Descarga en formato PDF (4 MB) - Centro Ramón Piñeiro para a ...
Descarga en formato PDF (4 MB) - Centro Ramón Piñeiro para a ...
Descarga en formato PDF (4 MB) - Centro Ramón Piñeiro para a ...
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Esta posición cognoscitiva cualitativam<strong>en</strong>te distinta á que é propia<br />
da tradición herm<strong>en</strong>éutica occid<strong>en</strong>tal complétase coa idea da vida<br />
como camiño, tamén de proced<strong>en</strong>cia ori<strong>en</strong>tal 11 pero neste caso tamén<br />
pres<strong>en</strong>te nas vías ideolóxicas occid<strong>en</strong>tais. Así, por exemplo, <strong>en</strong> “A fontela<br />
pura”, poema de forma tradicional e popular, o poeta glosa, a<br />
modo de serranilla, a súa perda na montaña <strong>en</strong> busca do camiño da<br />
fonte pura, é dicir, da orixe: “Vindo pola serra / na noite nevada / perdín<br />
o camiño / ouh, miña amada!” (35); só a luz —substantivo de aparición<br />
reiterada na poesía de Moreiras, con evid<strong>en</strong>tes dobres s<strong>en</strong>tidos—<br />
será capaz de ori<strong>en</strong>tar o seu camiño e, <strong>en</strong> definitiva, de ori<strong>en</strong>talo<br />
a recuperar a unidade perdida, neste caso, co mundo natural: “Non<br />
podo vivir / co corazón perdido. // Luz que vés / antre ponlas núa,<br />
/ lévame ó camiño / da fontela pura” (36). Un caso quizais máis evid<strong>en</strong>te<br />
desta actitude contemplativa á que nos referimos é o poema<br />
“Ascesis”, de Os nobres carreiros, no que o poeta declara a súa int<strong>en</strong>ción<br />
de destruír e esquecer a realidade natural <strong>para</strong> así acadar a máis pura<br />
das súas manifestacións: “Endexamáis. / Non voltar ao misterio / da<br />
raiz na terra removida, / nin s<strong>en</strong>tir ledicia recreando / formas de vida.<br />
/ Deixar a luz que morra. // Ser ár <strong>en</strong> rumor de follas, / auga queda:<br />
imaxe do sil<strong>en</strong>cio / puro. E así, esquecer” (92) 12 .<br />
Outro símbolo de reiteradas aparicións é o do c<strong>en</strong>tro, tamén co<br />
valor de orixe e de punto inmóbil, unitario e, polo tanto, perfecto. Así,<br />
<strong>en</strong> “O c<strong>en</strong>tro raiolante”, emprégase <strong>para</strong> referirse á percepción transc<strong>en</strong>d<strong>en</strong>te<br />
da realidade natural, na que a alma perdida acaba por atopar,<br />
nunha especie de vía unitiva mística, a unidade perdida, a reconciliación<br />
coa orixe: “No espacio azul, nidio, / redondo, <strong>en</strong> pura chama,<br />
/ o c<strong>en</strong>tro fica inmóvil / recoll<strong>en</strong>do a música do ceo. // Xurd<strong>en</strong> do<br />
corazón da terra / hourizontes soñados, / camiños <strong>en</strong> ondas verde-<br />
11<br />
12<br />
Como exemplo servirían os catro nobres carreiros ou camiños budistas, pero tamén o Tao-<br />
Tê-King taoista de Lao Tse, <strong>en</strong>tre outras posibilidades.<br />
No poema “A bordo do Kerisnel”, de O libro dos mortos, exprésase unha despedida da terra<br />
galega, postergada ó mom<strong>en</strong>to da súa destrución ou anulación, neste caso cando as dualidades<br />
repres<strong>en</strong>tadas polo ceo e o mar desaparezan: “Voltarei cando sexan / os esponsais do<br />
teu novo destino / azul / de ceo e mar fundidos” (11). Tamén nos restantes poemarios atopamos<br />
a mesma concepción ascética, purgativa e destrutiva do coñecem<strong>en</strong>to da realidade<br />
mediante a súa superación; por exemplo, no caso de Paisaxe <strong>en</strong> rocha viva, “Lembrando outuras”<br />
di: “E <strong>para</strong> ollar craro habería que soltar / os fios da materia que aprisionan” (28) e<br />
“Anguria” declara: “Endexamais poderemos catar o misterio / s<strong>en</strong> desfacer <strong>en</strong> pó o tesouro<br />
da tarde” (32) e “Voces lonxanas”, nunha imaxe clarificadora, expón: “Ouh! Sempre<br />
inquedanza e door / <strong>para</strong> arrincar do ser / as roseiras <strong>en</strong>gañosas da vida!” (30).<br />
164