Klik hier voor 24e editie juni 2010 - Indo Privé
Klik hier voor 24e editie juni 2010 - Indo Privé
Klik hier voor 24e editie juni 2010 - Indo Privé
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
24 e <strong>editie</strong>: <strong>juni</strong> <strong>2010</strong><br />
Laatste actuele nieuwtjes van<br />
Celebraties en non celebraties<br />
uit de indische gemeenschap<br />
<strong>Indo</strong> <strong>Privé</strong> is een onafhankelijk niet politiek georiēnteerd blad, dient uitsluitend het wel en wee<br />
van de Indische gemeenschap en zijn sympathisanten.<br />
De redactie neemt geen enkele verantwoording <strong>voor</strong> de ingezonden stukken maar zal zo nodig de<br />
reacties naar de verantwoordelijke personen toe sturen.<br />
Het is niet toegestaan om zonder schriftelijke toestemming van de rechtmatige eigenaar of webmaster artikelen<br />
en/of publicaties van deze website te dupliceren, of te verspreiden
De zomer in mijn hoofd<br />
Het is buiten erg warm. De temperatuur geeft al vroeg 25 graden aan.<br />
Ik zit deze ochtend op mijn terras; op mijn schoot een bord met een boterham en op tafel een<br />
kopi-verkeerd. Ik zit loom in de schaduw en hoor de vogels in de bomen.<br />
Mijn terrasmeubels zijn van gevlochten (kunst)riet in de vorm van de vroegere o zo bekende<br />
rotanzitjes en geeft de tuin een Indisch accent. Dat wordt nog versterkt door de grote<br />
potplanten die ik naar buiten heb gesleept; ook weer typisch Indisch: de Kembodja (Plumeria<br />
of Frangipani) met haar prehistorische vormen en de Sedap Malam (Lady of the Night) die ik<br />
uit Portugal heb gekregen via een vriend die dat weer uit het mooie Estrella-gebergte heeft<br />
meegenomen. Bloemen ervan hebben die typisch zoete, bedwelmende geuren, die je <strong>voor</strong>al in<br />
Indië‟s avonds na een warme dag op het platje altijd rook. Geuren die zich in mijn geheugen<br />
hebben vastgezet. Je bent weliswaar niet de godganse dag met Indië bezig, maar het zijn vaak<br />
de vele momentjes die je subiet terugvoeren naar vroeger. Zo zat ik tijdens mijn vakantie in<br />
Spanje op een avond op de rand van het zwembad gezellig te kletsen, je kent dat wel, poten in<br />
het zwembad, brandende theelichtjes op de rand, glaasje bij de hand.....en dan plotseling die<br />
bekende geur van de Sedap Malam. Adoeh, helemaal van slag...ik kon alleen maar naar mijn<br />
vrouw roepen: “Ruik je dat?”. Anderen keken verbaasd en enigszins beduusd op, maar zij<br />
knikte echter enthousiast: “Ja, ik ruik het...”<br />
Die kreet vroeg natuurlijk om enige uitleg aan de kinderen. Speciale geuren. Bloemengeuren<br />
uit mijn jeugd.<br />
De grote Kembang Sepatu-struiken (Hibiscus) maken het plaatje van een Indische tuin verder<br />
compleet. Ook een Balinees stenen tuinornament in de hoek van de tuin vertelt iets over de<br />
achtergrond van haar bewoners. De planten doen het wonderbaarlijk goed in deze warme<br />
periode, de exoten voelen zich blijkbaar thuis......en ik ook, zodra ik me maar even in een<br />
tropische omgeving waan.<br />
Hoe was het ook weer? Pa, ‟s ochtends vroeg op zijn vrije dag in zijn eeuwige pyama met een<br />
warme ketan met boeboek ebbie of met hartige klapper met gesmolten gula djawa op zijn<br />
schoot.
Oh..., deze heerlijke ochtendluchten met op de achtergrond de altijd luidruchtige beo‟s in de<br />
achtergalerij. De vele angreks van Ma (angrek bulan/witte orchidee) deden het ook altijd erg<br />
goed bij de djamboeboom, daar helemaal achter in de open keuken. Opgebonden aan de<br />
boomstam en een van de grote takken met repen têpês-klappa en arangstukjes, vlakbij die natte<br />
plekjes in de open keuken: bij de pantjoeran (waterkraan). Een ideale habitat.<br />
Ik heb gisteren tot mijn grote verrassing op de markt een kraam ontdekt met overheerlijke<br />
papaya‟s ergens in de hoek. En groot! Meteen gekocht, natuurlijk. Een heel grote zag ik, bijna<br />
geel. Hebzucht overviel me bij zo‟n aanblik.<br />
Net als vroeger, eerst voelen en op de hand wegen, ruiken, en <strong>voor</strong>al kijken of er geen beurse<br />
plekken (bonyok) zijn te ontdekken. En meteen tawarren natuurlijk; als ik er twee koop heb ik<br />
een onderhandelingspositie.<br />
Ik wil ook niet te lang wachten, want straks is het misschien op. Ik zag diverse passerende<br />
allochtonen al met een schuin oog kijken. Deze waren bijzonder gaaf. “Is goed, hoor, neem ze<br />
maar”, zei de verkoopster goedig, blij dat die kwetsbare exotische vruchten een aftrek vonden.<br />
Want het blijft in dit land altijd een gok met dit spul. Ik las haar gedachten. Thuisgekomen heb ik<br />
die grote vruchten meteen geschild en in blokjes gesneden met wat limoensap (djeruk nipis)<br />
erover uitgeknepen boven de grote glazen kom. Daarna direct in de ijskast (“frigidaire” zeiden<br />
we altijd) gedaan en straks na mijn koffie prik ik een vorkje van deze overheerlijke vrucht als<br />
ochtendmedicijn.<br />
Ach, deze Indische ontspannen manier van de dag beginnen is nou eenmaal mijn<br />
„ochtendmedicijn‟. Stilt een beetje de zoete pijn van die eeuwige heimwee naar dat verrukkelijke<br />
leven van toen.<br />
Het geluksgevoel neemt langzaam toe, als een bandjir tijdens de natte moesson.<br />
Wouter Pieplenbosch<br />
Column <strong>Indo</strong> Prive Kijk ook op www.indische-emoties.nl<br />
<strong>voor</strong> meer verhalen van bovenstaande auteur
Pim<br />
Jones<br />
Pim Jones<br />
Met meer dan 40jaar muziekervaring als solist en als<br />
bandlid behoort Pim Jones tot de laatste groep <strong>Indo</strong><br />
veteranen die in der Heimat zijn gebleven.<br />
In de jaren 1980 t/m 1990 trad hij <strong>voor</strong>namelijk op in<br />
Nederland en daarna tot het jaar 2000, was Duitsland<br />
zijn territorium.<br />
Van 2003 tot 2008 speelde hij meestal in Zwitserland<br />
en Spanje. Met name door zijn easy listening<br />
repertoire belandde hij meestal in nachtclubs of<br />
speelde op personeelsavonden of bruiloften en<br />
partijen. Nu treed hij <strong>voor</strong>namelijk op als Pim Jones<br />
de solist of met een kleine formatie genaamd<br />
Nice Way. U kunt oprecht zeggen dat dit een<br />
uitstervend ras is want de moderne jeugdige musicus<br />
