Letras novas - Asociación de Escritores en Lingua Galega
Letras novas - Asociación de Escritores en Lingua Galega
Letras novas - Asociación de Escritores en Lingua Galega
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
As mulleres <strong>de</strong> Miller<br />
Material instantáneo<br />
(Hipercurtos)<br />
Son zapatos, abrigo e bolso. Rouge, rimel, medias <strong>de</strong> celosía tras as que<br />
pali<strong>de</strong>c<strong>en</strong> as miñas coxas <strong>de</strong> clausura. Son a dama do armiño, <strong>en</strong>volta no<br />
armiño. Levo, no profundo do bolso luvas <strong>de</strong> pel <strong>de</strong> asasino e cigarrillos<br />
longos. A miña boca <strong>en</strong>volveita <strong>en</strong> perfume e un lunar case táctico, case<br />
un botonciño miúdo on<strong>de</strong> se ac<strong>en</strong><strong>de</strong> e mo<strong>de</strong>ra o meu riso. Son charón,<br />
chanel, champú. Ollos <strong>de</strong> caviar, cabelo alto e cuadriculado, peitos zeppelín,<br />
mans áxiles que se <strong>en</strong>ferruxan <strong>de</strong> ouro e unha pérola pola que chorei<br />
–quizais– outra pérola. Son tacóns, cremalleira, clip. Botóns que saltan,<br />
veos que voan, pintura que se arrastra. Luz que me asiste e me <strong>de</strong>vala.<br />
Pestana que agocha, e que cae morta.<br />
As mulleres <strong>de</strong> Miller (dous)<br />
Rachadura, regandixa, f<strong>en</strong>da, sombra.<br />
Cando acabes <strong>de</strong> <strong>de</strong>spirme<br />
xa non estarei aquí.<br />
O único auténtico <strong>de</strong>la era a branca liña suave do seu cabelo. Separaba<br />
as dúas bandas xusto á meta<strong>de</strong> s<strong>en</strong> mediar sombra. Coa luz apagada<br />
aquela f<strong>en</strong>da era o único vivo e palpitante, un camiño solitario á noite,<br />
grava branca, auga iluminada dalgún astro…Pero eu son dos que se per<strong>de</strong>n<br />
polos camiños ás apalpadas, dos que cruzan o monte <strong>de</strong> través. Alí<br />
estabamos os dous, ás escuras, e perdina.<br />
Virxinia<br />
Pregúntome se tería quitado os terróns dos petos antes <strong>de</strong> meter as pedras,<br />
marmulaba Leo m<strong>en</strong>tres levantaban o corpo <strong>de</strong>la da auga, empapado o<br />
gabán marrón, como unha bolsiña <strong>de</strong> té xa fría e <strong>en</strong>gurrada e amarga; e<br />
lembrou a súa Virxinia sost<strong>en</strong>do absorta a cunca cunha man m<strong>en</strong>tres coa<br />
outra roubaba o azucre que agocharía nos petos do abrigo, m<strong>en</strong>tres sor-<br />
190