Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
mij alles eigen. Maan<strong>de</strong>n gingen ermee heen, maar toen ik ein<strong>de</strong>lijk<br />
gereed was, was <strong>de</strong> tijd aangebroken om in <strong>de</strong> duisternis af te dalen.<br />
Nu was ik voorbereid, <strong>Jozef</strong>; eerst door <strong>de</strong> school, daarna door het<br />
leven op aar<strong>de</strong>, en toen ik alles tot in het <strong>die</strong>pst van mijn ziel doorleefd<br />
had, was ik ein<strong>de</strong>lijk gereed om voor an<strong>de</strong>ren en aan mijzelf te<br />
gaan werken. Ook had ik in <strong>die</strong> tijd gesprekken gevoerd met <strong>de</strong> mensen<br />
<strong>die</strong> ik ontmoette; nu zou<strong>de</strong>n zij mij niet meer kunnen beïnvloe<strong>de</strong>n<br />
want ik stond nu vast op <strong>de</strong> geestelijke weg. Het was in mij gaan<br />
dooien; ik had mijzelf leren kennen.<br />
Aan <strong>de</strong> vele mensen waarmee ik een gesprek aanknoopte, vertel<strong>de</strong><br />
ik van hetgeen ik had mogen beleven. Stel je voor dat ook zij mij <strong>uit</strong>lachten<br />
en het niet wil<strong>de</strong>n of kon<strong>de</strong>n aanvaar<strong>de</strong>n. Dat waren <strong>de</strong><br />
levend do<strong>de</strong>n; zij had<strong>de</strong>n dat reeds meermalen gehoord, maar zij<br />
geloof<strong>de</strong>n het niet. Het waren mensen <strong>die</strong> voorlopig nog niet zou<strong>de</strong>n<br />
ontwaken. Nu zag ik door hen heen en ken<strong>de</strong> hun afstemming. <strong>Zij</strong><br />
noem<strong>de</strong>n mij <strong>de</strong> pastoor omdat ik nog steeds in het zwart gekleed<br />
was. Ook hier weet men gekheid te maken en te spotten. Maar je<br />
voelt wel dat zij zichzelf bespotten. Ik liet hen rustig lachen; zij zou<strong>de</strong>n<br />
voorlopig blijven lachen. <strong>Zij</strong> verkeer<strong>de</strong>n reeds jaren in <strong>de</strong>ze weinig<br />
gevor<strong>de</strong>r<strong>de</strong> toestand.<br />
Naar <strong>de</strong> hel.<br />
De broe<strong>de</strong>r kwam mij halen nadat ik hem had meege<strong>de</strong>eld dat ik<br />
gereed was. Uit mijn sfeer daal<strong>de</strong>n er hon<strong>de</strong>r<strong>de</strong>n af en ik zou hen aan<br />
<strong>de</strong> grens van <strong>de</strong> donkere gebie<strong>de</strong>n ontmoeten. Mijn eigen leermeester<br />
begeleid<strong>de</strong> mij daarheen en hij zou van<strong>uit</strong> zijn eigen sfeer op mij<br />
inwerken en mij helpen. Ik wist nu dat dit mogelijk was, want ik had<br />
het geleerd. Het ogenblik van schei<strong>de</strong>n zal ik echter nooit vergeten.<br />
Toen hij mij in <strong>de</strong> ogen keek en daarin al zijn grote lief<strong>de</strong> leg<strong>de</strong> zodat<br />
mijn ziel overvol was van <strong>die</strong> ontzaglijke kracht, toen zonk ik<br />
opnieuw op <strong>de</strong> knieën en dankte hem voor alles. Maar hij wil<strong>de</strong> geen<br />
dank; nooit wil hier een mens <strong>die</strong> voor an<strong>de</strong>ren werkt van dank<br />
weten. Daar ging hij terug, mijn leermeester, om een an<strong>de</strong>r mens te<br />
helpen.<br />
Bij een kleine colonne werd ik inge<strong>de</strong>eld. Eerst moesten wij enige<br />
206