Het Groene Hart nr.2 - Postactieven Belastingdienst Noord-Holland
Het Groene Hart nr.2 - Postactieven Belastingdienst Noord-Holland
Het Groene Hart nr.2 - Postactieven Belastingdienst Noord-Holland
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Editie 1 | mei - juni 2012<br />
doen? ‘Hoor je later wel’, zei hij. ‘Rijd maar naar de Venlo<br />
Autoweg.’ Ik geloof dat ik onderweg nog wel 3 of 4 keer heb<br />
gevraagd wat er aan de hand was, maar Van der Pol wilde er<br />
niks over loslaten.”<br />
“Onze bestemming bleek het grenskantoor Wezelsche<br />
Barrière te zijn. Er was een transport onder begeleiding van<br />
de politie onderweg, dat zonder oponthoud de grens diende<br />
te passeren. Daarom moesten we alle verkeer laten doorrijden;<br />
men wilde voorkomen dat het transport kwam stil te<br />
staan. ‘Ook alle vrachtwagens?’, vroeg ik nog. ‘Die komen<br />
later in de problemen, als ze niet alle benodigde documenten<br />
kunnen overleggen.’ ‘Niks mee te maken’, was het<br />
antwoord, ‘gewoon doorwuiven’.<br />
Douane<br />
<strong>Belastingdienst</strong><br />
Colofon Print 17<br />
<strong>Het</strong> <strong>Groene</strong> <strong>Het</strong> Licht <strong>Groene</strong> <strong>Hart</strong> op groen • <strong>Hart</strong> rubrieken<br />
Aan de Duitse kant zag ik diverse wagens van de pers staan,<br />
sommige met een satelliet op het dak.<br />
In Nederland werd er in die dagen op gezinspeeld dat de<br />
Twee van Breda binnenkort de grens over zouden worden<br />
gezet. Maar op dat moment wisten wij niet precies wat er<br />
aan de hand was. Van der Pol was intussen naar binnen<br />
gegaan om te kunnen bellen – mobiele telefoons had je<br />
toen nog niet.”<br />
“Wij stonden daar voor het raam te kijken – bijna al het<br />
douanepersoneel was naar binnen gedirigeerd – en daar<br />
kwamen ze hoor, een blauwe Mercedes van de politie,<br />
gevolgd door wat op een ME-busje leek. Meteen zag je de<br />
nodige beroering bij de perswagens aan de andere kant van<br />
de grens. <strong>Het</strong> busje reed door, het niemandsland tussen de<br />
twee staten in. Aangekomen bij het Duitse grenskantoor,<br />
gingen de deuren open. <strong>Het</strong> tweetal werd de auto uitgeduwd<br />
en hup, zo richting de Duitse grens. Dat ging er weinig<br />
zachtzinnig aan toe. Eenmaal aan de overkant werden ze in<br />
een ambulance getrokken.”<br />
“<strong>Het</strong> waren 2 oude mannetjes, die nauwelijks<br />
het ene been voor het andere kregen”<br />
“Na afloop heeft Van der Pol een en ander toegelicht. Die<br />
geheimzinnigheid werd betracht omdat er aanwijzigingen<br />
waren dat het voormalig verzet de uitzetting wilde voorkomen.<br />
Omdat ook onze eigen pers er lucht van had gekregen<br />
dat het die dag zou gebeuren, was gekozen voor een zo<br />
onopvallend mogelijke route. De auto’s moesten immers zo<br />
min mogelijk oponthoud ondervinden. Van Venlo autoweg<br />
kon je een afslag nemen die naar het veel kleinere grenskantoor<br />
Wezelsche Barrière leidde.<br />
Later hoorde ik dat bij verschillende andere grensovergangen<br />
auto’s van radio en televisie hadden gestaan. De keuze<br />
voor die route heeft dus goed uitgepakt: ik heb bij ons in<br />
Venlo geen Nederlandse demonstranten of pers gezien.”<br />
“Of ik zelf moeite had met de vrijlating? Nee. <strong>Het</strong> waren wel<br />
oorlogsmisdadigers, maar ook 2 oude mannetjes die nauwelijk<br />
het ene been voor het andere kregen. Zo politiek<br />
bewust was ik in die tijd trouwens niet. Maar de oorlog was<br />
in 1989 meer dan 40 jaar geleden. Op zeker moment is het<br />
goed om het verleden te laten rusten en vooruit te kijken.”<br />
Paul van Vliet