Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
‘Ja’, zei <strong>de</strong> stem, ‘help mij.’<br />
Ik wrong mij door een spleet en in een hoek van het hol zag ik een<br />
mens. Hij lag daar ineengehurkt.<br />
Ik waag<strong>de</strong> het om iets dichterbij te komen en vroeg opnieuw: ‘Kan<br />
ik u helpen? Wilt u geholpen wor<strong>de</strong>n?’<br />
‘Ja, ik wil hier weg, o, laat mij niet alleen.’<br />
Ik schrok geweldig; eens had ook ik <strong>de</strong>ze woor<strong>de</strong>n <strong>uit</strong>geroepen.<br />
Dat ‘laat mij niet alleen’, ken<strong>de</strong> ik, het striem<strong>de</strong> mijn ziel. Hem zou<br />
ik helpen. Hoe afschuwelijk zag dit wezen er <strong>uit</strong>.<br />
‘Doe mij geen kwaad’, sprak het.<br />
‘Nee’, zei ik, ‘ik doe u geen kwaad, ik zal u helpen.’<br />
Ik zou snel moeten han<strong>de</strong>len, hoe eer<strong>de</strong>r ik hier met hem vandaan<br />
was, hoe beter voor ons bei<strong>de</strong>n. Het was een ou<strong>de</strong> man en ik was zeer<br />
gelukkig dat ik had geluisterd en hem kon helpen. Ik trok hem op<br />
een voor<strong>uit</strong>stekend punt, zodat ik hem op mijn rug kon nemen, want<br />
hij kon blijkbaar staan noch lopen. <strong>Zij</strong>n benen waren verlamd en<br />
slinger<strong>de</strong>n aan zijn lijf. Aan <strong>de</strong> an<strong>de</strong>re kant van <strong>de</strong> spleet kon ik met<br />
hem verdwijnen en spoedig was ik op weg.<br />
Maar nu stond ik voor een groot probleem. Hoe zou ik <strong>de</strong> verbindingssfeer<br />
kunnen vin<strong>de</strong>n? Ik peins<strong>de</strong> en peins<strong>de</strong>, maar wist niet wat<br />
ik moest doen. Ik vroeg hem rustig te blijven en concentreer<strong>de</strong> mij,<br />
en werkelijk, ik voel<strong>de</strong> mij lichter wor<strong>de</strong>n. Dat lichter wor<strong>de</strong>n beteken<strong>de</strong><br />
dat ik <strong>uit</strong> <strong>die</strong> afschuwelijke invloed was getre<strong>de</strong>n en in een<br />
an<strong>de</strong>re toestand was overgegaan. Mijn eigen lichaam ging veran<strong>de</strong>ren<br />
en ik voel<strong>de</strong> daardoor dat ik op <strong>de</strong> goe<strong>de</strong> weg was. Ja, ik voel<strong>de</strong> het,<br />
ik had <strong>de</strong> goe<strong>de</strong> weg gevon<strong>de</strong>n. Toch was het niet gemakkelijk om<br />
voor<strong>uit</strong> te komen; iets hield mij tegen, maar ik wist niet wat. Toch<br />
wil<strong>de</strong> ik ver<strong>de</strong>r, <strong>uit</strong> <strong>die</strong> hel van ellen<strong>de</strong>. Ein<strong>de</strong>lijk ging het wat gemakkelijker,<br />
en toen ik er zeker van was <strong>de</strong> duisternis te hebben verlaten,<br />
rustte ik wat <strong>uit</strong>. Ik zette hem voorzichtig op <strong>de</strong> grond en bekeek<br />
hem eens goed. Hoe zag <strong>die</strong> arme kerel er <strong>uit</strong>. Welk kwaad had hij<br />
misdreven?<br />
‘Hoe ben je daar gekomen?’ vroeg ik hem.<br />
Maar hij ging op mijn vraag niet in en vroeg: ‘Waar zijn we hier;<br />
waar brengt u mij naartoe?’<br />
‘O, maak u nergens ongerust over, er zal u geen kwaad meer<br />
219