Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
zo lang duurt. Deze ziekte kon slepend zijn. Al zijn vrien<strong>de</strong>n en<br />
gelief<strong>de</strong>n von<strong>de</strong>n het jammer en dachten dat wanneer ik niet was<br />
opgehou<strong>de</strong>n, het niet zover zou zijn gekomen. Maar ik wist beter.<br />
Op een woensdagmorgen ging ik hem bezoeken. Toen ik zijn<br />
kamer binnenkwam, straal<strong>de</strong> hij van geluk en was verheugd mij weer<br />
te zien. Hij vatte mijn bei<strong>de</strong> han<strong>de</strong>n, keek mij aan en zei: ‘Mijn <strong>Jozef</strong>!<br />
Hoe heb ik naar je verlangd.’<br />
Ik voel<strong>de</strong> zijn grote lief<strong>de</strong> voor mij, wat mij zeer gelukkig maakte<br />
en het was alsof hij mij niet meer wil<strong>de</strong> loslaten.<br />
‘Gelukkig dat ge er bent. Boeken <strong>uit</strong>, <strong>Jozef</strong>!’<br />
Ik beef<strong>de</strong>; wat zou hij mij zeggen?<br />
‘Prachtig! Prachtig!’<br />
Hij sloot zijn ogen, geen woord kwam er meer over zijn lippen. Hij<br />
lag daar stil terneer en dacht schijnbaar na. Ik voel<strong>de</strong> op dit ogenblik<br />
<strong>de</strong> stilte <strong>de</strong>s geestes, <strong>die</strong> van hem in mij kwam en ook ik werd stil.<br />
Dicht naast zijn bed nam ik plaats en bei<strong>de</strong>n waren wij in gedachten<br />
ver<strong>die</strong>pt. Ik dacht aan zijn grote vriendschap en lief<strong>de</strong> <strong>die</strong> hij voor<br />
mij voel<strong>de</strong>. Gaarne aanvaard<strong>de</strong> ik zijn reine lief<strong>de</strong> en was er zeer<br />
dankbaar voor. Hoe kort ken<strong>de</strong> ik <strong>de</strong>ze mens en toch was het alsof er<br />
vele jaren waren voorbijgegaan. Ik bad voor hem en ging tot <strong>de</strong><br />
behan<strong>de</strong>ling over. Naast mij zag ik mijn lieve lei<strong>de</strong>r, <strong>de</strong> geest van lief<strong>de</strong>,<br />
<strong>die</strong> mij met <strong>de</strong> zieke had verbon<strong>de</strong>n. Thans waren wij één en ik<br />
wachtte af wat mijn lei<strong>de</strong>r te zeggen zou hebben, daar ik zag dat hij<br />
<strong>de</strong> zieke on<strong>de</strong>rzocht. Lang hoef<strong>de</strong> ik niet te wachten en toen ik met<br />
Alcar verbinding kreeg, hoor<strong>de</strong> ik hem zeggen: ‘Hier is geen hulp<br />
mogelijk, weldra zal hij overgaan. Ik zal je daarvan bewijzen geven,<br />
wacht maar geduldig af.’<br />
Ik sid<strong>de</strong>r<strong>de</strong>. Wat nu? Ik vroeg aan God, of hij zon<strong>de</strong>r pijnen dit<br />
leven zou mogen verlaten. Meer durf<strong>de</strong> ik niet te vragen, men kon<br />
hem niets meer geven. Licht zou hij in het leven na <strong>de</strong> <strong>dood</strong> bezitten<br />
en licht beteken<strong>de</strong> geluk. De man wiens han<strong>de</strong>n ik drukte, had een<br />
schoon leven volbracht en was bereid te sterven.<br />
Met zijn ogen nog steeds gesloten en zijn han<strong>de</strong>n gevouwen, zei hij<br />
na een lange stilte: ‘Prachtig, <strong>Jozef</strong>, mooi voor <strong>de</strong> mensen, maar weinigen<br />
zullen het geloven. Moeilijk, zeer moeilijk is dit alles te aanvaar<strong>de</strong>n.<br />
Grote lief<strong>de</strong>, Alcar.’<br />
20