Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
va<strong>de</strong>r, ik heb zoveel over u horen vertellen.’<br />
‘Toen je nog klein was, kwam ik reeds weer van tijd tot tijd op aar<strong>de</strong>.<br />
Ik zal je iets van mijn leven vertellen; kom hier naast mij zitten.’<br />
Wij namen in een hoek van <strong>de</strong> kamer plaats, ook mijn leermeester,<br />
en nu vertel<strong>de</strong> grootva<strong>de</strong>r van zijn leven. O, wat een schoon ogenblik<br />
was dat! Hij vertel<strong>de</strong> van zijn leven op aar<strong>de</strong> en van zijn overgaan tot<br />
aan dit weerzien. Hoe groots was toch alles. Tevens open<strong>de</strong> het mijn<br />
ogen. Hij leef<strong>de</strong> in <strong>de</strong> twee<strong>de</strong> sfeer en was een gelukkige geest. Hij<br />
waakte over haar, zijn kind, over mijn moe<strong>de</strong>r.<br />
Is het niet won<strong>de</strong>rlijk, <strong>Jozef</strong>? Zal <strong>de</strong> mens dit ooit kunnen begrijpen?<br />
Ik vertel je <strong>de</strong> heilige waarheid, <strong>Jozef</strong>, ik mocht dit alles beleven.<br />
Dit moet men beleven om het won<strong>de</strong>rlijke te kunnen aanvoelen en<br />
eerst dan dankt <strong>de</strong> mens zijn Va<strong>de</strong>r, zijn God.<br />
Hoe groot was thans mijn geluk. Lang waren wij bijeen, maar wij<br />
zou<strong>de</strong>n hier niet kunnen blijven.<br />
‘Volg je lei<strong>de</strong>r, doe wat hij zal zeggen, Gerhard’, zei grootva<strong>de</strong>r.<br />
‘Werk aan jezelf, ik zorg en waak over hen allen!’<br />
‘Dat is een grote troost’, zei ik, ‘nu kan ik met een gerust hart aan<br />
mijzelf werken.’<br />
‘Wij zullen elkaar terugzien; ik zal mijn kin<strong>de</strong>ren helpen, zo ook<br />
jouw vrouw en kind.’<br />
‘Weet u waar zij zijn?’<br />
‘Hiernaast, volg mij. Vergeet niet dat zij slapen en <strong>die</strong> rust nodig<br />
hebben. Zul je hen in stilte na<strong>de</strong>ren?’<br />
‘In rust, grootva<strong>de</strong>r, in rust.’<br />
Hij geleid<strong>de</strong> mij naar hen <strong>die</strong> mij toebehoor<strong>de</strong>n. Daar lag mijn lief<br />
kind en aan <strong>de</strong> an<strong>de</strong>re zij<strong>de</strong> haar moe<strong>de</strong>r, mijn vrouw. <strong>Zij</strong> droom<strong>de</strong><br />
van een weerzien, maar dat ik hier stond en zo dichtbij was, haar aandachtig<br />
bekeek en haar droom volg<strong>de</strong>, nee, dat zou zij niet kunnen<br />
aanvaar<strong>de</strong>n. Dat was te <strong>die</strong>p voor haar eenvoudig gemoed. Maar<br />
eens, eens zou<strong>de</strong>n ook haar ogen wor<strong>de</strong>n geopend. Nee, zij kon niet<br />
slecht van mij <strong>de</strong>nken; in haar lag lief<strong>de</strong>, lief<strong>de</strong> voor mij, en ik moest<br />
<strong>de</strong>nken aan mijn eigen, mij opgeleg<strong>de</strong>, droom. Nu zou ik haar kunnen<br />
laten dromen en ik voel<strong>de</strong> hoe ik haar zou kunnen bereiken.<br />
Zo liet men <strong>de</strong> mens dromen. Dromen <strong>die</strong> hun <strong>uit</strong> <strong>de</strong> geest wor<strong>de</strong>n<br />
gegeven. Dromen <strong>die</strong> voorspellingen zijn, dromen van lief<strong>de</strong> en<br />
172