Deelrapport 3: Hoe Dionysos - Universiteit Twente
Deelrapport 3: Hoe Dionysos - Universiteit Twente
Deelrapport 3: Hoe Dionysos - Universiteit Twente
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
krijgen bij het monitoren van de nieuwe media. Overigens zou dat een beter samenspel vergen tussen politie,<br />
ouders en onderwijsinstellingen waar zulke ontwikkelingen het gesprek van de dag vormen. Dat volwassenen in<br />
deze wel degelijk een rol van betekenis hebben, blijkt ook uit het deelrapport De weg naar Haren. Daar lezen we<br />
dat verreweg de meeste feestgangers, scholieren of studenten waren die nog thuis woonden. Zij trokken zich het<br />
oordeel van ouders en politie over eventuele deelname aan het feest aan. Een dergelijk samenspel lijkt dus gepast<br />
maar het is onmogelijk zolang er inderdaad twee werelden blijven die weinig met elkaar uitwisselen. Laten we<br />
daarom een poging doen om de kloof tussen de systeemwereld van de overheid en de leefwereld van jongeren te<br />
overbruggen door jongeren een actieve rol te geven bij de voorbereiding of vorming van het overheidsbeleid op dit<br />
gebied.<br />
Stelling 9<br />
Bij verstoring van de openbare orde moet de overheid niet alleen volkomen helder zijn over de door<br />
haar genomen maatregelen maar ze moet ook dienovereenkomstig optreden.<br />
Voor de bewoners van Haren zijn de gezagsdragers hun geloofwaardigheid kwijt. Dat komt niet alleen doordat ze<br />
in onvoldoende mate tegemoet kwamen aan verwachtingen van de burgerij maar ook omdat ze weinig terecht<br />
brachten van de maatregelen die ze zelf afkondigden. De aard van die plannen werd samengevat in de formule<br />
die de burgemeester verschillende keren heeft herhaald: er zou in Haren geen feest plaatsvinden. Dat wekte bij<br />
veel ondernemers en burgers in Haren de verwachting dat de overheid zou optreden om te zorgen dat het feest<br />
inderdaad niet door zou gaan. Maar in de praktijk kwam daarvan weinig terecht. Geen wonder dat velen het<br />
gemeentebestuur een gebrek aan daadkracht en duidelijkheid voor de voeten wierpen. Daar ligt dus een evident<br />
verbeterpunt. Als de gemeente een alcoholverbod afkondigt moet ze ervoor zorgen dat het gehandhaafd wordt.<br />
Wie even stil staat bij de dubbelzinnige formule van een ‘genuanceerd alcoholverbod’ (dat op 21 september was<br />
ingesteld) beseft dat er qua duidelijkheid nog wat te winnen valt. Van de andere kant moet men ook oppassen<br />
voor een overreactie. Toen er een week na de rellen in Haren berichten over een Project X feest in Arnhem<br />
opdoken, stelde het bestuur meteen een aantal wegblokkades in. Een belangrijk punt is evenwel dat het publiek<br />
aan de maatregelen ziet dat het voor de bestuurders om een serieuze zaak gaat. Anders gezegd: geloofwaardigheid<br />
verdient een bestuur niet zozeer door het meedelen van een aantal besluiten of voornemens, maar vooral<br />
door op basis daarvan consequent te handelen.<br />
Stelling 10<br />
Ordeverstoringen-nieuwe-stijl hebben ook gevolgen voor de media. Ze moeten zich bezinnen op de<br />
rol die ze gewild of ongewild in een nieuwe realiteit spelen.<br />
Het is evident dat burgers krant, radio, televisie en andere media nodig hebben om te weten wat er in de<br />
maatschappij speelt. Ze moeten en willen op de hoogte worden gebracht als zich in een zekere plaats ongeregeldheden<br />
voordoen. Maar het sturen van verslaggevers die het wangedrag ter plaatse gretig vastleggen, die<br />
glunderend vragen of er nog meer mensen naar de plek des onheils gaan of die jongeren ertoe aanzetten om voor<br />
de camera iets geks te doen – dat is weer het andere uiterste. Tussen deze twee extremen van koele distantie en<br />
opgewonden deelname bevindt zich een glijdende schaal en ergens dient er een grens te zijn. Er zou onder<br />
journalisten meer debat moeten ontstaan over de vraag wat men nog wel en wat men niet meer als verslaggever<br />
mag doen om te voorkomen dat de media een onderdeel worden van de realiteit die zij verslaan. Het stimuleren<br />
van dat debat lijkt ons geen taak voor overheid of burgers maar voor de beroepsgroep zelf. Men zou een functie<br />
als de ombudsman, die bij enkele landelijke kranten inmiddels goed functioneert, ook bij andere media kunnen<br />
toepassen en verder kunnen uitbouwen. Dat stimuleert journalisten en programmamakers om beter na te denken<br />
over de stijl waarin en de toon waarop zij de gebeurtenissen verslaan, ook wanneer het om dramatische gebeur-<br />
COMMISSIE ‘PROJECT X’ HAREN | 149