Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
één van deze twaalf, die Hem op Zijn gebed zijn toegekomen, Hem nu ontvalt, dan is dat voor<br />
Jezus een smartelijk vraagstuk geweest. Wij kunnen het achteraf wel "oplossen" door het<br />
onderscheid te stellen tusschen een "geven" des Vaders "in engeren zin" en "in ruimeren zin";<br />
zoo komen wij er trouwens vaak gemakkelijk. Soms al te gemakkelijk. Wij kunnen ook wel<br />
constateeren, dat Jezus toch eigenlijk niemand verloor van de in engeren zin "gegevenen". Wij<br />
kunnen verband leggen tusschen verkiezing van eeuwigheid en wedergeboorte in den tijd en dan<br />
zeggen: slechts waar déze twee aanwezig zijn is het eigenlijke geven van den Vader, en dan is er<br />
nooit een verliezen van den Zoon des menschen.<br />
Zeker, wij kunnen dat altemaal.<br />
Zelfs móeten wij dat, wij moeten tenminste dien kant uit. Wij mogen ook nu niet rusten, eer wij<br />
dit wondere woord van nabij bezien hebben; want wij hebben hier geen vondsten van menschen,<br />
maar openbaringen van God. |396|<br />
<strong>Alleen</strong> maar, het gaat nu om de lijdende ziel van <strong>Christus</strong>. En deze ziel heeft niet wat daar onder<br />
Zijn oogen gebeurde, en hetgeen onder Zijn handen vergleed, beredeneerd uit een dogmatisch of<br />
profetisch standpunt alleen. Neen, Hij heeft het op dit oogenblik doorleefd in den acuten strijd<br />
van Zijn menschelijke waarneming. Het was een stuk van Zijn worsteling, om de brug te slaan<br />
tusschen de feiten van den dag en het Woord, dat uit de eeuwigheid is. Tusschen het één en het<br />
ander, tusschen het dogmatisch beredeneeren en het persoonlijk doorleven, willen wij geen<br />
tegenstelling zien, maar een onderscheid willen wij toch nadrukkelijk handhaven. En daarom<br />
was het voor Jezus' menschelijke ziel een bitter lijden, dat één van des Vaders gegevenen nu<br />
verlóren bleek.<br />
Dit vraagstuk spitst zich dan ook toe, juist in het ambtelijke.<br />
<strong>Christus</strong> immers houdt, niet alleen als mensch, maar ook, en vooral als Middelaar Gods, van de<br />
harmonie. Hij houdt van hetgeen afgerond is, van hetgeen compleet is, van hetgeen schoon is en<br />
harmonisch.<br />
Maar Hij moet eindigen met . . . . stukwerk te zien.<br />
Nauwelijks is in Gethsemané in een worstelend gebed de harmonie gegrepen tusschen de<br />
kromme dingen van den tijd en de rechte lijnen van Gods eeuwigheid, of de Judaskus plaatst<br />
<strong>Christus</strong> weer voor het vraagstuk, hoe Hij toch aan harmonie gelóóven kan, waar Hij<br />
Gethsemané verlaten moet met de zekerheid van een doorbroken linie, van een gescheurd geheel,<br />
van een twaalftal, dat een elftal is geworden.<br />
Bij dit laatste mogen wij even stilstaan.<br />
Het is, gelijk ieder verstaat, geen toeval geweest, maar opzet, dat <strong>Christus</strong> juist twaalf apostelen<br />
gekozen heeft. Dit twaalftal had zijn beteekenis. Het is een herinnering aan de twaalf stammen<br />
van Israël, en ook aan de twaalf aartsvaders of patriarchen. 5) Dat Jezus juist twaalf apostelen<br />
koos, en dat het twaalftal geen onverschillige zaak was, dat het twaalftal zelfs noodzakelijk was<br />
voor de heilige orde van Zijn messiaswerk, is ons duidelijk, als wij |397| letten op Zijn<br />
messiaansch bewustzijn. Dit heldere, zelfverzekerde bewustzijn van den Messias is bij de<br />
roeping van de twaalf apostelen gansch inwendig verzekerd, dat Hij de vader is van Jong Israël,<br />
gelijk vader Jacob met zijn twaalf zonen, de twaalf patriarchen, de vader is van Oud Israël, Israël<br />
naar het vleesch. Als Jezus er twaalf verkiest, dan scheurt de <strong>Christus</strong>, dat wil zeggen: de<br />
Messias, naar het recht, dat Hij heeft, uit Israëls leven een ander leven los, en maakt het vrij. Hij<br />
verzamelt on zich, en baart uit Zijnen wil, een nieuw Israël, Jong-Israël, Israël naar den Geest,<br />
dat niet komt met uiterlijk gelaat c, doch dat zijn wezen heeft in een inwendig schoon. Het vindt