of performer ambieert een geheel andere carrière.<br />
Zij willen het liefst opslag beroemd worden en lenen<br />
zich uitstekend <strong>voor</strong> programma´s als<br />
X Factor, Idols en Popstars. Niet wetende dat er<br />
slechts een enkeling het pad naar roem vergaard maar<br />
de rest al spoedig in de vergetelheid geraakt.<br />
Dus daarom kan ik concluderen dat Pim het nog niet<br />
zo slecht heeft gedaan. Hij geniet nog intens van zijn<br />
muziek en word nog steeds regelmatig gecontracteerd.<br />
Info per email: pim_jones_p@hotmail.com<br />
Tel. 0228-472606
Ron’s Dream<br />
Vandaag 20 mei, was ik bij Stella Makadoero op bezoek en ondanks haar drukke werkzaamheden had ze nog tijd kunnen<br />
maken <strong>voor</strong> dit interview en heeft mij ook uitgenodigd om van haar kookkunst te genieten.<br />
Dat sloeg ik natuurlijk niet af…. Familie Makadoero is een muzikaal gezin.<br />
Ron was in de jaren 70 als drummer begonnen bij de Marabunta en later bij the Nightbreakers.<br />
Met Jules Makadoero, als sologitarist van de familie, kon je er dus alleen maar op wachten….<br />
Een familieband kon natuurlijk niet uitblijven….<br />
In 1982, besloten haar broers Jules en Ron met hun zusje Stella een bandje te formeren en “Challenge” werd geboren….<br />
Met als doelgroep muziek <strong>voor</strong> nachtclubs, dansgelegenheden in en rond Scheveningen, bruiloften en partijen.<br />
Allround, veel disco, jaren 70, funk en soul muziek en in eerste instantie niet <strong>voor</strong> de doorsnee Indische dansavonden.<br />
Ze werden een veel gevraagde formatie in Den Haag en omgeving.<br />
In 1994 stopte Stella met zingen, in blijde verwachting van haar tweede kind.<br />
De band trok een andere zangeres aan, maar na een jaar besloten haar broers ook met de band te stoppen.<br />
In het najaar van 1999 begon het echter weer te kriebelen en maakte Challenge een herstart met, naast Jules (gitaar), Ron<br />
(drums) en Stella (zang) ook Rob Lubis aan de bas en zang en Frans van Koppenhagen als toetsenist.<br />
De band werd een veel gevraagde formatie op Indische avonden, Pasar Malams en andere feestavonden.<br />
In 2001 kwam hun eerste cd uit “Together Again”. In 2002 kwam Glenn Kuhuwael op percussie hen versterken en werd er<br />
op veler verzoek een tweede cd gemaakt: “Sabor ami”.<br />
Begin 2005 besloot Stella vanwege haar drukke werkzaamheden en de zorg <strong>voor</strong> haar dochter te stoppen met de band.<br />
Ook Rob Lubis trok zich terug en Challenge kreeg een formatiewisseling.<br />
In september 2008 kwam Challenge weer zonder zangeres te zitten en de broers deden alweer een <strong>voor</strong>lopig beroep op hun<br />
zusje Stella en langzaam werd de draad weer opgepakt.<br />
Ron’s Dream<br />
Al vanaf de tienerjaren was de droom van Ron Makadoero ooit terug te keren naar zijn geboorteland <strong>Indo</strong>nesië en daar<br />
zinvol te betekenen <strong>voor</strong> minder bedeelden, jeugd en hun scholing. Hij was volop in <strong>voor</strong>bereiding om eindelijk na 40 jaar<br />
in Nederland, de eerste serieuze stappen richting <strong>Indo</strong>nesië te maken.<br />
Helaas werden deze abrupt onderbroken. Ron Makadoero werd op tragische wijze op 8 <strong>juni</strong> 2009 van het leven beroofd.<br />
Zijn droom waar te maken werd hem zelf helaas niet gegund.<br />
De overige bandleden van Challenge besloten dapper, met hem in gedachte, door te gaan en trokken een nieuwe drummer<br />
aan. Zijn broers en zusters hebben besloten “Ron‟s droom” waar te maken en hebben een fonds in het leven geroepen om<br />
dit te kunnen realiseren. Zij hebben inmiddels hun eerste kind, een jongen van 10 geadopteerd en hebben er<strong>voor</strong> gezorgd<br />
dat hij met zijn moeder herenigd in de grote stad mag blijven en wordt zijn studie volledig betaald.<br />
Samen met bevriende muzikanten zoals: Marabunta, the Nightbreakers, Eddy Chatelin, Triba, Pagaja, Rob Agerbeek Trio<br />
(en natuurlijk Challenge zelf) is een verzamel cd gemaakt ter nagedachtenis van Ron.
CD Ron’s Dream<br />
Mij viel de grote eer te beurt het lied “Ron‟s Dream” te mogen schrijven waarin<br />
de volgende muzikanten te horen zijn: Allereerst Stella Makadoero ( Challenge) ,<br />
Jane Goulding en Hans Mielatz (Pagaja), Nancy van Hek-Koymans (<br />
Triba), Yvon, Mona en Ron Pattiselano (the Nightbreakers), Amy<br />
(dochter van Stella) en Kelly (dochter van Jules). Eddy Chatelin (the Crazy<br />
Rockers) deed <strong>voor</strong>treffelijk met gevoel en passie het ingesproken gedeelte.<br />
Edo Harsteen heeft de basisarrangementen van het lied „Ron‟s Dream‟ gemaakt,<br />
Ben Makadoero nam het Bahasa gedeelte <strong>voor</strong> zijn rekening en Ben Peea heeft<br />
met Challenge het muzikale gedeelte <strong>voor</strong>treffelijk vertolkt en opgenomen in de<br />
gloednieuwe opnamestudio “Mic In“ van Patrick Peea in Dordrecht.<br />
De opbrengst van de cd gaat in het geheel naar de fonds “ Rons Droom”.<br />
Een project <strong>voor</strong> scholing van kansarme jeugd in <strong>Indo</strong>nesië.<br />
De cd is te koop bij alle Challenge optredens, ook te bestellen Bij Stella. 070 393.2332<br />
<strong>voor</strong> € 10 excl.portokosten. Maak Ron‟s droom waar door deze <strong>voor</strong>treffelijke cd aan te schaffen.<br />
Deze prachtige en unieke cd bevat muziek <strong>voor</strong> elk wat wils.<br />
Het tweede nummer van de CD, “Women in love”, is het eerste nummer dat Ron op het drumstel speelde toen hij in de<br />
jaren 70 bij Marabunta begon. Challenge nam de drie <strong>Indo</strong>nesische lievelingssongs van Ron op. Jazzpianist Rob Agerbeek,<br />
die elk jaar op de Tong Tong Fair, <strong>voor</strong>heen Pasar Malam Besar, optreedt hoorde van dit initiatief en meldde zich meteen om<br />
een muzikale bijdrage te kunnen leveren.<br />
Marabunta, the Nightbreakers en Pagaja, alom bekend door het hele land van talloze optredens op Pasars en Indische<br />
dansavonden ontbreken niet op deze CD. Ook Triba met Nancy van Hek-Koymans, Richard Pattiselano en Rick van Hek<br />
zijn te horen en graag geziene gasten op de Jakarta Jazz Festival en dat wil zeker wat zeggen….
