Tekst - Vlaams Parlement
Tekst - Vlaams Parlement
Tekst - Vlaams Parlement
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Stuk 2011 (2008-2009) – Nr. 6<br />
16<br />
zonder een gerechtelijke procedure, de zogenaamde<br />
alternatieve geschillenbeslechting. De aanbeveling<br />
van 5 september 2001 van het Comité van Ministers<br />
van de Raad van Europa stelt dat het de taak is van<br />
de lidstaten om het gebruik van alternatieve geschillenbeslechting<br />
voor geschillen tussen de overheid en<br />
het bestuur te promoten door, in hun wetgeving en<br />
praktijk, bepaalde beginselen op te nemen. Om die<br />
reden is er een grondige opwaardering nodig van de<br />
figuur van de minnelijke schikking in het handhavingsrecht.<br />
De mogelijkheden om een minnelijke schikking te<br />
sluiten worden in de toekomst substantieel uitgebreid.<br />
De minnelijke schikking zal voortaan niet louter<br />
betrekking kunnen hebben op de betaling van een<br />
geldsom, maar ook op de uitvoering van bouw- of<br />
aanpassingswerken. Het wordt met andere woorden<br />
een instrument waarbij de stedenbouwkundige<br />
inspecteur de overtreder in staat kan stellen om de<br />
goede ruimtelijke ordening snel en op vrijwillige basis<br />
te herstellen.<br />
Aan de Hoge Raad wordt de bevoegdheid toegewezen<br />
om desgevraagd als bemiddelingsorgaan tussen<br />
stedenbouwkundige inspectie en overtreder op te treden.<br />
De Hoge Raad beoordeelt vooraf de ernst en de<br />
haalbaarheid van het bemiddelingsverzoek.<br />
Het ontwerp van decreet vermijdt bestaande discussies<br />
en onduidelijkheden over de verjaring van de herstelvorderingen<br />
in de ruimtelijke ordening, vervolgt<br />
minister Van Mechelen. Er wordt een uitdrukkelijke<br />
decretale regeling uitgewerkt voor de termijn waarna<br />
herstelvorderingen van overheidswege niet meer kunnen<br />
worden ingesteld, uiteraard onverminderd de<br />
gemeenrechtelijke schorsings- en stuitingsregelingen.<br />
Deze regeling gebeurt aan de hand van een transparante<br />
driedeling tussen gebiedsindelingen.<br />
In ruimtelijk kwetsbaar gebied wordt vastgehouden<br />
aan een nultolerantie: aangezien de instandhouding<br />
van misdrijven in die gebieden van dag tot dag<br />
wordt gepleegd zolang de wederrechtelijke toestand<br />
niet ongedaan wordt gemaakt – bijvoorbeeld door<br />
een vrijwillige afbraak of een regularisatievergunning<br />
–, kan te allen tijde een herstelvordering worden<br />
ingesteld. De minister merkt hierbij wel op dat<br />
het ontwerp van decreet de landschappelijk waardevolle<br />
agrarische gebieden uit de kwetsbare gebieden<br />
schrapt.<br />
In openruimtegebied – landelijke gebieden, recreatiegebieden<br />
en dergelijke – vervalt de mogelijkheid<br />
om een herstelvordering in te stellen in beginsel na<br />
tien jaar vanaf het plegen van het misdrijf. In overige<br />
gebieden, bijvoorbeeld voor wonen en bedrijvigheid,<br />
vervalt de mogelijkheid om een herstelvordering in te<br />
stellen in beginsel vijf jaar vanaf het plegen van het<br />
misdrijf. De overgangsregeling van het ontwerp van<br />
decreet is geïnspireerd op de overgangsregeling van<br />
de federale wet van 10 juni 1998 die een einde stelde<br />
aan de algemene – burgerlijke – verjaringstermijn van<br />
30 jaar.<br />
Het ontwerp van decreet maakt volgens de minister<br />
ook komaf met een ander knelpunt inzake verjaring:<br />
in de rechtspraak en in de rechtsleer, maar ook in<br />
de commissie Ruimtelijke Ordening van het <strong>Vlaams</strong><br />
<strong>Parlement</strong>, is al vaak gediscussieerd over de opheffing<br />
van het instandhoudingsmisdrijf in niet-kwetsbaar<br />
gebied via het Handhavingsdecreet van 4 juni<br />
2003. In dat verband verwijst de minister onder meer<br />
naar de vragen om uitleg van de heer Carl Decaluwe<br />
en mevrouw Joke Schauvliege in de commissievergadering<br />
van 2 februari 2006 (Hand. Vl. Parl. 2005-06,<br />
nr. C129). Meer bepaald is er het discussiepunt of het<br />
decreet de strafbaarstelling zelf van de instandhouding<br />
in niet-kwetsbaar gebied heeft opgeheven, dan<br />
wel voorzien heeft in een nieuwe strafuitsluitende<br />
verschoningsgrond. Het belang van het onderscheid<br />
tussen een opheffing van de strafbaarstelling en een<br />
strafuitsluitende verschoningsgrond is niet louter theoretisch.<br />
Bij een opheffing van de strafbaarstelling is<br />
er uiteraard geen strafbaar feit meer. Bij een strafuitsluitende<br />
verschoningsgrond blijft het misdrijf<br />
bestaan: de straf valt weg maar de burgerlijke gevolgen,<br />
dus ook de herstelvordering, blijven behouden.<br />
Hierover bestaan nogal wat tegenstrijdige meningen.<br />
Een belangrijke stroom in de rechtsleer oordeelt dat<br />
het Handhavingsdecreet wel degelijk het instandhoudingsmisdrijf<br />
in niet-kwetsbaar gebied heeft opgeheven.<br />
Inderdaad heeft de memorie van toelichting<br />
evenals het verslag van de bespreking van het Handhavingsdecreet<br />
in de commissie formeel het schrappen<br />
van de instandhouding als misdrijf vooropgesteld,<br />
met de bedoeling om een stedenbouwmisdrijf in de<br />
meeste gevallen als aflopend te kunnen beschouwen,<br />
teneinde de verjaring te bespoedigen en de rechtszekerheid<br />
te vergroten.<br />
Het ontwerp van decreet formuleert in dat kader een<br />
zogenaamde interpretatieve bepaling, die uitdrukkelijk<br />
stelt dat de strafbaarstelling van de instandhoudingsmisdrijven<br />
werd opgeheven. Het praktische<br />
gevolg van het interpretatief artikel is gelegen in artikel<br />
7 van het Gerechtelijk Wetboek, dat het beginsel