Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Ik rende naar boven, langs de koekoeksklok, en wierp me snikkend op bed. Tot diep <strong>in</strong> de nacht<br />
zon ik op wraak. Was ik maar ouder! Was ik maar net zo oud als Doekie’s broer! Maar dat zou<br />
nog meer dan zes jaar duren. Zes jaar verneder<strong>in</strong>g en verdriet.<br />
Zo lang duurde mijn verdriet echter niet, want mijn aandacht werd al gauw opgeëist door twee op<br />
handen zijnde gewichtige gebeurtenissen: het toelat<strong>in</strong>gsexamen voor de middelbare school en,<br />
daaraan voorafgaand, het grote pianoconcours. De directie van het Haags Conservatorium was<br />
namelijk op het idee gekomen een wedstrijd uit te schrijven voor talentvolle leerl<strong>in</strong>gen van<br />
pianoleraren uit Den Haag en omstreken en aangezien ik naar de men<strong>in</strong>g van mijnheer van den<br />
Burg ook tot die categorie behoorde mocht ik mij als deelnemer <strong>in</strong>schrijven. Ik had een jaar lang<br />
op het fraaie An den Frühl<strong>in</strong>g van Grieg gestudeerd en was nu <strong>in</strong> staat een gloedvolle vertolk<strong>in</strong>g<br />
van dat stuk ten beste te geven, zonder noemenswaardige fouten. Op een paar maten na kende ik<br />
het zelfs helemaal uit mijn hoofd. Aangezien elke deelnemer twee stukken moest opgeven<br />
waaruit de jury een keuze zou maken, besloot ik naast An den Frühl<strong>in</strong>g het makkelijke en saaie<br />
andante uit Mozarts Sonate Facile op het aanmeld<strong>in</strong>gsformulier te zetten. Natuurlijk zou de jury<br />
aan het onweerstaanbare An den Frühl<strong>in</strong>g de voorkeur geven, zo’n jury bestond immers uit zeer<br />
muzikale en <strong>in</strong>telligente mensen.<br />
Toen ik op de grote dag samen met mijn moeder en oom Mop plaatsnam <strong>in</strong> de met strenge ouders<br />
en zenuwachtige k<strong>in</strong>deren volgepakte conservatoriumzaal en een blik wierp <strong>in</strong> het programma,<br />
bleek dat ik de <strong>in</strong>telligentie en de muzikaliteit van de jury sterk had overschat, want achter mijn<br />
naam zag ik:<br />
Andante uit de Sonate <strong>in</strong> C dur (Sonate Facile) - W.A. Mozart.<br />
‘Ga vragen of je het nog kunt veranderen,’ siste mijn moeder me toe, toen ze de paniek <strong>in</strong> mijn<br />
ogen zag, ‘misschien hebben ze een fout gemaakt.’<br />
Maar het was geen fout en de jury stond erop dat ik Mozart zou spelen.<br />
Halverwege de avond was ik aan de beurt. Met een mijn onzekerheid maskerend glimlachje stapte<br />
ik het podium op en liep naar de vervaarlijk uitziende, zwartglanzende vleugel en dito dame die<br />
mijn blaadjes zou omslaan.<br />
‘Niet te snel van start,’ hoorde ik mijn pianoleraar zeggen, ‘het is andante, geen allegro.’ Toen ik<br />
de eerste noten speelde merkte ik dat mijn v<strong>in</strong>gers nat waren en over de toetsen dreigden uit te<br />
glijden. Bovendien waren de toetsen hier korter dan thuis, zodat ik met mijn v<strong>in</strong>gertoppen tegen<br />
het houtwerk botste. Bij de derde maat miste ik de ais <strong>in</strong> de begeleidende l<strong>in</strong>kerhand. ‘Doorspelen,<br />
niet overdoen!’ riep mijn leraar. Het pizzicato <strong>in</strong> de vijfde maat lukte wonderwel, maar het loopje<br />
<strong>in</strong> de zevende maat net niet. Gelukkig kwam <strong>in</strong> de negende maat het hoofdthema terug, con<br />
variazione en forte, waardoor ik <strong>in</strong> de gelegenheid werd gesteld me even uit te leven. Ik nam het<br />
daaropvolgend pizzicato met bravoure en speelde met Beethoviaanse grandeur verder tot ik bij het<br />
laatste loopje van het eerste gedeelte aankwam. De v<strong>in</strong>gerzett<strong>in</strong>g was hier zo onlogisch dat ik<br />
gedwongen werd twee verkeerde noten te spelen en ongelijk e<strong>in</strong>digde. Da capo. ‘Denk aan die<br />
ais!’ hoorde ik <strong>in</strong> mijn oor sissen. Ik speelde de ais, leefde me uit op het pizzicato en slaagde er op<br />
het nippertje <strong>in</strong> het loopje <strong>in</strong> maat zeven tot een goed e<strong>in</strong>de te brengen. Vervolgens drukte ik het<br />
pedaal <strong>in</strong> om het terugkerende hoofdthema extra glans te geven en speelde, forte! (‘te hard!’ riep<br />
de stem <strong>in</strong> mijn oor) naar het laatste loopje toe waar ik - er moest een drukfout staan of Mozart<br />
had zich hier vergist - ditmaal, <strong>in</strong> plaats van twee foute noten aan te slaan, twee noten wegliet om<br />
toch nog met beide handen gelijktijdig aan te komen.