Tong Tong Podium<br />
Zaterdagmiddag 22mei Tong-Tong podium….De stoelen <strong>voor</strong> het podium waren ver <strong>voor</strong> tijd reeds bezet en links, rechts en<br />
erachter werden de rijen staande mensen hoe langer hoe dikker.<br />
Van overal kwamen de mensen vandaan om het tribuut aan Ron Makadoero bij te wonen.<br />
Eerst speelde Challenge hun bekende en zeer gewaardeerde repertoire en werd het één poco-poco wave <strong>voor</strong> het podium.<br />
Bij Widuri werd het publiek er even stil van, Challenge speelde ‟n paar favoriete nummers van Ron en is weer helemaal<br />
terug…..<br />
Nono Keiluhu, al jarenlang mede-presentator van het Tong-Tong podium, kondigde de presentatie van de gezamenlijk<br />
gemaakte cd aan. Binnen een mum van tijd kon je een speld horen vallen toen “Ron‟s Dream“ werd gezongen. Aandachtig<br />
werd er naar de tekst geluisterd welke regel <strong>voor</strong> regel om beurten door de muziekvrienden vol gevoel en overgave werden<br />
gebracht. Het was wéér gelukt het Tong-Tong theater te boeien, dat maakte het publiek met een daverend applaus kenbaar.<br />
Olga van Reede, coördinator van de Tong Tong Fair artiesten, kreeg de eerste cd van Stella aangeboden en vervolgens gingen<br />
de cd‟s grif van de hand.<br />
Challenge en Ron‟s muziekvrienden, succes <strong>voor</strong> jullie bijdrage met het waarmaken van Ron‟s droom.<br />
Armand Filon <strong>voor</strong> <strong>Indo</strong>privé<br />
De cd Beautiful Thoughts…Ron‟s dream<br />
Is te bestellen via: www.ronsdroom.nl
Wally Stahlberg is Conceptontwikkelaar en gespecialiseerd in Thematische projecten. Momenteel heeft hij 2 grote<br />
projecten. Als eerste is het Project Desa Warande.<br />
In het gebied Warande II in Lelystad wordt de Indische Archipel gerealiseerd door woningen op eilanden te situeren.<br />
Om het project goed tot zijn recht te laten komen, is de keuze gevallen op deze toplocatie als eilandengroep, waarna<br />
je na de bouw waant in Klein <strong>Indo</strong>nesië.<br />
Wally Stahlberg<br />
<strong>Indo</strong>nesische archipel in Lelystad<br />
De eilanden krijgen ieder een naam van een eiland, zodat bewoners kunnen zeggen dat ze in Nederland wonen op<br />
het Bali- Sumatra-, Java of Lombokeiland!<br />
Van verre is het bijzondere 'hoofdgebouw' al te zien, gebouwd in de zgn. Minang Kabaustijl, de specifieke bouwstijl<br />
op het eiland Sumatra.<br />
Het hoofdgebouw wordt dé ontmoetingsplaats <strong>voor</strong> iedereen die de gezelligheid zoekt, lekker wil eten, muziek wil<br />
luisteren of evenementen wil bezoeken.<br />
In het hoofdgebouw komen de volgende <strong>voor</strong>zieningen:<br />
– <strong>Indo</strong>nesische toprestaurant<br />
– <strong>Indo</strong>nesische toko met saté en afhaal-/kant en klaar-/rantang maaltijden<br />
– <strong>Indo</strong>nesisch kado-artikelenwinkel en reisbureautje<br />
– <strong>Indo</strong>nesische massagesalon, kapsalon en schoonheidssalon<br />
– Overdekt terras <strong>voor</strong> een kopje koffie, drankje of ijsje.
Levensloopbestendig wonen <strong>voor</strong> jong en oud:<br />
104 woningen, waarvan ca. 60 appartementen zowel in koop als huur,<br />
4 woningen, met 24 woonunits <strong>voor</strong> psychogeriatische bewoners én<br />
ca. 40 eengezins-, 2^1 kap- en vrijstaande woningen ook in koop en huur.<br />
Mogelijkheden worden geboden om gebruik te maken van servicediensten zoals zorg, huishoudelijk werk,<br />
tuinonderhoud, etc.<br />
Door de ruime en 'groene' opzet waarin bijzondere boomsoorten en planten worden geplaatst in de lanen en<br />
binnentuinen, wordt je direct geraakt door de Indische atmosfeer<br />
De Javaanse- , Minang Kabau- en Balineese architectuur van de woningen zijn erg gevarieerd en optimaal benut in<br />
afmetingen. Door de locatie aan het water bieden de woningen zowel uitzicht op het water als op de binnentuinen,<br />
waar jong en oud elkaar kunnen ontmoeten.<br />
In samenwerking met een zorgverzekeraar zullen de psychogeriatrische woningen worden uitgevoerd door de<br />
dagelijkse aanwezigheid van verplegend personeel.<br />
Typerend aan de woningen (artist impressie) zijn zijn de veranda's aan de <strong>voor</strong>zijde van de woningen en uitkijkend<br />
op de binnentuinen. Tevens is het woonprogramma ook aan de <strong>voor</strong>zijde gesitueerd.<br />
De dakoverstekken van de appartementen geven niet alleen een fraai beeld, maar zijn ook functioneel tegen het felle<br />
zonlicht. De mogelijkheden om balkons af te sluiten, wordt eveneens geboden.<br />
Zijn tweede project is in Emmeloord en is ongeveer 12hectare groot . Daar worden recreatie woningen en een<br />
herstellingsoord gebouwd. In het recreatie park bevinden zich een groot zwembad een Indisch restaurant 4 overdekte<br />
tennisbanen en een <strong>Indo</strong>nesische winkel waar men allerlei snuisterijen kunt kopen. In het hoofdgebouw bevind zich<br />
een verwarmde recreatieruimte waar men ook in de winter gezellig kunt converseren en genieten van een drankje en<br />
een lekker hapje te midden van een authentieke <strong>Indo</strong>nesische architectuur. Het geheel zal in November 2011<br />
opgeleverd worden.<br />
Geïnteresseerden kunnen zich aanmelden bij Coby de Boer<br />
www.nbp̵-makelaardij.eu of naar de website gaan www.desawarande.nl .<br />
Zij is de makelaar van het project maar organiseert tevens als hobby Indische<br />
feest avonden in Almere. Toen zij zeven jaar geleden <strong>voor</strong> het eerst naar<br />
<strong>Indo</strong>nesië op vakantie ging was het alsof er een warme deken over haar heen<br />
werd getrokken verklaart zij.<br />
``De mensen zijn zo vriendelijk, het eten is heerlijk en de natuur fantastisch.<br />
Het is als een tweede vaderland <strong>voor</strong> mij``. Inmiddels is ze al zeven keer in<br />
<strong>Indo</strong>nesië geweest en verhuurt zelfs ook huisjes op Bali.
Jim van der Hoeven<br />
Overlijdensbericht.<br />
Vandaag (10 mei <strong>2010</strong>) om ca. 18.45 uur is Jim van der Hoeven ons op 81-jarige leeftijd ontvallen.<br />
Jim werd gisteren met spoed in het ZMC in Zaandam opgenomen.<br />
Samen met zijn broer Ed, die ruim een jaar geleden op 84-jarige leeftijd is overleden, speelden<br />
ze in de band The Rollers.<br />
Enkele bekende nummers van The Rollers waren o.a.: Violetta, Sweet Malaya, Aloha oe.<br />
Op 1 mei hebben 3 zoons (Stanly, Jerry en Jorgen) van Jim nog in Raamdonksveer<br />
(herdenking 1 mei 60 jaar) opgetreden met The Rollers Revival Band.
