Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
MATTHEUS 21 : 15-16. a<br />
WIJ hebben <strong>Christus</strong> zien komen in Jeruzalem in Zijn koninklijke heerschappij. Wij hoorden<br />
Hem huldigen door de massa, en hebben ook iets verstaan van het groote lijden, dat in dit alles<br />
Zijn ziel moet hebben gedeerd.<br />
Nu echter mogen wij ook letten op de majesteit van <strong>Christus</strong>. Wanneer Hij een Koning was<br />
geweest die afhankelijk was van Zijn volk, of van een toevalliger wijze te hoop geloopen<br />
aggregaat van wie zich als onderdanen conditioneel Hem presenteeren, dan zou, zoodra hun<br />
ijver-vuur gebluscht was, ook het Zijne zijn gedoofd. Ware Jezus een Koning geweest naar den<br />
smaak der Jeruzalemsche feestgangers, dat is dus: een Koning, die zijn mandaat uit de handen<br />
van het volk ontvangen wil, en die het recht van initiatief aan het volk afstaat, dàn zou Jezus'<br />
eigen initiatief gebroken zijn geweest, toen de vlam van het volks-enthousiasme was gebluscht.<br />
Inderdaad, zóó werd het ook bedoeld door het volk, gelijk wij |127| gezien hebben. Wij wezen er<br />
reeds op, in het slot van het voorgaande hoofdstuk, dat de Joden hoopten, dat Jezus Zacharia' s<br />
profetie over den armen en ongewapenden Vorst, in dezer voege vervullen zou, dat Hij met<br />
ongepantserd lichaam en met leege handen en met duidelijk geschreven acte van conformatie aan<br />
den volkswil verschijnen zou onder de oogen van Zijn volk, opdat dat volk Hem zou mogen<br />
wapenen op zijn eigen tijd, en zou mandaat geven naar eigen wil.<br />
Maar zooals de menschen het willen, zoo wil Jezus het niet. Wij hebben in ons zevende<br />
hoofdstuk gezien, hoe de actie niet van de menschen, maar van Jezus zelf uitgaat. In hoofdstuk<br />
VIII bevonden wij, dat <strong>Christus</strong> Zijn koningschap niet uitlegt naar den wil en de meening van de<br />
omstuwende menschenmenigte, maar alleen naar den zuiveren zin en de meening des Geestes,<br />
die in de profetie van den ouden Zacharia zich had bekend gemaakt. Want Hij zelf neemt den<br />
draad in handen. Hij wil het Koningschap alleen uit eigen initiatief ontvangen, en Zijn mandaat<br />
wel ontvangen uit de hand van God, maar niet uit handen van menschen.<br />
Dit conflict tusschen Jezus en de menschen wàs er al. Het was er al dadelijk levensgroot. Voor<br />
Zijn eigen aandacht rees het al in het uur van den verschrikkelijken feestelijken intoch zelf. Maar<br />
het komt straks ook naar buiten toe, in de volgende dagen.<br />
En het heeft zich scherp geteekend, óók in die episode, - schijnbaar een intermezzo - van de<br />
kinderen, die Jezus huldigen in den tempel.<br />
Nu wat dit schijnbaar intermezzo betreft.<br />
Naar het lijkt, komt er in het verhaal der gebeurtenissen een zekere inzinking: de kwijning van de<br />
vreugde. De roezige ouverture van de feestweek was voorbij. De massa was weer verspreid over<br />
stad en omgeving. Het feest kon toch niet altijd duren En, eigenlijk gesproken, - er kwam een<br />
zekere verlegenheid over de menschen; zij hadden wel een Koning gehuldigd, en Hem als<br />
Vredevorst uitgeroepen, en méér dan één had, zenuwachtig-druk, ietwat loensch gekeken naar<br />
het paleis van den stadhouder, en bij zichzelf |128| gedacht, dat de gevolgen van dezen feestdag<br />
voor het praetorium wel eens verschrikkelijk konden wezen, - maar, met dat al, toen het feest<br />
voorbij was (want men kon niet altijd feesten) was een zekere schaamte gekomen over de<br />
menschen. Zij hadden niets meer te doen. Zij hadden nog niets bepaalds te zeggen. Wapens<br />
uitdeelen konden zij niet, mandaten schrijven, dat ging nog niet. Zij hadden een Koning<br />
ingehaald, maar niemand wist nu precies, welk werk zij Hem op zouden dragen.<br />
Toen was de opwinding voor een tijd gedoofd.<br />
Als Jezus nu maar koning was geweest naar den smaak der menschen, dan zou ook Hij gewàcht<br />
hebben, en passief Zich hebben gevoegd naar de omstandigheden, om te zien, of straks soms niet