Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
mensch is hier inventie van den mensch. Maar <strong>Christus</strong> Jezus, die den gebroken Koning aan de<br />
wereld voorhoudt, laat ons zien, dat het middelaarschap niet daar is, waar de mensch zichzelven<br />
handhaaft, en zich in zijn koning sublimeert, doch daar, waar de mensch (de zoon des menschen)<br />
vernietigd wordt en gebroken en verbrijzeld.<br />
Dit is de evangeliseerende beteekenis van het Avondmaal. Door dit koningsmaal en dit<br />
middelaarssacrament in handen te stellen niet van gewijde priesters, maar van Galileesche<br />
visschers, heeft |243| <strong>Christus</strong> ook in de intieme Paaschzaal een woord gericht to heel de wereld.<br />
Het was dit woord: interventie vóór den mensch bij God, is slechts inventie van God Zelf (1 Cor.<br />
2). Hij beware de kerk er voor, dat zij ooit de wereld-profetie van het Avondmaal nalaten zou te<br />
verkondigen. Het gaat de kerk aan, en het gaat daarom heel de wereld aan.<br />
En nu ten laatste, het gaat de kerk aan.<br />
Bij het Avondmaal heeft <strong>Christus</strong> Zich ook in de zuivere positie gebracht tegenover Zijn kerk.<br />
Om te beginnen, dompelt Hij haar in, in de gemeenschap van Zijn lijden.<br />
Dat doet Hij reeds in engen samenhang met hetgeen wij zooeven opgemerkt hebben. Wanneer<br />
toch in de heele wereld van die dagen het koningschap vergoddelijkt, en de koning tot middelaar<br />
uitgeroepen wordt, dan zal de staatsdienst van nu af aan den koning slechts huldigen, waar Hij<br />
als ongebroken heros op den troon gaat zitten. Het Avondmaal der eerste Christenkerk is dus<br />
geweest een inbreuk op de staatswet. Het is geweest een belijdenis van een anderen Heer en een<br />
anderen Middelaar, dan de wereld van het heidendom dier dagen wou verdragen. Zoo werd het<br />
Avondmaal een inlijving van de geloovigen in de lijdensgemeenschap van <strong>Christus</strong>. Van dit uur<br />
af aan maakt <strong>Christus</strong> martelaren.<br />
En Hij doet dat welbewust.<br />
Want slechts door in de gemeenschap van Zijn lijden in te gaan, kan de geloovige "de<br />
overblijfselen van <strong>Christus</strong>' lijden vervullen" s en daarin gemeenschap met den Heere oefenen.<br />
Zoo vaak hij de kracht van het Avondmaal in zich zal willen voelen branden, moet hij zijn Heere<br />
grijpen, om in zijn lijden te triumfeeren, om met Hem in verbrokenheid op te staan, en te<br />
belijden, dat alles verliezen naar de wereld hetzelfde is, als God en Zijn <strong>Christus</strong> tot buit<br />
gewinnen voor in eeuwigheid.<br />
<strong>Christus</strong> zoekt Zijn kerk in het Avondmaal. Hij heeft onder Israël de altaren zien staan<br />
en den<br />
tempel zien rijzen uit den grond. Maar al die altaren, en ook heel die tempel, stonden stil. Ach,<br />
dit |244| is het vreeselijke, dat de plaats waar God Zijn naam gedachtenis sticht, plaatsen van<br />
stilstand zijn; het koninkrijk is nog niet bewegelijk, nog niet uitgaande tot de wereld.<br />
Maar nu neemt <strong>Christus</strong> brood en wijn; Hij zendt Zijn visschers; Hij zendt mannen en vrouwen;<br />
Hij zendt straks kleine winkeliertjes uit sloppen en stegen van Klein-Azië; Hij stuurt ze heel de<br />
wereld over, - en overal is brood te krijgen en wijn te kweeken, en de tafel is geen stilstaand<br />
altaar meer; de tafel is overal te plaatsen. Dus gaat heden het Oude Verbond haast in het Nieuwe<br />
er<br />
over. Waar het Oude Verbond enkel stilstandsplaatsen kent, opdat God Zijn naam gedachtenis<br />
stichte, daar zal het Nieuwe Verbond overal, waar "twee of drie" in <strong>Christus</strong>' naam vergaderd<br />
zijn t, gedachtenis aan Gods naam kúnnen stichten. Wij hebben een beweeglijke<br />
Avondmaalstafel, een verplaatsbaren schotel, een opvouwbaren beker. In catacomben kunnen<br />
geen altaren staan, maar wel een Avondmaalstafel en dat is de zegen, dien <strong>Christus</strong> geeft aan de<br />
kerk, als Hij het Avondmaal instelt. De tabernakel reisde; dat was een schuchter begin. De<br />
tempel werd van steen en stond op rotsen vast; dat was een armoedig vervolg. Maar de hoogste<br />
tempel breidt zich over de wereld uit, en trekt met Gods koninklijk priesterdom mee, waar het<br />
ook heengaat.