Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
‘s Nachts <strong>in</strong> bed dacht ik nog eens over het een en ander na en kwam tot de slotsom dat ik mijn<br />
stiefvader, tegen mijn gewoonte <strong>in</strong>, gelijk moest geven. Dat negers luier waren dan blanken was<br />
natuurlijk apekool. En waarom zouden joden geen leidende functies mogen bekleden? Ze hadden<br />
het al rot genoeg gehad <strong>in</strong> de oorlog. Dat mijn vader fascist was wilde er echter bij mij niet <strong>in</strong>.<br />
Natuurlijk was ie rechts. De communisten hadden hem alles afgepakt. Logisch dus. Maar fascist?<br />
Nee. Daar was ie veel te <strong>in</strong>telligent voor.<br />
De gidsjes van Columbia Universiteit bleef ik nog maandenlang koesteren en ik vertelde aan<br />
iedereen die het wilde horen dat ik niet <strong>in</strong> Leiden of Gron<strong>in</strong>gen g<strong>in</strong>g studeren, maar <strong>in</strong> New York,<br />
het centrum van de wereld. Toen evenwel het moment aanbrak dat ik serieus over mijn toekomst<br />
moest nadenken, sloeg de twijfel toe. Kon ik mijn met haar gezondheid tobbende moeder zomaar<br />
<strong>in</strong> Nederland achterlaten? In een onverwacht helder ogenblik realiseerde ik me dat dat uitgesloten<br />
was. Ik zou mijn aspiraties aan dit kikkerland moeten aanpassen. Luiheid dreigde. In New York<br />
had ik mijn aangeboren werkschuwheid wel moeten overw<strong>in</strong>nen, want daar was het aanpakken of<br />
verzuipen. Hier bestond die drang niet. ‘In Europe people just idle along,’ had mijn vader gezegd.<br />
Ik schreef hem een brief waar<strong>in</strong> ik hem mijn besluit mededeelde. Hij reageerde nogal koeltjes.<br />
Jammer dat ik niet kon komen, maar <strong>in</strong>middels was hij al druk bezig twee van zijn k<strong>in</strong>deren uit<br />
Bulgarije los te kopen.<br />
Na mijn e<strong>in</strong>dexamen g<strong>in</strong>g ik studeren <strong>in</strong> Amsterdam, dat was tenm<strong>in</strong>ste nog iets. Rechten, want<br />
daar kon je alle kanten mee op.<br />
‘I don’t even know if you are my son!’ snauwde mijn vader me twee jaar later toe. We zaten aan<br />
het ontbijt <strong>in</strong> een naast het station gelegen hotelletje <strong>in</strong> Salzburg en waren, komend uit Velden am<br />
Würthersee, op weg naar Radio Free Europe <strong>in</strong> München. Mijn vader had me voor een weekje<br />
vakantie uitgenodigd <strong>in</strong> Schloss Velden, een veel te duur hotel, dat weliswaar over een aan het<br />
meer gelegen, met witte obers bespikkeld grasstrand beschikte, maar ons tevens had gedwongen<br />
tot een dagelijks menu van vette schnitzels <strong>in</strong> een afgelegen restaurantje, <strong>in</strong> plaats van feestelijke<br />
maaltijden op het <strong>in</strong> het meer uitstekende, sprookjesachtig verlichte hotelterras. Mijn vader had<br />
speciaal Velden als vakantieplaats uitgekozen omdat hij wist dat die plaats bij collega’s van hem <strong>in</strong><br />
München zeer <strong>in</strong> trek was. Een aantal van die collega’s ontmoetten we op een avond <strong>in</strong> een<br />
doordr<strong>in</strong>gend Oostenrijkse Stube, goedlachse types met lederhosen aan. Ze deden me een beetje<br />
denken aan Tony, de zakenvriend van mijn vader uit Wash<strong>in</strong>gton.<br />
Verder hadden we voornamelijk over politiek gediscussieerd, waarover wij, daar ik <strong>in</strong>middels zeer<br />
l<strong>in</strong>ks was geworden, sterk van men<strong>in</strong>g verschilden. Meestal slaagde mijn vader er<strong>in</strong> mijn,<br />
voornamelijk aan mijn <strong>in</strong> de l<strong>in</strong>kse vakliteratuur doorknede vrienden ontleende plannen voor een<br />
betere wereld grondig te frusteren, maar ten aanzien van het onder een fascistisch juk zuchtende<br />
Griekenland gaf ik me niet zo gemakkelijk gewonnen. Het jaar tevoren had ik, meer gedreven door<br />
romantische bevlogenheid - Byron zou er een bezoek hebben gebracht, en daarom werd het ook<br />
het ‘dichterseiland’ genoemd - dan door revolutionair elan, een reis ondernomen naar Santor<strong>in</strong>i,<br />
waar ik, afgezien van grijpgrage prelaten ook een heuse vrijheidsstrijder had ontmoet. Diens<br />
idealen poogde ik geestdriftig op mijn vader over te brengen, totdat hij me uite<strong>in</strong>delijk de mond<br />
snoerde: ‘The Greek have but one government, so that’s the government they must obey.’<br />
Dat hij uit zijn humeur was vanmorgen, kon ik me wel <strong>in</strong>denken. Ik had, omdat we immers <strong>in</strong><br />
Salzburg waren, tot diep <strong>in</strong> de nacht naar een krakerige radio geluisterd, die niet ophield klassieke<br />
muziek uit te zenden. Vermoedelijk had ik hem daarmee uit zijn slaap gehouden en reageerde hij<br />
zijn opgekropte woede nu af. Maar dat was nog geen reden zijn twijfel over zijn vaderschap uit te