Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
Zij die terugkeerden uit de dood - Jozef Rulof.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
dat het mensen waren, mensen zoals jij en ik en duizend an<strong>de</strong>ren.<br />
Ik wil<strong>de</strong> het zo gaarne aan mijn familiele<strong>de</strong>n zeggen, maar ik kon<br />
niet, mijn keel zat dicht en ik had geen macht meer over mijn stoflichaam.<br />
Ik zag mijn vrouw en kind en hoor<strong>de</strong> hen schreien, en dan te<br />
weten dat ik moest sterven! Een ondragelijk gevoel overviel mij, want<br />
ik kon mij nog steeds niet verroeren, zodat ik dacht waanzinnig te<br />
wor<strong>de</strong>n. Ik lag daar zo stil, maar mijn geest werkte en leed ontzettend.<br />
Niets ontging mij en toch moest ik afscheid nemen van <strong>de</strong><br />
aar<strong>de</strong>. Het maakte mij razend, want ik wil<strong>de</strong> niet sterven; ik was nog<br />
zo jong. Woest en wild werd ik omdat ik niet kon spreken. Toch<br />
moest het. Ik wil<strong>de</strong> mij oprichten, maar ook dat kon ik niet. Geen<br />
van allen <strong>die</strong> om mij heen waren, voel<strong>de</strong> iets van mijn verschrikkelijke<br />
strijd. Mijn borst kromp ineen en mijn hart bonkte in mijn keel.<br />
Toch was ik mij van alles bewust en bleef dat tot aan <strong>de</strong> laatste secon<strong>de</strong>.<br />
Kort voor mijn ein<strong>de</strong> kon ik mij opeens oprichten. Waar zo plotseling<br />
<strong>die</strong> krachten vandaan kwamen, begreep ik niet. Doch ook<br />
daarvan werd ik aan <strong>de</strong>ze zij<strong>de</strong> overtuigd en ik leer<strong>de</strong> hier <strong>de</strong> werking<br />
van het gevoelslichaam in <strong>die</strong> uren kennen. Ik wil<strong>de</strong> hun zeggen dat<br />
ik ging sterven en stootte enige gelui<strong>de</strong>n <strong>uit</strong>, maar mijn woor<strong>de</strong>n gingen<br />
verloren. <strong>Zij</strong> hebben mij niet begrepen; zij verston<strong>de</strong>n mij niet.<br />
In al <strong>die</strong> ellen<strong>de</strong> kon ik nog <strong>de</strong>nken. Toen riep ik om jou, om jou<br />
alleen, want het raadsel werd voor mij opgelost en ik dacht het te<br />
begrijpen. Plotseling drong het tot mij door en wist ik dat <strong>die</strong> schimmen<br />
door je teken<strong>de</strong>n, dat je schil<strong>de</strong>rstukken door <strong>die</strong> schimmen<br />
ontving. In een haastig tempo vlogen duizen<strong>de</strong>n gedachten door<br />
mijn brein; ze waren niet tegen te hou<strong>de</strong>n. Ik verzamel<strong>de</strong> al mijn<br />
wilskracht en wil<strong>de</strong> spreken, maar het was alsof mijn keel vaneen<br />
scheur<strong>de</strong>. Ik dacht aan mijn aardse leven, aan familie en beken<strong>de</strong>n;<br />
ik wil<strong>de</strong> niet sterven en verzette mij ertegen. Door alles heen voel<strong>de</strong><br />
ik mijn ein<strong>de</strong> na<strong>de</strong>ren. Had ik mijn ogen gesloten en mij rustig neergelegd,<br />
ik zou in stilte, in geestelijke rust zijn gestorven. Maar ik zei<br />
je zoëven, ik wil<strong>de</strong> niet, ik haatte <strong>de</strong> <strong>dood</strong>.’<br />
Weer wachtte Gerhard een kort ogenblik en ik zag dat hij in <strong>die</strong>p<br />
gepeins verzonken was. <strong>Zij</strong>n han<strong>de</strong>n op zijn voorhoofd gedrukt en<br />
voorover gebogen, stond hij naast mij. Wat ging er op dit ogenblik<br />
in hem om?<br />
113