Ağaçtan in, her yer yıkılıyor. Oğlum aşağı in. Deprem<br />
oluyor.” İnsanlar çığlıklar atarak evlerden kaçıp açık arazilere toplanıyordu. Balonumu<br />
kurtarmayı başarmıştım. İnsanlar ölüm paniği içinde haykırarak dua ediyordu. Her yerde korku<br />
dolu ölüm haykırışları vardı. Karşımızdaki iki katlı evin üstünde henüz tamamlanmamış iki kat<br />
daha vardı. Binadan korkunç bir gürültü duyuldu. Birkaç saniye öncesine kadar yerinde duran