Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
ste maal op aar<strong>de</strong> terugkeert zal beleven. Het ontroer<strong>de</strong> mij <strong>die</strong>p;<br />
ie<strong>de</strong>r zou daarvan on<strong>de</strong>r <strong>de</strong> indruk komen.<br />
Ik zag dat wij in een buurt waren gekomen <strong>die</strong> ik ken<strong>de</strong>. Daar zag<br />
ik mijn eigen straat voor mij. Ik wil<strong>de</strong> als een wervelwind naar mijn<br />
woning vliegen, maar ik voel<strong>de</strong> dat ik werd tegengehou<strong>de</strong>n.<br />
De broe<strong>de</strong>r keek mij aan en zei: ‘Wat hebben wij afgesproken?<br />
Rustig te zijn en u in alles te beheersen. Denk eraan, Gerhard, gij zult<br />
vreem<strong>de</strong> dingen zien.’<br />
Maar toen ik een eind in <strong>de</strong> mij zo beken<strong>de</strong> straat was, rukte ik mij<br />
van <strong>de</strong> band <strong>die</strong> mij vasthield los en vloog naar mijn woning, waar ik<br />
was gestorven. Ik greep <strong>de</strong> bel, maar voel<strong>de</strong> dat ik <strong>de</strong> kracht niet bezat<br />
om <strong>de</strong>ze over te halen. Wat beteken<strong>de</strong> dat nu weer? Weer wil<strong>de</strong> ik<br />
bellen en toen ik eens goed op mijn han<strong>de</strong>lingen lette, zag ik dat ik<br />
door <strong>de</strong> bel heen ging.<br />
De broe<strong>de</strong>r, <strong>die</strong> intussen bij mij was gekomen, keek mij aan en zei:<br />
‘Op <strong>de</strong>ze wijze zult gij nooit binnenkomen. Ik zal dit raadsel voor u<br />
oplossen. Waarom zo’n haast? U leeft immers in <strong>de</strong> eeuwigheid.<br />
Waar is uw zelfbeheersing?’<br />
Ik sloeg mijn ogen neer en voel<strong>de</strong> dat ik nu reeds mijzelf weer had<br />
vergeten. Hoe moeilijk was het om daar steeds aan te moeten <strong>de</strong>nken.<br />
‘Kom, wij gaan binnen.’<br />
De broe<strong>de</strong>r liep voor mij <strong>uit</strong> en trad door <strong>de</strong> <strong>de</strong>ur binnen.<br />
‘Voor ons hoeft men niet open te doen; wij zijn geesten, Gerhard;<br />
en het stoflichaam hebben wij afgelegd. Kom, volg mij.’<br />
Weer zag ik een won<strong>de</strong>r voltrekken; wie zou daar nu aan <strong>de</strong>nken?<br />
Ik ken<strong>de</strong> immers al <strong>die</strong> geestelijke wetten en mogelijkhe<strong>de</strong>n nog niet.<br />
Spoedig waren wij boven. Ik voel<strong>de</strong> mijn hart hevig kloppen, want<br />
nu zou ik mijn kind en mijn vrouw zien. Daar stond ik, in mijn eigen<br />
huis, hier was ik gestorven en hier was alles wat ik had achtergelaten.<br />
Zou ik hen zien en leef<strong>de</strong>n zij hier nog? Nu hoor<strong>de</strong> ik praten. Ik riep<br />
mijn vrouw en wachtte op antwoord. Maar ik hoor<strong>de</strong> niets. Toen<br />
ren<strong>de</strong> ik naar <strong>de</strong> woonkamer; daar hoor<strong>de</strong> ik praten. Er werd over<br />
huiselijke dingen gesproken, ik hoor<strong>de</strong> het dui<strong>de</strong>lijk. Weer riep ik,<br />
maar kreeg geen antwoord. De stemmen kwamen mij echter niet<br />
bekend voor. Bij het raam meen<strong>de</strong> ik een schim te zien. Nog eenmaal<br />
probeer<strong>de</strong> ik mijn vrouw te roepen, maar weer zon<strong>de</strong>r gevolg.<br />
163