You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
188 NOGMAALS ONTSNAPT.<br />
Licht, heb ik nooit bedreven. Ik heb zelfs geen kind in<br />
hues !"<br />
Feiko verble,ekte. Zou de schurk hem dan Loch herkend<br />
en het kind naar elders vervoerd hebben ? Hij had<br />
er, helaas, tijd genoeg voor gehad.<br />
„Wat durft gij zeggen, ellendige schurk !" barstte hij<br />
uit, terwijl hij Jarich scherp in het gelaat zag. „Hebt gij<br />
niet eens . een kind in huffs ? Waar is dan het meisje<br />
gebleven, dat ik nog slechts enkele urea geleden hier heb<br />
gezien, en dat gij uw dochtertje durfdet noemen? Zeg,<br />
schurk, waar is dat kind, dat ge op eene schandelijke<br />
wijze uit haar ouderlijk kasteel hebt ontvoerd ? Spreek,<br />
zeg ik u!"<br />
„Het spijt mij wel, Edele Heer, dat gij u zoo boos<br />
maakt," hernam Jarich spottend, „want waar het nu is,<br />
kan ik u werkelijk niet zeggen. Alleen weet ik, dat gij het<br />
hier niet meer vinden zult. Het is heden avond vertrokken."<br />
Met een triomfantelijken blik zag Jarich zijn vijand,<br />
lien hij niettegenstaande de vele jaren, die verloopen<br />
waren, zeer goed herkend had, aan, en met een afschuwelijken<br />
grijnslach liet hij er op volgen :<br />
„Gij kunt mijne wooing gerust doorzoeken, Edele Heer ;<br />
ik geef u daartoe gaarne mijne voile toestemming."<br />
„Die toestemming is geheel overbodig," beet Feiko, die<br />
wel had kunnen schreien van spijt, hem toe.<br />
Op dit oogenblik werd eene deur geopend, en eene<br />
kleine, verschrompelde vrouw, blijkbaar oud geworden<br />
voor haar tijd, trad half gekleed en met een verwilderd<br />
gelaat het vertrek binnen. Het was Jel, Jarichs huisvrouw.<br />
„Weg, ze is weg !" schreeuwde zij Feiko toe. "Dacha