Dames van Kerkhoven<br />
1 mei <strong>2010</strong>, de 60j herdenking van immigranten en repatrianten te Raamsdonkveer was in volle gang en het was een<br />
enorm succes. De opkomst was massaal en de mensen kwamen van heinde en ver naar dit evenement toe.<br />
Tegenover mij aan tafel zaten drie charmante dames druk in gesprek, en ik dacht in mijn hoedanigheid als<br />
redactiemedewerker van <strong>Indo</strong> <strong>Privé</strong> dat het gesprek wel iets was om er aandacht aan te besteden.<br />
De eerste dame stelde zich <strong>voor</strong> als Joyce van Kerkhoven en haar moeder zat naast haar. Zij was in Surabaja geboren<br />
en vertrok op haar zesde levensjaar in 1958 naar Nederland. Zij heeft drie kinderen en vier kleinkinderen en bezoekt<br />
regelmatig pasar malams of andere kumpulans. Haar partner is zoals zij zelf zegt een Blanda, kan uitstekend Indisch<br />
koken en is een liefhebber van <strong>Indo</strong>rock muziek. Omdat zij zo dikwijls naar de pasar malam gaan zeggen de<br />
kinderen wel eens dat zij op de pasar wonen. In tegenstelling tot haar jongere zusje heeft zij nog wel dat Indische<br />
gevoel en voelt zij zich senang op deze evenementen. En als echte Indische heeft zij het natuurlijk altijd over eten,<br />
dat kunnen zij op haar werk ook bevestigen. Zij vond het jammer dat deze herdenking nu pas gehouden werd omdat<br />
heel veel oudere Indische mensen net als haar opa oma en vader er helaas niet meer zijn om dit mee te maken.<br />
Haar moeder Emmy van Kerkhoven geboren Abels die de oorlog wel heeft meegemaakt verklaarde dat zij als enige<br />
in de hele familie een toelage kreeg van de Stichting Pelita. Haar broer die in hetzelfde kamp zat als de echtgenoot<br />
van dame nr3 is zelf twee keer afgewezen terwijl die wel de uitkering heeft gekregen. Waarop baseert de Pelita,<br />
WUBO en WUF deze uitspraken? Eigenlijk zou net als de AOW iedere Indische die de oorlog heeft meegemaakt<br />
deze uitkering moeten krijgen, want zij hebben in principe allemaal dezelfde ellende gekend en zijn alles<br />
kwijtgeraakt.<br />
Vader van Kerkhoven heeft tijdens de bersiap tijd nog in de gevangenis gezeten maar is toen bevrijd door de Britse<br />
Gurkas. De hele familie met zes kinderen hebben jaren in het kamp gezeten. Opa van Kerkhoven heeft nog aan de<br />
beruchte Burma spoorlijn moeten werken en is zodanig mishandeld dat hij blind terugkwam. Ook hij heeft bij alle<br />
instanties aangeklopt maar kreeg nul op het rekest.<br />
Onbegrijpelijk!...
Jiven op zijn Indisch met Margriet en André<br />
De passie van Margriet en André Lammerts van Bueren geboren in Surabaja is dansen. En natuurlijk <strong>voor</strong>namelijk de<br />
jive. Al bijna 42 jaar kennen zij elkaar en dansen samen.<br />
Op zijn 7 e jaar ontdekte hij zijn liefde <strong>voor</strong> het dansen en al spoedig werd hij door zijn oom en zuster gestimuleerd om<br />
verder te gaan. Toen hij 12 was deed hij al aan wedstrijden mee samen met zijn grote zus en wonnen meteen de eerste<br />
prijs.Met Margriet gaf hij dikwijls demonstraties op Indische feesten.<br />
In 2003 kreeg Margriet een zwaar auto ongeluk. Zij botste frontaal tegen een andere auto, maar had geluk dat ze zelf in<br />
een redelijk grote wagen reed anders had zij dit waarschijnlijk niet overleefd. Een gebroken sleutelbeen, gebroken neus<br />
en nog wat andere verwondingen liep ze op waar zij nog steeds de na weeën van voelt. Ondanks dat blijven ze rustig<br />
door jiven.Als het enigszins mogelijk is gaan zij elk weekend wel dansen.<br />
Margriet heeft ook eens een CD gemaakt waar Andress ook aan meewerkte maar om echt op een podium te gaan zingen<br />
ziet ze niet zitten. Zij begint te trillen en kan haar zenuwen dan niet meer de baas. Dus blijft ze liever met beide benen<br />
op de grond dansen.<br />
Ze zijn bijna 40j getrouwd en hebben 2 zonen,1 dochter en 4 kleinkinderen. Een van hun zonen speelt in de musical<br />
mama mia en staat onder contract bij Joop vd Ende producties.<br />
“Het is jammer dat de jeugd niet meer zo veel interesse toont <strong>voor</strong> de tegenwoordige Indische avonden en kumpulans”.<br />
“Men kan merken dat het een beetje aan het uitsterven is” zegt Margriet. Ik denk dat de volgende generatie Indische<br />
kinderen geheel verhollands is en zich niet meer zal interesseren <strong>voor</strong> de Indische cultuur op enkele uitzonderingen na.<br />
Dat is heel duidelijk te zien bij de Indische immigranten in Amerika. Hun kinderen zijn echte Amerikanen geworden. En<br />
natuurlijk heeft het er ook mee te maken dat de Indische Nederlander vergeleken bij andere immigranten geen eigen<br />
identiteit bezit. Toen zij nog in <strong>Indo</strong>nesië (Nederlands Indië) woonden voelden zij zich al Nederlands en in Holland<br />
aangekomen wilden zij zich zo snel mogelijk integreren in de Nederlandse bevolking.<br />
André werd als beroepsmilitair al met 55j gepensioneerd en dacht dat hij eindelijk lekker kon genieten van zijn vrije<br />
tijd. Maar dat viel toch een beetje tegen, want hij begon zich te vervelen en is tenslotte toch weer part time gaan werken.<br />
Helaas kreeg hij twee jaar geleden last van zijn hart en nu denkt hij toch om er uiteindelijk mee te stoppen. Maar dansen<br />
blijft zijn passie en daar wil hij <strong>voor</strong>lopig wel zo lang mogelijk mee doorgaan.
