Contos de guerra e paz
Relatos gañadores no I concurso de relato breve de temática bálica
Relatos gañadores no I concurso de relato breve de temática bálica
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
IES MONTE DAS MOAS<br />
Biblioteca do IES MONTE DAS MOAS<br />
<strong>Contos</strong> <strong>de</strong> <strong>guerra</strong> e <strong>paz</strong><br />
As outras historias posibles<br />
Concurso <strong>de</strong> relato<br />
curto<br />
Relatos gañadores
1º PREMIO<br />
Vai en Paz<br />
Cando escoitou o disparo non foi como esperaba. Non sabía se alguén<br />
podía prever como sería a súa morte, pero estaba claro que<br />
aquela non era a súa visión da situación. Non contemplou rapidamente<br />
os seus recordos, nin sequera os seus últimos días. Tiña os ollos<br />
clavados nel, pois pretendía que esa fora a <strong>de</strong>rra<strong>de</strong>ira cousa que vía<br />
antes <strong>de</strong> morrer.<br />
Mentres, o outro observaba sen medo como levantaban a arma e<br />
apuntaban á última persoa que camiñara pola súa vida, <strong>de</strong>ixando unha<br />
pegada tan gran<strong>de</strong> que nin a morte conseguiría borrar.<br />
―Irei con dignida<strong>de</strong> ―dixera o amigo.
Non comprendía a que se refería, <strong>de</strong> modo que preguntou.<br />
―Loitei polo noso país, iniciei a rebelión contra as inxustizas<br />
―obtivo como resposta.<br />
Agora que estaba diante <strong>de</strong>ste, a piques <strong>de</strong> <strong>de</strong>ixar este mundo,<br />
non podía evitar recordar a lección que lle <strong>de</strong>ra uns minutos antes.<br />
―Vas ser executado, é iso unha vitoria? ―Agardou en silencio. Había<br />
centos <strong>de</strong> murmurios, voces e ecos cheos <strong>de</strong> <strong>de</strong>sesperación. Había<br />
caras <strong>de</strong> medo apenas iluminadas, surcadas polas cicatrices non<br />
só externas, senón tamén as dos seus corazóns. Inquietábao, pero<br />
sabía que non era quen <strong>de</strong> facer algo para impedilo―. Dime que<br />
cres.<br />
Apretou a súa man como soían facer naqueles tempos nos que<br />
non estaba todo perdido.<br />
―É o comezo da <strong>guerra</strong> pola liberda<strong>de</strong>. Só <strong>de</strong>fendo os meus <strong>de</strong>reitos,<br />
aínda que sexa pelexando.<br />
Sacudiu a cabeza, <strong>de</strong>cepcionado.<br />
―Cometemos un erro. A <strong>guerra</strong> é o argumento do ignorante.<br />
“Vai en <strong>paz</strong>”, pensou para si mesmo cando escoitou o disparo.<br />
Agora irían todos en <strong>paz</strong>.<br />
Por Noa Hernán<strong>de</strong>z<br />
1º B BAC
2º PREMIO<br />
Co Corazón en <strong>guerra</strong><br />
Cinco anos.Tan só tiña cinco anos.Os suaves <strong>de</strong>dos das súas fráxiles e<br />
pequenas máns aferrábanse con forza ao meu brazo.O seu cabelo,escuro<br />
e lixeiramente rizado,movíase ao compás do vento e mollábase<br />
máis con cada gota <strong>de</strong> auga.O pequeno corpo que o contiña tremía<br />
con repetidos espasmos baixo as escasas roupas,que non conseguían<br />
reter o calor suficiente.<br />
Alzou a mirada cara mín,<strong>de</strong>ixando ver as manchiñas que lle salpicaban<br />
todo o rostro,coma un ceo pragado <strong>de</strong> estrelas.Os seus gran<strong>de</strong>s<br />
ollos,dun marrón cálido,pousáronse nos meus.Transmitían a tristeza<br />
máis gran<strong>de</strong> que xamáis sentira,e dor,e temor,e HORROR.
