Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
HOOFDSTUK II<br />
Er is geen <strong>dood</strong>, er is slechts leven<br />
OP zekere dag ontving ik bezoek van een patiënte, <strong>die</strong> mij<br />
vroeg of ik een diagnose wil<strong>de</strong> stellen. De diagnose, welke<br />
ik door mijn lei<strong>de</strong>r Alcar mocht stellen, hield in: ‘Niets aan<br />
te doen, maar je kunt haar verlichten.’<br />
Hoe moet ik haar dit zeggen, dacht ik; doch terwijl ik nog daarover<br />
nadacht, viel ze mij in <strong>de</strong> re<strong>de</strong> en zei: ‘Ik weet wat u mij zult zeggen.’<br />
Ik keek haar aan en dacht: Kent zij dan haar toestand?<br />
‘De doktoren’, zei zij, ‘hebben mij opgegeven, meer hoef ik u niet<br />
te zeggen.’<br />
Het was overweldigend; zoveel moed om voor hun ziekten <strong>uit</strong> te<br />
komen en dit lot te aanvaar<strong>de</strong>n, zag men weinig bij mensen. Dit vereiste<br />
kracht en persoonlijkheid.<br />
Daarna vroeg zij mij: ‘Maar u kunt mij toch wel wat verlichten?’<br />
Ik vroeg mij af of ze hel<strong>de</strong>rziend en hel<strong>de</strong>rhorend zou zijn, daar zij<br />
zo nauwkeurig mijn gedachten en diagnose had overgenomen. <strong>Zij</strong><br />
was zeker sensitief en <strong>uit</strong>erst gevoelig.<br />
Ik antwoord<strong>de</strong>: ‘Ik kan u niet terugbrengen in uw vorige toestand,<br />
maar het zal u zeer zeker verlichten.’<br />
De dame stel<strong>de</strong> zich on<strong>de</strong>r mijn behan<strong>de</strong>ling, maar na twee maan<strong>de</strong>n<br />
moest ik haar reeds thuis behan<strong>de</strong>len, daar het voor haar te vermoeiend<br />
werd zich naar mij te begeven. Haar ziekte vererger<strong>de</strong> zien<strong>de</strong>rogen.<br />
Ik vertel<strong>de</strong> haar dat mijn eerste boek zou <strong>uit</strong>komen en zij<br />
was <strong>de</strong> eerste <strong>die</strong> het bestel<strong>de</strong>.<br />
Maar hoe verwon<strong>de</strong>rd was ik toen mijn lei<strong>de</strong>r op hetzelf<strong>de</strong> ogenblik<br />
zei: ‘<strong>Zij</strong> zal het niet meer lezen!’ Kort maar krachtig waren zijn<br />
woor<strong>de</strong>n.<br />
Niet meer lezen, dacht ik, dan gaat zij dus spoedig over, want over<br />
twee maan<strong>de</strong>n zou mijn boek reeds verschijnen. Dit was een zeer<br />
merkwaardig bericht; het betrof <strong>de</strong> <strong>dood</strong> van mijn patiënte, waarmee<br />
ik zulke goe<strong>de</strong> vrien<strong>de</strong>n was gewor<strong>de</strong>n. Ik twijfel<strong>de</strong> echter geen ogenblik<br />
aan hetgeen mijn lei<strong>de</strong>r mij had verteld, maar met haar sprak ik<br />
46