Brinkhoven De Bongerd Hanzeheerd - Hanzeheerd, gastvrije zorg ...
Brinkhoven De Bongerd Hanzeheerd - Hanzeheerd, gastvrije zorg ...
Brinkhoven De Bongerd Hanzeheerd - Hanzeheerd, gastvrije zorg ...
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Gelukkig dat moeders zo stom zijn<br />
Een paar dagen voor moederdag, als ik hem net z’n<br />
nachtzoen heb gegeven, zegt hij: “Ik heb iets heel<br />
moois voor je. Voor moederdag….! “Robbert!” roep<br />
ik, “het is niet waar!” ”Ja hoor”, knikt hij vol overtuiging,<br />
iets héél, hééél, héééééél erg moois! “Tjonge,<br />
ik kan bijna niet meer wachten”, zeg ik. Aan z’n gezicht<br />
zie ik dat hij ook bijna niet meer kan wachten.<br />
Want Robbert en een geheim, dat is een moeilijke<br />
combinatie.<br />
Dan krijgt hij iets over zich van iemand die met een<br />
volle doos gebak voor zich aan tafel zit. En denkt:<br />
zal ik er maar vast één nemen…? Ik voel op mijn<br />
klompen aan dat hij op het punt staat z’n tot nu toe<br />
zo manhaftig bewaarde geheim te verraden. Dus<br />
stop ik nog snel even z’n laken in en zeg: “Nou,<br />
Robbert slaap maar lekker, jò …” Maar hij heeft m’n<br />
arm al vast. “Ga’s even bij me zitten, mam. Dan<br />
mag je raaien.” Met z’n armen onder z’n hoofd en<br />
wijdgeopende pretogen ligt hij te wachten op wat<br />
ik zeggen zal. “Een hele mooie … eh … vliegmachine-van-papier!””Nei<br />
ei ei, ”roept hij. “Een … eh<br />
… prachtige mooie-tekening-met-een-lint? Zeg ik.<br />
“Nei ei ei … óók niet!” En, stomme oen die ik ben,<br />
nu doe ik het ergste dat ik doen kan. Ik raad het<br />
per ongeluk goed. “Een plantje,” zeg ik. <strong>De</strong> lichtjes<br />
verdwijnen uit z’n ogen. Z’n ronde gezichtje trekt wit<br />
weg. Trillende lip. Dikke tranen, die – niet meer te<br />
stuiten – over z’n wangen rollen. “O Robbert ….!”<br />
Zeg ik ontdaan. Maar kwaad is hij nu ook. Hij draait<br />
zich met een ruk om, ligt schokkend te huilen op<br />
z’n armen en roept ondertussen: “Ik hou geen eens<br />
van raaien. Ik vind raaien geen leuk spelletje!” Ik<br />
eigenlijk ook niet meer. Maar ondertussen zitten<br />
we ermee. “Ach Robbert,” probeer ik, “het duurt<br />
nog drie dagen voor het Moederdag is. Dan ben ik<br />
het toch al lang weer vergeten. Je weet hoe slecht<br />
ik dingen kan onthouden. Ik ben het stráks alweer<br />
vergeten …..!” Het schokken houdt op en hoopvol<br />
licht hij z’n hoofd op. “Ben je het echt straks alweer<br />
vergeten?” “Jô, ik ben het eigenlijk nú al vergeten!”<br />
zeg ik overmoedig.<br />
Hij komt ervoor overeind. “Wat ben je dan nu al<br />
vergeten!” vraagt hij achterdochtig. “Nou eh …<br />
Hanzemare | mei 2012<br />
waar we het over hadden,” zeg ik. “We hadden het<br />
over moederdag,” zegt hij koel, “en jij moest raaien<br />
wat je kreeg. En jij raaide het goed.” “Wat raaide ik<br />
dan goed?” zeg ik. Nu slaat de twijfel toe, en ik zie<br />
de gedachten door hem heen flitsen: zou het écht<br />
mogelijk zijn dat iemand zo snel iets vergeet? Nou<br />
ja, moeders zijn wel eens meer niet zo slim. “Dus<br />
je weet echt niet meer wat je geraaien hebt?” zegt<br />
hij. “Nee … ik zou d’r eens goed over na moeten<br />
denken,” zeg ik. En frons en frommel m’n gezicht en<br />
kreun en knor en doe van “eh eh”, en waarachtig.<br />
Heel diep in z’n ogen komen de lichtjes weer op. “Ik<br />
zei ….” Eh … dodelijke spanning. Nou durft hij bijna<br />
niet meer te ademen. “Ik zei eh … van een tekening<br />
met een lint eromheen! O Robbert, is het écht een<br />
tekening met een lint eromheen?” Nou straalt hij<br />
helemaal. “Nee …lekker puh. Het is géén tekening<br />
met een lint eromheen.” En haastig: “maar verder<br />
hoef je niet meer te raaien, hoor man. Nou ga ik<br />
lekker slapen.” En hij nestelt zich behaaglijk in z’n<br />
kussen. Ik geef hem een zoen en aai de pieken van<br />
z’n voorhoofd weg. “Dag lieverd.” “Dag mam”, zegt<br />
hij met die plotseling opkomende slaperigheid die<br />
me altijd weer zo verbaast. Als ik bij de deur ben,<br />
komt z’n stem zacht en tevreden uit het donker:<br />
“Fijn hoor, mam … dat je zo stom bent dat je alles<br />
vergeet. Anders had je het nou geweten van dat<br />
plantje….!<br />
Uit: Elke dag is Moederdag van Tineke Beishuizen<br />
Tineke Beishuizen<br />
7<br />
<strong>Brinkhoven</strong> <strong>De</strong> <strong>Bongerd</strong><br />
<strong>Hanzeheerd</strong>