E entón encontráronnos.<br />
Unha man gran<strong>de</strong> e áspera arrancou a súa do meu brazo.Sentíase<br />
coma se te estiveran arrincando o corazón das entrañas.Oíanse sirenas,o<br />
estrondo das bombas ao caer,disparos e,sobre todo,berros.Pero<br />
todo formaba un segundo plano na miña cabeza.O<br />
único berro que escoitaba,tenaz e ameazador,era o seu.<br />
O seu corpo se retorcía entre os brazos daquel <strong>de</strong>scoñecido,movíase<br />
dun lado a outro,intentando liberarse das garras do seu peor inimigo.Pataleaba<br />
todo o que podía,furioso,<strong>de</strong>spren<strong>de</strong>ndo toda a rabia<br />
que levaba <strong>de</strong>ntro.E choraba,choraba e berraba tan forte como lle<br />
era posible.<br />
Se o estaban levando.<br />
Levantéime rápidamente da terra húmida,paréime durante uns poucos<br />
segundos,e corrín,corrín tan rápido como as miñas débiles pernas<br />
pui<strong>de</strong>ron soportar,berrando,liberando toda a dor que me <strong>de</strong>sgarraba<br />
por <strong>de</strong>ntro,maldicindo ao mundo por ser tan cruel,e ao ser humano<br />
pola súa inmensa estupi<strong>de</strong>z.<br />
Cheguei ata unha carreteira on<strong>de</strong> había un coche militar,e meu irmán<br />
estaba <strong>de</strong>ntro.Seguín correndo cara ó home que me estaba a arrebatar<br />
o máis preciado da miña vida.Pero esta vez non berrei,senón que<br />
rompín a chorar frente ó seu rostro,e enfrentéime ao meu peor <strong>de</strong>mo.Enfrentéime<br />
a el,enfrentéime á Guerra.<br />
Por Jennifer Vázquez<br />
1º B BAC
3º PREMIO<br />
Historias da guerrilla<br />
Foi mentres falabamos sobre a comuna, Ramírez tiña varias<br />
i<strong>de</strong>as para mellorar a organización, notábaselle a enerxía da xuventu<strong>de</strong>.<br />
Entón escoitamos os disparos, supuxen que viñan do posto <strong>de</strong><br />
garda preto.<br />
Collemos nosos fusiles, tiven que axudala a cargar o arma xa que cos<br />
nervios costáballe moito. As nosas compañeiras chegaron pronto e<br />
pui<strong>de</strong>mos facer fogo <strong>de</strong> contención, pero <strong>de</strong>spois duns minutos comezou<br />
o tiroteo.<br />
Foi un baño <strong>de</strong> violencia, todo ocorreu tan rapidamente que non era<br />
consciente do que facía, soamente apuntaba á cabeza e apretaba o<br />
gatillo. Perdín o número dos mortos.
Conseguín sobrevivir, a camarada Ramírez non correu a mesma sorte.<br />
Seu corpo xacía no chan cunha máscara vermella <strong>de</strong> sangue,<br />
aquela noite non foi ca<strong>paz</strong> <strong>de</strong> durmir.<br />
Foron menos <strong>de</strong> sete días cando volveron, pero xa non fomos capaces<br />
<strong>de</strong> protexernos. Todo quedou <strong>de</strong>struído, os campesiños intentaron<br />
<strong>de</strong>fen<strong>de</strong>rse como pui<strong>de</strong>ron a pesar das nosas advertencias, morreron<br />
tratando <strong>de</strong> preservar o único que lles quedaba.<br />
As guerrilleiras fomos levadas como prisioneiras <strong>de</strong> <strong>guerra</strong>, os militares<br />
as violaron e torturaron para <strong>de</strong>spois asasinalas. Eu estiven recluída<br />
nunha habitación <strong>de</strong> dous metros cadrados ata que me chamaron,<br />
e aquí estou contigo.<br />
Despois chegou o comandante, or<strong>de</strong>nou ao pelotón <strong>de</strong> fusilamento<br />
cargar as armas, compartín o <strong>de</strong>rra<strong>de</strong>iro intercambio <strong>de</strong> miradas con<br />
ela, non sabía quen era, os nosos <strong>de</strong>stinos entrecruzáronse para rematar<br />
subitamente.<br />
Os últimos segundos antes <strong>de</strong> que abriran fogo, miña mente quedou<br />
en branco… o tempo pareceu <strong>de</strong>terse… pero entón… bum!<br />
Por Raymond Manuel Rivera<br />
4º C ESO
Concurso <strong>de</strong> relato curto baseado nos cadros expostos na biblioteca<br />
con motivo da celebración do “Día escolar da <strong>paz</strong> e<br />
a non violencia”<br />
I<br />
Biblioteca IES MONTE DAS MOAS<br />
Febreiro 2017<br />
http://bibliomoas.blogspot.com.es/