Download rapport - Biax Consult
Download rapport - Biax Consult
Download rapport - Biax Consult
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
BIAXiaal 435 22<br />
herkenbaarheid in de bijlagen uitgegaan van het huidige voorkomen. Bij de bespreking<br />
van de diverse vegetatietypen zullen indien nodig nuanceringen op de indelingen worden<br />
aangebracht.<br />
6.1 MIDDEN-BRONSTIJD B<br />
De resultaten van het macrorestenonderzoek uit deze periode staan vermeld in bijlage 1.<br />
In het monster uit de top van het oudere Hollandveenpakket-Hv-5 (07.0104.1) zijn<br />
relatief veel zaden gevonden van spies- en/of uitstaande melde (Atriplex patula/prostrata)<br />
en zeegroene ganzenvoet en/of rode ganzenvoet (Chenopodium glaucum/rubrum).<br />
De zaden van de twee meldesoorten lijken zoveel op elkaar dat meestal geen<br />
betrouwbaar onderscheid tussen de twee te maken is. De standplaatsen komen echter<br />
behoorlijk overeen. 23 In het binnenland kunnen beide soorten op zeer voedselrijke<br />
standplaatsen zoals mesthopen worden aangetroffen. Spiesmelde (Atriplex prostrata) is<br />
van nature echter een echte kustplant, die voornamelijk op aanspoelsel aan de randen van<br />
kwelders voorkomt. Beide soorten zijn dol op stikstof (nitraat). Daarom komen ze vooral<br />
voor op plaatsen waar zich veel organisch materiaal ophoopt dat bovendien snel vergaat.<br />
Ook de standplaatsen van rode en zeegroene ganzenvoet komen behoorlijk overeen. De<br />
planten komen vooral voor op vochtige, open, stikstofrijke plaatsen. Natuurlijke<br />
standplaatsen zijn te vinden op open plekken aan oevers van allerlei wateren. Ook komen<br />
de soorten voor op door mensen beïnvloede standplaatsen zoals tuinen, mesthopen en<br />
natte, stukgetrapte plekken in weilanden. Beide ganzenvoeten kunnen een beetje zout<br />
verdragen.<br />
Andere opvallende vondsten in de top van het oudere Hollandveenpakket-Hv-5 zijn de<br />
vele zaden van heen (Bolboschoenus maritimus) en de ephippia van watervlooien<br />
(Cladocera).<br />
Heen, ook wel zeebies genoemd, is een pionier van ondiep, zoet of brak water.<br />
Ondanks de naam zeebies, verdraagt de plant geen langdurige overstroming met zout<br />
water. In het kustgebied komt heen alleen voor op plaatsen waar het zoute water flink is<br />
verdund met zoet water, zoals aan riviermondingen of in depressies waar zoet water kan<br />
accumuleren.<br />
In poldersloten in het westen van ons land kan heen ook worden aangetroffen.<br />
Ephippia worden onder bepaalde milieuomstandigheden door vrouwelijke<br />
watervlooien tijdens het vervellen gevormd, en bevatten een of enkele eieren. Ze vormen<br />
een soort bescherming, waardoor de eieren onder barre omstandigheden (vorst,<br />
langdurige droogte) kunnen overleven. De ephippia van sommige soorten watervlooien<br />
blijven op het wateroppervlak drijven waardoor ze vaak met vele duizenden aanspoelen<br />
op een oever.<br />
In het monster uit de klei (Kl-4) zijn niet veel botanische macroresten gevonden. Het<br />
gaat onder andere om enkele zaden van oeverplanten zoals galigaan (Cladium mariscus),<br />
kleine watereppe (Berula erecta) en mattenbies (Schoenoplectus lacustris). Deze soorten<br />
komen langs oevers van zoet of zwak brak (galigaan) water voor.<br />
Een opvallende verschijning is zeeaster (Aster tripolium), ook wel zulte genoemd.<br />
Zeeaster is een zogenaamde facultatieve halofyt. Dergelijke planten komen voor op zilte<br />
standplaatsen maar kunnen het ook lang uithouden op standplaatsen die vroeger onder<br />
invloed van de zee stonden maar in de loop van de tijd verzoet zijn. Zeeaster is in het<br />
kustgebied een vertrouwde verschijning in allerlei grasland- en oevervegetaties. Ook in<br />
milieus die in de loop van de tijd verzoet zijn geraakt kan zeeaster echter hier en daar in<br />
graslanden en oevervegetaties worden aangetroffen.<br />
Ook in het monster uit de basis van het jongere veenpakket (Hv-4) zijn maar weinig<br />
determineerbare plantenresten aangetroffen. Een voorzichtige conclusie is dat de oever-<br />
23 Volgens sommige vegetatiekundigen is het niet zeker of beide meldes wel als verschillende<br />
soorten beschouwd mogen worden (Weeda et al. 1985, 166). Dat de zaden en de<br />
standplaatsen van de twee ‘soorten’ veel op elkaar lijken, is dus niet zo vreemd.