Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Van nu af aan is het menschelijke in Jezus' lijden, juist door die evenwichts-positie, weer verder<br />
van ons af. Het wordt elk oogenblik verhevener en sterker.<br />
Maar, al worden wij bang, nietig, verlegen bij deze hooge menschelijkheid, |387| hij tilt ons, in<br />
priesterlijke armen, naar Zijn hoogten op. Een Heiland, die het "costelijk mal" van slapers bij<br />
Gods hellebrand kan proeven, en dàn voor hen wil sterven, die is Priester boven allen.<br />
Want deze ironische lijder is de Borg. Hij is het, ook in Zijn ironie.<br />
Slaapt nu voort en rust.<br />
In dat vernederende woord stelt Jezus zich voor oogen, wat Hij ook in woorden uitdrukt, dat<br />
Jezus' menschelijke ziel in 't lijden niets gehad heeft aan de jongeren. "De discipelen hebben<br />
getoond niet met Jezus in het lijden één te kunnen zijn, zij hebben voor dat lijden geen waarde, er<br />
gaat geen kracht van hen uit, bij hen is slaap en rust, Jezus heeft aan hen niets." Zij waren als<br />
dooden in dit uur; als dooden, die wel goed genoeg zijn om hun dooden te begraven, maar die<br />
niet sterk genoeg gebleken zijn, om in de worsteling om 't leven actief op te treden. 2)<br />
En nu, terwijl Jezus weet, en predikt, dat Hij in Zijn zielestrijd niets heeft gehad aan de besten en<br />
de eersten, en de hier tegenwoordigen van die de Vader Hem gegeven had;<br />
nu Hij weet, dat zij Hem volmaakt alleen gelaten hebben, en dat zij Hem nooit verrijken kunnen,<br />
omdat zij enkel maar brokken ellende zijn,<br />
nu gaat Hij, in die volle wetenschap, voor hén het kruis opnemen.<br />
Nu Hij weet, dat zij Hem niets te geven hebben, nu geeft Hij zich aan hen!<br />
Dat is de borgtocht, en ook de wil daartoe, in opperste volkomenheid.<br />
Laat de dooden hun dooden begraven, dat is een angstig woord; want wie is uit zichzelf geen<br />
"doode"<br />
Maar <strong>Christus</strong>, die de dooden aan hun doodgraverswerk laat blijven, gaat nu zèlf het leven<br />
werven, en dat leven leggen straks in den verzonken geest der dooden, - opdat het groote<br />
kerkhofpad, waar dooden uitvaart geven aan dooden, de rei- en speelplaats worden zou van Gods<br />
geroepenen tot leven en tot licht.<br />
Een borg, die zóó ironisch spreken kan, is borg nu in volkomenheid. |388|<br />
Hier wordt het woord der Schrift verdiept, het troostelijke woord over God, die (ook nu in<br />
<strong>Christus</strong>) mildelijk geeft en - niet verwijt f.<br />
Zoo is dan het einde gekomen van <strong>Christus</strong>' angsten.<br />
Het eigen einde.<br />
Want in de heele wereld zou de ironie op zulk een oogenblik uitgesloten zijn geweest.<br />
Laat nu ieder zich onderwerpen aan den Man van Smarten. Laat vooral ieder den Spreker der<br />
volkomen ironie toelaten, dat hij den mensch oordeele. Laat niemand meenen, dat hij, van zijn<br />
kant, <strong>Christus</strong> kan be-oordeelen.<br />
Deze Ironicus bij de gratie Gods is ons te hoog en al te zeer verheven.<br />
Wij kunnen bij deze hooge menschelijkheid al onze dappere woorden alleen maar inslikken. En<br />
alleen maar in geloof gaan luisteren.<br />
Maar als wij gelooven, dan zien wij Hem staan. Dan zien wij Hem vervolgens gaan. Dan gaat Hij<br />
sterven, Hij, de ironische Man van irenische Smarten. Hij heeft de verhevenheid van hemelsche<br />
rust op Zijn verklaard gezicht; en nochtans gaat Hij dat alles bedekken in schamelen schijn van<br />
doffen dood. Het kruis bedekt niet alleen Zijn goddelijke, het bedekt óók Zijn menschelijke<br />
majesteit en rust.<br />
Hij heeft gelachen, en het was een droeve glimlach slechts: slaapt nu voort en rust. Doch dit