Column van Wouter Muller<br />
Amerindo’s<br />
Tijdens recente optredens in Amerika ontmoette ik vele (<strong>Indo</strong>‟s), die naar de VS geëmigreerd zijn.<br />
Zij kwamen in de jaren ʼ50 eerst naar ons land als deel van de ca. 300.000 personen, die door de<br />
<strong>Indo</strong>nesische onafhankelijkheid hun geboorteland (Nederlands-Indië) uit moesten. Ze werden<br />
„repatrianten‟ genoemd (mensen die teruggaan naar hun vaderland). Een volkomen foute benaming,<br />
want hoe kan je teruggaan naar een land, waar je nog nooit ben geweest? Maar ze zijn naar<br />
Nederland gekomen en moesten <strong>hier</strong> van voren af aan beginnen.<br />
Toen in de jaren ʼ60 de VS de toelatingscriteria <strong>voor</strong> mensen met andere huidskleur verruimden,<br />
grepen vele <strong>Indo</strong>‟s hun kans om ons land te verruilen <strong>voor</strong> een plek onder de (warmere) zon in de<br />
USA. Verreweg de meesten zijn daar uitstekend in geslaagd. Met keihard werken, alles aanpakken,<br />
de taal onder de knie krijgen, contacten leggen.<br />
Nu ruim 40 jaar later zijn de meesten met pensioen en kijken ze (trots) terug op wat ze daar bereikt<br />
hebben.<br />
Ik heb velen van hen gesproken. In het Nederlands. Jawel dat is nog altijd hun eerste taal. Dat geldt<br />
overigens niet meer <strong>voor</strong> hun kinderen. En hun kleinkinderen zijn vrijwel helemaal Amerikaans<br />
geworden. Kunnen we <strong>hier</strong> nu spreken van geslaagde integratie?<br />
Jim Florentis (70) vind van niet. Deze Indische jongen uit Apeldoorn waagde op 21-jarige leeftijd de<br />
oversteek en vertelt mij met trots wat hij en vele andere <strong>Indo</strong>‟s door hard werken hebben bereikt.<br />
Maar geïntegreerd? Hij zegt: ‟Wij, geïntegreerd? Integendeel. Wij zijn <strong>hier</strong> juist onszelf gebleven!”<br />
In zijn visie hebben de <strong>Indo</strong>‟s in de VS hun eigen cultuur juist weten te behouden. ‟Wij hebben <strong>hier</strong><br />
allerlei Indische clubs opgericht om elkaar in onze vrije tijd te ontmoeten. Wij hebben ons niet<br />
gemengd met de Amerikanen, want die kennen onze mannier van gezelligheid niet”. Vervolgens<br />
prijst hij Amerika daar<strong>voor</strong>. ‟Dat is juist het mooie van dit land. Dit land geeft je de kans en de<br />
vrijheid om onder elkaar te zijn en daar je eigen gang te gaan. Latino‟s Afro‟s, Aziaten en wij <strong>Indo</strong>‟s<br />
ook. Nobody cares!”<br />
En hij citeert uit Woody Guthrie‟s beroemde folksong: ‟This land was made for you and me”. Maar<br />
zegt hij ‟Je moet je wel aan de Amerikaanse regels houden. Wie dat niet doet word een loser en dan<br />
tel je niet meer mee”.
pg2<br />
De Amerikaanse samenleving is inderdaad een meltingpot van allerlei groepen, die verschillen van<br />
sociale, religieuze en etnische afkomst. Toch voelen velen zich op een of andere manier Amerikaan<br />
en uit men dat gevoel ook positief. Zo kent de Amerikaanse muziek menig <strong>voor</strong>beeld waarin liefde<br />
<strong>voor</strong> de USA bezongen wordt. In zowel de country muziek van Merle Haggerd of Buck Owens als in<br />
popsongs van Bruce Springsteen, Eagles of Neil Young is dat te horen.<br />
Dat zie ik de Earings, Borsato of De Dijk bij ons in Nederland nog niet doen.<br />
Bij ons misbruiken populisten het ontspoorde gedrag van een kleine groep jongeren van<br />
Marokkaanse afkomst.<br />
Ze eisen integratie van alle allochtonen, maar bedoelen eenzijdige aanpassing aan onze cultuur.<br />
Maar <strong>voor</strong> echte integratie is wederzijdse bereidheid tot verandering onmisbaar.<br />
De Amerikaanse samenleving heeft vele immigranten opgenomen, die daar met succes de geboden<br />
kansen hebben benut. Daaronder ook een donkere jongeman van Afro-Aziatische afkomst. In januari<br />
2009 werd hij hun eerste zwarte president.<br />
Nu wij nog. Het is misschien een ver toekomstvisioen, maar zie ik in de verte – achter de Haagse<br />
Hofvijver – in het Torentje door de ramen al niet vaag het silhouet van Ahmed Aboutaleb?<br />
(column is eerder gepubliceerd in de Twentse Courant Tubantia)
Oud en minder oud<br />
Ik heb nog nooit een berichtje speciaal <strong>voor</strong> <strong>Indo</strong> <strong>Privé</strong> geschreven.<br />
Als ICM moderator ben ik op een andere Indische site bezig, waarbij ik even tussen door graag wil memoreren aan<br />
het feit dat er tig individuele sites zijn ontstaan maar er zijn er maar weinig die met het Indische gebeuren bezig<br />
zijn. Naast het ICM noem ik <strong>Indo</strong> <strong>Privé</strong>, Indisch for ever, teman teman, tjampoer en de site van Johanna, deze drie<br />
richten zich meer op de entertainment kant.<br />
Vergeef mij als ik ze niet allemaal heb genoemd, maar bij deze mijn uiterste waardering.<br />
Het zou een prachtig gebaar zijn als leden over en weer in ieders gebied iets doen, sporadisch want de scheiding<br />
moet blijven anders is het een pot nat, en dat willen wij niet.<br />
Belangrijk is echter dat wij elkander steunen ongeacht jouw <strong>voor</strong>keur. Tenslotte zijn wij een Indische gemeenschap<br />
en moeten wij het echt van elkander hebben, wij zijn aan elkaar verbonden en al willen wij het niet van elkander<br />
weten, wij zijn bloedverwanten en zodanig dat wij als een gemeenschap worden gezien en benaderd.<br />
Dit is de introductie van mijn verhaal en de ervaring van afgelopen zondag in Den Helder op de pasar waar ik als<br />
huisband met mijn Tempo Doeloe band speelde.<br />
Kort <strong>voor</strong> onze opkomst kwam Chris Uittenboogaard naar ons toe en vertelde dat er vanaf gisteren een <strong>Indo</strong> rock<br />
café vast onderdeel is van zijn pasars. Prachtig zeiden wij, ook vervolgde hij, of wij samen met twee oudgedienden<br />
en echte <strong>Indo</strong> rockers het laatste halfuurtje wilden volmaken.<br />
Te weten Woody Brunings en Eddy Chatelin. Natuurlijk wilden wij dat.<br />
Ik ken ze wel en iedereen die in de Indische wereld Andy Tielman kent, kent ook de Crazy Rockers.<br />
Ver <strong>voor</strong> mijn tijd waren deze jongens al goed bezig om onze muziek cultuur gestalte te doen geven.<br />
Ze zijn dus de oud gedienden en eigenlijk de bijna enige echte <strong>Indo</strong> Rockers die er nog zijn.<br />
Laten wij wel wezen, echte <strong>Indo</strong> rock zoals dat vroeger werd gespeeld hoor je tegenwoordig niet veel.<br />
Het sterft uit en dat is wat ik zo betreur. Het zou eigenlijk zo moeten zijn dat de originaliteit van vroeger weer terug<br />
moest komen in onze eigen muziek.<br />
Dat gaat natuurlijk niet meer, als je er niet mee bent opgeroeid, zal je het nooit zo kunnen beleven en spelen.<br />
Neem mijzelf, ik ben altijd bezig geweest in de top 40 amusement waar ik de top 40 moest volgen en dus keer op<br />
keer andere soorten muziek moest spelen tot het jaar 2000, toen heb ik het besluit genomen om mijn eigen gevoel te<br />
volgen en het werd back to the Roots, The Ventures.<br />
Ik kwam pas echt in het Indische circuit via Rick Berger, nu zo’n 6 jaar geleden.<br />
Mijn stijl is meer de Country en ik heb veel van een beroemde Amerikaan geleerd waar ik mee op tournee door<br />
Europa mocht.<br />
Dus de ECHTE <strong>Indo</strong> rock heb ik nimmer gespeeld, had wel mijn belangstelling.
