Hospitalet 2009 Nr 4.pdf - Helse Bergen
Hospitalet 2009 Nr 4.pdf - Helse Bergen
Hospitalet 2009 Nr 4.pdf - Helse Bergen
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Mitt yrke: Prest<br />
Mitt yrke<br />
Utan kyrkjelyd<br />
Livet på sjukehuset kan vera eit liv brutalt røska bort frå kvardagen. Trugande spørsmål<br />
heng i lufta. Kva skjer med meg no? Overlever eg? For Patrick WohIgemuth og dei andre<br />
sjukehusprestane er dette noko heilt anna enn ei misjonsmark.<br />
Tekst: Silje Midttun<br />
Foto: Ole-Christian Amundsen<br />
Karl vart kvalm og elendig ein torsdag<br />
morgon. Brakk seg heile formiddagen.<br />
Spysjuke, tenkte både han og kona Gunn.<br />
Om ettermiddagen vart han så kvalm og<br />
tumlen at Gunn køyrde han til legevakta.<br />
Krystallsjuke, sa legen. Slikt kunne ta tid,<br />
det hadde dei høyrt. Men det skulle visa<br />
seg at tida heldt på å renna ut for Karl.<br />
Blodpropp<br />
Karl ligg i respirator på Intensivmedisinsk<br />
seksjon ved Haukeland.<br />
Dei siste to døgna har snudd opp ned på<br />
alt. Blålys og sirener fór med han torsdag<br />
kveld. Ein blodpropp midt i hjernestamma<br />
stengte blodtilførsla til hjernen. Det<br />
vart ni timar på operasjonsbordet. Heile<br />
den natta sat Gunn og sonen Tore i korridoren<br />
utanfor. Lamslått av redsel heldt<br />
dei kvarandre i hendene og tviheldt på det<br />
vesle håpet.<br />
Håpet svinn<br />
Dagen etter gjekk dei fram og tilbake mellom<br />
pårøranderommet og Karl. Dottera,<br />
svigersonen, svigerdottera, broren og<br />
foreldra til Karl var der også. Ingen hadde<br />
sove særleg, så dei reiste heim for å kvile<br />
om kvelden.<br />
Når dei kjem tilbake denne laurdag morgonen<br />
har tilstanden forverra seg. Håpet<br />
svinn. Brått stig blodtrykket kraftig. Det er<br />
laurdag ettermiddag. Karl døyr.<br />
Ei ulukke inni kroppen<br />
Han var 57 og heilt frisk. Brått er han død.<br />
Sjukehusprest Patrick Wohlgemuth (40)<br />
kallar det ei alvorleg ulukke inni kroppen.<br />
Hadde ulukka skjedd på motorvegen,<br />
hadde eit kriseapparat stått klart. Det gjer<br />
det ikkje når kroppen krasjar uventa. For<br />
dei som står att er krisa like stor.<br />
– Alt skjedde så fort. Derfor måtte eg sjå<br />
på dette som ei ulykke, ikkje sjukdom, forklarer<br />
Patrick.<br />
Kan ikkje snu ryggen til<br />
I møte med sterke og ubehagelege hendingar<br />
reagerer vi ofte med å snu ryggen<br />
til, vi prøver å ordne opp i det eller vi blir<br />
sinte og går til angrep. Gunn og mange<br />
andre som kjem til sjukehuset, kan ikkje<br />
snu ryggen til og springe, dei kan ikkje<br />
ordne opp i problemet og dei kan ikkje gå<br />
til angrep. Dei opplever sterke inngrep i<br />
livet og må stå i det.<br />
Eksistensielle tema<br />
Når du kjem inn dørene på Haukeland<br />
som pasient eller pårørande, inneber det<br />
nærkontakt med eksistensielle tema. Korleis<br />
vil eg oppleve å vere pasient på sjukehuset?<br />
Kva betyr det som skjer med meg<br />
og mine? Korleis kan eg ta ansvar for mitt<br />
liv vidare? Vil eg overleve? Korleis vil alle<br />
som eg er så glad i takla det om eg døyr?<br />
Ingen eigen agenda<br />
Det er noko heilt anna å vere prest i ein<br />
klinisk kontekst enn i ein kyrkjelyd.<br />
– I kyrkja kan presten sei det han har tenkt<br />
ut på førehand. Det går ikkje her. Mitt arbeid<br />
går ut på å møte livet slik det er akkurat<br />
no, å bekrefte det, gi verdi til det, lytte<br />
til menneske, søke å forstå dei, og være<br />
saman med dei i det dei må stå oppe i<br />
akkurat no, understrekar Patrick.<br />
Prest alltid tigjengeleg<br />
Før i tida gjekk sjukehusprestane rundt<br />
og såg til pasientane for å bringe trøyst og<br />
kyrkja sin bodskap til dei.<br />
– Vi tenker annleis i dag. Vi vil ikkje berre<br />
tilfeldig gå inn til nokon, men vi møter alle<br />
som ønskjer det utifrå kva som er viktig<br />
for dei no, forklarer han.<br />
Haukeland har fire sjukehusprestar. Ein<br />
av dei er alltid tilgjengeleg, dag og natt,<br />
kvardag og helg. Dei kan koma på kort<br />
varsel, utan tilvising og dei kan vere tilstades<br />
i det vonde som skjer.<br />
Ei god stund i det triste<br />
Ja, seier Gunn. Ja, ho vil ha ein samtale<br />
med sjukehuspresten. 53-åringen er ramma<br />
av sitt livs største katastrofe. Det er<br />
ikkje det at ho vil be akkurat no. Det ho<br />
treng er øyrer som kan lytte til alt som boblar<br />
opp i henne. Alle som var der då Karl<br />
døydde sit med. Det er Gunn som snakkar.<br />
Patrick som lyttar og spør. Dei andre<br />
er stille.<br />
Godt å snakke<br />
I dag, berre nokre veker etterpå,<br />
hugsar ikkje Gunn så<br />
mykje av kva som blei sagt,<br />
men ho hugsar kjensla.<br />
9