Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
hoofd gekregen. Is dat niet won<strong>de</strong>rlijk?’<br />
‘Je bent prachtig beschermd.’<br />
‘Nu weet ik ook wanneer <strong>die</strong> dingen tot mij <strong>terugkeer<strong>de</strong>n</strong>. Het was<br />
toen ik begon te sukkelen.’<br />
Heel goed, dacht ik, leed en smart, ziekte en an<strong>de</strong>re verschijnselen,<br />
<strong>die</strong> maken <strong>de</strong> mens gevoelig.<br />
‘Als ik zo na<strong>de</strong>nk, heb ik toch nog heel wat beleefd. Ik kon het dus<br />
horen, <strong>Jozef</strong>, omdat moe<strong>de</strong>r mij kon bereiken, an<strong>de</strong>rs had ik het<br />
schil<strong>de</strong>rij zeer zeker op mijn hoofd gekregen, nietwaar?’<br />
‘Ja, je was te bereiken. Je moe<strong>de</strong>r werkte op je in en dat is haar volkomen<br />
gelukt.’<br />
‘Je lijkt wel een wijsgeer, zoals je me alles <strong>uit</strong>legt.’<br />
‘En jij’, liet ik erop volgen, ‘bent een weetgier.’<br />
Jeanne lachte en ik maakte mij gereed om te vertrekken.<br />
‘Ga je heen, <strong>Jozef</strong>? HË, dan moet ik weer twee dagen wachten.’<br />
‘Ja, ik moet weg, er zijn nog meer mensen <strong>die</strong> mij nodig hebben.’<br />
Dit afscheid was moeilijk; ook Jeanne voel<strong>de</strong> het. Ze keek mij aan,<br />
maar zei niets, doch ik wist waaraan zij dacht, omdat ik haar aanvoel<strong>de</strong>.<br />
Geen woord werd er meer gesproken. Om haar heen lag <strong>de</strong> <strong>dood</strong>,<br />
waar zij op wachtte. Wij voel<strong>de</strong>n het bei<strong>de</strong>n.<br />
Toen ik <strong>de</strong> volgen<strong>de</strong> keer bij haar kwam, zag ik terstond dat haar<br />
ein<strong>de</strong> na<strong>de</strong>r<strong>de</strong>. Op haar gelaat lag <strong>de</strong> <strong>dood</strong>, haar vriend, <strong>die</strong> zij spoedig<br />
zou leren kennen. Geestelijk was zij zich bewust van alles en<br />
da<strong>de</strong>lijk begon zij weer vragen te stellen.<br />
‘We had<strong>de</strong>n het laatst over dromen, nietwaar? Ik zei, kort voordat<br />
je heenging, dat ik wist wanneer het bij mij was teruggekeerd. Weet<br />
je dat nog?’<br />
Ik maakte daar<strong>uit</strong> op dat zij dag in dag <strong>uit</strong> aan al <strong>die</strong> dingen lag te<br />
<strong>de</strong>nken en ik vroeg haar: ‘Wat wil je daarmee zeggen?’<br />
‘Ik wil weten hoe dat kan?’ Ze was zeer scherpzinnig in haar vragen,<br />
doch mijn lei<strong>de</strong>r zei haar niet meer te vermoeien en spoedig<br />
heen te gaan. Ze wist nu voldoen<strong>de</strong>!<br />
‘Nu, zeg je niets?’<br />
‘Je bent ongeduldig, Jeanne, ik moet eerst <strong>de</strong>nken.’ In waarheid was<br />
ik met mijn lei<strong>de</strong>r in contact, waarvan zij echter niets hoor<strong>de</strong> of zag.<br />
‘Dat je veel hebt gedroomd, komt omdat je ziek bent, dan wordt <strong>de</strong><br />
68