Ik was dus in den Helder en kwam de twee <strong>Indo</strong> Rockers tegen Woody en Eddy.<br />
Aan Woody vroeg ik hoe een Surinamer zo in het <strong>Indo</strong> rock wereldje is terechtgekomen.<br />
Zijn antwoord was dat hij gewoon veel met Indische mensen is omgegaan en als je het mij vraagt, is Woody een<br />
<strong>Indo</strong>, als je het niet beter weet.<br />
Wij hadden het over de Indische gemeenschap en de verdeeldheid die ons nooit een echte gemeenschap status zal<br />
geven, in tegen stelling tot andere <strong>hier</strong> binnengekomen culturen.<br />
Hij vertelde mij precies wat ik eigenlijk ook al wist, namelijk dat je de <strong>Indo</strong> nooit op een lijn kan krijgen. Uit zijn<br />
mond gesproken dacht ik, tja waar ben ik mee bezig eigenlijk?<br />
Waarom maak ik mij zo druk om onze gemeenschap en tracht ik zo te bereiken dat men zuinig moet zijn op onze<br />
cultuur. Met Eddy, met wie ik later sprak had ik hetzelfde onderwerp aangesneden en ook hij vond dat er geen<br />
mogelijkheid was om de binding te realiseren, indo’s hebben allemaal een andere achtergrond en daarom is het<br />
geen eenheid.<br />
En onze gemeenschappelijke cultuur dan? Ons Eten wat <strong>hier</strong> nu tot de dagelijkse Hollandse keuken behoort, onze<br />
pasars, onze kumpulans en ten slotte onze muziek?<br />
Hebben wij als kleine onbeduidende gemeenschap in dit land niet heel veel moois gebracht?<br />
Waarom verkwanselen wij het nu en waarderen wij onszelf niet?<br />
Dat zijn de vragen die ik de twee jongens en anderen uit onze gemeenschap stelde.<br />
Het antwoord is: blowing in the wind.<br />
En toch………..<br />
Onze laatste beurt was om ca 22 uur en dan zouden wij met de twee <strong>Indo</strong> rock iconen een leuke afronding maken,<br />
de Tempo Doeloe band gaat de twee Crazy Rockers begeleiden.<br />
Het klikte gelijk, het was heel leuk en leerzaam.<br />
Het publiek genoot en de twee <strong>Indo</strong> Rockers lieten zich gelden en ik?<br />
Ik waande mij in de zestiger jaren en genoot mee, herinnerde de woorden van Woody kort <strong>voor</strong> deze sessie, jij bent<br />
veel jonger dan wij, je bent muzikaal anders opgevoed.<br />
Ja daar had de man volkomen gelijk in, <strong>Indo</strong> rock zoals die gespeeld moet worden moet je echt overlaten aan de<br />
jongens die het vanouds al gedaan hebben.<br />
Wij jongere generatie gitaristen/muzikanten zijn teveel beïnvloed door de tijd waarin wij opgroeiden.<br />
Zelfs de <strong>Indo</strong>nesische nummers die je tegenwoordig op pasars hoort zijn vernieuwd en zijn door de tijd beïnvloed.<br />
Ik heb Eddy en Woody vaker op de bühne gezien en persoonlijk zou ik het echt waarderen als zij zich weer geheel<br />
op de oude toer zouden begeven, vaak zie ik ze concessies doen.
De muzikanten die hun begeleiden zijn ook jonger, zonder op hun kwaliteiten als muzikant te letten, hele goede<br />
jongere muzikanten maar gisteren zag en ervaarde ik persoonlijk hoe de <strong>Indo</strong> Rock zoals die moet gespeeld<br />
worden. Het was heel leuk, wij genoten en het publiek genoot.<br />
Het was niet de oude Crazy rockers als in de jaren 60 maar het was wel een hele leuke en collegiale afsluiting van<br />
onze sessie op deze pasar.<br />
Leuk zoals collega muzikanten met elkander om moeten gaan, het moet kunnen zeker in onze kleine gemeenschap<br />
waar wij elkander nodig hebben als broeders en zusters.<br />
Wij zijn van elkander afhankelijk, je ervaart het keer op keer en keer op keer zoeken wij elkaar op.<br />
Dat moeten wij als Indische gemeenschap echt eens moeten gaan beseffen.<br />
Kibbelen mag, maar zuinig zijn op elkaar moet.<br />
Het leven is te kort en <strong>voor</strong> wij het beseffen staan wij het einde van een van ons mee te maken en te ervaren. Wij<br />
vergrijzen dus lieve mensen, wees zuinig op elkaar is mijn boodschap, koester jouw afkomst en doe er wat mee <strong>voor</strong><br />
de volgende generaties. Behoudt het en geef het door.<br />
Ik ervoer de twee generaties op onze bühne, de oudere generatie en de minder oude generatie, het kon, het<br />
spetterde en het was gigantisch.<br />
Het belangrijkste van alles,…..het was leuk.<br />
Misschien dat wij gisteren de 23 e mei <strong>2010</strong> in den helder een klein beetje hebben bijgedragen aan de onze toekomst<br />
visie’<br />
Oude en minder oud, zo zal het nog jaren moeten blijven, maar wie ben ik?<br />
Ik mag het alleen maar verlangen, de rest is aan de nieuwe generaties.<br />
Albert van Prehn. 24 mei <strong>2010</strong> (Speciaal <strong>voor</strong> <strong>Indo</strong> privé)<br />
Muziek is <strong>voor</strong> mij universele communicatie.<br />
Met muziek kan ik communiceren met alle levens in het universum.<br />
Muziek is ook vrede en verwantschap, ook liefde en troost.<br />
Het houdt mij op de been in dit leven.<br />
Een leven op deze aarde is gecompliceerd, gewoon omdat de mens het simpele in het leven niet heeft kunnen<br />
verstaan. Het simpele in dit aardse leven wat iedereen gelukkig maakt, honger uitbant, oorlogen vermijdt, haat en<br />
wedijver niet zal laten kunnen bestaan.<br />
Het simpele bestaat uit drie onderdelen.<br />
1.Eenvoud 2.Liefde 3.Tevredenheid<br />
De drie onderdelen in iemands leven die van deze aarde een paradijselijk oord maken
Melken, inspelen op de verslaving en manipulatie<br />
To be or not to be that is the question, or…to survive or not to survive.<br />
Hier ben ik weer met mijn big mouth zouden er enkelen zeggen.<br />
Ja, daar ben ik weer inderdaad, ik kan het niet laten, sorry bij <strong>voor</strong>baat.<br />
Ik zag kortgeleden een oproep van een pasar organisator die van muzikanten vraagt om via hun collegae reclame te<br />
maken <strong>voor</strong> zijn pasars.<br />
Feit is dat deze pasarman zelf enkele lieden <strong>voor</strong> zich laat werken, interne organisatie heet dat gewichtig, om zogenaamde<br />
beginnende bands <strong>voor</strong> een etensbon en een benzine vergoeding over te halen om op de pasars te spelen. Het is een mooie<br />
combinatie, een muzikant die ander muzikanten in naam van de organisator mooie beloftes doet en daarbij doet<br />
<strong>voor</strong>komen alsof je op een wereldpasar en wereldpodium MAG spelen.<br />
