afriga - Transmedia 2009
afriga - Transmedia 2009
afriga - Transmedia 2009
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
66<br />
REPRODUCIÓN<br />
No resto dos casos, aconsello traballar do xeito habitual<br />
e esquecerse desta opción. Para apoiar esta tese recorro<br />
aos datos de Canadá que resumen a actividade de sexaxe<br />
e splitting (división) de embrións desde o ano 2000. Os<br />
últimos datos dispoñibles son do 2007: un total de 2.500<br />
embrions foron transferidos sexados (dentro desta cantidade,<br />
os frescos foron o dobre cós conxelados). Son cifras<br />
importantes que se manteñen durante os últimos anos,<br />
pero que representan o 3,5% da produción de embrións, é<br />
dicir, que é algo que se fai pero nunha medida moi concreta.<br />
O mesmo sucede no caso da división dos embrións. É<br />
unha práctica en vigor , que realmente se usa, pero que só<br />
representa o 1,5% da produción.<br />
A UTE de Bos ofrecerá desde as súas novas instalacións servizos<br />
de división e sexaxe de embrións<br />
A SEXAXE DE EMBRIÓNS DEBE APLICARSE<br />
SÓ EN GRANXAS CON RESULTADOS<br />
ACEPTABLES EN TRANSFERENCIA<br />
EMBRIONARIA, SÓ CON VACAS DOANTES<br />
QUE NON PRODUZAN MACHOS DE VALOR<br />
E QUE ADEMAIS PRODUZAN MOITOS<br />
EMBRIÓNS, E NO CASO DE QUE ESCASEEN<br />
AS RECEPTORAS<br />
FECUNDACIÓN IN VITRO<br />
A produción de embrións in vitro consiste en fecundar os<br />
ovocitos da vaca no laboratorio e despois cultivar durante<br />
unha semana os embrións resultantes. Os ovocitos atópanse<br />
no interior dos folículos no ovario. Extraerémolos de<br />
ovarios de vacas recén mortas ou de vacas vivas mediante<br />
técnicas que describiremos máis tarde.<br />
Trátase de reproducir no laboratorio os acontecementos<br />
que se dan na vaca viva dentro do ovario, no oviducto e no<br />
útero, ata lograr embrións viables de 7 ou 8 días de vida<br />
en condicións de ser transferidos a receptoras para lograr<br />
crías vivas.<br />
A medida que se achega o momento da ovulacion, os<br />
ovocitos experimentan cambios importantes, iniciándose<br />
unha maduración que continúa xa no oviducto, ata que<br />
están listos para ser fecundados.<br />
O seme tamén experimenta modificacións durante a súa<br />
viaxe polo tracto xenital, a chamada capacitación espermática,<br />
ata topar cos ovocitos, debendo estar ambos nun ambiente<br />
idóneo para que se dea a verdadeira fecundación: a<br />
fusión das membranas do espermatozoide e o ovocito, que<br />
permitirá a penetración e a unión dos núcleos e, a partir de<br />
aí, a división celular.<br />
Unha vez que esta se produce, o oviducto fará o cultivo<br />
dos novos embrións, variando gradualmente as súas condicións<br />
durante uns 5 días, ata que comezan a pasar ao<br />
útero.<br />
Cada unha destas fases hai que reproducila fielmente<br />
no laboratorio, logrando as condicións de temperatura,<br />
humidade, atmósfera (concentración de osíxeno e dióxido<br />
de carbono), etc. correspondentes a cada fase, ademais<br />
da composición dos medios e substancias que manteñen e<br />
nutren os embrións. E todo isto, durante unha semana. É<br />
unha técnica sumamente complexa.<br />
No tocante á captación dos ovocitos:<br />
No caso de vacas mortas, os ovarios transpórtanse en<br />
soro atemperado rapidamente ao laboratorio, onde se extraen<br />
os folículos presentes. Pode facerse para produción<br />
en masa, mesturando ovocitos de diferentes vacas, ou pódense<br />
rescatar os ovarios dunha vaca valiosa recén morta e<br />
tratalos por separado.<br />
No caso de vacas vivas, a técnica máis empregada é a<br />
da Aspiración Transvaxinal Guiada por Ecografía (OPU).<br />
Pode facerse 2 veces por semana no mesmo animal sen<br />
superovulación. Actualmente a tendencia é facela con tratamentos<br />
de superovulación, dado que mellora a taxa de<br />
produción de embrións. Pode facerse en xovencas e tamén<br />
en femias xestantes, ata os tres meses de preñez aproximadamente.<br />
Os ovocitos aspirados dos folículos que se puncionan pasan<br />
por tubos con medio adecuado e heparina para evitar<br />
os coágulos. É importante manter a temperatura do local e<br />
as condicións de aspiración. Rapidamente deben localizarse<br />
os ovocitos e poñerse a madurar.<br />
A etapa de maduración dura 1 día enteiro (24 horas)<br />
nunhas condicións moi determinadas: a 38,5 ºC en atmósfera<br />
normal, pero co CO2 controlado ao 5%.<br />
Esta etapa dá paso á fecundación propiamente dita, que<br />
consiste en cultivar durante unhas 20 horas nas mesmas<br />
condicións anteriores, pero xa en presenza de espermatozoides,<br />
co seme previamente preparado.<br />
Despois pásase á fase de cultivo, que durará unha semana<br />
e normalmente en atmosferas de CO2 ao 5% e osíxeno ao<br />
5%<br />
Os laboratorios de produción in vitro empregan diferentes<br />
medios, polo que teñen tamén diferentes taxas de<br />
división celular, de blastocistos, de preñeces e de problemas<br />
durante a xestación e o parto.<br />
Existen moitos laboratorios que teñen esta técnica ben<br />
montada, para varias especies (para bovino tamén), con<br />
moi bos resultados en canto a taxa de blastocistos. Pero a<br />
maioría son destinados á investigación e non se transfiren.<br />
Os laboratorios que si transfiren estes embrións reportan<br />
datos que evidencian un abismo de diferencia entre producir<br />
embrións de calidade e producir embrións capaces de<br />
manter xestacións e rematalas con éxito.<br />
A produción en masa facilita a viabilidade dos embrións,<br />
mentres que a produción de vacas vivas individualmente<br />
complica moito o proceso, encarece e reduce o resultado.<br />
O maior espoñente de transformación en laboratorio de<br />
ovocitos a crías vivas atopámolo en Brasil (arredor do 50% de<br />
todos os embrións in vitro do mundo, só un 4% conxelados),<br />
seguido de Asia (China e Xapón) e Norteamérica.<br />
AFRIGA ANO XV - Nº 80