Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Hij bleef mij aankijken en glimlachend zei hij: ‘Op al <strong>die</strong> vragen<br />
zal ik u antwoor<strong>de</strong>n. Wie ik ben en wat ik moet, zal u spoedig dui<strong>de</strong>lijk<br />
wor<strong>de</strong>n. Ik heb u vreem<strong>de</strong> dingen te vertellen.’<br />
‘Vreem<strong>de</strong> dingen, zeg je? Is alles dan nog niet vreemd genoeg?’<br />
Hij keek mij aan en ik voel<strong>de</strong> dat het een goed mens was.<br />
‘U bent op aar<strong>de</strong> gestorven.’<br />
‘Wat zeg je?’<br />
‘Gestorven’, herhaal<strong>de</strong> hij en bleef mij aankijken. ‘U leeft thans in<br />
<strong>de</strong> eeuwigheid en ik ben gekomen om u daarvan te overtuigen.’<br />
In <strong>de</strong> eeuwigheid? dacht ik. Maar dat kan immers niet, dan was ik<br />
<strong>dood</strong> en ik leef toch? Ik had me<strong>de</strong>lij<strong>de</strong>n met hem en een verschrikkelijk<br />
vermoe<strong>de</strong>n kwam in mij op. Hij is een krankzinnige! Zie je<br />
wel, ik heb goed gevoeld, ik leef tussen gekken. Eén van <strong>die</strong> gekken<br />
komt mij bezoeken. Ik schater<strong>de</strong> het <strong>uit</strong>, hoe droevig alles ook was.<br />
Toen werd ik weer ernstig, want zijn blik doorboor<strong>de</strong> mij en smoor<strong>de</strong><br />
mijn lachen.<br />
Ik dacht aan mijn eigen toestand en vroeg: ‘Weet je dat ik nog niet<br />
beter ben, dat ik heel ernstig ziek ben geweest? Wil je bij al <strong>die</strong> ellen<strong>de</strong><br />
nog meer brengen? Zie je <strong>de</strong> ernst van mijn toestand niet in, dat<br />
je alles nog vreem<strong>de</strong>r wilt maken? Ik voel<strong>de</strong> mij juist wat beter en nu<br />
kom je met een verhaal over <strong>dood</strong>, en broe<strong>de</strong>r <strong>de</strong>r aar<strong>de</strong>. Kom, wees<br />
eens eerlijk, wat is dat voor nonsens? Ben je hier al lang? Is dat je vermaak?’<br />
Mijn bezoeker antwoord<strong>de</strong> niet en bleef mij aankijken. Ik keek<br />
naar hem op en keek in twee ogen <strong>die</strong> mij lief<strong>de</strong>vol aankeken.<br />
‘Luister, broe<strong>de</strong>r! Ik raad u in uw eigen belang aan, te aanvaar<strong>de</strong>n dat<br />
u op aar<strong>de</strong> bent gestorven. We komen an<strong>de</strong>rs niet ver<strong>de</strong>r en dan zal<br />
ik u voor enige tijd moeten verlaten. Dan bent u weer alleen en zult<br />
u in uw vorige toestand terugvallen. Wilt u dat ik heenga?’<br />
‘Nee, nee, laat mij niet meer alleen.’<br />
‘Het is dus in uw eigen belang naar mij te luisteren. Ik ben niet<br />
gek, zoals u <strong>de</strong>nkt, ik ben gekomen om u te helpen.’<br />
Wat was dat? Hij sprak mijn gedachten <strong>uit</strong>? Toch zag ik niets bijzon<strong>de</strong>rs<br />
aan hem en hij ging rustig ver<strong>de</strong>r.<br />
‘Ik moet weer opnieuw beginnen, dus luister. U bent op aar<strong>de</strong><br />
gestorven en leeft thans in <strong>de</strong> geest.’<br />
119