Alles bij elkaar genomen een goedkope truc om muzikanten te laten opdraven en kosten te besparen. Let wel de<br />
muzikanten zelf moeten wel investeren om erheen te komen en de hele dag aanwezig te zijn, dus ook investeren in<br />
kostbare tijd.<br />
Het is inspelen op een slimme manier op de verslaving van muzikanten en bands die nog naam willen maken met beloftes<br />
dat je van uit het gebeuren op die pasar je meerdere contracten zal krijgen.<br />
Natuurlijk is het niet zo, als je op een pasar speelt heb je net zoveel kans dat iemand jouw band boekt dan op een feestje<br />
of kumpulan. Vele organisatoren komen niet eens op een pasar en hebben hun eigen kontakten. Voor een band is het<br />
daarom veel belangrijker om op kumpulans of feestjes te gaan spelen en daarin te investeren dan op deze pasar die reeds<br />
lange tijd op deze manier werkzaam is.<br />
De grote jongens worden wel bekostigd en de vraag is of het verschil in aandacht wel hetzelfde resultaat boekt.<br />
Dus vanwaar dat verschil in benadering? Simpel om geld over te houden om de grotere jongens te betalen.<br />
Ik heb het ook moeten ervaren en met die ervaring ook de persoon die werkzaam is <strong>voor</strong> deze organisator die beginnende<br />
bandjes opzoekt en overhaalt om zich te presenteren zoals het zo duur mogelijk klinkt.( wil wel de naam noemen als men<br />
mij persoonlijk <strong>hier</strong><strong>voor</strong> benadert, ten slotte speel ik geen spelletje en wil open zijn daar waar het mogelijk is)<br />
Ik merk het nog, recentelijk zijn vrienden van mij benaderd en helaas trappen die erin terwijl de benaderde persoon reeds<br />
twee maal de ervaring negatief heeft gehad.<br />
Iedereen is vrij in zijn beslissing om er wel of niet te verschijnen.. Het ligt aan jouw zelfrespect als band.<br />
Ikzelf zou iedere muzikant willen adviseren om geen medewerking te verlenen aan deze organisatie nog met het spelen<br />
op zijn pasar <strong>voor</strong> een appel en nog geen ei, nog dat ik via mijn contacten zijn pasars bekend maak.
Nu komt er nog een andere factor bij en dat is namelijk dat deze organisator zo weinig mogelijk investeringen wil doen<br />
in de vorm van reclame en dus naar middelen zoekt om zijn reclame door anderen al dan niet gevraagd te laten<br />
verzorgen, zo maakt hij <strong>voor</strong> niets gebruik van welwillende sitehouder en dumpt zijn folder materialen ongevraagd bij<br />
evenementen organisatoren, of hij stuurt ze ongevraagd een hoeveelheid met de bedoeling om deze op hun feestjes uit te<br />
delen. Handig maar o zo ongemanierd, velen gooien die regelrecht de kliko in naar ik verneem en ook collega<br />
pasarorganisatoren die WEL in reclame investeren en er<strong>voor</strong> moeten betalen weigenen thans mee te werken aan deze<br />
oneerlijke vorm van profiteren.<br />
Dus nu de bronnen van profijt verdrogen probeert de man de muzikanten waar hij zelf zo min mogelijk <strong>voor</strong> overheeft te<br />
strikken om zijn reclame gratis en <strong>voor</strong> niets te verspreiden.<br />
Als muzikant heb ik er persoonlijk het volgende over te zeggen.<br />
Ik zou weigeren om eraan mee te werken.<br />
Allereerst is het de man zijn organisatie waar hij veel mee verdiend maar zo min mogelijk <strong>voor</strong> wil investeren.<br />
Tweede± Als je als muzikant op een goede manier en eerlijke manier bij hem wordt behandeld en benaderd zou ik<br />
zeggen, oké ik heb het er<strong>voor</strong> over. De praktijk laat echter anders zien<br />
Derde argument± Er zijn zovele pasarorganisatoren die investeren in reclame, zich uit de naad werken en het risico<br />
aangaan door te investeren dat het gewoon een hele oneerlijke manier zou zijn als muzikanten <strong>hier</strong>aan meewerken.<br />
Als muzikant behoor je jouw goede neutrale wil te tonen door ook respect te tonen naar zijn collegae en niet een<br />
werktuig te willen zijn <strong>voor</strong> deze goedkope actie ten nadele van de andere organisatoren.<br />
Met andere woorden, er zijn pasarorganisatoren die het verdienen om beschermd te worden tegen zulke oneerlijke<br />
concurrentie.<br />
Als je al van mensen gebruik wilt maken die je een dienst moeten verlenen om zelf kosten te besparen, laat het niet van<br />
een kant komen zou ik zeggen en stel er wat tegenover bij<strong>voor</strong>beeld een gratis entree bon, per e-mail verzending. Of doe<br />
er wat aan om de verdeling zo eerlijk mogelijk te maken.<br />
De slimme man heeft het door en is zijn concurrente pasarorganisatoren blijkbaar een stap <strong>voor</strong>, want als inderdaad<br />
zovele muzikanten gratis meewerken die geen enkel profijt van hem hebben, is dat een mooie manier om flinke kosten<br />
te besparen <strong>voor</strong> reclame die nu grootschalig wordt verspreid.<br />
Ik zou als band, of muzikant zich niet laten pakken en ook respect te tonen <strong>voor</strong> de andere pasarorganisatoren waar wij<br />
in principe meer waardering van krijgen en bovendien solidair ondersteund moeten worden in hun bezigheden. Waarom<br />
zouden wij een pasar man wel be<strong>voor</strong>delen en anderen niet?<br />
Zijn zij dan minder belangrijk <strong>voor</strong> ons als muzikant?<br />
Neen is mijn mening, alles goed en wel, maar als je een pasar wil opzetten heb je concurrenten die net zoveel recht<br />
hebben op hun succes en het is niet netjes om je op een goedkope manier te be<strong>voor</strong>delen ten opzichte van hen die WEL<br />
durven te investeren zoals een eerlijk en fatsoenlijke ondernemer het betaamt.<br />
En zeker niet via de muzikant die je nu een oneerlijke concurrentei laat plegen
Mijn vraag is ten slotte, is er iets met deze organisator aan de hand dat hij zulke<br />
praktijken op na houdt?<br />
Loopt het anders niet?<br />
Is er wat mis met de muzikanten die bij hem <strong>voor</strong> een appel en een ei moeten opdraven<br />
zogenaamd om bekendheid te verwerven? Ga dan liever met een organisator in zee die<br />
tenminste enige waardering toont in jouw kunnen en ga niet mee met de medewerker in<br />
zijn mooie <strong>voor</strong>stellingen. Zoveel krijg je er echt niet <strong>voor</strong> terug en jouw gratis optreden<br />
