Charlotte Molenkamp - Etienne Gallery
Charlotte Molenkamp - Etienne Gallery
Charlotte Molenkamp - Etienne Gallery
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
RODE KAT 1, 2011<br />
olie op linnen, 80 x 90 cm<br />
Het is meer alsof de stemmingen die vroeger tot een abstract<br />
schilderij leidden, nu vragen om een gezicht en met name om<br />
een blik waarmee ze oogcontact kunnen maken met de kijker.<br />
Deze stemmingsportretten hebben altijd iets zwaars of<br />
verontrustends. Ze tonen de nachtzijde van de mens, die we<br />
allemaal kennen, maar liever niet zien. “Als een portret té zwaar<br />
wordt, grijp ik in”, zegt ze echter gedecideerd, alsof ze zich<br />
zorgen maakt om iemand die te diep wegzinkt wanneer je deze<br />
aan zichzelf overlaat. Lichte of lichtvoetige portretten zal ze<br />
echter niet maken, want hoe dan ook, ze vertegenwoordigen<br />
een donkere of zware kant van het leven. En, eerlijk gezegd,<br />
houdt ze ook van het donkere, minstens even veel als van het<br />
sprankelende. Ze trekt ernaar. Ook in de abstracte schilderijen<br />
zie je dit terug. En deze verwijzen niet naar een tuin, maar puur<br />
naar een stemming. Net als in de vele schilderijen met het<br />
thema ‘nacht’, vol van de suggestie van dat wat verscholen en<br />
ongrijpbaar is, maar niettemin zeer reëel.<br />
De tuin en het licht<br />
Haar lichte kant en de viering van licht als sprankeling en<br />
vibratie, zwanger van de belofte van het leven, legt ze in<br />
de vele tuinen die ze schildert, ook al is er subtiel ook hier<br />
een zwaarte, een diepte, voelbaar. De Tuinen vormen het<br />
belangrijkste deel van haar oeuvre. De reden daarvoor is<br />
ongetwijfeld dat vanaf haar vroegste jeugd de tuin heel<br />
wezenlijk voor haar is geweest. Wanneer het gras hoog stond<br />
en de tuin enigszins verwilderd was, dan ging ze daar graag<br />
liggen te midden van het geritsel en getjilp, en te midden van<br />
het gefluister van onzichtbare wezens. Daar was ze thuis,<br />
écht thuis en veilig, in een wereld die recht deed aan haar<br />
gevoeligheid.<br />
Tuinen, met name de enigszins verwilderde, hebben altijd deze<br />
bekoring gehouden voor haar. Ze kan er zich in terugtrekken,<br />
maar er is meer. Diep van binnen is <strong>Molenkamp</strong> zelf als<br />
een tuin. Een plek die in essentie besloten en veilig is en<br />
waarbinnen een kwetsbaarder en zachter vorm van leven kan<br />
gedijen dan buiten in de ‘wildernis’. Het beste kan ze dan<br />
ook, net als een tuin, aan zichzelf worden overgelaten. Dan<br />
werkt ze het beste, zonder geforceerd te worden, zonder<br />
dwang of druk. Gewoon, groeiend en zich ontwikkelend<br />
vanuit haar natuurlijke zelf, reagerend op de seizoenen en een<br />
wisselwerking op gang brengend tussen haar eigen aard en<br />
de stemmingen van het dagelijks veranderende emotionele<br />
klimaat. Haar schilderijen ontstaan immers uit stemmingen en<br />
vaak komen deze voort uit wat er zich afspeelt in haar directe,<br />
emotionele omgeving. Ze is iemand die, haar leven lang al, op<br />
een intens betrokken manier omgaat met haar naasten en zich<br />
ook diepgaand door hen laat beïnvloeden.<br />
Verbondenheid<br />
Haar vorming als kunstenaar is verweven met sterke<br />
familiebanden uit heden en verleden. Haar vader, de<br />
kunstenaar Nico <strong>Molenkamp</strong>, speelde een rol in haar leven<br />
die moeilijk te overschatten is, als vader, vriend en docent.<br />
Onder andere van hem kreeg ze les op de kunstacademie.<br />
Hij was het meest invloedrijke voorbeeld in haar leven van<br />
een gepassioneerd kunstenaar die in de eerste plaats<br />
verantwoording schuldig is aan zijn artistieke geweten en pas<br />
in de tweede plaats aan de klant, de galeriehouder of het<br />
museum. Hij speelde het eenmaal zelfs klaar om een reeds<br />
verkocht schilderij terug te vragen aan een klant, omdat hij er bij<br />
nader inzien ontevreden over was en er nog aan wilde werken.<br />
Het resultaat was desastreus, omdat het oorspronkelijke<br />
schilderij compleet verdween onder een nieuwe laag verf. Hij<br />
liet haar hiermee wel zien dat een sterke, onafhankelijke geest<br />
je kostbaarste bezit is in het leven.<br />
Het is even veelzeggend dat ze, wanneer ze aan haar<br />
toekomst als kunstenaar denkt, ze in de eerste plaats aan<br />
haar kinderen denkt. Ze hoopt dat, als zij er niet meer is (over<br />
een héél, héél lange tijd), haar kinderen kracht zullen kunnen<br />
putten uit haar schilderijen en dat ze haar wezen er in zullen<br />
kunnen voelen. Want uiteindelijk zit zij, <strong>Charlotte</strong> <strong>Molenkamp</strong>,<br />
in haar schilderijen, wat ze verder ook geschilderd heeft.<br />
Het zijn intieme stukjes van haar innerlijk, verborgen onder<br />
schilderkunstig vuurwerk en puur plezier in het schilderen.<br />
En ergens zijn moederschap en kunstenaarschap met elkaar<br />
verbonden voor <strong>Molenkamp</strong>, beide komen tenslotte voort uit<br />
een scheppend oergevoel.<br />
<strong>Charlotte</strong> <strong>Molenkamp</strong> woont heel bijzonder, in een<br />
negentiende-eeuwse villa verscholen in een groen stukje<br />
Tilburg, maar dat is eigenlijk een onbelangrijk detail wanneer<br />
je kijkt naar waar het <strong>Molenkamp</strong> echt om gaat. En dat is<br />
een leven op basis van betrokkenheid, oprechtheid en<br />
authenticiteit, privé en in haar schilderijen. Veel belangrijker dan<br />
het huis is de plek waar het staat, namelijk op een steenworp<br />
afstand van haar ouderlijk huis. Verbondenheid, is waar het om<br />
gaat, met haar familie, met haar partner en met haar goede<br />
vrienden - vroeger, nu en in de toekomst. Dit is wat je terugziet<br />
in haar schilderijen, met alle ups en downs die nu eenmaal<br />
horen bij wezenlijk contact en echte verbinding.<br />
Drs. Vincent Botella<br />
RODE KAT 2, 2011<br />
olie op linnen, 80 x 90 cm<br />
6 7