You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Monsieur le Duc (1668-1710), gehuwd met Mlle de Nantes. 3. James II (1633-1701), die<br />
als balling in Saint-Germain verbleef sinds hij uit Engeland was verjaagd door<br />
stadhouder Willem III. 4. Sinds 1691 leefde zij teruggetrokken in een Parijs' klooster.]<br />
Montchevreuil, zijn vrouw, hun fortuin.<br />
Montchevreuil was een Mornay, van goeden huize, een stumperd en arm als een<br />
kerkrat. Villarceaux was familie van hem, een stinkend rijke losbol net als zijn broer de<br />
abbé, met wie hij samenwoonde. Villarceaux mainteneerde lange tijd Mme Scarron, 1<br />
bijna de volle zomer verbleef ze jaarlijks op zijn landgoed. Zijn vrouw, die hem een<br />
zeker respect afdwong door haar deugd en mildheid, maakte het hem door haar bijzijn<br />
pijnlijk zo'n leven te leiden. Hij stelde zijn neef Montchevreuil voor dat die hem en zijn<br />
gezelschap logies zou verlenen, hij zou de pot schaften. Het voorstel viel in goede aarde,<br />
zo leefden ze menige zomer op Montchevreuil. Scarron, koningin geworden, had als<br />
goede kant dat zij aan bijna al haar oude vrienden levenslang verknocht bleef. Zij haalde<br />
Montchevreuil en zijn vrouw naar het hof, waar Villarceaux al te losbandig voor was;<br />
zij koos Montchevreuil als een der drie getuigen bij haar huwelijk met de Koning; zij<br />
bezorgde hem het gouvernement van Saint-Germain-en-Laye, gaf hem een ambt in de<br />
hofhouding van de duc du Maine en maakte hem ridder in de Orde van de Saint-Esprit<br />
samen met de zoon van Villarceaux, die zelf ten gunste van zijn nazaat de eer weigerde,<br />
en vertrouwde Mlle de Blois tot aan haar huwelijk met M. le duc de Chartres toe aan<br />
Mme de Montchevreuil. [...] Montchevreuil was een fatsoenlijk man, bescheiden en<br />
goedhartig maar bijkans achterlijk. Zijn vrouw, een Boucher d'Orsay, was een hoogpotig<br />
scharminkel met een vale huid en een stompzinnig lachje waarbij zij haar lange, lelijke<br />
tanden toonde, een bezeten kwezel, altijd even onaangedaan, wie alleen de toverstaf<br />
ontbrak om er een ware heks van te maken. Zij had, geestloos als ze was, Mme de<br />
Maintenon zozeer in haar ban dat die alles door haar ogen zag, ogen die nooit anders<br />
zagen dan schijn, en haar keer op keer bedrogen. Niettemin waakte zij over alle dames<br />
aan het hof, van haar getuigenis hing onderscheiding of ongenade af en daarmee vaak<br />
een fortuin. Allen, tot de ministers en de koningsdochters toe, beefden voor haar; zij was<br />
haast ongenaakbaar. Een glimlach van haar was een gunst die hoog genoteerd stond. De<br />
Koning bewees haar veel achting; ze ging op alle reizen mee, altijd samen met Mme de<br />
Maintenon.<br />
[1. Mme de Maintenon was weduwe van de toneelschrijver Paul Scarron. In 1683 was<br />
Louis XIV in het geheim met haar getrouwd.]<br />
8