Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
gen, maar ik was reeds verdwenen. Toch manifesteer<strong>de</strong> zich haar wil<br />
tot spreken in haar stoflichaam. Ik hoor<strong>de</strong> niets dan ‘hik, hik, hik’,<br />
maar ik alleen wist <strong>de</strong> betekenis daarvan. Dat gehik, zo zei haar zuster<br />
tegen mij, <strong>de</strong>ed zich gisteren verschei<strong>de</strong>ne malen voor; het is een<br />
vreemd, akelig geluid. Voor mij was het echter niet akelig, het was<br />
Jeannes verlangen om nog met mij en haar familiele<strong>de</strong>n te spreken.<br />
Wat een won<strong>de</strong>r, hoe dui<strong>de</strong>lijk manifesteer<strong>de</strong>n zich haar verlangens<br />
in het reeds half afgeleg<strong>de</strong> stofkleed. Haar stoflichaam weiger<strong>de</strong> evenwel;<br />
<strong>de</strong> geest had het voertuig van <strong>de</strong> stof niet meer in zijn macht.<br />
Hoe eenvoudig was dit probleem.<br />
Toen beleef<strong>de</strong> ik weer een an<strong>de</strong>r won<strong>de</strong>r. Mijn lei<strong>de</strong>r was on<strong>uit</strong>puttelijk.<br />
‘Kijk naar <strong>de</strong> klok’, hoor<strong>de</strong> ik Alcar zeggen.<br />
Ik <strong>de</strong>ed wat mijn lei<strong>de</strong>r wil<strong>de</strong> en zag dat <strong>de</strong> wijzers wer<strong>de</strong>n verlicht<br />
en begonnen te draaien. Het was een grote electrische klok, <strong>die</strong> recht<br />
voor mij aan <strong>de</strong> muur was opgehangen en waarvan <strong>de</strong> wijzers kwart<br />
voor twee aanwezen. Dat zag ik met mijn aardse ogen, daarna ging<br />
ik in hel<strong>de</strong>rzien<strong>de</strong> toestand waarnemen. Op mijn vraag in gedachten,<br />
wat dit te betekenen had, bleven <strong>de</strong> wijzers stilstaan.<br />
‘Jeanne gaat op het uur dat ik je zal aanwijzen over.’<br />
Dui<strong>de</strong>lijker had mijn lei<strong>de</strong>r niet kunnen spreken. De wijzers draai<strong>de</strong>n<br />
opnieuw en in een langzaam tempo voorwaarts. Op zeven uur<br />
gekomen bleven ze staan en toch was er nog beweging in. Kruipend<br />
ging het nu voor<strong>uit</strong> tot ze op kwart voor acht waren gekomen, toen<br />
loste zich alles voor mij op. Ik begreep en dankte <strong>uit</strong> het <strong>die</strong>pst van<br />
mijn ziel mijn lei<strong>de</strong>r voor alles wat ik had mogen ontvangen en beleven.<br />
God, mijn Va<strong>de</strong>r, bad ik in stilte, ik kan U voor dit alles niet<br />
genoeg danken, maar ik zal het aan <strong>de</strong> mensheid bekend maken. Dit<br />
is mijn dank, Va<strong>de</strong>r!<br />
Ik keek nog eenmaal naar Jeanne, nam afscheid van haar en ging<br />
naar b<strong>uit</strong>en. Haar zusters ston<strong>de</strong>n mij reeds op te wachten.<br />
‘Schrei niet’, zei ik hun, ‘zij is een geest van het licht.’<br />
Dat ik nog met haar had gesproken, wil<strong>de</strong> ik hun maar niet zeggen,<br />
ze zou<strong>de</strong>n het niet kunnen verwerken.<br />
‘U ziet dat zij gaat sterven’, vervolg<strong>de</strong> ik, ‘hier is niets meer aan te<br />
veran<strong>de</strong>ren. Ook zij wist dit reeds lang en ik dank God dat ik haar<br />
75