Letras novas - Asociación de Escritores en Lingua Galega
Letras novas - Asociación de Escritores en Lingua Galega
Letras novas - Asociación de Escritores en Lingua Galega
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
O nóma<strong>de</strong> Xacobe<br />
Pediu un café e máis uns churros para alivia-la friaxe do exterior. Co<br />
gabán <strong>en</strong>choupado até os rem<strong>en</strong>dos e a humida<strong>de</strong> nos calcetíns, tódolos<br />
ósos pedían por un baño <strong>de</strong> auga qu<strong>en</strong>te. Xacobe significa “o que suplanta”.<br />
Intuíuse no reflexo da porta, Xacobe <strong>de</strong>sfigurado polas pingas <strong>de</strong><br />
choiva que esvaraban rápidas, suicidas, no cristal; precipitábanse ó baleiro,<br />
igual ca min. Esgotado como estaba aquela mañá <strong>de</strong> inverno, semellaba<br />
moito máis vello do que <strong>de</strong>sexaría. Sorpr<strong>en</strong><strong>de</strong>use a si mesmo p<strong>en</strong>sando<br />
<strong>en</strong> cantos anos lle tería botado ela –ela non existe–; estáballe a<br />
escapar das mans e <strong>en</strong>traba <strong>de</strong> novo nese estado <strong>de</strong> consci<strong>en</strong>cia que tanto<br />
aborrecía, o estado no que era qu<strong>en</strong> <strong>de</strong> se analizar <strong>de</strong> lonxe e <strong>de</strong> se formular<br />
se realm<strong>en</strong>te quedaba algo <strong>de</strong> cordura na súa cabeciña; ese estado<br />
no que sabía da súa finitu<strong>de</strong>, da súa insignificancia, da súa soida<strong>de</strong>.<br />
Quixo disimular diante do camareiro cando este se achegou co café, e<br />
meteu a man no peto furado para agocha-lo seu tremar. Fóra resoaron as<br />
<strong>de</strong>z badaladas da Ber<strong>en</strong>guela. O camareiro mirouno <strong>en</strong> fite con <strong>de</strong>sconfianza,<br />
tanto t<strong>en</strong>. O café estaba malo, os churros tiñan más dun día e a<br />
piques estivo <strong>de</strong> pedir un grolo <strong>de</strong> licor. O eco das campás fica no ar,<br />
ameazante. Licor café tan <strong>de</strong> mañá suporía un estado <strong>de</strong> tristura insoportábel<br />
ás cinco da tar<strong>de</strong>. Quixo ser coma aqueloutro Xacobe que coñecera<br />
nun Santiago xa moi arredado –Xacobe significa “o que suplanta”– e<br />
así ela po<strong>de</strong>ría se-la súa Celia, habería unha Celia. Ela non existe, non é<br />
real. Quixo ser polo m<strong>en</strong>os, no que dura un intre, un Santiaguiño fisterrán<br />
cun cristo tatuado no brazo e unha mexicana fermosa falándolle ó oído<br />
dun país repleto <strong>de</strong> luz. Quero ser... E esvarou polo cristal coma unha<br />
pinga, ca<strong>en</strong>do igual ca Edmond ó mar do castelo <strong>de</strong> Iff... Quixo ser e<br />
mudar nunha l<strong>en</strong>da, unha sombra <strong>de</strong> papel. Quería ser calquera agás el<br />
mesmo. As luvas rotas remexeron no peto até dar cunha morea <strong>de</strong> moedas<br />
<strong>de</strong> cinco e <strong>de</strong>z céntimos e máis un botón. Pagou o almorzo e esquivou<br />
o dó nos ollos do camareiro, mais non puido evita-lo seu propio reflexo<br />
no cristal da porta. Un Alonso Quijano dos tempos novos xa non t<strong>en</strong><br />
muíños. Na rúa parara <strong>de</strong> chover e o café apousáralle o frío. Xacobe non<br />
era o seu nome, Xacobe non é o meu nome; Xacobe non existía agás nos<br />
soños <strong>de</strong> alguén que, coma el, fora nóma<strong>de</strong> nun mundo fantástico. Acabou<br />
por se recoñecer, <strong>de</strong> novo, no home aquel do espello, máis vello do<br />
que <strong>de</strong>sexaría, o do gabán rillado e as longas barbas prateadas. Na<br />
praza das Praterías volvía caer auga miúda, xeada, cristais <strong>de</strong> xeo afia-<br />
125