Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Allereerst moeten wij bedenken, dat <strong>Christus</strong>, toen Hij het ezelsveulen opvorderde, optrad in Zijn<br />
waardigheid als Koning van de stad. Als zoodanig neemt Hij alles, wat Hem ten dienste kan zijn,<br />
frank en vrij zich aan, wien het ook volgens notarisrecht moge toebehooren. Er is geen enkele<br />
aanwijzing, die ons zou kunnen verzekeren, dat de man, van wien Hij dat ezelsveulen vroeg,<br />
bepaaldelijk behoorde tot den engeren kring der discipelen. Integendeel, men krijgt den indruk,<br />
dat hij een man was, die ten aanzien van <strong>Christus</strong> niet in een bepaalde intieme verhouding stond.<br />
De nadrukkelijke verzekering, dat hij het ezelsveulen dadelijk weer zal |145| krijgen na gebruik,<br />
schijnt ook al eenigszins er op te wijzen, dat Jezus hem meer of minder beschouwd heeft en<br />
bejegend als een vreemde, althans iemand op wien Hij geen bizonder vriendschapsrecht kon<br />
laten gelden. 2)<br />
Maar in dit andere geval, waarin de Heiland de Paaschzaal opvordert, schijnt alles erop te wijzen,<br />
dat de man, wiens huis zal worden gevraagd ten behoeve van den kring van Jezus en van zijn<br />
discipelen, behoord heeft tot den engeren kring van geloovigen en vrienden. Geen wonder ook.<br />
Want hier treedt Jezus op, niet zoozeer als Koning van de stad, die Zijn recht laat gelden op de<br />
schatten van Zijn eigen residentie en van Zijn eigen land daarbij, doch als Middelaar van het<br />
Nieuwe Testament, die komt om aan te zitten aan den Paaschmaaltijd en aan den disch van het<br />
Heilig Avondmaal. Waar bij den intocht in Jeruzalem alles naar Jezus ópdrong, zoodat Hij<br />
binnen een oogenblik het middelpunt was van ieders belangstelling, daar trekt Hij zich nú terug<br />
tot een werk, een heilig werk, dat door duizenden verricht werd op dienzelfden dag, doch dat Hij<br />
zal te rusten brengen, om het te doen overgaan in dat betere heilgoed van het Heilig Avondmaal.<br />
Toen <strong>Christus</strong> al dien omslag maakte om een ezelsveulen voor zich te gewinnen, was daarbij de<br />
bedoeling, de aandacht van de menschen te trekken. Thans echter stelt Hij weer een teeken aan<br />
de discipelen; er zal een man zijn met een waterkruik, en zij zullen hem treffen zóó en zóó, en<br />
dáár en dáár. Maar waartoe dient dat teeken Is het om de aandacht te winnen van de<br />
belangstellende menschenmassa Is het dan misschien, om de discipelen te fundeeren door een<br />
teeken in het geloof Och, zeker het zal ook wel om hunnentwille zijn geweest; want de Satan<br />
heeft hen zeer begeerd, te ziften als de tarwe c. Doch laat ons niet verder vragen. Het teeken is er<br />
allereerst en allerlaatst om Jezus' wil. Als Jezus teekenen stelt, dan werkt Zijn ziel en geest altijd<br />
op God aan, en God op Hem. Dit wetende in Zijn Godvertrouwend |146| hart, zoekt dat<br />
geplaagde hart een teeken, niet om den twijfel te breken, die er niet is, doch om in de feiten van<br />
den waren Paaschdag te hebben een getuigenis, dat Hij God behaagde; dat de plaats waar Hij het<br />
Paaschlam eten zal, Hem van God in gunst gegeven is. En waar de requisitie van het ezelsveulen,<br />
<strong>Christus</strong>' recht-op-rijkdom als een rechtsregel voor al wie Hem ziet, pretendeeren komt, daar<br />
spreidt Jezus hier, door de vraag, om een simpele gelegenheid voor het Paaschfeest Hem te<br />
bereiden, Zijn armoede voor de vertrouwden ten toon. Want in heel die groote stad is er nergens<br />
een vaste plaats, waarop Hij, de Koning van de residentie, onverhinderd beslag kan leggen,<br />
zeggende: "dit is nu mijn eigen terrein."<br />
Vandaar dan ook, dat wij eigenlijk de requisitie van het ezelsveulen, èn de manier, waarop Jezus<br />
de opperzaal voor Zich bereiden laat, als een tegenstelling moeten zien, of, wat nog beter gezegd<br />
zou zijn, als een noodzakelijke aanvulling van het eene teeken door het andere. Het eerste<br />
requisitie-teeken roept Zijn rijkdom uit, het tweede handhaaft Zijn vrijwillige armoede. Het<br />
eerste roept uit: "heel de stad is rechtens van Mij!" Het tweede houdt vol: "niets is in feite hier<br />
Mijn eigendom." Het eerste anticipeert op Zijn glorie; het tweede erkent Zijn lijdensweg; luister<br />
maar naar dat somber-zware woord: Mijn tijd is nabij. Het eerste teeken slaat alarm voor den<br />
Vorst van Davids huis en vraagt alle aandacht voor de scheut, die uit de afgehouwen tronk van<br />
David opgeschoten is. Maar het tweede teeken vraagt precies evenveel aandacht voor den