wordt echt niet zo gewaardeerd. Je bent slechts een werktuig en goedkope attractie en<br />
dat doe jij je zelf toch niet aan?<br />
Ik wil best een offer maken maar dan wel met respect behandeld worden en dat vindt je<br />
bij vele andere pasars wel. Kijk om je heen en vraag naar evaringen van collegae, je<br />
hoort dan genoeg om wijs van te worden.<br />
Ten slotte, heb respect <strong>voor</strong> die organisatoren die jouw muziek in stand willen houden<br />
door er wat <strong>voor</strong> over te hebben, namelijk investeringen.<br />
Albert van Prehn
Reacties<br />
Wauw! Wat leuk te vernemen dat Bob Lammers nog "in ons midden" verkeert!<br />
Ik heb vroeger - 1964 t/m 1966 (als ik me niet vergis over de periode) - als zgn bijverdienste<br />
samen met Bob en Ruud Westerkamp aan een benzinestation "gewerkt" aan de Groot Hertoginnelaan<br />
in Den Haag. Vreselijk veel gelachen! Twee grappenmakers bij uitstek!<br />
Omdat dat benzinestation werd opgeheven, ben ik het contact met Bob Lammers verloren, jammer. Ik heb nog wel<br />
contact, <strong>voor</strong> zover dit als contact mag worden gezien, met Ruud Westerkamp. Helaas lijdt deze zeer dierbare vriend<br />
aan<br />
de ziekte van Alzheimer.<br />
Hartelijke groet,<br />
John Pijloo [johnnyarrowoo@gmail.com]<br />
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------<br />
Uiteraard heb ik leesgierig als ik ben jullie zoveelste <strong>editie</strong> gelezen.<br />
2 Artikelen sprongen er het meest <strong>voor</strong> mij uit.<br />
Eerst: nog geen handjevol aanwezigen bij de uitvaart van de Hr. Wolf.<br />
Hoe eenzaam en alleen kan je zijn en waar waren de verzorgers/verzorgsters van het tehuis waar hij als laatste<br />
woonde, vraag ik mij af.<br />
Is dat omdat in deze jachtige maatschappij alleen nog maar wordt gedacht aan succes, roem, geld, macht?<br />
Dan lees ik het artikel van Drs. W.Brunings.<br />
Krabbend met mijn vinger achter mijn oor kwam ik niet tot een 'Eureka!„<br />
Maar als je mij vraagt wat succes is dan denk ik in eerste instantie aan sukses, wat klinkt als sukseks.<br />
Het draait toch bijna altijd om de ' fluit en de duit'.<br />
Bijna, want <strong>voor</strong> mij betekent succes: mijn doelstelling behalen, met of zonder tranen, zelfs zonder winstbejag.<br />
Vaak zelfs met ploeteren, tegen een Burn-out aan zittend. Tegen een bijna tot zelfmoord leidende depressie.<br />
Maar des te trotser als je kan zeggen dat je alles hebt getrotseerd en alleen hebt gedaan.<br />
Geluk is wat mij betreft een ' farce'. Geluk is maar betrekkelijk.<br />
Kortom Geluk is Gelul met een K.<br />
Vanwege genoeg commotie al; noem mij maar Miss Anoniem.
Ingezonden<br />
De "<strong>Indo</strong>"<br />
Verdreven van ons zonnig geboorteland<br />
Zijn we allen in Holland of Amerika gestrand<br />
Om elkaar te vinden in dat ene bloed<br />
De <strong>Indo</strong>, een Ardjoeno vol edele moed<br />
<strong>Indo</strong>, half Europees, half Aziaat<br />
<strong>Indo</strong>, wereldburger, apart. Gods eigen piraat<br />
<strong>Indo</strong>, bescheiden als een kembang Melati<br />
<strong>Indo</strong>, djahat als een piso blati<br />
<strong>Indo</strong>, scherp als een beling<br />
<strong>Indo</strong>, opschepper als Sri-goenting<br />
<strong>Indo</strong>, pienter-boesoek als de oeler welang<br />
<strong>Indo</strong>, gul en daarom altijd koerang oewang<br />
<strong>Indo</strong>, lenig als een monjèt<br />
<strong>Indo</strong>, indolent als een kamprèt<br />
<strong>Indo</strong>, wantrouwend als een matjan toetoel<br />
<strong>Indo</strong>, een wajang van Njai Loroh Kidoel<br />
<strong>Indo</strong>, mysterieus als de tropennacht<br />
<strong>Indo</strong>, een tempel van stille kracht<br />
<strong>Indo</strong>, snel gekwetst als poes koetjing<br />
<strong>Indo</strong>, strijdontwijkend als de bruine loewing<br />
<strong>Indo</strong>, lankmoedig als de perkoetoet<br />
<strong>Indo</strong>, goedlachs als si Gendoet<br />
<strong>Indo</strong>, schuw als een kadal<br />
<strong>Indo</strong>, sluw, vindt altijd wel een akal<br />
(akal boeloes wel te verstaan<br />
maar ….. als edele Nimrod staat hij bovenaan!!!)<br />
<strong>Indo</strong>, muzikaal als de tjoetjarawah
<strong>Indo</strong>, rijk als de padi op de sawah<br />
<strong>Indo</strong>, trots als de merak<strong>Indo</strong>, tevreden met pedoh en warme kerak<br />
<strong>Indo</strong>, rijstepikker als een glatik<br />
<strong>Indo</strong>, een bijzonder patroon van Djokja‟s batik<br />
<strong>Indo</strong>, nostalgie als de zang van een tonggèrèt<br />
<strong>Indo</strong>, gezellig dongèng als de djalak oerèn<br />
<strong>Indo</strong>, blij met kopi toebroek, slaapbroek en kebaja<br />
<strong>Indo</strong>, fantast, dromer, denker, geslepen boeaja<br />
<strong>Indo</strong>, een bamboe, een kali en een botol tjèbok<br />
<strong>Indo</strong>, stil geduldig, mediatief als een blèkok<br />
<strong>Indo</strong>, inventief als een manjar<br />
<strong>Indo</strong>, zwerver tussen Dublin en Kali Anjar<br />
<strong>Indo</strong>, kunstzinnig als de angrèk boelan<br />
<strong>Indo</strong>, een lied, een traan, een gamelan<br />
<strong>Indo</strong>, sterk als een karbouw<br />
<strong>Indo</strong>, door de eeuwen trouw<br />
<strong>Indo</strong>, niet meer vertrapt, vernederd als een semoet,<br />
Maar….. <strong>Indo</strong>, bewust een kleurrijk wezen van gemengd bloed<br />
<strong>Indo</strong>‟s in alle landen frank en vrij<br />
Besef dit alles, dat zijn wij!<br />
Laat ons verbinden, laat ons elkaar vinden<br />
In de oude traditionele geest<br />
Als leidmotief van een eeuwig feest<br />
Zoals de tjantjing door moeders handen geleid<br />
Figuren tekent op het ongerepte doek<br />
Zal onze toekomst worden <strong>voor</strong>bereid<br />
Als een vreugdevolle bladzijde in het Grote levensboek.<br />
De <strong>Indo</strong>
Redactie medewerkers :<br />
Drs. W. Brunings<br />
R. Simons<br />
Armand Filon<br />
R. Lubis<br />
<strong>Indo</strong> <strong>Privé</strong> steunpunt : Edu Schalk<br />
Directeur en supervisor: E. B. Chatelin<br />
<strong>Indo</strong> PRIVÉ<br />
tot ziens<br />
Heeft u nog interessante nieuwtjes die het waard zijn om gelezen te worden,<br />
stuur ze dan naar onze redactie.<br />
indoprive@gmail.com