Een klassiek experiment - Erasmus Universiteit Rotterdam
Een klassiek experiment - Erasmus Universiteit Rotterdam
Een klassiek experiment - Erasmus Universiteit Rotterdam
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
<strong>Een</strong> <strong>klassiek</strong> <strong>experiment</strong> Hoofdstuk 2 – Sociaal netwerk en culturele smaak<br />
Cultureel kapitaal bestaat uit symbolische elementen die gewaardeerd worden door de<br />
dominante klasse, variërend van correct taalgebruik en etiquette tot kennis en ervaring die<br />
opgedaan zijn door de waardering van kunst en andere culturele uitingen. Het idee is dat<br />
individuen, families en klassen ruilmiddelen – die een bepaalde socialisatie vergen ‐<br />
uitgeven om cultureel kapitaal te verwerven, dat vervolgens ingezet wordt om meer geld en<br />
macht te verkrijgen (Peterson 1979: 150). De culturele competenties ‐ zoals scholing,<br />
houdingen, opvattingen en smaak ‐ worden dus gebruikt om hogerop te komen, maar ook<br />
om de distinctie tussen sociale klassen in leven te houden en deze door te geven aan jongere<br />
generaties. De hoge cultuur wordt gedefinieerd door de hogere klasse (DiMaggio 1987).<br />
Zodra bepaalde elementen uit deze hoge cultuur meer gemeengoed worden, vinden leden<br />
uit de hogere klasse nieuwe vormen van hoge cultuur zodat ze zich kunnen blijven<br />
onderscheiden.<br />
Gelijktijdig bestaan er ideeën over de opvatting dat het onderscheid tussen hoge en lage<br />
kunst voortkomt uit intrinsieke karaktereigenschappen van deze kunstvormen. Alexander<br />
(2003: 226‐227) geeft een overzicht van drie argumenten, die zij overigens niet overtuigend<br />
genoeg vindt om bovenstaande stelling aan te nemen. Het eerste argument is dat hoge<br />
kunst rijker en complexer is dan lage kunst. Hoewel veel hoge kunstvormen complex zijn,<br />
onderschat dit argument de complexiteit van veel lage kunstvormen. Het tweede argument<br />
dat Alexander naar voren brengt is dat hoge kunst meer training vereist om begrepen te<br />
worden. Echter, de mogelijkheid om te kunnen genieten van kunst is niet afhankelijk van<br />
training, maar van een bekendheid met de conventies van die kunstvorm. Jongeren weten<br />
bijvoorbeeld meer over hun favoriete muziekgenre dan hun ouders, omdat de laatste niet<br />
geleerd hebben om het te waarderen. Het derde argument is dat hoge kunst een serieuze,<br />
intellectuele en esthetische ervaring geeft, daar waar lage kunst slechts amusant is. De focus<br />
ligt bij dit argument niet langer op de inhoud van de kunstvormen, maar op de manier<br />
waarop het publiek de kunstvormen consumeert. Dit argument blijft volgens Alexander<br />
langer overeind dan de eerste twee argumenten. Toch is het zo dat men geconcentreerd<br />
naar <strong>klassiek</strong>e muziek kan luisteren voor een intellectuele en esthetische ervaring, maar men<br />
kan <strong>klassiek</strong>e muziek ook opzetten als achtergrond tijdens bijvoorbeeld huishoudelijke<br />
klussen. Het argument suggereert dat hard werken, in de zin van intellectuele of esthetische<br />
inspanningen, om te kunnen genieten van kunst beter is dan genot dat leuk en makkelijk is,<br />
17