Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
‘Zult ge me helpen, <strong>Jozef</strong>?’ vroeg hij weer heel onverwachts. ‘Ik ga.’<br />
Toen ik hem aan keek, beef<strong>de</strong> ik. Het tril<strong>de</strong> in mij en ik voel<strong>de</strong> een<br />
groot geluk.<br />
‘Maar natuurlijk’, zei ik en zag dat hij weer schrei<strong>de</strong>.<br />
Hij voel<strong>de</strong> mij en sprak: ‘Niet omdat ik ga, <strong>Jozef</strong>, daarom niet,<br />
<strong>de</strong>nk dat niet.’<br />
Ik begreep en voel<strong>de</strong> waarom hij zijn tranen liet vloeien. Hij dacht<br />
aan al zijn kin<strong>de</strong>ren. Daarvan te moeten schei<strong>de</strong>n was voor hem<br />
moeilijk. Ze zou<strong>de</strong>n hem niet kunnen missen, want ze kon<strong>de</strong>n niet<br />
meer binnentre<strong>de</strong>n en een geopen<strong>de</strong> woning terugvin<strong>de</strong>n waarin zij<br />
zich kon<strong>de</strong>n verwarmen. O, het was zo gemakkelijk niet!<br />
Weer sprak hij en gaf mij antwoord op mijn innerlijke gedachten.<br />
Won<strong>de</strong>rlijk was het.<br />
‘Daarvan te schei<strong>de</strong>n is moeilijk.’<br />
Zuiver had hij mij aangevoeld en alles weer overgenomen. Het<br />
waren voor mij bewijzen dat er een an<strong>de</strong>re kracht in hem werkte.<br />
Het waren bewijzen dat hij een grote lief<strong>de</strong> bezat en dat hij geestelijke<br />
krachten en waarhe<strong>de</strong>n kon opvangen doordat hij reeds in <strong>de</strong> geest<br />
was verbon<strong>de</strong>n. Zoiets schoons zag en beleef<strong>de</strong> men niet vaak aan een<br />
sterfbed. Dit was wel een zeer bijzon<strong>de</strong>r overgaan, een voorberei<strong>de</strong>n<br />
op <strong>de</strong> eeuwige wereld. Niet alleen dat hij zijn overgaan voel<strong>de</strong>, maar<br />
hij ken<strong>de</strong> reeds <strong>de</strong> geestelijke taal <strong>die</strong> men daar sprak. Hij bezat reeds<br />
het vermogen om van <strong>de</strong> ene mens in <strong>de</strong> an<strong>de</strong>re over te gaan en toch<br />
leef<strong>de</strong> hij nog op aar<strong>de</strong>. Het was groots wat ik daar in dat ogenblik<br />
beleef<strong>de</strong>.<br />
‘Nu moet ge gaan, <strong>Jozef</strong>.’<br />
Ik nam afscheid. Nog geen half uur was er voorbijgegaan en hoeveel<br />
had ik niet beleefd.<br />
On<strong>de</strong>r het naar huis gaan dacht ik aan al <strong>de</strong>ze dingen. Hoe schoon<br />
was <strong>de</strong>ze morgen geweest. Hoe groot om zo overtuigend dit leven<br />
vaarwel te zeggen. Heerlijk was het ook om op <strong>de</strong>ze wijze sterven<strong>de</strong>n<br />
te mogen helpen. Ik had er reeds velen zien overgaan, maar niet één<br />
zoals hij. De één was angstig, an<strong>de</strong>ren namen krachtig voedsel tot<br />
zich, omdat zij niet wil<strong>de</strong>n sterven. Maar wanneer <strong>de</strong> <strong>dood</strong> zich<br />
meld<strong>de</strong>, kon geen geleer<strong>de</strong> meer helpen en ook geestelijke krachten<br />
kon<strong>de</strong>n geen veran<strong>de</strong>ring brengen. Daaraan kon niemand ontko-<br />
26