Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Een vriendin van mij is enige tijd gele<strong>de</strong>n gestorven. Het was zeer<br />
plotseling en ik schrok er dus hevig van, want enige dagen voordat zij<br />
overging, had ik nog met haar gesproken. Ze heette Greetje en was<br />
een groot artieste. Je kent haar als ik haar naam noem. Ze is verongelukt.<br />
Ik was van dit plotselinge overgaan vreselijk overstuur en<br />
schrei<strong>de</strong> dagen achtereen. Hoe dat zo kwam, daar kon ik niet achter<br />
komen. Ik was van een voortleven overtuigd; toch kon ik <strong>die</strong> droefheid<br />
niet van mij afschud<strong>de</strong>n. Meermalen had ik ook met haar over<br />
het spiritisme gesproken, want zij bezat een gave; ze zag vaak heel<br />
dui<strong>de</strong>lijk, al wil<strong>de</strong> ze er niets van weten, ook omdat het leven haar te<br />
veel in beslag nam. Die droefheid duur<strong>de</strong> geruime tijd. Soms was het<br />
iets gemakkelijker voor mij, maar dan ineens kwam dat leed weer in<br />
hevigheid opzetten. Ik bad veel voor Greetje, maar ook dat hielp me<br />
niet. Zie je haar niet?’ on<strong>de</strong>rbrak Jeanne zichzelf, ‘ik heb vaak het<br />
gevoel dat ze hier is.’<br />
‘Nee, ik zie haar niet, maar ik zie iemand an<strong>de</strong>rs, waarover ik je<br />
straks zal vertellen.’<br />
<strong>Zij</strong> vervolg<strong>de</strong>: ‘Op een nacht zag ik Greetje en ik schrok er geweldig<br />
van. Het was precies vier uur in <strong>de</strong> morgen toen ik klaarwakker<br />
werd. Ik dacht bij mezelf, wat is dat, hoe kom ik zo klaarwakker? Het<br />
was iets ongewoons, wat ik dui<strong>de</strong>lijk voel<strong>de</strong>. Toen ik zo lag te <strong>de</strong>nken,<br />
zag ik haar voor mij staan. Daar stond ze, <strong>Jozef</strong>’, en ze wees mij<br />
<strong>de</strong> plaats aan, waar ze <strong>de</strong> verschijning had waargenomen. ‘Vlak voor<br />
mijn bed! Verschrikkelijk, dacht ik en riep om hulp. Mijn zuster, <strong>die</strong><br />
hiernaast slaapt, kwam op mijn hulpgeroep aansnellen en vroeg wat<br />
mij hin<strong>de</strong>r<strong>de</strong>. ‘Wat heb je’, zei ze, ‘je ziet zo wit?’ Ik beef<strong>de</strong> over mijn<br />
gehele lichaam. Toen ik wat kalmer was gewor<strong>de</strong>n, vertel<strong>de</strong> ik haar<br />
wat ik had gezien. Weet je hoe zij erover dacht? ‘Och kind’, zei ze, ‘je<br />
verbeeldt je maar wat, ga maar gerust slapen, ik zal je toe<strong>de</strong>kken.’<br />
Maar ik liet mij wat ik had gezien zo niet afhandig maken. ‘Ik heb<br />
niet gedroomd’, zei ik, ‘ik was klaarwakker, ik ben nog nooit zo wakker<br />
geweest. Daar stond ze!’ Maar mijn zuster keek mij aan alsof ik<br />
zelf Greetje was. Ik wil<strong>de</strong> haar echter niet angstig maken en zei niets<br />
meer. Maar van slapen, meen<strong>de</strong> ik, zal nu wel niet veel meer komen,<br />
want ik dacht voortdurend aan haar. Toch moet ik weer in slaap zijn<br />
gevallen, want weer werd ik plotseling wakker. Da<strong>de</strong>lijk dacht ik aan<br />
54