Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
lijk, en omdat ik onnatuurlijk was, spotte ik met mijn eigen leven,<br />
vervloekte mijzelf en sloot mij af, zodat ik blind, geestelijk blind was<br />
en geen <strong>uit</strong>gang zag of kon vin<strong>de</strong>n.<br />
Om mij heen was het mistig en in mij brand<strong>de</strong> geen licht; ik was<br />
nog wel ver van <strong>die</strong> hoge afstemming verwij<strong>de</strong>rd. Ik zag mijzelf in<br />
een doolhof van menselijke ontwikkeling geplaatst. Ik moest een <strong>uit</strong>gang<br />
zien te vin<strong>de</strong>n, maar hoe? Ik was <strong>dood</strong> en toch in leven. Ik leef<strong>de</strong>,<br />
maar was een leven<strong>de</strong> do<strong>de</strong>!<br />
Zeer stellig voel<strong>de</strong> ik dat het niet aanvaar<strong>de</strong>n van alles wat mij was<br />
meege<strong>de</strong>eld mij noodlottig zou wor<strong>de</strong>n. Het was alsof ik voor een<br />
hoge berg stond en daar overheen moest om aan <strong>de</strong> an<strong>de</strong>re zij<strong>de</strong> het<br />
licht te zien. Dan eerst zou ik het leven in al zijn schoonheid en<br />
mogelijkhe<strong>de</strong>n zien. De broe<strong>de</strong>r bezat <strong>de</strong> kunst om in mij af te dalen<br />
en dat afdalen wil<strong>de</strong> ik leren en nog vele an<strong>de</strong>re dingen meer. Dat<br />
was het bezit, zo dacht ik, waarop hij doel<strong>de</strong>. Hij zou mij helpen om<br />
mijn weg <strong>uit</strong> al <strong>die</strong> onnatuurlijke wegen te vin<strong>de</strong>n. De weg <strong>die</strong> ik op<br />
aar<strong>de</strong> bewan<strong>de</strong>l<strong>de</strong> was <strong>de</strong> verkeer<strong>de</strong>. In <strong>de</strong> broe<strong>de</strong>r zag ik het licht<br />
waarmee ik in <strong>de</strong>ze duisternis mijn pad kon verlichten. Maar ik<br />
moest hem volgen en dat wil<strong>de</strong> ik, maar ik voel<strong>de</strong> tevens dat ik het<br />
nog niet kon. Hoe ik ook dacht en mij inspan<strong>de</strong>, ik kon geen van zijn<br />
<strong>uit</strong>leggingen en verklaringen vasthou<strong>de</strong>n, zodat ik in <strong>de</strong> vreselijkste<br />
veron<strong>de</strong>rstellingen verviel, waarna ik het geheel opgaf. Erg vreemd<br />
was <strong>de</strong> broe<strong>de</strong>r, zoals hij zichzelf noem<strong>de</strong>. Maar om en in hem lag<br />
een kracht, zo natuurlijk, als ik nog nooit had gekend. Mijn gedachte<br />
dat hij een waanzinnige was, moest ik terugnemen.<br />
Kwam hij maar weer bij mij, want ik zou <strong>die</strong> onbeken<strong>de</strong> grootheid<br />
voor niets willen missen. Ik had hulp nodig, veel, heel veel hulp.<br />
Ik dacht aan hem en aan <strong>de</strong> woor<strong>de</strong>n <strong>die</strong> hij tot mij had gesproken,<br />
maar begreep er niets meer van.<br />
Terwijl ik zo aan hem lag te <strong>de</strong>nken ging plotseling <strong>de</strong> <strong>de</strong>ur open<br />
en trad hij binnen. Nu zag ik <strong>de</strong> <strong>de</strong>ur. Zou ze open blijven? Ik schrok<br />
omdat hij weer zo plotseling voor mij stond.<br />
‘Hebt u mij geroepen?’<br />
‘Dat weet ik niet’, zei ik, ‘ik dacht aan u.’<br />
‘Zo te <strong>de</strong>nken doet u met mij reeds verbin<strong>de</strong>n. Hoe maakt u het?<br />
Wat beter?’<br />
130