You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Welnu, in zekeren zin is ook hier een dankzeggings-, een nabetrachtingspredikatie. Zij is<br />
eigenlijk de allereerste, die in de wereld ooit gehouden is. Want Lucas laat ons zien, dat <strong>Christus</strong><br />
de overbekende woorden van den hierboven staanden tekst heeft uitgesproken na de bediening<br />
en de instelling van het Avondmaal. En |249| nu treft het ons, dat <strong>Christus</strong> de eerste<br />
nabetrachtingspredikatie niet heeft aangegrepen, om de zielen van hen, die met Hem aan de tafel<br />
waren gezeten geweest, zachtkens heen en weer te wiegelen in een onbewuste deining van<br />
nauwelijks zichzelf bewuste "gevoeligheid" - maar dat Hij, na de mystieke concentratie der<br />
gedachten bij het Heilig Avondmaal, weer de gedachten uiteen laat gaan. Het thema der<br />
ontfermingen Christi, dat bij het Avondmaal in zijn eenheid werd genoten, valt nu weer uiteen in<br />
zijn samenstellende deelen. Bij het Avondmaal heeft <strong>Christus</strong> de zielen der zijnen met zichzelf<br />
verbonden en vereenigd en zoo verinnigd. Maar nu het Avondmaal voorbij is, moeten zij van de<br />
hoogten des geloofs uitgeleid worden naar den rand van diepe afgronden: hemel en hel gaan<br />
open, - na het eerste Avondmaal. Werd eerst aan de mystieke tafel het thema der liefde Gods in<br />
de ziel der jongeren ingeprent, - nu wordt dat thema weer ontbonden in zijn deelen. De<br />
"vereeniging" van het hart wordt op den voet gevolgd door de uitbreiding van dat hart in al zijn<br />
aandacht tot in de hoogste hoogte van God en naar de diepste diepte van Satan toe. En na de<br />
verinniging van het oogenblik der mystieke gemeenschap met <strong>Christus</strong>, komt nu de felle schok<br />
van een woord, waarin <strong>Christus</strong> alle afgronden van de hel laat opengaan en alle diepten van de<br />
hemelen daarbij. Want Satan heeft zeer begeerd; ziedaar de afgrond van de hel. Hij heeft die<br />
sterke begeerte in woorden uitgesproken, en als een bepaalden eisch tegen de discipelen gesteld<br />
voor den troon van God; ziedaar, de hoogte van den hemel.<br />
Dit is toch wel een zware dankzeggingspreek, want zij laat heel de wereld opengaan en<br />
openstaan in diepten van ontzetting. Doch het blijft een troost, te weten, dat Jezus <strong>Christus</strong> als<br />
Intercessor, als Tusschentreder, als Middelaar, de diepten van de hel verstaan heeft, en in de<br />
hoogte van den hemel Zijn pleitrede gehouden bij den Vader tegen Satan. Dus is het drama van<br />
hemel en hel in de ziel van Jezus geweest; daaraan danken wij, dat de eerste<br />
dankzeggingspredikatie, hoe ontzaglijk ook en benauwend, toch den troost van het Avondmaal<br />
ons niet heeft ontnomen. Integendeel, de troost wordt hier verdiept tot in oneindigheden. |250|<br />
En, behalve vertroostend, is deze eerste dankzeggingsprediking ook ontdekkend. Want aan het<br />
einde van den avondmaaltijd laat Jezus aan de jongeren zien, dat niet slechts het treden in Zijn<br />
gemeenschap, maar ook het blijven in die gemeenschap, alleen aan Hem te danken is. In den<br />
strijd tusschen God en Satan zijn de jongeren heen en weer geworpen als koren in de zeef, en zij<br />
zouden zijn vergaan, en ook Simon zou zéker zijn bezweken, indien bij voorbaat niet het sterke<br />
gebed van <strong>Christus</strong> hen allen had gedragen en neergelegd voor God. Ook de bewaring des<br />
geloofs is daarom enkel uit genade.<br />
Dit is het eerste, wat ons hier onmiddellijk opvalt.<br />
Een tweede ding komt daar nog bij.<br />
Indien wij het zoo mogen zeggen, dan noemen wij <strong>Christus</strong>' woorden over Satans wil-tot-zifting,<br />
en over Zijn eigen priesterlijke voorbede, de proef op de som.<br />
Een proef op welke som<br />
Het is de proef op de som van al het voorgaande.<br />
Hebben wij niet telkens weer gezien, dat <strong>Christus</strong> tegenover Judas en den Satan optreedt als de<br />
ééne, die niets verdringt uit Zijn aandacht Wij zagen Judas en Satan als de twee, die alles willen<br />
"verdringen", uit ziele- en geestesdiepten, wat niet met hun begeeren strookt. Daartegenover<br />
stelden wij <strong>Christus</strong> als den zuiveren mensch, die niets "verdringt", ook al verscheurt het Zijn<br />
hart en binnenste wezen van wreede pijn.