Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
zoveel van het leven na <strong>de</strong> <strong>dood</strong> en al was zij bereid om te sterven.<br />
Ik ging er dus niet op in en bleef in <strong>de</strong> richting kijken waar ik iets<br />
waarnam.<br />
Toen vroeg ze: ‘Zie je iets?’<br />
‘Ja’, zei ik, ‘ik zie een intelligentie, een vrouw. <strong>Zij</strong> is hier reeds<br />
geruime tijd en wacht om verbon<strong>de</strong>n te wor<strong>de</strong>n. Ik zag haar reeds<br />
toen je ging vertellen en ik geloof dat je haar zult kennen, want je<br />
lijkt op haar. Ik zal haar beschrijven.’<br />
Ik was nog niet gereed met al <strong>de</strong> bijzon<strong>de</strong>rhe<strong>de</strong>n van het wezen te<br />
vertellen dat ik waarnam, toen zij reeds <strong>uit</strong>riep: ‘Och, moe<strong>de</strong>rtje,<br />
bent u hier? Moe<strong>de</strong>rtje, bent u het werkelijk? Het kan niet an<strong>de</strong>rs,<br />
dat is mijn moe<strong>de</strong>r.’<br />
De verschijning toon<strong>de</strong> mij iets, waarop Jeanne tegelijkertijd zei:<br />
‘Hier, <strong>Jozef</strong>, kijk, hier heb ik het.’<br />
Ze toon<strong>de</strong> me een medaillon dat zij droeg en daarin was het portret<br />
van haar moe<strong>de</strong>r.<br />
‘Waar is ze, <strong>Jozef</strong>?’ Jeanne kreeg tranen in <strong>de</strong> ogen. ‘Ik voel moe<strong>de</strong>r,<br />
<strong>Jozef</strong>, ze is dicht bij mij. Kan dat? Zegt ze niets?’<br />
Ik zag dat <strong>de</strong> geest, <strong>die</strong> haar moe<strong>de</strong>r was, haar armen om haar heen<br />
sloeg en haar kind kuste.<br />
Toen ik dit waarnam, riep Jeanne plotseling <strong>uit</strong>: ‘Ik voel haar,<br />
<strong>Jozef</strong>, ik heb het gevoel dat zij haar armen om mij heen geslagen<br />
heeft, net zoals vroeger als ze mij een zoen gaf; op mijn wang voel ik<br />
het!’<br />
Ik beef<strong>de</strong> van ontroering. Jeanne was hel<strong>de</strong>rvoelend; nog een graad<br />
hoger en ze zou hel<strong>de</strong>rziend zijn. Maar ook <strong>de</strong>ze verbinding werd<br />
verbroken en er volg<strong>de</strong> nu een korte stilte. Jeanne voel<strong>de</strong> <strong>de</strong> stilte <strong>de</strong>s<br />
geestes, <strong>die</strong> in haar was gekomen door <strong>de</strong> komst van haar moe<strong>de</strong>r.<br />
Dit alles moest zij eerst verwerken, maar na een korte pauze zei ze<br />
heel onverwachts: ‘Weet je, <strong>Jozef</strong>, welk gevoel ik heb nu mijn moe<strong>de</strong>r<br />
en Greetje bij me komen?’<br />
‘Nee’, zei ik, maar ik voel<strong>de</strong> wat ze wil<strong>de</strong> zeggen.<br />
‘Dat ik spoedig vertrek... sterf’, liet ze erop volgen.<br />
Won<strong>de</strong>rlijk, dacht ik, en weer doorboor<strong>de</strong> ze mij met haar blik.<br />
Hoe juist waren haar woor<strong>de</strong>n. Toch weerstond ik haar blik en ging<br />
kalm ver<strong>de</strong>r. ‘Och, wat zal ik je daarvan zeggen, dat heeft niet altijd<br />
59